Supreme Court dismisses appeal in tenancy dispute where lower court properly evaluated all evidence regarding property damage. The tenant failed to prove damages were due to agreed usage rather than normal wear and tear.

Απόφαση 681 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 681/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Σακκά, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Μαρία Χυτήρογλου και Ειρήνη Καλού, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Μαρτίου 2015, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Σ. Ο. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Ιωσηφέλλη.

Του αναιρεσιβλήτου: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΙΔΡΥΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ - ΕΝΙΑΙΟ ΤΑΜΕΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΜΙΣΘΩΤΩΝ (ΙΚΑ - ΕΤΑΜ)", που ... και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Επαμεινώνδα Ατσαβέ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-6-2010 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 621/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1594/2014 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, την αναίρεση των οποίων ζητεί ο αναιρεσείων με την από 6-11-2014 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Μαρία Χυτήρογλου διάβασε την από 20-2-2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της με αύξοντα αριθμό εκθέσεως καταθ. 912/2014 αιτήσεως αναιρέσεως της 1594/2014 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών και της 621/2013 συμπροσβαλλομένης απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που εκδόθηκαν κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 599 παρ. 1 ΑΚ, ο μισθωτής, μετά τη λήξη της μίσθωσης, έχει υποχρέωση να αποδώσει το μίσθιο στην κατάσταση που το παρέλαβε. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 592 του ίδιου κώδικα, ο μισθωτής δεν ευθύνεται για φθορές ή μεταβολές που οφείλονται στη συμφωνημένη χρήση. Από τις διατάξεις αυτές, σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 330, 297 και 298 ΑΚ, προκύπτει, ότι ο μισθωτής είναι υποχρεωμένος να αποζημιώσει τον εκμισθωτή για τις φθορές και μεταβολές που προκλήθηκαν στο μίσθιο, κατά τη διάρκεια της μίσθωσης, εξαιρουμένων εκείνων που οφείλονται στη συμφωνημένη χρήση.

Σύμφωνα με αυτά, ο εκμισθωτής ασκώντας την αξίωσή του για τις φθορές ή μεταβολές που προκλήθηκαν στο μίσθιο κατά τη διάρκεια της μίσθωσης, είτε με αγωγή αποζημίωσης, είτε με ένσταση συμψηφισμού, οφείλει να επικαλεσθεί και αποδείξει τις φθορές και μεταβολές αυτές και το ποσό της ζημίας που υφίσταται από αυτές, απόκειται δε στον εναγόμενο μισθωτή να επικαλεσθεί, κατ` ένσταση, ότι αυτές οφείλονται στη συμφωνημένη χρήση.

Περαιτέρω, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ότι οι φθορές ή μεταβολές που προκλήθηκαν από το μισθωτή οφείλονται ή όχι στη συνηθισμένη χρήση είναι κρίση ουσιαστική μη υποκείμενη στον αναιρετικό έλεγχο. Κατά τον αριθμό 19 δε του ίδιου άρθρου, ιδρύεται λόγος αναίρεσης, όταν, από τις αιτιολογίες της απόφασης δεν προκύπτουν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις εκείνα τα περιστατικά που συγκροτούν το πραγματικό του κανόνα ουσιαστικού δικαίου ο οποίος εφαρμόστηκε, (υπαγωγικός συλλογισμός), ώστε να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής της διάταξης.

Ο λόγος, άρα, δεν ιδρύεται, όταν οι ελλείψεις αναφέρονται στην αιτιολόγηση απλά του αποδεικτικού πορίσματος, εφόσον αυτό διατυπώνεται με σαφήνεια. Περαιτέρω, ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθμός 8 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται, αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής, θεωρούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί, που, υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους, θεμελιώνουν, καταλύουν ή παρακωλύουν ουσιαστικό ή δικονομικό δικαίωμα, που ασκείται με την αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση (Ολ.ΑΠ 3/1997). Εξάλλου, ο ανωτέρω αναιρετικός λόγος δεν μπορεί να θεμελιωθεί, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη του τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.ΑΠ 12/1991).

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε τα ακόλουθα, κρίσιμα για την τύχη της αναίρεσης, πραγματικά περιστατικά: ‘ ‘ ...Δυνάμει του από Σεπτεμβρίου 1996 ιδιωτικού συμφωνητικού ο ενάγων εκμίσθωσε στο ΙΚΑ ένα ακίνητο, κείμενο επί των οδών ... και ... στο Δήμο ... Αττικής, προκειμένου το τελευταίο να στεγάσει το παράρτημα ΙΚΑ Καλλιθέας.

Το ακίνητο αυτό, συνολικής επιφάνειας 900 τ.μ., αποτελείτο από υπόγειο, ισόγειο, πατάρι, πρώτο και δεύτερο όροφο. Η διάρκεια της μίσθωσης ορίστηκε, αρχικά, διετής και ακολούθως, με το από 25-10-2001 ιδιωτικό συμφωνητικό, παρατάθηκε μέχρι 22-10-2007, με τη δυνατότητα να παραταθεί για έξι ακόμη χρόνια. Εν τέλει και μετά από μικρής διάρκειας παρατάσεις το εναγόμενο αποχώρησε από το μίσθιο στις 22-1-2010, συνταχθέντος τού, με αριθμ. ...22-1-2010 πρωτοκόλλου παράδοσης - παραλαβής.

Η ως άνω μίσθωση καταρτίστηκε κατόπιν της από 4-7-1995 προκήρυξης Δημόσιου Μειοδοτικού Διαγωνισμού, που διενεργήθηκε σύμφωνα με τον Κανονισμό εκμισθώσεων του ΙΚΑ, Α.Υ. Εργασίας Β/21/18003/3318/29-7-2003 - ΦΕΚ 1055 Β’ , που ορίζει τις διαδικασίες προκήρυξης του διαγωνισμού και εκμίσθωσης ακινήτου από το ΙΚΑ και μεταξύ άλλων προβλέπει ότι η έγγραφη προσφορά του διαγωνιζόμενου πρέπει να περιέχει, εκτός των άλλων, και δήλωση αυτού ότι έλαβε γνώση των διατάξεων του Κανονισμού αυτού και των όρων της προκήρυξης και αποδέχεται αυτούς ανεπιφύλακτα.

Στη σχετική δε προκήρυξη για τη "μίσθωση κτιρίου στην περιοχή Αμφιθέας για τη στέγαση του εκεί νεοσυσταθέντος Υποκ/τος του ΙΚΑ", προβλεπόταν ότι το προσφερόμενο για μίσθωση οίκημα πρέπει να διαθέτει α) ένα δωμάτιο συνήθων διαστάσεων για γραφείο Διευθυντή και Τ.Δ.Ε., β) ένα δωμάτιο συνήθων διαστάσεων Οικονομικού και Ταμείου, γ) ένα χώρο για συναλλαγή (γκισέ), δ) ανάλογη αίθουσα αναμονής, ε) 2 χώρους για αρχείο και στ) λοιπούς βοηθητικούς και κοινόχρηστους χώρους συνολικής επιφάνειας 450 τ.μ.

περίπου. Επίσης, η ίδια προκήρυξη διελάμβανε ότι ο διαγωνιζόμενος έπρεπε να συνυποβάλει δήλωση ότι "έλαβε γνώση των διατάξεων του ισχύοντος Κανονισμού Μισθώσεων και Αγορών Ακινήτων του ΙΚΑ και των όρων της προκηρύξεως του παρόντος διαγωνισμού, αντίτυπο της οποίας έλαβε και αποδέχεται αυτούς ανεπιφύλακτα", "ότι αναλαμβάνει την υποχρέωση να προβεί με δαπάνες του στις διαρρυθμίσεις και επισκευές του κτιρίου, που απαιτούνται για την εγκατάσταση των Υπηρεσιών, όπως θα τις υποδείξει η Υπηρεσία" και να προσκομίσει εγκεκριμένο σχεδιάγραμμα του οικήματος που να απεικονίζει την τελική μορφή του ετοιμοπαράδοτου ή του σε αποπεράτωση κτιρίου (βλ.

την από 4-7-1995 προκήρυξη). Ομοίως, και στο από Σεπτεμβρίου 1996 ιδιωτικό συμφωνητικό προβλεπόταν ότι "ο εκμισθωτής αναλαμβάνει την υποχρέωση να διαρρυθμίσει τη μισθούμενη οικία εσωτερικώς, σύμφωνα με τις υποδείξεις του μισθωτή, ώστε αυτή να περιλαμβάνει τους εξής χώρους α) ένα (1) δωμάτιο συνήθων διαστάσεων για γραφείο Διευθυντή και Τ.Δ.Ε., β) ένα (1) δωμάτιο συνήθων διαστάσεων Οικονομικού και Ταμείου, γ) ένα χώρο για συναλλαγή (γκισέ), δ) ανάλογη αίθουσα αναμονής, ε) 2 χώρους για αρχείο και στ) λοιπούς βοηθητικούς και κοινόχρηστους χώρους και να προβεί στις εξής εργασίες:

α) κατασκευή και τοποθέτηση γκισέ, β) τοποθέτηση κιγκλιδωμάτων στις τζαμαρίες του ισογείου, και γ) μόνωση στο τμήμα της οροφής του β’ ορόφου που είναι υαλοσκεπές με ψευδοροφή ή να περαστεί με χρώμα τέτοιο, ώστε να μην περνούν οι ακτίνες του ήλιου" (όρος 1 του συμφωνητικού). Με το ίδιο συμφωνητικό και συγκεκριμένα με τον όρο 19 εδ.

δ’ συμφωνήθηκε ότι: "Η επισκευή των ζημιών και βλαβών των εγκαταστάσεων της κεντρικής θερμάνσεως (κλιματισμός), καθώς και του ανελκυστήρα θα βαρύνει αποκλειστικά τον ιδιοκτήτη - εκμισθωτή" ενώ με τον όρο 7 του συμφωνητικού οι συμβαλλόμενοι συμφώνησαν ότι "Το ΙΚΑ καμία αποζημίωση δεν θα καταβάλει στον εκμισθωτή για τις βλάβες ή ζημιές που θα γίνουν στο κτίριο από τη συνήθη χρήση.

Η έννοια με την οποία νοείται στην παρούσα σύμβαση η βλάβη του μισθίου από τη συνήθη χρήση είναι ευρύτερη απ’ αυτή που νοείται στις κοινές μισθώσεις". Ο ενάγων ισχυρίζεται ότι μετά την αποχώρηση του εναγομένου από το μίσθιο πρέπει να αποξηλωθούν και να απομακρυνθούν α) τα χωρίσματα γυψοσανίδας που είχαν τοποθετηθεί και οι περιμετρικές κατασκευές ραφιών και β) οι πάγκοι εργασίας και μετά την αποξήλωση των ανωτέρω αντικειμένων να γίνει τοπική επισκευή για την αποκατάσταση των οπών στήριξης αυτών και να γίνει αποκατάσταση του ανοίγματος στην εσωτερική τοιχοποιία, που έχει ανοιχθεί στο ισόγειο και στον πρώτο όροφο, προκειμένου να καταστεί δυνατή η επικοινωνία δύο ανεξάρτητων χώρων του ισογείου και του πρώτου ορόφου και ότι για την εκτέλεση των παραπάνω εργασιών απαιτείται η καταβολή των αναγραφόμενων στην αγωγή ποσών.

Όμως, σύμφωνα με το περιεχόμενο του ως άνω μισθωτηρίου, ο ενάγων ανέλαβε την υποχρέωση να προβεί ο ίδιος με δικές του δαπάνες στις διαρρυθμίσεις και επισκευές που απαιτούντο για τη διαμόρφωση του μισθίου, προκειμένου αυτό να διαθέτει τους προαναφερόμενους χώρους, (που ήταν απαραίτητοι για τη συμφωνηθείσα χρήση), ήτοι ένα δωμάτιο για γραφείο Διευθυντή και Τ.Δ.Ε., ένα δωμάτιο Οικονομικού και Ταμείου, ένα χώρο για συναλλαγή (γκισέ), αίθουσα αναμονής κ.λπ.

Συνεπώς, εφόσον ήταν συμβατική υποχρέωση του ενάγοντος να προβεί ο ίδιος με δαπάνες του στις παραπάνω διαρρυθμίσεις και στην εκτέλεση των παραπάνω εργασιών, αυτός δεν δικαιούται να προβάλει αξίωση για την επαναφορά του μισθίου στη διαρρύθμιση που αυτό είχε, πριν από την κατάρτιση της ένδικης μίσθωσης, καθώς και να ζητεί την αποκατάσταση των οπών στήριξης των πάγκων εργασίας και των χωρισμάτων, γι’ αυτό είναι απορριπτέα ως αβάσιμα κατ’ ουσίαν τα σχετικά αγωγικά κονδύλια, (ήτοι στο υπόγειο 560 ευρώ, στο ισόγειο 610, 702 και 120 ευρώ, στον 1° όροφο 560, 702 και 200 ευρώ, στον 2ο όροφο 560 ευρώ). Περαιτέρω, οι φθορές των μαρμαροστρώσεων των δαπέδων στο υπόγειο, ισόγειο, 1° και 2ο όροφο καθώς και των δύο κλιμακοστασίων προέρχονται από τη συμφωνημένη χρήση του μισθίου, δεδομένου ότι το μίσθιο επισκεπτόντουσαν καθημερινώς επί 15 έτη υπάλληλοι του ΙΚΑ και πολίτες, (αφού εκεί στεγάζονταν διοικητικές υπηρεσίες του ΙΚΑ), σύμφωνα δε και με την τεχνική έκθεση του μηχανικού Χ. Σ. η φθορά των δαπέδων είναι εντελώς ελαφρά, αφού προτείνεται μόνο η λείανση και η στίλβωση για την αποκατάστασή τους. Θα πρέπει δε να ληφθεί υπόψη ότι ρητώς στο μισθωτήριο οριζόταν ότι "η συνηθισμένη χρήση είναι ευρύτερη αυτής που νοείται στις συνηθισμένες μισθώσεις".

Συνεπώς, κατά παραδοχή της σχετικής ενστάσεως του εναγομένου, είναι απορριπτέα ως αβάσιμα κατ’ ουσίαν τα σχετικά αγωγικά κονδύλια (ήτοι στο υπόγειο 2.925 ευρώ, στο ισόγειο 2.925 ευρώ, στον 1° όροφο 2.925 ευρώ, στον 2° όροφο 2.925 ευρώ και 120 ευρώ). Περαιτέρω, ως προς τα αιτούμενα αγωγικά κονδύλια, που αφορούν τη μονάδα σπειρών ανεμιστήρων (FAN COIL) και ήταν τοποθετημένη στο ισόγειο, στον 1° και 2ο όροφο και ανέρχονται σε 2.400, 1.500 και 1.500 ευρώ, αντίστοιχα, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα κατ’ ουσίαν, διότι τα ως άνω κονδύλια ζητούνται από τον ενάγοντα για συντήρηση και επισκευή αυτών, ενώ με την μισθωτική σύμβαση ρητώς είχε συμφωνηθεί ότι η επισκευή των ζημιών και βλαβών των εγκαταστάσεων της κεντρικής θέρμανσης (κλιματισμός) βαρύνει αποκλειστικά τον ενάγοντα.

Ωσαύτως, απορριπτέο, ως αβάσιμο κατ’ ουσίαν, τυγχάνει και το αγωγικό κονδύλιο των 1.000 ευρώ, που αφορά βλάβες του ανελκυστήρα, συγκεκριμένα δε τοπικά κτυπήματα των θυρών αυτού και αναγραφή συνθημάτων στο θάλαμο αυτού, καθόσον, ρητώς είχε συμφωνηθεί ότι η επισκευή των ζημιών και βλαβών του ανελκυστήρα θα βαρύνει αποκλειστικά τον ενάγοντα.

Τα κονδύλια για συντήρηση των κουφωμάτων αλουμινίου στον ημιόροφο (275 ευρώ), στον 1ο όροφο (825 ευρώ) και στον 2° όροφο (675 ευρώ) καθώς και για επισκευή της θύρας εισόδου στο δεύτερο όροφο λόγω κτυπημάτων (250 ευρώ) είναι απορριπτέα ως αβάσιμα κατ’ ουσίαν, διότι δεν αποδείχθηκε ότι έχουν υποστεί οποιαδήποτε φθορά ή βλάβη πέραν από τις συνήθεις (μάλιστα δε ο πραγματογνώμονας Χ.

Σ. δεν αναφέρει τίποτε για τα ως άνω μέρη του μισθίου, δηλ. ότι έχουν υποστεί οποιαδήποτε φθορά). Ωσαύτως, το κονδύλιο των 2.450 ευρώ, που ζητείται για την αντικατάσταση των ελαστικών πλακιδίων δαπέδου στον ημιόροφο λόγω "διαφόρων εκδορών εξαιτίας της μεγάλης κυκλοφορίας", είναι απορριπτέο, ως αβάσιμο κατ’ ουσίαν, διότι πρόκειται για φθορές που οφείλονται στη συμφωνημένη χρήση.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι το εναγόμενο τοποθέτησε στον υπόγειο χώρο 26 φωτιστικά οροφής, ένα καρτοτηλέφωνο για χρήση από το κοινό, σχάρες και κανάλια διέλευσης καλωδιώσεων καθώς και ότι έσπασε το πορτάκι του ηλεκτρολογικού πίνακα και επίσης ότι τοποθέτησε και στον ημιόροφο κανάλια διέλευσης καλωδίων και 47 φωτιστικά σώματα οροφής.

Τα ανωτέρω δεν αποτελούν συνήθεις φθορές του μισθίου, όπως ισχυρίζεται το εναγόμενο, απορριπτομένης ως προς το κονδύλι αυτό της σχετικής του ένστασης ως ουσίας αβάσιμης, και το εναγόμενο κατά την παράδοση του μισθίου όφειλε να είχε αφαιρέσει όλα τα ανωτέρω, (άρθρο 599 παρ. 1 ΑΚ). Ο ενάγων για την αποξήλωση των φωτιστικών, του καρτοτηλεφώνου, των σχαρών, των καναλιών και τη μεταφορά τους προς φόρτωση καθώς και την επισκευή της πόρτας του ηλεκτρολογικού πίνακα πρέπει να δαπανήσει το ποσό των 400 ευρώ, του επιπλέον ποσού που αιτείται ο ενάγων για την αιτία αυτή, (συνολικά 920 ευρώ), απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας.

Ακόμη αποδείχθηκε ότι το εναγόμενο τοποθέτησε 13 στόρια, (βενετικές περσίδες), στο ισόγειο και 12 στόρια, (βενετικές περσίδες), στον 2° όροφο, για την αποξήλωση και μεταφορά των οποίων ο ενάγων ζητά να του καταβληθεί το ποσό των 360 ευρώ, ενώ το εναγόμενο ισχυρίζεται ότι η δαπάνη για την αιτία αυτή ανέρχεται στο ποσό των 70 ευρώ, το οποίο μάλιστα του είχε προσφέρει.

Σύμφωνα δε με τα διδάγματα της κοινής πείρας η δαπάνη για την αιτία αυτή ανέρχεται στο ποσό των 110 ευρώ, το οποίο και πρέπει να επιδικαστεί στον ενάγοντα, του υπολοίπου ποσού που αιτείται αυτός απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου. Επίσης, αποδείχθηκε ότι το εναγόμενο τοποθέτησε στους ορόφους εξωτερικά, (επί των τοίχων), κανάλια διέλευσης ισχυρών ή ασθενών ρευμάτων, τα οποία όπως το εναγόμενο αναφέρει είναι εξωτερικά ηλεκτρολογικά κανάλια τύπου LEGRAND προκειμένου να λειτουργήσει το Ολοκληρωμένο Πληροφοριακό Σύστημά του.

Ο ενάγων για την αποξήλωση και την απομάκρυνση των καναλιών αυτών ζητά να του επιδικαστεί το ποσό των 680 ευρώ, ενώ το εναγόμενο ισχυρίζεται ότι η δαπάνη για την αιτία αυτή ανέρχεται στο ποσό των 200 ευρώ, το οποίο μάλιστα του είχε προσφέρει. Σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας η δαπάνη για την αιτία αυτή ανέρχεται στο ποσό των 450 ευρώ, το οποίο και πρέπει να επιδικαστεί στον ενάγοντα, του υπολοίπου ποσού που αιτείται αυτός απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό.

Ακόμη, αποδείχθηκε ότι το εναγόμενο είχε τοποθετήσει 3 ανεμιστήρες στα παράθυρα του ισογείου, που πρέπει να απομακρυνθούν και να τοποθετηθούν 3 νέα τεμάχια υαλοπινάκων, και για την αιτία αυτή πρέπει να επιδικαστεί στον ενάγοντα το ποσό των 200 ευρώ, του επιπλέον ποσού που αυτός αιτείται, συνολικά 300 ευρώ, απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου διότι κρίνεται υπερβολικό.

Επίσης, αποδείχθηκε ότι στο ισόγειο και στον 1° όροφο το εναγόμενο τοποθέτησε υδραυλικές σωληνώσεις στο χώρο του W.C., που διαπερνούν την τοιχοποιία, για την ύδρευση ψυκτών νερού. Ως εκ τούτου πρέπει να αποξηλωθούν οι σωληνώσεις αυτές, να αποκατασταθεί η τοιχοποιία στα σημεία που διαπερνάται από τους σωλήνες και να τοποθετηθούν νέα πλακίδια σε όλο το W.C.

διότι δεν είναι δυνατή πλέον η εξεύρεση πλακιδίων ίδιων με τα παλαιά. Σύμφωνα δε με τα διδάγματα της κοινής πείρας η δαπάνη για την αιτία αυτή ανέρχεται στο ποσό των 576 ευρώ, (του κόστους του πλακιδίου ανά τ.μ. υπολογιζόμενου σε 7 ευρώ), το οποίο και πρέπει να επιδικαστεί στον ενάγοντα, του υπολοίπου ποσού που αιτείται αυτός (συνολικά 1.920 ευρώ) απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό, σημειωτέον δε ότι το εναγόμενο του είχε προσφέρει για την αποξήλωση των παροχών και την αποκατάσταση των μερεμετιών για την αιτία αυτή το ποσό των 150 ευρώ.

Επιπροσθέτως, αποδείχθηκε ότι στον ημιόροφο και στο 2° όροφο τοποθετήθηκε έπιπλο κουζίνας μήκους 1,7 μέτρων και 5 μέτρων αντίστοιχα, για την αποξήλωση και την απομάκρυνση του οποίου απαιτείται, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, η καταβολή του ποσού των 130 ευρώ, του επιπλέον ποσού που αιτείται ο ενάγων, (συνολικά 220 ευρώ), απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό.

Καθώς και ότι στο 2ο όροφο το εναγόμενο τοποθέτησε ψευδοροφή επιφάνειας 24 τ.μ. για την αποξήλωση και την απομάκρυνση της οποίος απαιτείται, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας η καταβολή του ποσού των 55 ευρώ, του επιπλέον ποσού που αιτείται ο ενάγων (130 ευρώ), απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι έχει αφαιρεθεί το κάθισμα της λεκάνης του W.C. του ισογείου ορόφου, ότι έχει διαβρωθεί το ερμάριο του W.C. του 2ου ορόφου και ότι οι επενδύσεις από αλουμίνιο της κεντρικής θύρας εισόδου στο κτίριο φέρουν διάφορα κτυπήματα, οι ανωτέρω ζημίες δε υπερβαίνουν την έννοια της συνήθους χρήσης και για την αντικατάστασή τους απαιτείται το ποσό των 20 ευρώ, των 100 ευρώ και των 170 ευρώ αντίστοιχα και συνολικά το ποσό των 290 ευρώ, το οποίο και πρέπει να επιδικαστεί στον ενάγοντα, του υπολοίπου ποσού που αιτείται αυτός, (αντίστοιχα 50 ευρώ, 150 ευρώ και 400 ευρώ), απορριπτομένου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό.

Επίσης, αποδείχθηκε ότι πρέπει να αντικατασταθεί η πόρτα σπασμένου ηλεκτρολογικού πίνακα στον 1° όροφο και να αντικατασταθεί σπασμένος υαλοπίνακας στο 2° όροφο διαστάσεων 0,5 μ. χ 0,5 μ. Ο ενάγων ισχυρίζεται ότι για την αποκατάσταση κάθε μίας ζημίας απαιτείται η καταβολή του ποσού των 100 ευρώ, (συνολικά 200 ευρώ), ενώ το εναγόμενο ισχυρίζεται ότι για τις ανωτέρω ζημίες η συνολική απαιτούμενη δαπάνη ανέρχεται στο ποσό των 70 ευρώ, το οποίο μάλιστα του το είχε προσφέρει.

Σύμφωνα δε με τα διδάγματα της κοινής πείρας η συνολική δαπάνη για τις αιτίες αυτές ανέρχεται στο ποσό των 110 ευρώ, το οποίο και πρέπει να επιδικαστεί στον ενάγοντα, του υπολοίπου ποσού που αιτείται αυτός απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό. Ενώ για τον καθαρισμό των εξωτερικών υαλοπινάκων του κλιμακοστασίου από χρωματισμούς, φθορά που είναι πέραν της συνήθους απαιτείται η καταβολή του ποσού των 55,00 ευρώ, το οποίο και πρέπει να επιδικαστεί στον ενάγοντα, του υπολοίπου ποσού που αιτείται αυτός απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό.

Τέλος, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, για την αποκατάσταση του φωτιστικού ιστού που ήταν τοποθετημένος στο πεζοδρόμιο και έχει αποξηλωθεί απαιτείται η καταβολή του ποσού των 500 ευρώ και για την επισκευή των σπασμένων υαλοπινάκων του στεγάστρου απαιτείται η καταβολή του ποσού των 300 ευρώ και συνολικά για τις αιτίες αυτές του ποσού των 800 ευρώ, του επιπλέον ποσού που αιτείται ο ενάγων, (850 ευρώ και 750 ευρώ αντίστοιχα), απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό.

Ενώ για τη μίσθωση ενός κάδου για την φόρτωση και αποκομιδή των προϊόντων αποξήλωσης και καθαίρεσης όσων αντικειμένων κρίθηκε ότι πρέπει να αφαιρεθούν και να απομακρυνθούν κατά τα ως άνω αναλυτικώς αναφερόμενα, απαιτείται η καταβολή του ποσού των 140 ευρώ.

Συνεπώς, η κρινόμενη αγωγή πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή ως βάσιμη στην ουσία της και να υποχρεωθεί το εναγόμενο να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των (400 ευρώ + 110 ευρώ + 450 ευρώ + 200 ευρώ + 576 ευρώ + 130 ευρώ + 55 ευρώ + 290 ευρώ + 110 ευρώ + 55 ευρώ + 800 ευρώ + 140 ευρώ =) 3.316 ευρώ με τόκο 6% από την επομένη της επίδοσης της αγωγής...".

Υπό τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο, κρίνοντας ότι μέρος μόνο των ζημιών εκφεύγουν εκείνων της συνήθους χρήσεως και ότι έπρεπε να δεχθεί ως μερικά βάσιμη την αγωγή, προέβη σε ορθή υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που αναιρετικώς ανέλεγκτα έκρινε αποδεδειγμένα - στις διατάξεις ουσιαστικού δικαίου του άρθρου 592 ΑΚ σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 330, 297, 298 ίδιου Κώδικα που εφάρμοσε, τις οποίες και δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή.

Διέλαβε δε στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθότητα ή μη της εφαρμογής των νομικών αυτών διατάξεων και ειδικότερα ως προς την αβασιμότητα της αγωγικής αξίωσης για επιδίκαση, πλέον όσης επιδικάστηκε, αποζημίωσης για φθορές στο μίσθιο, και ο σχετικός εκ του αριθμού 19 άρθ. 559 Κ.Πολ.Δ.

λόγος αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Ουδεμία αντίφαση προκύπτει από την παραδοχή της αξίωσης για επιδίκαση αποζημίωσης που αφορούσε αποκατάσταση φθορών και εκείνης με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα επιδίκασης αποζημίωσης για αποκατάσταση του μισθίου στην κατάσταση προ της παράδοσής του, σύμφωνα με σχετικό συμβατικό όρο, δεδομένου ότι πρόκειται για διαφορετικού είδους αξιώσεις αποζημίωσης, αφού, η μεν πρώτη, αφορά σε αποκατάσταση βλαβών στο μίσθιο, οι οποίες κατά την ανέλεγκτο περί τούτου κρίση, δεν υπάγονται στις συνήθεις φθορές και οι δεύτερες σε αποζημίωση που αφορούσε επαναφορά του μίσθιου στην προτέρα κατάσταση η οποία κρίθηκε ανελέγκτως ότι δεν περιλαμβανόταν στους όρους της μεταξύ των συμφωνίας.

Επομένως απορριπτέος ως αβάσιμος είναι και ο εκ του αριθμού 19 άρθ. 559 ΚΠολΔ σχετικός λόγος αναίρεσης. Αλλά ούτε παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας υπήρξε στην προκειμένη περίπτωση όπως αιτιάται ο αναιρεσείων κατά τον προσδιορισμό του ύψους της αποζημίωσης αφού η παραβίαση της άνω αρχής δεν ιδρύει αυτοτελή λόγο αναίρεσης (ΑΠ 350/2009), αλλά προϋποτίθεται η ύπαρξη λόγου αναίρεσης για κακή εφαρμογή κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που προσβάλλεται ως αντισυνταγματικός, οπότε κατά το σχετικό έλεγχο θα κριθεί και η συμφωνία του με την αρχή αυτή (ΑΠ 180/2014) ή κατά περίπτωση θα πληρωθεί με εφαρμογή της αρχής αυτής.

Απορριπτέος είναι και ο από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ προβαλλόμενος λόγος αναιρέσεως, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον θεμελιωτικό ισχυρισμό του αναιρεσείοντα για επιδίκαση αποζημίωσης ως αξία των εργασιών επαναφοράς του μισθίου στην προ της παράδοσης κατάσταση, σύμφωνα με σχετικό συμβατικό όρο, αφού, από τις στην αρχή παρατεθείσες παραδοχές, προκύπτει ότι το δικαστήριο ερεύνησε τον άνω λόγο και τον απέρριψε με την αιτιολογία ότι δεν ίσχυε για τις εργασίες διαρρυθμίσεως στο μίσθιο που ανέλαβε και εκτέλεσε ο αναιρεσείων μετά από αίτημα του αναιρεσιβλήτου, ενώ, με όσα επιπλέον αναφέρει για την στοιχειοθέτηση του άνω λόγου πλήττει τις ανέλεγκτες παραδοχές της απόφασης.

Ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθμ. 11 περ. γ` ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων. Εξάλλου, κατά την έννοια του πιο πάνω εδαφίου, για την ίδρυση του λόγου αυτού αναιρέσεως αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 341 και 346 ΚΠολΔ (Ολ.ΑΠ 2/2008).

Ο ανωτέρω λόγος απορρίπτεται, ως κατ` ουσίαν αβάσιμος, αν αποδεικνύεται από την απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκομίσθηκαν και των οποίων έγινε επίκληση. Συνήθως αρκεί προς τούτο η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου (μάρτυρες, έγγραφα κ.λπ.), χωρίς ανάγκη ειδικής αξιολογήσεως καθενός και χωρίς διάκριση από ποια αποδεικτικά μέσα προκύπτει άμεση και από ποια έμμεση απόδειξη. (ΑΠ 1573/2006).

Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων αιτιάται πλημμέλεια εκ του άνω άρθρου διότι παρέλειψε να λάβει υπόψη του τις εκθέσεις που συνέταξε αφενός μεν ο από το Τεχνικό Επιμελητήριο ορισθείς πολιτικός μηχανικός Χ. Σ. και εκείνη που συνετάγη από τον επίσης πολιτικό μηχανικό Ι. Δ. και τις φωτογραφίες που προσκόμισε και εμφάνιζαν την κατάσταση του μισθίου μετά την παράδοσή του.

Ο λόγος, όμως, αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος αφού τόσο από την διαλαμβανόμενη στην προσβαλλομένη απόφαση γενική αναφορά ότι το δικάσαν Εφετείο έλαβε υπόψη του όλα τα άνω αποδεικτικά μέσα και την ειδικότερη όσον αφορά την έκθεση αυτοψίας του πρώτου μηχανικού και την έκθεση πραγματογνωμοσύνης του δεύτερου και την αναφορά ορισμένων αυτών σε επιμέρους σημεία της απόφασης προκύπτει αδιστάκτως ότι τα άνω έγγραφα λήφθηκαν υπόψη και αξιολογήθηκαν από το δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφασή του.

Με βάση όλα τα ανωτέρω θα πρέπει η αίτηση αναίρεσης κατά της 1594/2014 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών και της συμπροσβαλλομένης κατ’ άρθρο 553 παρ. 2 ΚΠολΔ 621/2013 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών να απορριφθεί στο σύνολό της, διαταχθεί η εισαγωγή των παραβόλων στο δημόσιο ταμείο και καταδικαστεί ο αναιρεσείων στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης του αναιρεσιβλήτου που παρέστη και κατέθεσε προτάσεις (άρθ. 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την με αύξοντα αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 912/2014 αίτηση αναιρέσεως της 1594/2014 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών και της 621/2013 συμπροσβαλλομένης αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που εκδόθηκαν κατά την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών.

Διατάσσει την εισαγωγή των παραβόλων στο δημόσιο ταμείο. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή της εκ χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ δικαστικής δαπάνης του αναιρεσιβλήτου Ιδρύματος.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα την 1η Απριλίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 22 Μαΐου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ