Supreme Court dismisses appeal for failure to prove abuse of action was properly raised in first instance.

Απόφαση 677 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 677/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ανδρέα Μαρκάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ. Τ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Άγγελο Σκιαδά.

Του αναιρεσιβλήτου: Β. Λ. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Θεοδωρόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11 Ιουνίου 2002 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3869/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4696/2003 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 24 Φεβρουαρίου 2004 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ανδρέας Μαρκάκης ανέγνωσε την από 22 Φεβρουαρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Η μη εξέταση από το δικαστήριο της ουσίας λόγου έφεσης θεμελιώνει όχι τον εκ του άρθρου 559 αρ. 9 Κ.Πολ.Δ. λόγο αναίρεσης (αίτηση αδίκαστη) αλλά εκείνον εκ του ίδιου άρθρου αρ. 8, δηλαδή της παρά το νόμο μη λήψης υπόψη πράγματος που προτάθηκε και έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 11/1996, 25/2003). Ο λόγος αυτός πάντως δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τον λόγο έφεσης και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, ρητά ή σιωπηρά.

Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ., κατά την οποία επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος σ' αυτήν αναιρετικός λόγος, με τον οποίο ελέγχεται και η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία της αγωγής, αναφέρεται σε ακυρότητες και απαράδεκτα που ανάγονται στη διαδικασία και είναι συνέπεια εφαρμογής δικονομικών διατάξεων.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση με το να απορρίψει τον πρώτο λόγο έφεσης του αναιρεσείοντος, κατά τον οποίο η εκκαλούμενη απόφαση, δεχόμενη ότι αυτός μετέτρεψε τη χρήση του μισθίου σε ουζερί - σνακ-μπαρ με πλήρη χρήση ψησταριάς, ενώ είχε συμφωνηθεί να λειτουργεί ως καφενείο ουζερί, κατά κακή εκτίμηση του δικογράφου της αγωγής δέχθηκε πράγματα που δεν προτάθηκαν από τον ενάγοντα, ο οποίος είχε ισχυριστεί ότι ο αναιρεσείων μετέτρεψε το μίσθιο σε ψησταριά, δηλαδή σε ταβέρνα και όχι σε ουζερί - σνακ-μπαρ, με την αιτιολογία ότι ο χαρακτηρισμός από τον ενάγοντα της μετατροπής της χρήσης σε ψησταριά αντί της πραγματικής χρήσης που ήταν ουζερί - σνακ-μπαρ όπως δέχθηκε η εκκαλούμενη απόφαση, δεν συνιστά επιδίκαση μη αιτηθέντος, αφού πράγματι ο εκκαλών προέβη σε μεταβολή της χρήσης του μισθίου κατά παράβαση των συμφωνηθέντων, υπέπεσε στις πλημμέλειες του άρθρου 559 αρ. 14, 8 και 9 Κ.Πολ.Δ.

Ο λόγος αυτός κατά την επί του άρθρου 559 αρ. 9 Κ.Πολ.Δ. θεμελίωσή του είναι σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν ανωτέρω, απορριπτέος ως απαράδεκτος. Κατά δε τις επί του άρθρου 559 αρ. 8 και 14 Κ.Πολ.Δ. θεμελιώσεις του είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, στην μεν πρώτη περίπτωση γιατί από το αναιρετήριο προκύπτει ότι ο σχετικός λόγος έφεσης λήφθηκε υπόψη από το Εφετείο και απορρίφθηκε, στη δε δεύτερη γιατί από τα όσα είχε δεχθεί η εκκαλούμενη απόφαση σε σχέση με τη μεταβολή της χρήσης του μισθίου, δεν εδημιουργείτο απαράδεκτο της αγωγής το οποίο δεν εκήρυξε η προσβαλλόμενη απόφαση.

ΙΙ. Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης εκτίθεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση άφησε αδίκαστο και δεν απάντησε καθόλου στον 1β λόγο έφεσης του αναιρεσείοντος με τον οποίο είχε ισχυρισθεί ότι η πρωτόδικη απόφαση η οποία δέχθηκε ότι η συμφωνημένη χρήση του μισθίου ήταν καφενείο - ουζερί, δηλαδή προσφορά καφέ και ποτών με συνοδεία κρύου πιάτου και επομένως αυτός (αναιρεσείων) ο οποίος τοποθέτησε ψησταριά στο μίσθιο παρέβη συμβατικό όρο, ήταν εσφαλμένη και έπρεπε να εξαφανιστεί, καθόσον από κανένα στοιχείο δεν απεδείχθη ότι είχε συμφωνηθεί ότι ο αναιρεσείων θα προσφέρει μόνο κρύο πιάτο ούτε και ο αντίδικος επικαλέσθηκε συμφωνία περί προσφοράς κρύου πιάτου ούτε με την αγωγή του ούτε με τις προτάσεις του και για πρώτη φορά προέβαλε απαραδέκτως τον σχετικό ισχυρισμό με την προσθήκη - αντίκρουση, εντούτοις δε ότι το Εφετείο σιγή παρήλθε τον λόγο αυτό της έφεσης του αναιρεσείοντος, δεν απάντησε καθόλου και τον απέρριψε χωρίς καμία αιτιολογία ούτε καν αντικατάσταση της αιτιολογίας της πρωτόδικης απόφασης και επομένως η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να αναιρεθεί σύμφωνα με το άρθρο 559 αρ. 8 και 9 Κ.Πολ.Δ.

Ο λόγος αυτός κατά το μέρος που δι' αυτού αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αρ. 9 Κ.Πολ.Δ. είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος σύμφωνα με όσα σημειώθηκαν ανωτέρω για το αντίστοιχο μέρος του πρώτου λόγου αναίρεσης. Κατά δε το μέρος του με το οποίο αποδίδεται στην απόφαση η εκ του άρθρου 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ.

πλημμέλεια είναι απορριπτέος ως αβάσιμος αφού τελικά αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι το Εφετείο απέρριψε χωρίς αιτιολογία τον παραπάνω λόγο έφεσης. Εξάλλου από τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης σε σχέση με την αντισυμβατική εκ μέρους του αναιρεσείοντος μεταβολή της χρήσης του μισθίου ακινήτου, προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και απέρριψε εκ του πράγματος τον άνω λόγο έφεσης του αναιρεσείοντος.

ΙΙΙ.Από την περιλαμβανόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου αναφορά, ότι στο πόρισμά του ως προς το κατ' ουσία βάσιμο της ένδικης αγωγής κατέληξε, αφού έλαβε υπόψη τις καταθέσεις των πρωτοδίκως εξετασθέντων μαρτύρων των διαδίκων, τις ειδικώς προσδιοριζόμενες ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον των Ειρηνοδικών Αθηνών και Αμαρουσίου, όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι και τις επιμέρους ομολογίες τους, και από το όλο περιεχόμενο της απόφασης, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο προκειμένου ειδικότερα να καταλήξει στην εκτίμηση ότι "γνώση του ενάγοντος των ως άνω μετατροπών και αλλαγής της χρήσης του μισθίου και σιωπηρά έγκριση αυτών από τον ίδιο, όπως αβασίμως ισχυρίζεται ο εναγόμενος, δεν αποδείχθηκε", έλαβε υπόψη και την από 10.10.2001 εξώδικη καταγγελία της μίσθωσης από τον αναιρεσίβλητο, για ιδιόχρηση του μισθίου από την θυγατέρα του με την οποία, κατά τον αναιρεσείοντα, τον καλούσε να του αποδώσει το μίσθιο όπως το παρέλαβε, αναφέροντας ότι σ' αυτό ο τελευταίος έχει κάνει μετατροπές, πράγμα που ισοδυναμεί με ομολογία ότι ο αναιρεσίβλητος, γνώριζε από το χρόνο της εν λόγω καταγγελίας τις γενόμενες στο μίσθιο μετατροπές και τις είχε εγκρίνει.

Συνεπώς ο τρίτος εκ του άρθρου 559 αρ. 11 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

IV. Από τις διατάξεις των άρθρων 262 παρ. 1 και 269 Κ.Πολ.Δ. και 281 ΑΚ προκύπτει ότι για την πληρότητα της από το τελευταίο άρθρο ένστασης και το παραδεκτό αυτής από απόψεως χρόνου προβολής της, απαιτείται τα συγκροτούντα την κατάχρηση περιστατικά να προβάλλονται με επάρκεια κατά την στον πρώτο βαθμό συζήτηση της υπόθεσης από τον εναγόμενο που ζητεί την απόρριψη της αγωγής, να γίνεται επίκληση απ' αυτόν της εκ των περιστατικών αυτών προκύπτουσας κατάχρησης και να διατυπώνεται αίτημα απόρριψης για την αιτία αυτή, της αγωγής (ΟλΑΠ 472/1983).

Περαιτέρω αυτοτελής ισχυρισμός που προτάθηκε αόριστα και εντεύθεν απαράδεκτα στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, επαναφερόμενος με πληρότητα στο Εφετείο, θεωρείται νέος ισχυρισμός και επομένως υπόκειται ως προς το παραδεκτό του, στους περιορισμούς του άρθρου 527 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. Εξάλλου για το κατ' άρθρο 562 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

παραδεκτό του λόγου αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση το σφάλμα ότι παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, θα πρέπει ο αναιρεσείων να αναφέρει στο αναιρετήριο ότι κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στον πρώτο βαθμό προέβαλε με πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά που συνιστούν καταχρηστική άσκηση της αγωγής με αίτημα απόρριψης της αγωγής για το λόγο αυτό, περαιτέρω δε να αποδεικνύει προαποδεικτικώς με την προσκομιδή των προτάσεών του κλπ.

ότι προέβαλε παραδεκτώς την εν λόγω ένσταση. Στην προκειμένη περίπτωση με τον τέταρτο λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αρ. 1, 8 και 19 Κ.Πολ.Δ. επειδή απέρριψε ως αβάσιμο, άνευ περαιτέρω αιτιολογίας, τον πέμπτο λόγο της έφεσης του αναιρεσείοντος με τον οποίο είχε υποστηρίξει ότι η πρωτόδικη απόφαση έπρεπε να απορρίψει την αγωγή ως καταχρηστική και αυτεπαγγέλτως, ενόψει των εκτιθεμένων στο λόγο αυτό έφεσης περιστατικών, τα οποία στοιχειοθετούν την κατάχρηση δικαιώματος η οποία κατ' άρθρο 281 ΑΚ αποτελεί παράνομη πράξη και το δικαστήριο μπορεί να λάβει και αυτεπαγγέλτως υπόψη και επομένως καλώς πρότεινε τη σχετική ένσταση στην κατ' έφεση δίκη, η οποία (ένσταση) άλλωστε είχε προταθεί και πρωτοδίκως με κάποια ασάφεια.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης κατά το μέρος που αναφέρεται σε πλημμέλεια της προσβαλλόμενης απόφασης εκ του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον, αφού κατά το αναιρετήριο, το Εφετείο απέρριψε τον σχετικό λόγο έφεσης ως αβάσιμο, εξυπακούεται ότι τον έλαβε υπόψη. Σε σχέση δε, με τις αποδιδόμενες στην προσβαλλομένη απόφαση πλημμέλειες εκ του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ ο ίδιος λόγος είναι, σύμφωνα με τ' ανωτέρω, απορριπτέος, προεχόντως ως απαράδεκτος, αφού ο αναιρεσείων δεν επικαλείται ότι την ένσταση καταχρηστικής άσκησης της εναντίον του αγωγής προέτεινε με πληρότητα με τις προτάσεις του στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο τις οποίες και ούτε προσκομίζει, τουναντίον δε δέχεται ότι την ένσταση αυτή προέτεινε με "κάποια ασάφεια" στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει ν' απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24.2.2004 αίτηση του Χ. Τ. για αναίρεση της 4696/2003 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 14 Μαρτίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 7 Απριλίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ