Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds for failure to raise warranty argument at first instance.

Απόφαση 687 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 687/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Γεώργιο Σακκά Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 24 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Φ. Σ. του Ο., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ζαχαρούλα Τσιρτσίδου, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Της Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΔΕΛΦΟΙ Σ. ΑΕΒΕ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και 2. Της Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΓΕΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΑΕΒΕ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίες ανωτέρω αμφότερες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αντώνιο Αντωνίου, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-4-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντα, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 277/2008 μη οριστική και 310/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 182/2012 του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση των ανωτέρω αποφάσεων ζητεί ο αναιρεσείων με την από 1-4-2013 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Ιωάννα Πετροπούλου ανέγνωσε την από 30-12-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως και την απόρριψη της ως προς τη δεύτερη αναιρεσίβλητη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη 13/2-4-2013 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 182/2012 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, με εκκαλούντα κατά την δευτεροβάθμια δίκη τον ήδη αναιρεσείοντα και εφεσίβλητες τις ανώνυμες εταιρείες με την επωνυμία (α) "ΑΔΕΛΦΟΙ Σ. ΑΕΒΕ" και (β) "ΓΕΝΙΚΗ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΑΕΒΕ", στην δικονομική θέση των οποίων υπεισήλθε η ήδη μόνη αναιρεσίβλητη ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΑΔΕΛΦΟΙ Σ.

ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" και τον διακριτικό τίτλο "ΑΔΕΛΦΟΙ Σ. Α.Ε.Β.Μ.Ε" από την οποία απορρίφθηκε δια συγχωνεύσεως. Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 513, 522, 534, 535 και 540 ΑΚ όπως ισχύουν μετά την τροποποίηση του δικαίου της πώλησης δυνάμει του ν. 3043/2002, προκύπτει ότι ο αγοραστής, στις περιπτώσεις που υφίσταται ευθύνη του πωλητή για πραγματικό ελάττωμα ή για έλλειψη συνομολογηθείσης ιδιότητος, δικαιούται, κατ' επιλογήν του, είτε να απαιτήσει χωρίς επιβάρυνση του τη διόρθωση ή την αντικατάσταση του πράγματος με άλλο απαλλαγμένο από ελαττώματα ή που φέρει την συνομολογηθείσα ιδιότητα, εκτός εάν μια τέτοια ενέργεια είναι αδύνατη ή απαιτεί δυσανάλογες δαπάνες, είτε να απαιτήσει τη μείωση του τιμήματος, είτε να υπαναχωρήσει από τη σύμβαση, εκτός εάν πρόκειται για επουσιώδες πραγματικό ελάττωμα.

Στην περίπτωση της ελλείψεως συνομολογηθείσης ιδιότητος σύμφωνα με το άρθρο 543 ΑΚ, ο αγοραστής δικαιούται, αντί για τα παραπάνω δικαιώματα, να απαιτήσει αποζημίωση για μη εκτέλεση της σχετικής συμβάσεως ή, σωρευτικά με τα δικαιώματα, να απαιτήσει αποζημίωση για τη ζημία που δεν καλύπτεται από την άσκηση τους, ενώ το ίδιο ισχύει και σε περίπτωση παροχής ελαττωματικού πράγματος, η οποία οφείλεται σε πταίσμα του πωλητή.

Όλα τα πιο πάνω δικαιώματα, συρρέουν μεταξύ τους, παρέχονται δηλαδή στον αγοραστή εναλλακτικά, χωρίς ορισμένα από αυτά, να έχουν προτεραιότητα και άλλα να είναι επικουρικά. Ο αγοραστής μπορεί κατ' επιλογή να πραγματώσει ένα από αυτά. Το δικαίωμα της επιλογής, κατά την κρατούσα άποψη, αποσβήνεται με την άσκηση του.

Η επιλογή γίνεται με μονομερή άτυπη ρητή ή σιωπηρή, δήλωση του αγοραστή προς τον πωλητή. Η δήλωση είναι αμετάκλητη και ανεπίδεκτη αίρεσης ή προθεσμίας, κατ' ανάλογη εφαρμογή του άρθρου 306 παρ. 1 ΑΚ. Ο αγοραστής δηλαδή, έχει εδώ το εκλεκτικό δικαίωμα να ασκήσει οιοδήποτε από τα άνω τέσσερα δικαιώματα, δεν μπορεί όμως να τα ασκήσει σωρευτικά, αλλά μόνο να επιλέξει ένα από αυτά, μετά δε την επιλογή του δεν μπορεί να παραιτηθεί από την επιλογή του αυτή και να επιλέξει άλλο δικαίωμα, γιατί κατά το άρθρο 306 ΑΚ, το οποίο εφαρμόζεται αναλόγως και επί διαζευκτικής συρροής αξιώσεων η γενόμενη μια φορά επιλογή είναι αμετάκλητη.

Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρου 554 ΑΚ, τα άνω δικαιώματα του αγοραστή παραγράφονται μετά πάροδο πέντε ετών για τα ακίνητα και δύο ετών για τα κινητά. Όσον δε αφορά το δικαίωμα της υπαναχώρησης από την πώληση, αυτό είναι κατά την κρατούσα και ορθότερη γνώμη διαπλαστικό με συνέπεια η παραπάνω προθεσμία να είναι ως προς αυτό αποσβεστική (άρθ. 279 ΑΚ) και όχι προθεσμία παραγραφής, όπως ορίζει το γράμμα του άρθρου 554 ΑΚ.

Εξάλλου κατά τα άρθρα 261 και 263 ΑΚ, που εφαρμόζονται και στην αποσβεστική προθεσμία (279 ΑΚ) την παραγραφή διακόπτει η έγερση της αγωγής. Η παραγραφή που διακόπηκε με τον τρόπο αυτό αρχίζει και πάλι από την τελευταία διαδικαστική πράξη των διαδίκων ή του δικαστηρίου (άρθρο 261). Κάθε παραγραφή που διακόπηκε με την έγερση της αγωγής θεωρείται σαν να μη διακόπηκε, αν ο ενάγων παραιτηθεί από την αγωγή ή η αγωγή απορριφθεί τελεσίδικα για λόγους μη ουσιαστικούς.

Αν ο δικαιούχος εγείρει και πάλι την αγωγή μέσα σε έξι μήνες, κατά του αυτού εναγομένου, η παραγραφή θεωρείται ότι έχει διακοπεί με την προηγούμενη αγωγή (άρθρο 263). Από τις διατάξεις αυτές του ΑΚ, σε συνδυασμό με τη διάταξη του άρθρου 221 παρ. 1 ΚΠολΔ, σαφώς επίσης προκύπτει, ότι ως επανέγερση της αγωγής, νοείται η έγερση νέας αγωγής με τους ίδιους διαδίκους και με την ίδια ιστορική και νομική αιτία.

Ειδικότερα, ταυτότητα ιστορικής αιτίας υπάρχει, όταν τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν το πραγματικό της νομικής διάταξης, που εφαρμόστηκε στην προηγούμενη δίκη, είναι τα ίδια με αυτά που συνθέτουν το πραγματικό της νομικής διάταξης, η οποία πρόκειται να εφαρμοστεί στη νέα δίκη. Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 εδ.

α ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμόστηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμόστηκε ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή. Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχτηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε ανελέγκτως τ' ακόλουθα. Δυνάμει συμβάσεως πωλήσεως που καταρτίστηκε στην Αλεξανδρούπολη αρχές Ιουλίου 2003 μεταξύ του ενάγοντος και της πρώτης εναγομένης, δια μέσου της αντιπροσώπου της στην Αλεξανδρούπολη, εταιρίας με την επωνυμία "Β.

Η. Α.. και Σία Ο.Ε.", ο ενάγων αγόρασε ένα καινούργιο επιβατικό αυτοκίνητο μάρκας HONDA τύπου CIVIC, το οποίο θα εισήγαγε στην Ελλάδα η δεύτερη εναγομένη, αντί τιμήματος 19.070 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ και του τέλους ταξινόμησης. Σε εκτέλεση της σύμβασης αυτής, ο ενάγων παρέλαβε από τις εγκαταστάσεις της άνω αντιπροσώπου της πρώτης εναγομένης το παραπάνω αυτοκίνητο στις 11.7.2003, καταβάλλοντος το άνω τίμημα.

Στις 15.4.2004 και ενώ ο ενάγων κινούνταν με το παραπάνω αυτοκίνητο, - το οποίο είχε διανύσει 30.000 χλμ. από την παραλαβή του-, επί της Εγνατίας οδού με κατεύθυνση από Κομοτηνή προς Αλεξανδρούπολη, έχασε ξαφνικά τον έλεγχο του οχήματός του, λόγω θραύσης του οπίσθιου στηρίγματος του ακραξονίου (συστήματος γέφυρας), με αποτέλεσμα να εκτραπεί από την πορεία του, να επιπέσει σε τσιμεντένιο αυλάκι και να υποστεί αυτό υλικές ζημιές.

Σύμφωνα με την προαναφερόμενη πραγματογνωμοσύνη, η οποία διατάχθηκε με την υπ' αριθμ. 277/2008 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης, όπως προεκτέθηκε, η θραύση του άνω εξαρτήματος του αυτοκινήτου του ενάγοντος, οφείλεται σε κατασκευαστικό ελάττωμα και ειδικότερα στην ύπαρξη οξειδίου, που προέρχεται από σκωρία (slag) επεξεργασίας του υγρού μετάλλου κατά τη χύτευση ή από οξείδωση του υγρού μετάλλου κατά τη χύτευση.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να παρουσιαστεί ρωγμή η οποία εξελίχθηκε σταδιακά λόγω κόπωσης κατά τη λειτουργία του αυτοκινήτου " και μόλις ξεπεράστηκε το κρίσιμο μέγεθος της ρωγμής, το υπόλοιπο εναπομένων υλικό δεν μπόρεσε να αντέξει τις πιέσεις του τροχού κατά την κυκλοφορία και δεδομένου της συγκέντρωσης των τάσεων στην άκρη της ρωγμής επήλθε απότομη θραύση".

Το πραγματικό αυτό ελάττωμα του αυτοκινήτου υπήρχε κατά το χρόνο της παράδοσής του στον ενάγοντα, από πλημμέλεια στην κατασκευή του, που αναιρεί τη χρησιμότητά του, καθόσον το καθιστά αναξιόπιστο και ανασφαλές για την μετακίνηση του ίδιου και της οικογενείας του.

Συνεπώς δικαιολογείται η υπαναχώρηση από την σύμβαση πωλήσεως, δικαίωμα το οποίο άσκησε ο ενάγων για πρώτη φορά με την ένδικη αγωγή του που κατατέθηκε στις 10-4-2006 και επιδόθηκε στην πρώτη εναγομένη στις 11-4-2006, όπως προκύπτει από τις με αριθμ. 3932Ε/11.4.2006 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών Ι. Μ., ενώ από 6.7.2004 προχώρησε σε δήλωση ακινησίας

αυτοκινήτου προς τη

ΔΟΥ Αλεξανδρούπολης. Η πρώτη εναγομένη με τις έγγραφες προτάσεις της τόσο στον πρώτο βαθμό, όσο και στον παρόντα, προέβαλε κατά πρώτο λόγο τον ισχυρισμό περί παρέλευσης της αποσβεστικής προθεσμίας των δύο ετών, που τάσσει η διάταξη του άρθρου 554 ΑΚ, από την παραλαβή του αυτοκινήτου στον ενάγοντα (11.7.2003) μέχρι την άσκηση του διαπλαστικού δικαιώματος της υπαναχώρησης από την ένδικη πώληση που έλαβε χώρα με την επίδοση της αγωγής (11.4.2006).

Προς απόκρουση της άνω ένστασης της εναγομένης, ο ενάγων πρότεινε με τις προτάσεις του ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, την αντένσταση περί διακοπής της εν λόγω αποσβεστικής προθεσμίας που επήλθε με την άσκηση σε βάρος της πρώτης εναγομένης της υπ' αριθμ. 1646/2004 αγωγής του ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης, την οποία αντένσταση (αρθ 261 ΑΚ) επαναφέρει με τον μοναδικό λόγο έφεσής του.

Πράγματι, ο ενάγων πριν ασκήσει την ένδικη αγωγή και δηλώσει με αυτήν την υπαναχώρηση του από τη σύμβαση πωλήσεως, άσκησε στις 6.9.2004 την προαναφερόμενη από 25.7.2004 αγωγή ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης, εναντίον της ομόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία "Β. Η.Α.και ΣΙΑ Ο.Ε." και των ομορρύθμων μελών της, με την ιδιότητα των αντισυμβαλλομένων του στην πώληση, χωρίς να διευκρινίζεται εάν ήταν και πωλητές ή αντιπρόσωποι του πωλητή και κατά της πρώτης εναγομένης ως εισαγωγέα και αποκλειστικής αντιπροσώπου στην Ελλάδα της κατασκευάστριας του επίδικου αυτοκινήτου εταιρίας, με την οποία ζητούσε να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να της καταβάλουν εις ολόκληρο ο καθένας το ποσό των 81.557,02 ευρώ εκ των οποίων ποσό 60.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, εξαιτίας της επικαλούμενης αδικοπρακτικής συμπεριφοράς απέναντί του, ποσό 19.070 ευρώ ως αποζημίωση για τη μη εκτέλεση της σύμβασης και ποσό 2.487,02 ευρώ ως αποκατάσταση για περαιτέρω ζημιές που υπέστη από την ελαττωματικότητα του αυτοκινήτου.

Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η με αριθμ. 10/2006 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης, η οποία απέρριψε αυτήν, κατά το μέρος που επιχειρείτο να στηριχθεί στις διατάξεις της πώλησης (αρθ. 513 επ ΑΚ), ως αόριστη αναφορικά με το πρόσωπο του πωλητή της επίδικης πώλησης και ως μη νόμιμη κατά την αδικοπρακτική αυτής βάση (914 ΑΚ) και τη διωκόμενη αξίωση αποζημίωσης με το ν. 2251/1994.

Η απόφαση αυτή, επιδόθηκε στην πρώτη εναγομένη στις 20.2.2006, πριν δε παρέλθει το εξάμηνο από τη τελεσιδικία αυτής, ο ενάγων άσκησε στις 11.4.2006 την κρινόμενη δεύτερη αγωγή. Ωστόσο σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 261, 263 ΑΚ για τη διακοπή της παραγραφής, που τυγχάνουν εφαρμογής και για την αποσβεστική προθεσμία σύμφωνα με τις προαναφερόμενης νομικές σκέψεις της παρούσας, για να αναβιώσει η διακοπή της αποσβεστικής προθεσμίας που επήλθε με την άσκηση της πρώτης αγωγής, πρέπει εντός εξαμήνου από την τελεσιδικία της απόρριψης αυτής για τυπικούς λόγους, να ασκηθεί νέα αγωγή από τον ίδιο ενάγοντα κατά του αυτού εναγομένου στηριζόμενη στην ίδια νομική και ιστορική βάση της προηγούμενης αγωγής, προϋπόθεση που ελλείπει στην προκειμένη περίπτωση, καθόσον με την πρώτη αγωγή ο ενάγων επικαλούμενος το ίδιο πραγματικό ελάττωμα του επίδικου αυτοκινήτου, ζητεί αποζημίωση κατά τις διατάξεις του άρθρου 543 ΠΚ, ενώ με τη δεύτερη αγωγή ασκώντας το δικαίωμα της υπαναχώρησης από την πώληση κατά τη διάταξη του άρθρου 540 ΑΚ, ζητεί να αναγνωρισθεί η λύση της πώλησης και να του επιστραφεί το τίμημα αυτής και ως εκ τούτου δεν υπάρχει ταυτότητα νομικής αιτίας μεταξύ των δύο αγωγών.

Τα υποστηριζόμενα από τον ενάγοντα ότι η γενόμενη με την άσκηση της πρώτης αγωγής διακοπή της αποσβεστικής προθεσμίας, επήλθε όχι μόνο για το δικαίωμα της αποζημίωσης που επέλεξε να ασκήσει με αυτήν, αλλά και για τα όλα τα υπόλοιπα δικαιώματα που χορηγεί η διάταξη του άρθρου 540 ΑΚ στον αγοραστή και επομένως και για το δικαίωμα της υπαναχώρησης, κρίνονται αβάσιμα, αφενός γιατί υπερακοντίζουν την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 263 ΑΚ, αφετέρου γιατί πρακτική σημασία θα είχε η άποψη αυτή, μόνο στη περίπτωση που ήθελε γίνει δεκτό ότι όχι η ίδια η επιλογή, αλλά η πραγμάτωση του επιλεγόμενου δικαιώματος επιφέρει ανάλωση και των λοιπών δικαιωμάτων που θέτει ο νόμος διαζευκτικά στη διάθεση του αγοραστή πλην όμως σύμφωνα με τις προηγούμενες νομικές σκέψεις το δικαίωμα της επιλογής των τεσσάρων δικαιωμάτων του αγοραστή αποσβένεται με την άσκηση του.

Συνακόλουθα, η διετής εκ του νόμου αποσβεστική προθεσμία για την άσκηση του δικαιώματος της υπαναχώρησης του ενάγοντος από την επίδικη πώληση, δεν διακόπηκε με την άσκηση της προαναφερόμενης αγωγής του ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης και ως εκ τούτου, το δικαίωμα τούτο να έχει αποσβεστεί κατά παραδοχή σχετικής ένστασης της πρώτης εναγομένης, που όπως προεκτέθηκε λαμβάνεται και αυτεπάγγελτα υπόψη από το δικαστήριο (αρθ.280ΑΚ), ενώ η περί του αντιθέτου αντένσταση του ενάγοντος είναι ουσιαστικά αβάσιμη και απορριπτέα.

Επομένως η κρινόμενη αγωγή, πρέπει να απορριφθεί κατά το εκκληθέν με την έφεση κεφάλαιό της ως ουσιαστικά αβάσιμη. 'Ετσι που έκρινε το Εφετείο, ορθά ερμήνευσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις που προαναφέρθηκαν και ο πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι η άσκηση από τον αγοραστή της αξίωσης αποζημίωσης για μη εκτέλεση της σύμβασης κατ' άρθρο 543 ΚΠολΔ, δεν αποκλείει την άσκηση των λοιπών από το άρθρο 540 ΑΚ δικαιωμάτων αυτού, μεταξύ των οποίων και εκείνου της υπαναχώρησης που ασκήθηκε με την ένδικη από 10-4-2006 αγωγή, ούτε αναλώθηκε εξ άλλου το ασκηθέν με την προγενέστερη από 25-7-2004 αγωγή από το άρθρο 543 ΑΚ δικαίωμα αποζημίωσης για μη εκτέλεση της σύμβασης πώλησης του αναιρεσείοντος αγοραστή, καθ' όσον αυτό αναλίσκεται μόνο με την ικανοποίησή του, που επί του προκειμένου δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της απόρριψης ως αόριστης τελεσίδικα της προγενέστερης ως ανωτέρω από 25-7-2004 αγωγής, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, αφού το δικαίωμα επιλογής του αναιρεσείοντος αγοραστή αποσβέστηκε με την άσκηση της τελευταίας αυτής από 25-7-2004 αγωγής, με την οποία ζητούσε την καταψήφιση της πωλήτριας εταιρίας προς καταβολή, εκτός άλλων και του ποσού των 19.070 ευρώ ως αποζημίωση για τη μη εκτέλεση της ένδικης σύμβασης πώλησης καθώς και του ποσού των 2.487,02 ευρώ προς αποκατάσταση της περαιτέρω ζημίας που υπέστη από την ελαττωματικότητα του αυτοκινήτου, χωρίς για την απόσβεση του εν λόγω δικαιώματος να απαιτείται και ικανοποίηση αυτού.

Περαιτέρω, και ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι δέχθηκε ότι η ένδικη από 10-4-2006 αγωγή με την οποία ο ενάγων αγοραστής άσκησε το δικαίωμα υπαναχώρησης από τη συναφθείσα σύμβαση πώλησης του ...

μάρκας HONDA οχήματος, είναι παραγεγραμμένη ως ασκηθείσα μετά την παρέλευση της αποσβεστικής προθεσμίας των δύο ετών από την παραλαβή του ανωτέρω οχήματος, ενώ δεν είχε υποπέσει στη διετή παραγραφή, ενόψει της άσκησης της αγωγής αυτής εντός χρονικού διαστήματος έξι μηνών από την απόρριψη ως αόριστης τελεσίδικα της προγενέστερης από 25-7-2004 αγωγής, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, δεδομένου ότι η τελευταία αυτή αγωγή αντικείμενο είχε την καταψήφιση της πωλήτριας εταιρίας (α' εναγόμενης και νυν αναιρεσίβλητης) στην καταβολή αποζημίωσης κατ' άρθρο 543 ΑΚ, ενώ με την ένδικη αγωγή ασκήθηκε το δικαίωμα υπαναχώρησης από την πώληση του ως άνω οχήματος κατά τη διάταξη του άρθρου 540 ΑΚ και δεν στηρίζεται επομένως, στην ίδια νομική βάση της προγενέστερης ως ανωτέρω από 25-7-2004 αγωγής, ώστε να αναβιώσει η διακοπή της αποσβεστικής προθεσμίας που επήλθε με την άσκηση της αγωγής αυτής.

Επειδή, πράγματα κατά την έννοια της διατάξεως του αριθμού 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, η μη λήψη υπόψη των οποίων από το δικαστήριο της ουσίας ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη αυτή λόγο αναιρέσεως θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που συγκροτούν την ιστορική βάση της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και έτσι θεμελιώνουν το αίτημά τους καθώς και οι λόγοι εφέσεως με τους οποίους προβάλλοντα παράπονα κατά της πρωτοβάθμιας κρίσεως ή αυτοτελείς ισχυρισμοί.

Εξ άλλου, κατά το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ το οποίο εφαρμόζεται για όλους τους λόγους αναίρεσης που περιοριστικώς ορίζονται στο άρθρο 559 ΚΠολΔ και με το οποίο ορίζεται ότι είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Ως προϋπόθεση κατά συνέπεια του αποκλεισμού του λόγου της αναίρεσης τίθεται η μη νόμιμη πρόταση του ισχυρισμού, στον οποίο στηρίζεται ο αναιρετικός λόγος, στο ουσιαστικό δικαστήριο. Αν πρόκειται επομένως για απόφαση του εφετείου η μη πρόταση του ισχυρισμού με το εφετήριο ή με τους πρόσθετους λόγους αλλά με τις προτάσεις δεν είναι νόμιμη.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια αληθώς, από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι το Εφετείο, προκειμένου να απορρίψει την ένδικη αγωγή ως παραγεγραμμένη, ως ασκηθείσα μετά την παρέλευση της κατ' άρθρο 554 ΑΚ αποσβεστικής προθεσμίας των δύο ετών, δεν έλαβε υπόψη τον νομίμως προταθέντα ισχυρισμό πρωτοβαθμίως και την κατ' έφεση δίκη με τις υποβληθείσες προτάσεις κατά τον οποίο, η ένδικη αγωγή δεν παρεγράφη καθ' όσον λόγω της παρασχεθείσης εγγύησης από την πωλήτρια εταιρία για την καλή λειτουργία του επίδικου αυτοκινήτου για χρονικό διάστημα έξι ετών από την παράδοσή του, η παραγραφή των από το άρθρο 540 επ ΑΚ δικαιωμάτων του άρχισε την 16-4-2004 (ημερομηνία εμφάνισης του ελαττώματος) και έληγε 11-4-2006 ημερομηνία επιδόσεως της ένδικης αγωγής.

Ο αναιρετικός αυτός λόγος πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος καθ' όσον προταθείς νομίμως από τον ενάγοντα και ήδη αναιρεσείοντα στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την προσθήκη των ενώπιον αυτού προτάσεων δεν επαναφέρθηκε στο Εφετείο με σχετικό λόγο έφεσης, όπως από την επισκόπηση του δικογράφου αυτής προκύπτει, η δε μετ' επικλήσεως προσκομιδή ενώπιον του Εφετείου με τις υποβληθείσες προτάσεις του του βιβλίου εγγύησης του πωληθέντος ως άνω οχήματος που παραδόθηκε σ' αυτόν κατά την παραλαβή του από την εταιρία "Α.

Β. κ' Σια ΟΕ", δεν συνιστά κατά τα προεκτεθέντα, νομότυπο τρόπο υποβολής του προαναφερθέντος ισχυρισμού του. Επειδή, με βάση τα προεκτιθέμενα, πρέπει να απορριφθεί η από 1-4-2013 και με αρ. κατ. 13/2013 αίτηση αναιρέσεως της 182/2012 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, να διαταχθεί η εισαγωγή των καταβληθέντων παραβόλων στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό (άρθρ. 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-4-2013 και με αρ. κατ. 13/2013 αίτηση αναιρέσεως της 182/2012 αποφάσεως του Εφετείου Θράκης. Διατάσσει την εισαγωγή του καταβληθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 7η Μαρτίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 27η Μαρτίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ