Supreme Court dismisses appeal on grounds of vague facts and inadmissible document production request.

Απόφαση 681 / 2007 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 681/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1΄ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Στέφανο Γαβρά, Αντιπρόεδρο, Εμμανουήλ Καλούδη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Ειρήνη Αθανασίου και Αλέξανδρο Νικάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΚΜΗ Ανώνυμη τεχνική, εμπορική και βιομηχανική εταιρεία", που εδρεύει στην Άρτα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Ρίζο.

Του αναιρεσιβλήτου: ...... , ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Παπαδημητρόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19-7-2000 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Άρτας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 232/2001 του ίδιου Δικαστηρίου, 133/2003 προδικαστική και 213/2004 οριστική του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 25-11-2004 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αλέξανδρος Νικάκης, διάβασε την από 6-4-2006 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Μάριου - Φώτιου Χατζηπανταζή, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του τρίτου λόγου της αναιρέσεως και την απόρριψη των λοιπών λόγων αυτής. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά το άρθρο 216 παρ. 1 ΚΠολΔ., η αγωγή, εκτός από τα στοιχεία που ορίζονται στα άρθρα 118 και 117 του αυτού Κώδικα, πρέπει να περιέχει σαφή έκθεση των γεγονότων, που τη θεμελιώνουν σύμφωνα με το νόμο και δικαιολογούν την άσκησή της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου. Διαφορετικά η αγωγή είναι αόριστη.

Αν το δικαστήριο δεν απορρίψει αυτή, μολονότι το δικόγραφό της, σε ό,τι αφορά την έκθεση των πραγματικών περιστατικών, που απαρτίζουν την ιστορική αιτία, είναι αόριστο, αλλά προβαίνει στην κατ' ουσία εξέτασή της, παραλείπει, κατά παράβαση της άνω διατάξεως του άρθρου 216 ΚΠολΔ., να κηρύξει ακυρότητα του δικογράφου και εντεύθεν, ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, έκρινε ότι η αγωγή του αναιρεσιβλήτου πολιτικού μηχανικού, με την οποία ζήτησε την καταβολή του υπολοίπου της αμοιβής του, που οφειλόταν σ' αυτόν από την αναλαμβάνουσα την κατασκευή δομικών έργων αναιρεσείουσα ανώνυμη τεχνική εταιρία, ένεκα στελεχώσεώς της σύμφωνα με το ΠΔ 368/1994, ν. 1418/1984 και ν/ 2229/1994 μέχρι το 1998, εις εκτέλεση της συναφθείσης μεταξύ τους την 20-11-1995 οικείας συμβάσεως, καθώς και τις οφειλόμενες ασφαλιστικές εισφορές αυτού, που, κατά τη ρητή συμφωνία τους, ανέλαβε την υποχρέωση η αναιρεσείουσα να καταβάλει στα ασφαλιστικά ταμεία, είναι ορισμένη.

Έτσι, το Εφετείο απέρριψε σιγή την προταθείσα ενώπιόν του με λόγο εφέσεως ένσταση αοριστίας του δικογράφου της αγωγής, που συνίσταται στο ότι δεν περιέχει τούτο α) το έργο της αναιρεσείουσας, στο οποίο προσέφερε τις υπηρεσίες του ο αναιρεσίβλητος και πότε, β) το είδος των υπηρεσιών που προσέφερε, γ) τη δημόσια υπηρεσία, με την οποία συνεργάσθηκε αυτός και τα έγγραφα, που υπέγραψε ως πολιτικός μηχανικός και δ) τα έργα της αναιρεσείουσας, των οποίων είχε την επίβλεψη.

Η κρίση αυτή του Εφετείου δεν αναφέρεται στη νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα του ουσιαστικού δικαίου, μη αξιώσαντος αυτού λιγότερα στοιχεία από εκείνα που απαιτεί ο νόμος για τη θεμελίωση του ενδίκου δικαιώματος το αναιρεσιβλήτου, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί ως παραβίαση από τον επικαλούμενο από την αναιρεσείουσα αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αλλ' αναφέρεται στην επάρκεια των στοιχείων αυτών, η έλλειψη της οποίας καθιστά την αγωγή απαράδεκτη, ήτοι το Δικαστήριο εξέφερε κρίση, που μπορεί να ελεγχθεί μόνο κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ.

Ο σχετικός όμως πρώτος λόγος της αναιρέσεως είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί, διότι η αγωγή, υπό την ανωτέρω διατύπωσή της, περιέχει άπαντα τα απαιτούμενα κατά το νόμο στοιχεία για τη θεμελίωσή της (άρθρ. 216 παρ. 1 ΚΠολΔ), τα δε επικαλούμενα από την αναιρεσείουσα ως άνω γεγονότα δεν αποτελούν στοιχεία της ιστορικής βάσεως της αγωγής, ενόψει του ότι, κατά τον ισχυρισμό του αναιρεσιβλήτου, περιεχόμενο της συμβάσεώς τους, που, κατά το άρθρο 361 Α.Κ., συνάπτεται ελεύθερα και το περιεχόμενό της καθορίζεται, επίσης, ελεύθερα, ήταν η στελέχωση της επιχειρήσεως της αναιρεσείουσας.

Επειδή, με τον αναιρετικό λόγο του άρθρου 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ., που αποτελεί κύρωση της παραβάσεως του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, ελέγχεται η ορθότητα της ελάσσονας προτάσεως του νομικού συλλογισμού, από την άποψη αν οι παραδοχές της αποφάσεως πληρούν το πραγματικό του κανόνα δικαίου, που εφάρμοσε. Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε ανέλεγκτα τα εξής:

Ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος στην Αρτα την 20-11-1995 κατάρτισε με την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα σύμβαση, σύμφωνα με την οποία, ως πολιτικός μηχανικός, εγγεγραμμένος στο μητρώο εμπειρίας κατασκευαστών (ΜΕΚ) του ΥΠΕΧΩΔΕ, ανέλαβε την υποχρέωση να στελεχώσει για χρονικό διάστημα ενός έτους την εργοληπτική επιχείρηση της εναγομένης, που είχε ως αντικείμενο της δραστηριότητάς της την εκτέλεση δομικών έργων κατά την έννοια των διατάξεων του Ν. 1418/1984, η τελευταία δε να του καταβάλει τη συμφωνηθείσα αμοιβή, ανερχόμενη στο ποσό των 1.200.000 δρχ.

συνολικώς. Επίσης, συμφωνήθηκε ρητά μεταξύ των διαδίκων ότι η εναγομένη θα κατέβαλε στο ΤΣΜΕΔΕ (Ταμείο Ασφαλίσεως Μηχανικών) τις ασφαλιστικές εισφορές του ενάγοντος. Εις εκτέλεση της εν λόγω συμβάσεως ο ενάγων στελέχωσε πράγματι την επιχείρηση της εναγομένης, καταθέτοντας το πτυχίο του για λογαριασμό αυτής στο ΥΠΕΧΩΔΕ.

Η ανωτέρω σύμβαση ανανεώθηκε με νέα συμφωνία, που καταρτίσθηκε μεταξύ των διαδίκων την 8-10-1997 με τους ίδιους όρους εκτός από το ύψος της αμοιβής του ενάγοντος, που καθορίσθηκε αυξημένη σε σχέση με την προηγούμενη. Η νεότερη αυτή συμφωνία διήρκεσε μέχρι τον Οκτώβριο του έτους 1998. Η εναγομένη όμως, παρά τα όσα συμφωνήθηκαν, δεν κατέβαλε στο ΤΣΜΕΔΕ τις οφειλόμενες ασφαλιστικές εισφορές του ενάγοντος για το χρονικό διάστημα που στελέχωσε την επιχείρηση αυτής, ανερχόμενες στο ποσό των 3.320.939 δρχ., καθώς επίσης δεν κατέβαλε α) ποσό 100.000 δρχ.

στο Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδος για οφειλόμενες εισφορές του ενάγοντος, β) ποσό 100.000 δρχ. στο ΤΠΕΔΕ για οφειλόμενες εισφορές αυτού και γ) ποσό 1.300.000 δχ., ως υπόλοιπο της αμοιβής του, για τη στελέχωση της επιχειρήσεώς της κατά το χρονικό διάστημα από 8-10-1997 μέχρι 7-10-1998. Κατόπιν αυτών το Εφετείο απέρριψε κατ' ουσία την έφεση της αναιρεσείουσας, επικυρώνοντας την απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, με την οποία έγινε δεκτή κατά ένα μέρος η αγωγή ως ουσιαστικά βάσιμη.

Με βάση τις ανωτέρω παραδοχές και κρίνοντας κατά τον άνω μνημονευόμενο τρόπο, το Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο των διατάξεων, που εφάρμοσε, αφού το αποδεικτικό πόρισμα είναι πλήρες και σαφές, ενόψει του ότι εκτίθεται σ' αυτή λεπτομερώς με σαφήνεια και ακρίβεια, ότι ο αναιρεσίβλητος καθ' όλη τη διάρκεια του ως άνω χρονικού διαστήματος στελέχωσε την επιχείρηση της αναιρεσείουσας.

Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. Επειδή από τις διατάξεις των άρθρ. 450 παρ. 2 και 451 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι κάθε διάδικος υποχρεούται να επιδείξει τα έγγραφα, τα οποία κατέχει και που μπορούν να χρησιμεύσουν για απόδειξη, ο δε αντίδικος του κατέχοντος το έγγραφο, εφόσον δικαιολογεί έννομο συμφέρον, μπορεί να ζητήσει την επίδειξη του εγγράφου με τις προτάσεις του ακόμη και για πρώτη φορά ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου.

Η παράλειψη του δικαστηρίου της ουσίας να αποφανθεί στην αίτηση για επίδειξη εγγράφων θεμελιώνει τον από τον αριθμό 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως, υπό την προϋπόθεση ότι η αίτηση αυτή ήταν παραδεκτή και σύννομη, τουτέστιν να γίνεται επίκληση της κατοχής του εγγράφου από τον αντίδικο, να προσδιορίζεται σαφώς το έγγραφο και το περιεχόμενο του και να εκτίθενται περιστατικά από τα οποία να προκύπτει το έννομο συμφέρον του αιτούντος, δηλαδή ότι το έγγραφο είναι πρόσφορο προς άμεση ή έμμεση απόδειξη λυσιτελούς ισχυρισμού του αιτούντος ή προς ανταπόδειξη τέτοιου ισχυρισμού του αντιδίκου του (ΑΠ 1045/2004, ΑΠ 575/2004).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 9 αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια, ότι παρέλειψε να αποφανθεί επί του αιτήματος της αναιρεσείουσας, που υποβλήθηκε με την έφεση της, να υποχρεωθεί ο αναιρεσίβλητος να προσκομίσει τα ακόλουθα έγγραφα α) το ασφαλιστικό του βιβλιάριο ΤΣΕΔΕ β) τα τοπογραφικά διαγράμματα, επιμετρικών στοιχείων και πρωτοκόλλων αφανών εργασιών, που φέρουν την υπογραφή του και συντάχθηκαν για λογαριασμό αυτής γ) τα εκκαθαριστικά σημειώματα των ετών 1996, 1998 της αρμόδιας Δ.Ο.Υ., που αφορούν αυτόν και δ) τα πιστοποιητικά του μητρώου εμπειρίας κατασκευαστών από τα οποία να προκύπτει η απασχόληση του για λογαριασμό της.

Στο αναιρετήριο όμως δεν αναφέρεται ο λόγος που δικαιολογεί το έννομο συμφέρον της αναιρεσείουσας για την αιτούμενη επίδειξη των εγγράφων αυτών και συγκεκριμένα για την απόδειξη ποίου ισχυρισμού αυτής, ή αντιθέτου ισχυρισμού του αναιρεσιβλήτου θα χρησίμευαν τα έγγραφα αυτά. Επομένως ο λόγος αυτός της αναιρέσεως πρέπει ν 'απορριφθεί ως απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25.11.2004 αίτηση της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΑΚΜΗ ανώνυμη τεχνική, εμπορική και βιομηχανική εταιρία" για αναίρεση της 213/2004 αποφάσεως του Εφετείου Ιωαννίνων.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 13 Μαρτίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 28 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ