Supreme Court partially annuls appeal judgment, keeps lower court ruling on insurance claim while dismissing counter-appeal.

Απόφαση 681 / 2019 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 681/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σοφία Ντάντου, Μαρία Τζανακάκη, Αντώνιο Τσαλαπόρτα και Ελένη Φραγκάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Ιανουαρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, που τυγχάνει καθολική διάδοχος της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "... ΑΕ", λόγω συγχώνευσης των δύο εταιρειών και απορροφήσεως της δεύτερης από την πρώτη, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Ντανάκα με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ν. Ζ. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-1-2013 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με την από 1-4-2013 ανακοίνωση δίκης - προσεπίκληση - παρεμπίπτουσα αγωγή της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "... ΑΕ", καθώς και με την από 10-9-2013 παρεμπίπτουσα αγωγή της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...", μη διαδίκου στην παρούσα δίκη. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 309/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5767/2017 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 28-3-2018 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Σοφία Ντάντου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσείουσα όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την έννοια του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔ, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος ερευνά αυτεπαγγέλτως, αν ο απολειπόμενος διάδικος επέσπευσε εγκύρως τη συζήτηση, οπότε συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, ή, αν τη συζήτηση επέσπευσε ο αντίδικος του απολειπομένου διαδίκου, οπότε εξετάζει αυτεπαγγέλτως, αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για συζήτηση δεν επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση. Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί (ΑΠ 1753/2017, ΑΠ 1747/2017, ΑΠ 242/2015).

Στην προκειμένη περίπτωση από την υπ' αριθμ. …78Ε/17.5.2018 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Κατερίνης Κ. Ν., την οποία προσκομίζει και επικαλείται η αναιρεσείουσα προκύπτει ότι, μετά από έγγραφη παραγγελία του πληρεξουσίου Δικηγόρου της αναιρεσείουσας, η οποία επισπεύδει τη συζήτηση της αναίρεσης, αυτή (αναίρεση) κοινοποιήθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στον αναιρεσίβλητο για να παραστεί κατά τη δικάσιμο, που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης, ο οποίος δεν εμφανίστηκε και ούτε κατέθεσε δήλωση μη παράστασης κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε με την σειρά της από το οικείο πινάκιο. Επομένως, εφόσον ο απολειπόμενος αναιρεσίβλητος δεν εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, αν και κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, σύμφωνα με τις προαναφερόμενες διατάξεις του άρθρου 576 παρ. 2 περ. α' και γ' ΚΠολΔ, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της υπόθεσης παρά την απουσία αυτού.

Ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος Ν. Ζ., με την από 28.1.2013 (και με αριθμό κατάθ. 696/30.1.2013) αγωγή του, ισχυρίζεται ότι κατά το αυτοκινητικό ατύχημα την 17.9.2010 από συνυπαιτιότητα των οδηγών των με αριθμό κυκλ. ...273 γεωργικού ελκυστήρα (τρακτέρ) και ...73 ΙΧΕ αυτοκινήτου, τα οποία ήταν ασφαλισμένα για την έναντι τρίτων αστική τους ευθύνη, στις εναγόμενες ασφαλιστικές εταιρίες, προκλήθηκε ο θάνατος της συζύγου του Μ.

Δ. και της θυγατέρας του Δ. Ζ.. Ζήτησε δε, μετά από μετατροπή του αιτήματος της αγωγής σε αναγνωριστικό κατά τα ειδικότερα διαλαμβανόμενα στην αγωγή, να αναγνωρισθεί η υποχρέωση των εναγομένων ασφαλιστικών εταιριών, ευθυνομένων εις ολόκληρον, να του καταβάλουν το ποσό των 664.900 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης και ως αποζημίωση λόγω στέρησης διατροφής του ως συζύγου, άλλως ως αποζημίωση λόγω στέρησης υπηρεσιών του ανηλίκου τέκνου του Δ., αντιστοίχως.

Περαιτέρω, η πρώτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία (... ΑΕ), της οποίας καθολική διάδοχος τυγχάνει η αναιρεσείουσα, με την από 1-4-2013 παρεμπίπτουσα αγωγή (αριθμός κατάθεσης δικογράφου 2111/2013), ισχυριζόμενη ότι συντρέχει περίπτωση εξαίρεσης από την ασφαλιστική κάλυψη λόγω μέθης του οδηγού του ασφαλισμένου σε αυτήν ζημιογόνου οχήματος (Ε.

Ν.), ζήτησε, όπως το αγωγικό αίτημα παραδεκτώς περιορίστηκε σε αναγνωριστικό, με δήλωση του πληρεξούσιου δικηγόρου της, που καταχωρίστηκε στα 309/10-12-2013 πρακτικά συνεδρίασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, να αναγνωριστεί η υποχρέωση των παρεμπιπτόντως εναγομένων, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων του Ε. Ν. που απεβίωσε στις 23-9-2010, να της καταβάλουν, κατά τον λόγο της κληρονομικής τους μερίδας, οποιοδήποτε ποσό που θα υποχρεωθεί αυτή να καταβάλει στον κυρίως ενάγοντα για κεφάλαιο, τόκους και έξοδα, με τον νόμιμο τόκο από την ημέρα της καταβολής και μέχρι την εξόφληση.

Η δεύτερη εναγόμενη στην από 28-1-2013 αγωγή ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "..." με την από 10-9-2013 (αριθμός κατάθεσης δικογράφου 4500/11-9-2013), προσεπίκληση και τη σωρευόμενη στο ίδιο δικόγραφο παρεμπίπτουσα αγωγή (αναγωγή), ισχυριζόμενη ότι αποκλειστικά υπαίτιος άλλως συνυπαίτιος κατά ποσοστό 95% για την ένδικη σύγκρουση, είναι ο οδηγός του με αριθμό κυκλοφορίας ...273 γεωργικού ελκυστήρα, ο οποίος ήταν ασφαλισμένος στην παρεμπιπτόντως εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "... ΑΕ", προσεπικάλεσε την τελευταία να παρέμβει στη δίκη που δημιουργήθηκε με την ως άνω κύρια αγωγή και με τη σωρευόμενη στο ίδιο δικόγραφο παρεμπίπτουσα αγωγή ζήτησε, όπως το αγωγικό αίτημα παραδεκτώς περιορίστηκε σε αναγνωριστικό, με δήλωση του πληρεξούσιου δικηγόρου της που καταχωρίστηκε στα 309/10-12-2013 πρακτικά συνεδρίασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, να υποχρεωθεί η παρεμπιπτόντως εναγομένη, να της καταβάλει νομιμοτόκως, το ποσό που θα υποχρεωθεί αυτή (παρεμπιπτόντως ενάγουσα), να καταβάλει στον κυρίως ενάγοντα για κεφάλαιο, τόκους και δικαστικά έξοδα.

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, αφού συνεκδίκασε τις πιο αγωγές, εξέδωσε, αντιμωλία των διαδίκων και κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημιές από αυτοκίνητο (άρθρο 681Α ΚΠολΔ), την 309/2015 απόφασή του, με την οποία δέχθηκε κατά ένα μέρος, την κύρια αγωγή, καθώς και τις παρεμπίπτουσες αγωγές. Κατά της απόφασης αυτής οι εναγόμενες ασφαλιστικές εταιρίες άσκησαν τις από 23-7-2015 (και με αριθμό κατάθ. 4667/24-7-2015) και από 27-7-2015 (και με αριθμό κατάθ. 4776/29-7-2015) εφέσεις και ο ενάγων-εφεσίβλητος άσκησε σε αμφότερες τις εφέσεις αντέφεση με τις από 4-5-2017 προτάσεις του, που κατέθεσε επί της έδρας κατά την συζήτηση των εν λόγω εφέσεων. Στην από 23-7-2015 (και με αριθμό κατάθ. 4667/24-7-2015) έφεσή της η εκκαλούσα και ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "..." διέλαβε και επικουρικό λόγο έφεσης κατά των παρεμπιπτόντως εναγομένων της από 1.4.2013 (και με αριθμό κατάθ. 2111/2013) παρεμπίπτουσας αγωγής της, με την οποία ζήτησε σε περίπτωση που το τελεσιδίκως επιδικασθέν ποσό στον ενάγοντα της κύριας αγωγής, αυξηθεί ή μειωθεί, να υποχρεωθούν οι παρεμπιπτόντως εναγόμενοι - εφεσίβλητοι να της καταβάλουν οποιοδήποτε ποσό καταβάλει στον ενάγοντα της κύριας αγωγής.

Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αφού δέχθηκε τυπικά τις εφέσεις και τις αντεφέσεις: α) απέρριψε κατ' ουσία την αντέφεση κατά της εκκαλούσας ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "...", β) δέχθηκε κατ' ουσία τις εφέσεις και την αντέφεση του εφεσίβλητου και ήδη αναιρεσιβλήτου κατά της ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "...

ΑΕ", γ) εξαφάνισε την πρωτόδικη 309/2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά το μέρος, που αφορά την από 28.1.2013 κύρια αγωγή και στη συνέχεια κράτησε την υπόθεση και δίκασε την ως άνω από 28.1.2013 κύρια αγωγή, την οποία απέρριψε κατ' ουσία ως προς τη δεύτερη εναγομένη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "..." και δέχθηκε εν μέρει την εν λόγω κύρια αγωγή ως προς την πρώτη εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "..." και μετά την παραδοχή της αντέφεσης του αναιρεσιβλήτου αναγνώρισε την υποχρέωση της τελευταίας να καταβάλει στον ενάγοντα και ήδη αναιρεσίβλητο τα ποσά των 80.000 ευρώ και 100.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης από τον θάνατο της συζύγου του και της ανήλικης θυγατέρας του, αντιστοίχως, αντί των 35.000 ευρώ και 40.000 ευρώ, αντιστοίχως, που είχαν πρωτοδίκως καθοριστεί για την ίδια αιτία.

Κατά της απόφασης αυτής του Εφετείου, η πρώτη εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "...", ως καθολική διάδοχος λόγω συγχώνευσης με την ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "... Α.Ε.", όπως ήδη έχει αναφερθεί, άσκησε την υπό κρίση αναίρεση, μόνον κατά το μέρος, με το οποίο η προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε ως παραδεκτή την αντέφεση, που ο αναιρεσίβλητος άσκησε με τις από 4.5.2017 προτάσεις του, που κατέθεσε επί της έδρας κατά τη συζήτηση των προαναφερθεισών εφέσεων την 4.5.2017, παρά το γεγονός ότι κατά τον χρόνο της συζήτησης των εν λόγω εφέσεων και αντεφέσεως την 4.5.2017 ίσχυε ο ν. 4335/2015, σύμφωνα με τον οποίο η αντέφεση ασκείται με δικόγραφο, που κατατίθεται στη γραμματεία του Δικαστηρίου, όπου απευθύνεται και επιδίδεται στον αντίδικο τουλάχιστον 8 ημέρες πριν από την συζήτηση και όχι με τις προτάσεις.

Σύμφωνα με το άρθρο 674 παρ. 1 ΚΠολΔ, οι πρόσθετοι λόγοι έφεσης και η αντέφεση στην ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών ασκούνταν και με τις προτάσεις. Η διάταξη αυτή καταργήθηκε σιωπηρά από 1-1-2016, αφού με το άρθρο τέταρτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015 αντικαταστάθηκε το "βιβλίο τέταρτο" του ΚΠολΔ που περιείχε τα άρθρα 591 έως 681Δ και περιέχει πλέον τα άρθρα 591 έως 645, με συνέπεια τη σιωπηρή κατάργηση των άρθρων 646 έως 681Δ του ως άνω Κώδικα.

Κατά την παρ. 2 του άρθρου 9 του νόμου 4335/2015 οι διατάξεις για τα ένδικα μέσα και τις ειδικές διαδικασίες των άρθρων 591 - 645 ΚΠολΔ εφαρμόζονται για τα κατατιθέμενα από την 1-1-2016 και μετά ένδικα μέσα και αγωγές. Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 591 παρ. 1 περ. ζ' ΚΠολΔ, όπως αυτό ισχύει μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 1 άρθρο τέταρτο του ν. 4335/2015, "1.

Τα άρθρα 1 έως 590 εφαρμόζονται και στις ειδικές διαδικασίες, εκτός αν αντιβαίνουν προς τις ειδικές διατάξεις των διαδικασιών αυτών. Αν στις ειδικές αυτές διατάξεις δεν ορίζεται διαφορετικά: [...] ζ) Ανταγωγή, αντέφεση και πρόσθετοι λόγοι έφεσης, και αναψηλάφησης ασκούνται με ποινή απαραδέκτου με δικόγραφο, που κατατίθεται στη γραμματεία του δικαστηρίου, στο οποίο απευθύνονται και επιδίδεται στον αντίδικο τουλάχιστον οκτώ (8) ημέρες πριν από τη συζήτηση, η οποία ορίζεται υποχρεωτικά κατά την ημερομηνία συζήτησης της κύριας υπόθεσης".

Κατά τη σαφή διατύπωση της διάταξης αυτής, για την άσκηση της αντέφεσης και των πρόσθετων λόγων έφεσης απαιτείται να συντελεστούν αμφότερες οι εν λόγω διαδικαστικές πράξεις, της κατάθεσης δηλαδή του σχετικού δικογράφου στη γραμματεία του δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου και της επίδοσής του στον αντίδικο, οι οποίες αποτελούν την έγγραφη προδικασία της άσκησής τους κατά την έννοια του άρθρου 111 ΚΠολΔ, πριν από την αποκλειστική προθεσμία των οκτώ (8) ημερών προ της συζητήσεως της υποθέσεως, αλλιώς απορρίπτονται ως απαράδεκτοι.

Εξάλλου, η αντέφεση και οι πρόσθετοι λόγοι εφέσεως, συνιστούν ιδιαίτερη σε σχέση με την έφεση διαδικαστική πράξη, η οποία διέπεται ως προς τον τρόπο ασκήσεώς της από το δίκαιο που ισχύει κατά το χρόνο που διενεργείται (ασκείται) (ΕισΝΚΠολΔ 12 και 24 παρ. 1 εδ. β'). Επομένως, επί εφέσεων που συζητούνται μετά τη θέση σε ισχύ των ως άνω τροποποιήσεων του ΚΠολΔ (1-1-2016), η αντέφεση υποβάλλεται στις διατυπώσεις του άρθρου 591 παρ. 1 περ.

ζ' αυτού (ΑΠ 1156/2018).

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης, προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αναιρετική πλημμέλεια του αριθ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ότι παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτη την αντέφεση, που ο αναιρεσίβλητος ως εφεσίβλητος, άσκησε με τις από 4.5.2017 προτάσεις του, που κατέθεσε επί της έδρας κατά την εκδίκαση των από 23.7.2015 (και με αριθμό κατάθ. 4667/24-7-2015) και από 27.7.2015 (και με αριθμό κατάθ. 4776/29-7-2015) εφέσεων.

Ο λόγος αυτός, σύμφωνα με την ερμηνεία των ως άνω δικονομικών διατάξεων, είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός, διότι η αντέφεση, μετά την έναρξη του ν. 4335/2015, που εφαρμόζεται έστω και αν η έφεση είχε ασκηθεί με το προϊσχύσαν νομοθετικό καθεστώς, όπως στην προκειμένη περίπτωση, που η από 23.7.2015 (και με αριθμό κατάθ. 4667/24.7.2015) έφεση της αναιρεσείουσας ασκήθηκε πριν την 1.1.2016 και συγκεκριμένα την 24.7.2015, αλλά συζητήθηκε την 4.5.2017, που ίσχυε ο ν. 4335/ 2015, ασκείται με δικόγραφο, που κατατίθεται στη γραμματεία του Δικαστηρίου, όπου απευθύνεται και επιδίδεται στον αντίδικο τουλάχιστον οκτώ (8) ημέρες πριν από τη συζήτηση και όχι με τις προτάσεις, που κατατέθηκαν επί έδρας κατά τη συζήτηση των προαναφερομένων εφέσεων την 4.5.2017.

Επομένως πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος, με το οποίο δέχθηκε ως παραδεκτή την αντέφεση, που ο αναιρεσίβλητος - ενάγων άσκησε με τις από 4.5.2017 προτάσεις, που κατέθεσε επί της έδρας, κατά την συζήτηση των προαναφερομένων εφέσεων την 4.5.2017, ενώ ίσχυε ο προαναφερθείς ν. 4335/2015 και στη συνέχεια εξαφάνισε τα πρωτοδίκως επιδικασθέντα ποσά των χρηματικών ικανοποιήσεων λόγω ψυχικής οδύνης, αναγνωρίζοντας την υποχρέωση της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας να καταβάλει στον ενάγοντα και ήδη αναιρεσίβλητο, τα ποσά των 80.000 ευρώ και 100.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης, που δοκίμασε από τον κατά το επίδικο τροχαίο ατύχημα αιφνίδιο θάνατο της συζύγου του και της ανήλικης θυγατέρας του, αντιστοίχως.

Ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια των αριθ. 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ότι το Εφετείο, καθορίζοντας την χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης του αναιρεσιβλήτου στα ποσά των 80.000 και 100.000 ευρώ για τον αιφνίδιο θάνατο της συζύγου του και της ανήλικης θυγατέρας του, αντιστοίχως, με ανεπαρκείς αιτιολογίες υπερέβη τα όρια της διακριτικής του ευχέρειας, παραβιάζοντας την αρχή της αναλογικότητας (άρθρα 2 παρ. 1 και 25 του Συντάγματος), αλυσιτελώς προβάλλεται, καθόσον η αναιρετική εμβέλεια του πρώτου λόγου αναίρεσης καλύπτει και τον λόγο αυτό.

Μετά την αναίρεση της απόφασης, κατά το άρθρο 579 ΚΠολΔ, καταργείται κατά την αυτή έκταση και η συζήτηση, κατά την οποία εκδόθηκε η αναιρεθείσα απόφαση και οι διάδικοι επανέρχονται στην κατάσταση, που υπήρχε πριν από την απόφαση κατά το μέρος μόνο και στη συγκεκριμένη περίπτωση τα πρωτοδίκως ορισθέντα ποσά των 35.000 ευρώ και 40.000 ευρώ για τη χρηματική ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης που ο αναιρεσίβλητος δοκίμασε από τον θάνατο της συζύγου του και της ανήλικης θυγατέρας του, αντιστοίχως.

Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 580 εδ. α' ΚΠολΔ, όπως έχει αντικατασταθεί με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του ν. 4335/ 2015 "Αν ο Άρειος Πάγος αναιρέσει την απόφαση για οποιονδήποτε άλλο λόγο, εκτός από εκείνους, που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2, μπορεί να κρατήσει την υπόθεση και να τη δικάσει, αν κατά την κρίση του δεν χρειάζεται άλλη διευκρίνιση".

Από τα όσα αναφέρθηκαν κατά την έρευνα του πρώτου λόγου αναίρεσης, που ευδοκίμησε, σύμφωνα με τα οποία η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί μόνο κατά το μέρος, που έκανε παραδεκτή την αντέφεση του αναιρεσιβλήτου, η υπόθεση δεν απαιτεί περαιτέρω έρευνα ως προς το κεφάλαιο αυτό και πρέπει να κρατήσει την υπόθεση, να την δικάσει κατά το κεφάλαιο τούτο και αφού εξαφανίσει την προσβαλλόμενη ως προς το εν λόγω αναιρεθέν κεφάλαιο, ακολούθως να απορρίψει ως απαράδεκτη την ασκηθείσα από τον αναιρεσίβλητο αντέφεση, που άσκησε με τις έγγραφες προτάσεις, που κατέθεσε επί της έδρας κατά την συζήτηση της από 23.7.2015 (και με αριθμό κατάθ. 4667/24.7.2015) εφέσεως της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...", της οποίας καθολική διάδοχος κατέστη η ήδη αναιρεσείουσα, την 4.5.2017.

Ο αναιρεσίβλητος πρέπει να καταδικασθεί στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης της αναιρεσείουσας (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται, ειδικότερα, στο διατακτικό και να διαταχθεί η απόδοση του παραβόλου στην καταθέσασα αναιρεσείουσα (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 5767/2017 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, κατά το μέρος, με το οποίο δέχθηκε ως παραδεκτή την αντέφεση, που ο αναιρεσίβλητος άσκησε με τις προτάσεις, που κατέθεσε επί της έδρας κατά την συζήτηση της 4667/24.7.2015 και από 23.7.2015 εφέσεως της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...", της οποίας καθολική διάδοχος κατέστη η ήδη αναιρεσείουσα, την 4.5.2017.

Εξαφανίζει την 5767/2017 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, κατά το αμέσως αναφερόμενο ανωτέρω αναιρούμενο τμήμα.

Κρατεί και δικάζει την υπόθεση, κατά το ως άνω αναιρούμενο τμήμα.

Απορρίπτει την αντέφεση του αναιρεσιβλήτου ως απαράδεκτη.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ. Και Διατάσσει την απόδοση του παραβόλου στην καταθέσασα αναιρεσείουσα.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 10 Μαΐου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Ιουνίου 2019.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ