Supreme Court allows appeal on retroactive law application but dismisses other appeal grounds due to lack of positive opinion.

Απόφαση 683 / 2007 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 683/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1΄ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Στέφανο Γαβρά, Αντιπρόεδρο, Ηλία Γιαννακάκη, Εμμανουήλ Καλούδη, Χρήστο Αλεξόπουλο και Ειρήνη Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών. Εκπροσωπήθηκε από την Μαρία Μπασδέκη, Πάρεδρο Ν.Σ.Κ., βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ., η οποία δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: .....(αναφέρονται 10 ονόματα). Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βασίλειο Πελαντάκη βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ., ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-12-2001 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Ρεθύμνου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 57/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 91/2003 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρεθύμνης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 1-4-2005 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ηλίας Γιαννακάκης, διάβασε την από 23-1-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Για το παραδεκτό της ασκήσεως της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως του Ελληνικού Δημοσίου και το παραδεκτό και βάσιμο του τρίτου λόγου αυτής, προσκομίζεται η 924/2005 θετική γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, σύμφωνα με τις διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 άρθρου 12 του ν. 2298/1995, όπως αυτές αντικαταστάθηκαν αντιστοίχως με τα άρθρα 28 παρ. 3 του ν. 2579/1998 και 42 του ν. 2721/1999. Για τη βασιμότητα όμως των δύο λοιπών λόγων της αναιρέσεως, από το άρθρο 560 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, η γνώμη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους δεν είναι θετική και επομένως οι λόγοι αυτοί πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι, αφού, σύμφωνα με τις προαναφερθείσες διατάξεις, οι δύο αυτοί λόγοι αναιρέσεως θεωρείται ότι δεν ασκήθηκαν και η υπόθεση εισάγεται προς συζήτηση μόνο ως προς τον τρίτο λόγο του αναιρετηρίου για τον οποίο υπάρχει θετική γνώμη του αρμοδίου τμήματος του ΝΣΚ.

Κατά γενική αρχή, που συνάγεται από τις διατάξεις των άρθρων 533 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ και 4 του ΕισΝΑΚ, νόμος που εκδόθηκε μετά τη δημοσίευση της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης, δεν εφαρμόζεται στην αναιρετική δίκη και αν ακόμη προσδόθηκε σ' αυτόν αναδρομική δύναμη, εκτός αν περιέχει ρητή και ειδική διάταξη σύμφωνα με την οποία επεκτείνεται και επί των τελεσιδίκως κριθέντων.

Αυτά ισχύουν εφόσον η αναδρομική επέκταση δεν αντίκειται σε συνταγματικές διατάξεις ή διατάξεις διεθνών συμβάσεων που έχουν αυξημένη ισχύ κατ' άρθρο 28 του Συντάγματος. Εξάλλου, στη διάταξη του άρθρου 26 του Ν. 3205/2003 "Μισθολογικές ρυθμίσεις λειτουργών και υπαλλήλων του Δημοσίου, ΝΠΔΔ και ΟΤΑ κλπ" (ΦΕΚ 297, τ.

Α΄ της 23-12-2003), της οποίας η ισχύς άρχισε, κατά το άρθρο 56 του ίδιου νόμου, από 1-1-2004, ορίζονται τα εξής: "Με απόφαση του Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών καθορίζονται ο τρόπος και ο ακριβής χρόνος εξόφλησης των απαιτήσεων, καθώς και κάθε άλλη λεπτομέρεια, των εν ενεργεία υπαλλήλων και λειτουργών του Δημοσίου, των ΟΤΑ και των λοιπών ΝΠΔΔ, καθώς και των μονίμων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και αντιστοίχων των Σωμάτων Ασφαλείας, οι οποίες απορρέουν από τη μη σύγχρονη καταβολή και στους δύο συζύγους της οικογενειακής παροχής λόγω γάμου και τέκνων του άρθρου 12 του Ν. 2470/97, κατά το χρονικό διάστημα από 1-3-2001 μέχρι 30-6-2002, είτε έχουν ασκήσει αγωγές είτε όχι.

Στην ανωτέρω ρύθμιση υπάγονται και οι περιπτώσεις για τις οποίες έχουν εκδοθεί τελεσίδικες ή αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις και οι απαιτήσεις που απορρέουν από αυτές για το ανωτέρω χρονικό διάστημα δεν έχουν εξοφληθεί μέχρι τη δημοσίευση του παρόντος νόμου. Για το ίδιο χρονικό διάστημα οι εκκρεμείς δίκες καταργούνται".

Η διάταξη αυτή, η οποία δεν αντίκειται στο Σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις, όπως συνάγεται από το περιεχόμενό της, εισάγει νέα ρύθμιση, έχει αναδρομική ισχύ, καταλαμβάνει και τις προ αυτής έννομες σχέσεις και εφαρμόζεται και στις εκκρεμείς ενώπιον οποιουδήποτε δικαστηρίου δίκες. Στην προκείμενη περίπτωση, το Πολυμελές Πρωτοδικείο δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση ότι, οι αναιρεσίβλητοι, οι οποίοι απασχολήθηκαν στο αναιρεσείον με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου, ως αναπληρωτές καθηγητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, κατά το χρονικό διάστημα από 1-1-1999 μέχρι 31 12-2001, δικαιούνται να λάβουν την οικογενειακή παροχή του άρθρου 12 του Ν. 2407/1997, την οποία δεν έλαβαν για το λόγο ότι καταβαλλόταν εξ ολοκλήρου στους συζύγους τους.

Η προσβαλλόμενη απόφαση του Πρωτοδικείου δημοσιεύθηκε στις 12-9-2003, δηλαδή πριν τεθεί σε ισχύ ο Ν. 3205/2003. Με την εφαρμογή της διάταξης του μεταγενεστέρου αυτού Ν. 3205/2003 ο τρόπος και ο ακριβής χρόνος εξόφλησης των αξιώσεων των αναιρεσιβλήτων του χρονικού διαστήματος από 1-3-2001 μέχρι 31-12-2001 πρέπει να ρυθμισθεί με απόφαση του Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών.

Το δικαστήριο της ουσίας έκρινε κατά τα ανωτέρω διαφορετικά (καίτοι ορθώς κατά τον ισχύοντα κατά το χρόνο δημοσίευσης της προσβαλλόμενης απόφασης νόμο). Η κρίση αυτή ενέχει την εκ του άρθρου 560 παρ.1 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια και γι' αυτό ο τρίτος λόγος αναιρέσεως από τη διάταξη αυτή, με τον οποίο προβάλλεται η παραβίαση της διάταξης του άρθρου 26 του Ν. 3205/2003 είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, κατά το μέρος μόνο που επιδίκασε στους αναιρεσιβλήτους τις ένδικες απαιτήσεις τους του χρονικού διαστήματος από 1-3-2001 μέχρι 30-6-2002 (οι αξιώσεις του έκτου αναιρεσιβλήτου .....

αρχίζουν από 25-10-1999 και φθάνουν μέχρι τις 30-6-2000 και επομένως ως προς αυτόν δεν πρέπει να αναιρεθεί η απόφαση), να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ.3 Κ.Πολ.Δ.), να καταδικασθεί το αναιρεσίον στα δικαστικά έξοδα (μειωμένα) του έκτου αναιρεσιβλήτου και να συμψηφισθεί μεταξύ των άλλων διαδίκων η δικαστική δαπάνη, κατ' άρθρο 22 του Ν. 3693/1957.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 91/2003 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρεθύμνης, κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση, κατά το άνω μέρος, στο ίδιο δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα του έκτου αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ. Και

Συμψηφίζει εν όλω ανάμεσα στους άλλους διαδίκους τα δικαστικά έξοδα.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 8 Μαρτίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 28 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ