Appeal dismissed because the contested judgment was rendered in absentia and remained subject to the remedy of nullity of default judgment.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal filed by the insurance company against the Athens Court of Appeal's judgment. The lower court had ruled in absentia against the defendant, who failed to appear at the hearing, while rejecting the plaintiff's counter-claim and upholding the first-instance decision. The court held that such a judgment is not final and executable until the specific remedy for default judgments is exercised, rendering the appeal inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArticles 553(1), 681A, 673 of the Code of Civil Procedure; A judgment rendered in absentia remains subject to the remedy of nullity of default judgment and is not considered final for the purpose of appeal until that remedy is exercised.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 675 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 675/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ΄ Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ανδρέα Μαρκάκη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία «VICTORIA AAEZ», που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Καρατζά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
Του αναιρεσιβλήτου: ......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ελένη Τζούλη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 15 Δεκεμβρίου 2000 και 3 Ιανουαρίου 2001 αγωγές, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2898/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2970/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 7 Σεπτεμβρίου 2004 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Βούλγαρης, ανέγνωσε την από 17 Φεβρουαρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Επειδή, κατά το άρθρο 553 παρ. 1 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση, δηλαδή και κατά των ανεκκλήτων ή αυτών που έγιναν τελεσίδικες. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής ο χαρακτήρας της αποφάσεως ως τελεσίδικης ή μη κρίνεται κατά τον χρόνο της καταθέσεως του δικογράφου της αναιρέσεως σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ. 1 ΚΠολΔ στη γραμματεία του δικαστηρίου, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.
Εξάλλου από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 553 παρ. 1, 501, 502 παρ. 1, 531 παρ. 2 εδ. α' και 321 Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι για να θεωρηθεί μια απόφαση ως ερήμην εκδοθείσα αρκεί το γεγονός ότι κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο δεν εμφανίσθηκε ο ένας από τους διαδίκους ή εμφανίσθηκε μεν, αλλά δεν έλαβε μέρος σε αυτήν με τον προσήκοντα τρόπο (άρθρ. 271 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.) και όχι μόνον όταν στηρίζεται στις ειδικές συνέπειες της ερημοδικίας, δηλαδή στο τεκμήριο ομολογίας.
Η απόφαση δε αυτή εξακολουθεί να είναι ερήμην έστω και αν, παρά την ερημοδικία του εφεσιβλήτου (εναγομένου), το Εφετείο, δικάζοντας ως να ήσαν παρόντες οι διάδικοι, κατά τις προαναφερόμενες διατάξεις των άρθρων 531 παρ. 2 και 271 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., απορρίπτει την έφεση του κατ' αντιμωλίαν δικαζομένου εκκαλούντος (ενάγοντος) και επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση δέχεται μερικώς ή ολικώς την αγωγή τούτου.
Διαφορετικό πάντως είναι το ζήτημα της υπάρξεως ή μη εννόμου συμφέροντος του ερημοδικασθέντος προς άσκηση ανακοπής ερημοδικίας, το οποίο δεν μπορεί να αποκλεισθεί εκ του ότι η έφεση του ενάγοντος έχει απορριφθεί κατ' ουσίαν, όταν η αγωγή του έχει γίνει δεκτή πρωτοδίκως (μερικώς ή ολικώς), δεδομένου ότι ο ερήμην δικασθείς έχει κατ' αρχήν έννομο συμφέρον για την άσκηση ανακοπής ερημοδικίας, την ύπαρξη ή μη του οποίου για το παραδεκτό ή μη της αναιρέσεως δεν ερευνά ο Άρειος Πάγος.
Εκ τούτων, σε συνδυασμό με τα άρθρα 681 Α/673 Κ.Πολ.Δ., κατά τα οποία ανακοπή ερημοδικίας επιτρέπεται κατά των αποφάσεων που εκδίδονται κατά την διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητα αν ο δικασθείς ερήμην δεν κλητεύθηκε καθόλου ή δεν κλητεύθηκε νόμιμα ή εμπρόθεσμα ή αν συντρέχει άλλος λόγος ανωτέρας βίας (αιτιολογημένη ανακοπή), παρέπεται ότι η απόφαση του Εφετείου που εκδόθηκε απόντος του εφεσιβλήτου (εναγομένου) κατά την πρώτη ενώπιόν του συζήτηση και απέρριψε την έφεση του κατ' αντιμωλίαν δικασθέντος εκκαλούντος (ενάγοντος), επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση με την οποία είχε γίνει δεκτή η αγωγή, θεωρείται ως ερήμην εκδοθείσα και ως τοιαύτη υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας, με συνέπεια να μη συγχωρείται κατ' αυτής το ένδικο μέσο της αναιρέσεως (άρθρ. 553 παρ. 1), το οποίο αν ασκηθεί είναι απορριπτέο ως απαράδεκτο και αυτεπαγγέλτως, εφόσον βεβαίως η απόφαση αυτή δεν έχει επιδοθεί νομίμως, ώστε να αρχίσει και παρέλθει η προθεσμία της ανακοπής (άρθρο 503 παρ. 1).
Στην προκειμένη περίπτωση φέρεται προς εκδίκαση η ασκηθείσα κατά την 1-11-2004 (με αριθμ. καταθέσεως 1306 της Γραμματείας του Εφετείου Αθηνών) αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. 2970/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Η απόφαση αυτή (προσβαλλόμενη), όπως εκ της επισκοπήσεως της προκύπτει, εξεδόθη ερήμην του (ήδη αναιρεσιβλήτου) εφεσιβλήτου – εναγομένου, ο οποίος δικάσθηκε ωσεί παρών σε δίκη αφορώσα διαφορά, για ζημίες από αυτοκίνητα, απερρίφθη δε κατ' ουσία η ασκηθείσα εκ μέρους της ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρίας έφεση και επικυρώθηκε η εκκαλούμενη υπ' αριθμ. 2898/2003 απόφαση του Μον.
Πρωτοδικείου Αθηνών. Ως εκ τούτου σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 681Α΄ και 673 ΚΠολΔ η προσβαλλόμενη απόφαση υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας (αιτιολογημένη) και τούτο ανεξαρτήτως εάν ερήμην δικασθείς αναιρεσίβλητος ενίκησε στην κατ' έφεση δίκη, διότι το έννομον συμφέρον προς άσκηση του εν λόγω ενδίκου μέσου της ανακοπής ερημοδικίας θα κριθεί από το δικαστήριο της ουσίας (το αρμόδιον για την εκδίκαση της ανακοπής).
Περαιτέρω δεν επικαλείται η αναιρεσείουσα ότι επιδόθηκε η προσβαλλόμενη (προς τον αναιρεσίβλητο), ουδέ προσκομίζουν οι διάδικοι αποδεικτικό επιδόσεως της εν λόγω αποφάσεως, ώστε να κριθεί αν παρήλθε (ή όχι) η προθεσμία (δεκαπενθήμερη αρθ. 673 και 495, 503 παρ. 1 ΚΠολΔ) για την άσκηση της ασκηθείσης ανακοπής από τον αναιρεσίβλητο.
Εκ πάντων τούτων παρέπεται ότι δεν προκύπτει ότι η ερήμην του εφεσιβλήτου εκδοθείσα – αναιρεσιβαλλόμενη – απόφαση είχε καταστεί κατά το χρόνο της ασκήσεως της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως (1.11.04) τελεσίδικη, προϋπόθεση αναγκαία κατά το άρθρ. 553 παρ. 1 ΚΠολΔ, γι' αυτό πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 7.9.2004 αίτηση της εταιρίας VICTORIA AAEZ, για αναίρεση της 2970/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποίαν ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 14 Μαρτίου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 7 Απριλίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ