Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, finding no violation of res judicata or legal certainty rules.

Απόφαση 685 / 2019 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 685/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σοφία Ντάντου, Μαρία Τζανακάκη, Αντώνιο Τσαλαπόρτα και Ζαμπέτα Στράτα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1η Φεβρουαρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Θ. Γ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Ανδρουτσόπουλο.

Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Α. του Θ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρία Εξαρχουλάκου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-1-2013 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 751/2016 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4138/2017 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20-3-2018 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Ζαμπέτα Στράτα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Η κρινόμενη από 20-3-2018 (με αριθ. κατ. 251/2018) αίτηση αναίρεσης κατά της με αριθμ. 4138/2017 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών, στις οποίες υπάγονται και οι διαφορές από οριζόντια ή κάθετη ιδιοκτησία (άρθρ. 614 αρ. 2 Κ.Πολ.Δ.), έχει ασκηθεί νομότυπα με την κατάθεση του δικογράφου αυτής στην γραμματεία του ως άνω δικαστηρίου (άρθρ. 495 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.) και εμπρόθεσμα, ήτοι εντός της 30ήμερης προθεσμίας από την επίδοση της προσβαλλόμενης απόφασης, που έγινε στις 22-2-2018 (σχετ. η ….80Δ'/22-2-2018 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών, Σ. Χ.) και η κατάθεση αυτής στις 22-3-2018 (άρθρ. 564 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.).

Συνεπώς, ενόψει και των διατάξεων των άρθρων 552, 553 παρ. 1β', 556, 558 και 577 Κ.Πολ.Δ., είναι παραδεκτή και πρέπει να εξεταστεί το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της.

ΙΙ. Η νομική αοριστία των διαδικαστικών πράξεων, που συνδέεται με τη νομική εκτίμηση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που πρέπει να εφαρμοστεί, αποτελεί παράβαση του ελέγχεται αναιρετικά με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., αν το δικαστήριο της ουσίας αξίωσε περισσότερα στοιχεία από τα απαιτούμενα από το νόμο προς θεμελίωση του ασκουμένου δικαιώματος για να τις κρίνει νόμιμες ή αντιθέτως αρκέστηκε σε λιγότερα από τα απαιτούμενα στοιχεία.

Αντιθέτως, η ποιοτική αοριστία του δικογράφου αυτών υπάρχει αν δεν αναφέρονται σ' αυτό με πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποτελούν προϋπόθεση εφαρμογής του κανόνα δικαίου, στον οποίο στηρίζεται. Στην περίπτωση αυτή η σχετική παράβαση ελέγχεται αναιρετικά με το λόγο του άρθρου 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δ. (ΑΠ 1128/2017, 1554/2008).

Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 262 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. η ένσταση πρέπει να περιλαμβάνει ορισμένη αίτηση και σαφή έκθεση των γεγονότων που τη θεμελιώνουν. Τέλος, από τη διάταξη του άρθρου 1008 του Α.Κ., που ορίζει ότι "Ο κύριος ακινήτου μπορεί να κόψει και να κρατήσει για τον εαυτό του τις ρίζες δένδρων του γειτονικού ακινήτου που εισχωρούν στο κτήμα του.

Το ίδιο ισχύει και για τα κλαδιά των δένδρων του γειτονικού ακινήτου που εκτείνονται πάνω από το κτήμα του, εφόσον τάχθηκε προηγουμένως στο νομέα του γειτονικού ακινήτου εύλογη προθεσμία για να τα κόψει. Το δικαίωμα αυτό δεν παρέχεται, αν οι ρίζες ή τα κλαδιά δεν εμποδίζουν τη χρήση του ακινήτου", σαφώς προκύπτει ότι για τη θεμελίωση του εκ της ως άνω διατάξεως παρεχομένου δικαιώματος αυτοδικίας του ιδιοκτήτη του ενοχλούμενου ακινήτου, σε περίπτωση που τα κλαδιά των δένδρων του γειτονικού ακινήτου εκτείνονται στο ακίνητό του, απαιτείται α) η άπρακτη πάροδος εύλογης προθεσμίας, που πρέπει να θέσει στον κύριο του γειτονικού ακινήτου και β) τα κλαδιά, που απλώνονται στο ενοχλούμενο ακίνητο, να εμποδίζουν αντικειμενικά τη χρήση του, συντρέχει δε η προϋπόθεση αυτή όταν εξαιτίας των κλαδιών που εκτείνονται η χρήση ή η εκμετάλλευση του ακινήτου δυσχεραίνεται ή εμποδίζεται.

Στην προκειμένη περίπτωση ο ανειρεσίβλητος με την ένδικη από 21-1-2013 αγωγή του εξέθεσε ότι τυγχάνει κύριος ενός ισογείου διαμερίσματος της κειμένης επί της οδού ..., πολυκατοικίας, που διέπεται από τις διατάξεις του Ν. 3741/1929 και τους όρους της, νομίμως μεταγραφείσας, με αριθ. …129/1998 πράξης σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και κανονισμού πολυκατοικίας του συμβολαιογράφου Θ.

Χ., ότι στο ως άνω διαμέρισμά του ανήκει και η αποκλειστική χρήση τμήματος του ακάλυπτου χώρου του οικοπέδου, επί του οποίου έχει ανεγερθεί η πολυκατοικία, επιφανείας 28 τ.μ., στο οποίο (τμήμα) έχει τοποθετηθεί ξύλινη πέργκολα με αναρριχώμενα φυτά, ότι ο εναγόμενος, ο οποίος τυγχάνει ιδιοκτήτης διαμερίσματος του πρώτου ορόφου της πολυκατοικίας, κατά τις αναφερόμενες στην αγωγή χρονολογίες, προέβη στην κοπή των αναρριχώμενων φυτών, γι' αυτό ζήτησε, πλην άλλων, να υποχρεωθεί ο εναγόμενος, συμμορφούμενος με τους όρους του Κανονισμού της πολυκατοικίας, να παραλείπει στο μέλλον κάθε παράνομη προσβολή του δικαιώματός του για αποκλειστική χρήση του ανωτέρω τμήματος του ακάλυπτου χώρου, συνιστάμενη στην καταστροφή των φυτών επί της ως άνω πέργκολας.

Ο εναγόμενος -ήδη αναιρεσείων- προέβαλλε τον από το άρθρο 1008 του Α.Κ. ισχυρισμό ότι δικαιωματικά προέβη στην κοπή των ως άνω φυτών, καθόσον εισέρχονταν στον εξώστη του διαμερίσματός του. Όπως, όμως, προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης, των προτάσεων του εναγομένου στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και της εφέσεως αυτού κατά της πρωτόδικης απόφασης, αυτός δεν επικαλέστηκε α) ότι είχε τάξει στον ενάγοντα σχετική προθεσμία αποκοπής των κλαδιών (φυτών) και β) ότι από τα φυτά, τα οποία έκοψε, εμποδιζόταν η χρήση του διαμερίσματός του, αμφότερα δε τα στοιχεία αυτά είναι απαραίτητα, όπως ήδη έχει προαναφερθεί, για την θεμελίωση του σχετικού δικαιώματος.

Συνεπώς, η προσβαλλόμενη απόφαση, που απέρριψε τον ως άνω ισχυρισμό ως απαράδεκτο, λόγω αοριστίας, δεν υπέπεσε στην από τον αρ. 14 (και όχι από τον αρ. 1, που αβάσιμα επικαλείται ο αναιρεσείων) του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. αναιρετική πλημμέλεια της παρά το νόμο κηρύξεως της ως άνω ενστάσεως, ως απαράδεκτης, λόγω ποιοτικής αοριστίας αυτής, απορριπτομένου του πρώτου λόγου αναιρέσεως, ως αβάσιμου.

ΙΙΙ. Από το άρθρο 566 παρ. 1 σε συνδυασμό με το 118 αρ. 4 Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι για να είναι ορισμένοι οι λόγοι αναιρέσεως πρέπει να περιέχουν πλήρη και σαφή έκθεση των γεγονότων τα οποία, με βάση τις παραδοχές της προσβαλλόμενης, που επίσης πρέπει να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο, συγκροτούν την πλημμέλεια που αποδίδεται στην απόφαση αυτή. Ειδικότερα, για να είναι ορισμένος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., πρέπει να περιέχει τόσο τον κανόνα δικαίου που παραβιάστηκε, όσο και τις παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας, αλλά και να προσδιορίζεται με σαφήνεια το σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή αυτού του κανόνα, καθώς και η επίδραση που έχει το σφάλμα στο διατακτικό της απόφασης (Oλ.ΑΠ 1/1995, ΑΠ 2050/2006). Εξ άλλου, οι κανονισμοί πολυκατοικιών έχουν απλώς συμβατική ισχύ, δεν έχουν όμως, ισχύ ουσιαστικού νόμου και η παράβασή τους δεν ιδρύει τον από τον αριθ. 1 εδ. α' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγο αναίρεσης (ΑΠ 1208/2011, 1439/2009).

Εν προκειμένω, με την ένδικη αγωγή του, το περιεχόμενο της οποίας εκτίθεται ανωτέρω στην παρ. II της παρούσας, ο αναιρεσίβλητος εξέθεσε επιπλέον ότι ο εναγόμενος (και ήδη αναιρεσείων) κατά παράβαση του κανονισμού της πολυκατοικίας, προσβάλλει το δικαίωμά του για αποκλειστική χρήση του περιγραφομένου τμήματος του ακάλυπτου χώρου με το άπλωμα των ρούχων εκτός του στηθαίου του εξώστη του διαμερίσματός του, γι' αυτό ζήτησε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος, συμμορφούμενος με τον Κανονισμό της πολυκατοικίας, να παραλείπει στο μέλλον κάθε παράνομη προσβολή του ως άνω δικαιώματός του, που συνίσταται στη χρήση του εξώστη του με το άπλωμα των ρούχων εκτός του στηθαίου.

Η προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αυτής κρίση, τα παρακάτω πραγματικά περιστατικά ως προς την ως άνω αγωγική αξίωση: "Ο ενάγων είναι κύριος της υπό στοιχεία Ι-1 οριζόντιας ιδιοκτησίας (διαμερίσματος) του ισογείου ορόφου της κείμενης επί της οδού ... πολυκατοικίας, επιφάνειας 95 τ.μ., η οποία διέπεται από τις διατάξεις του Ν. 3741/1929 και τους όρους της με αριθμό ….29/15-10-1998 πράξης σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και κανονισμού πολυκατοικίας του Συμβολαιογράφου Θ.

Μ. Χ., που νομίμως μεταγράφηκε στα βιβλία του Υποθηκοφυλακείου Αθηνών στον τόμο 4181 και με αύξοντα αριθμό 348. Στην ως άνω ιδιοκτησία του ενάγοντος, σύμφωνα με ρητό όρο του κανονισμού, ανήκει η αποκλειστική χρήση τμήματος του ακαλύπτου χώρου, επιφάνειας 28 τ.μ., μετά της υπάρχουσας από πολλών ετών θύρας εξόδου προς τον παλαιό ιδιωτικό δρόμο, που οδηγεί προς την έξοδο της οδού ..., το οποίο εμφαίνεται περιμετρικά με τους αριθμούς 1-2-3-4-5-1 στο από Μαΐου 1998 υπό στοιχεία Α-4 σχεδιάγραμμα κάτοψης του ισογείου του Αρχιτέκτονα Μηχανικού Ν.

Π., που προσαρτάται στην ανωτέρω πράξη σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και κανονισμού πολυκατοικίας. Ο εναγόμενος είναι ιδιοκτήτης της υπό στοιχεία Α-1 οριζόντιας ιδιοκτησίας (διαμερίσματος) του πρώτου ορόφου της παραπάνω πολυκατοικίας, επιφάνειας 90 τ.μ., το οποίο έχει δύο εξώστες (μπαλκόνια), ένα προς την οδό ...

και έτερο προς τον ακάλυπτο χώρο του οικοπέδου. Επί του προαναφερθέντος χώρου, αποκλειστικής χρήσης του ο ενάγων έχει κατασκευάσει μία ξύλινη πέργκολα για την αναρρίχηση των καλλωπιστικών φυτών, που έχει φυτέψει. Ύπερθεν του χώρου αυτού βρίσκεται ο εξώστης του διαμερίσματος του εναγομένου και ως εκ τούτου μεταξύ των διαδίκων είχαν εκδηλωθεί προστριβές ως προς την εν λόγω χρήση του.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι ο εναγόμενος κατά παράβαση του κανονισμού (που επιτρέπει μεν το άπλωμα των ρούχων στους προς τον ακάλυπτο χώρο εξώστες της πολυκατοικίας, όπως ο προκείμενος, αλλά ως ευνόητο, εντός αυτών) προβαίνει στο άπλωμα ρούχων εκτός του στηθαίου του εν λόγω μπαλκονιού του, τα οποία εκτείνονται μέχρι του χώρου αποκλειστικής χρήσης του ενάγοντος ή στάζουν νερό.

Κατά τον ως άνω τρόπο ο εναγόμενος παρακωλύει την αποκλειστική χρήση του ενάγοντος επί του προαναφερθέντος κοινοκτήτου χώρου...

Συνεπώς το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, που με την εκκαλουμένη δέχθηκε τα ίδια παραπάνω, κάνοντας δεκτή την αγωγή ορθώς εφήρμοσε το νόμο και καλώς εκτίμησε τις αποδείξεις και όσα αντίθετα υποστηρίζονται από τον εκκαλούντα κρίνονται αβάσιμα και απορριπτέα". Ο αναιρεσείων με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση, σχετικά με τις ως άνω παραδοχές αυτής ως προς το άπλωμα των ρούχων εκτός του στηθαίου του εξώστη του διαμερίσματος του εναγομένου, την πλημμέλεια της παραβίασης των ουσιαστικών διατάξεων των άρθρων 3 παρ. 2 και 5 περ. α' του Ν. 3741/1929, καθώς και του άρθρου 3 εδ. γ' του Κανονισμού της πολυκατοικίας. Ο λόγος αυτός, ως προς την επικαλούμενη παραβίαση των ως άνω διατάξεων του Ν. 3741/ 1929, τυγχάνει απορριπτέος, προεχόντως ως απαράδεκτος, λόγω αοριστίας, καθόσον ουδόλως προσδιορίζεται το νομικό σφάλμα, δηλαδή πού ακριβώς εντοπίζεται η παράβαση από την ερμηνεία ή την εφαρμογή των ως άνω διατάξεων, σε κάθε όμως περίπτωση είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, διότι με τις ως άνω παραδοχές η προσβαλλόμενη δεν παραβίασε τις εν λόγω διατάξεις. Περαιτέρω, ο ίδιος λόγος, ως προς την επικαλούμενη παραβίαση των διατάξεων του Κανονισμού της πολυκατοικίας, είναι, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα στη μείζονα σκέψη, μη νόμιμος και γι' αυτό απορριπτέος.

IV. Ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 16 του Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται όταν το δικαστήριο, που επιλήφθηκε αυτεπαγγέλτως ή με πρόταση κάποιου εκ των διαδίκων της έρευνας για τη συνδρομή ή μη των προϋποθέσεων του δεδικασμένου, παρά το νόμο δέχθηκε την ύπαρξη ή μη ύπαρξη αυτού. Ο παρών λόγος απορρίπτεται ως ουσιαστικά αβάσιμος, αν ο Άρειος Πάγος, επισκοπώντας την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, διαπιστώνει ότι το δικαστήριο δεν ασχολήθηκε καθόλου με το δεδικασμένο (ΑΠ 701/2008, 4/2007, 514/2002). Σε περίπτωση δε που το δικαστήριο δεν ερεύνησε ισχυρισμό για την ύπαρξη ή μη δεδικασμένου ιδρύεται λόγος αναίρεσης από τον αριθ. 8 και όχι από τον αριθ. 16 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ (ΑΠ 1253/2009, 2084/ 2007, 1867/2006). Τέλος, οι περί δεδικασμένου διατάξεις είναι δικονομικού δικαίου και συνεπώς η παραβίασή τους δεν ιδρύει το λόγο αναιρέσεως από τον αριθ. 19 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ, αλλά ο λόγος υπάγεται στον αριθ. 16 αυτού, με βάση τον οποίο ο Άρειος Πάγος ερευνά την επάρκεια της αιτιολογίας της απόφασης που δέχεται την ύπαρξη δεδικασμένου (ΑΠ 212/2004).

Εν προκειμένω, με τον τρίτο λόγο αναίρεσης προσάπτονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι αναιρετικές πλημμέλειες από τους αριθ. 16, 8 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., που συνίστανται, αντίστοιχα, στο ότι αυτή (απόφαση), α) κατά παράβαση του νόμου δέχθηκε σιωπηρά ότι υπήρχε δεδικασμένο σχετικά με τη νομιμότητα της πέργκολας, την οποία είχε κατασκευάσει ο αναιρεσίβλητος - ενάγων επί του τμήματος του ακάλυπτου χώρου της πολυκατοικίας, του οποίου είχε την αποκλειστική χρήση, δυνάμει της 2684/2007 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, μολονότι δεν υφίσταται στη κριθείσα υπόθεση ταυτότητα διαδίκων καθώς και νομικής και ιστορικής αιτίας με την ένδικη αγωγή, β) δεν έλαβε υπόψη τον περί ελλείψεως δεδικασμένου ισχυρισμό του εναγομένου - αναιρεσείοντος, που είχε προταθεί στο Εφετείο με τον πέμπτο λόγο της εφέσεώς του κατά της πρωτόδικης με αριθ. 751/2016 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που αφορούσε την παραπάνω πέργκολα και είχε δεχθεί την ύπαρξη δεδικασμένου, απορρέοντος από την προαναφερόμενη 2684/2007 απόφαση και γ) στερείται παντελούς αιτιολογίας ως προς το ανωτέρω ζήτημα της υπάρξεως ή μη δεδικασμένου.

Όλες οι ως άνω επικαλούμενες αναιρετικές πλημμέλειες είναι απορριπτέες, η μεν από τον αρ. 16 (με στοιχ, α') ως ουσιαστικά αβάσιμη, διότι από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης αβίαστα προκύπτει ότι αυτή δεν ασχολήθηκε καθόλου με το επικαλούμενο από τον αναιρεσείοντα δεδικασμένο, ούτε από τις παραδοχές αυτής προκύπτει σιωπηρή αποδοχή δεδικασμένου, όπως αβάσιμα διατείνεται ο αναιρεσείων, η δε από τον αρ. 19 (με στοιχ.

γ') ως απαράδεκτη διότι, όπως έχει προεκτεθεί, οι περί δεδικασμένου διατάξεις είναι δικονομικού δικαίου και η παραβίασή τους δεν ιδρύει την από τον αρ. 19 αναιρετική πλημμέλεια, ενώ η από τον αρ. 8 περ. α' πλημμέλεια (με στοιχ. β') περί μη λήψεως υπόψη του περί ελλείψεως δεδικασμένου, προταθέντος με λόγο εφέσεως, ισχυρισμού του αναρεσείοντος, είναι απορριπτέα ως αλυσιτελής, δεδομένου ότι ο ισχυρισμός αυτός δεν έχει επίδραση στο διατακτικό, αφού η προσβαλλόμενη δεν περιέχει παραδοχή θεμελίωσης του διατακτικού της στην ύπαρξη του δεδικασμένου.

Τέλος, υπό την εκδοχή ότι με την από τον αρ. 8 περ. α' πλημμέλεια προτείνεται από τον αναιρεσείοντα η μη λήψη υπόψη από την προσβαλλόμενη του ισχυρισμού περί μη νομιμότητας της ξύλινης πέργκολας, την οποία κατασκεύασε ο αναιρεσίβλητος επί του ακάλυπτου χώρου της πολυκατοικίας, στον οποίο έχει την αποκλειστική χρήση, ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι από την επισκόπηση του δικογράφου της εφέσεως του αναιρεσείοντος κατά της πρωτόδικης με αριθ. 751/2016 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που είχε δεχθεί την ύπαρξη δεδικασμένου ως προς τη νομιμότητα της κατασκευής της πέργκολας, προκύπτει ότι ο εν λόγω ισχυρισμός δεν προτάθηκε στο Εφετείο με λόγο εφέσεως από τον εκκαλούντα - αναιρεσείοντα, ούτε ο τελευταίος διατείνεται με την αίτηση αναίρεσης ότι επανέφερε τον ισχυρισμό αυτό με λόγο εφέσεως.

Μετά ταύτα, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρ. 495 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (άρθρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-3-2018 αίτηση για αναίρεση της 4138/2017 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστκά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Μαΐου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Ιουνίου 2019.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ