Supreme Court partially allows appeal regarding Article 84 mitigation recognition for four defendants in a criminal case.

Απόφαση 674 / 2024 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 674/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ελένη Κατσούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ελένη Μπερτσιά, Διονύσιο Παλλαδινό - Εισηγητή και Παναγιώτα Πασσίση, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 24 Οκτωβρίου 2023, με την παρουσία του Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Βασίλειου Φλωρίδη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χ. Α., για να δικάσει τις αιτήσεις: Α)Του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, περί αναιρέσεως της απόφασης 381-382/2022 του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με κατηγορούμενους τους: 1. Γ. Κ. του Μ., κρατούμενο στο Κατάστημα Κράτησης Θεσσαλονίκης, 2. Ρ.-Ν. Τ. του Χ., κρατούμενο στο Κατάστημα Κράτησης Θεσσαλονίκης, 3. Ν. Κ. του Ι., κρατούμενο στο Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας Σερρών και 4. Κ. Χ. του Γ., κρατούμενο στο Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας Σερρών, που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Αλεξάνδρα Μαύρου-Τσάκου και Β)Των Αναιρεσειόντων - Κατηγορουμένων: 1.Γ. Κ. του Μ., κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Θεσσαλονίκης, 2. Ρ.-Ν. Τ. του Χ., κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Θεσσαλονίκης, 3. Ν. Κ. του Ι., κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας Σερρών και 4. Κ. Χ. του Γ., κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας Σερρών, που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Αλεξάνδρα Μαύρου-Τσάκου. Με υποστηρίζοντες την κατηγορία τους: 1. Ι. Μ. του Π., κάτοικο ..., που δεν εμφανίστηκε και 2. Θ. Μ. του Ε., ως δικαστική συμπαραστάτρια του Ευθυμίου Μουλάκη, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρήστο Λαμπάκη.

Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ζητούν τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις: α) από 23-5-2023 και με αριθμό 27/2023 αίτηση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου για αναίρεση της απόφασης, ως προς τη διάταξη της περί αναγνώρισης στους αναιρεσίβλητους της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ. ε'του ΠΚ η οποία ασκήθηκε ενώπιον της Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Δ. Χ. και β) από 11-5-2023 με αριθμό 3656/12-5-2023 αίτηση των 1) Γ. Κ. του Μ., 2) Ρ.-Ν. Τ. του Χ., 3) Ν. Κ. του Ι., 4) Κ. Χ. του Γ., για αναίρεση της προπαρασκευαστικής απόφασης 271/21-9-2022 του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης και της τελειωτικής απόφασης 381-382/29-11-2022 του ίδιου Δικαστηρίου, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό ...

Αφού άκουσε

Ι)Τoν Αντεισαγγελέα, που πρότεινε:

Α)να γίνει δεκτή η από 23-5-2023 αναίρεση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αριστοτέλη Χριστόπουλου και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση και Β) να απορριφθούν οι κρινόμενες αιτήσεις αναίρεσης των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων.

ΙΙ)Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 512 παρ. 1 εδ. γ' του ΚΠοινΔ, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κλητεύει τον αναιρεσείοντα και τους υπόλοιπους διαδίκους με κλήση που επιδίδεται σύμφωνα με τα άρθρα 155-162 και μέσα στην προθεσμία του άρθρου 166 στο ακροατήριο του δικαστηρίου του Αρείου Πάγου, ενώ, κατά τη διάταξη της παρ. 3 εδ.

α' του ίδιου άρθρου, οι διάδικοι παρίστανται στη συζήτηση με συνήγορο. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 515 παρ. 2 εδ. α' του ίδιου Κώδικα, αν εμφανισθεί ο αναιρεσείων, η συζήτηση γίνεται σαν να είναι παρόντες όλοι οι διάδικοι, ακόμη και αν κάποιος απ' αυτούς δεν εμφανίστηκε. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι, αν κατά τη συζήτηση αίτησης αναίρεσης στο ακροατήριο του Αρείου Πάγου εμφανιστεί ο αναιρεσείων και δεν εμφανιστεί ο υποστηρίζων την κατηγορία, καίτοι αυτός κλητεύθηκε νόμιμα, η συζήτηση της υπόθεσης διεξάγεται σαν να ήταν όλοι οι διάδικοι παρόντες.

Στην προκείμενη περίπτωση, κατά την αναφερόμενη στο προεισαγωγικό της απόφασης αυτής δικάσιμο (24-10-2023) και κατά την εκφώνηση των υποθέσεων από το οικείο έκθεμα, δεν παραστάθηκε και, συνεπώς, θεωρείται ως δικονομικώς απών, ο Ι. Μ. του Π., ο οποίος είχε παραστεί ως υποστηρίζων την κατηγορία κατά τη δίκη ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, καίτοι κλητεύθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, όπως προκύπτει από τα δύο αποδεικτικά επίδοσης με ημεροχρονολογία 15-3-2023, που συντάχθηκαν αρμοδίως από τον Β.

Θ., Αρχ/κα του ΑΤ Σερρών, σύμφωνα με τα οποία επιδόθηκε, αντίστοιχα: α) με θυροκόλληση, στον τόπο κατοικίας του υποστηρίζοντος την κατηγορία, επειδή δεν βρέθηκε εκεί ο ίδιος προσωπικά ούτε άλλο, από τα προβλεπόμενα στο άρθρο 155 παρ. 2 του ΚΠοινΔ, πρόσωπο και β) με θυροκόλληση, στον τόπο κατοικίας του αντικλήτου αυτού (υποστηρίζοντος την κατηγορία) Γεωργίου Ταντανόζη, Δικηγόρου, επειδή δεν βρέθηκε εκεί ο ίδιος προσωπικά ούτε άλλο, από τα προβλεπόμενα στο άρθρο 155 παρ. 2 εδ.

β' του ΚΠοινΔ, πρόσωπο, νόμιμα και εμπρόθεσμα, η κλήση 501/14-6-2023 του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, προκειμένου ο υποστηρίζων την κατηγορία να παραστεί δια συνηγόρου στο ακροατήριο του Αρείου Πάγου κατά τη συζήτηση των υποθέσεων στην προαναφερόμενη δικάσιμο. Επομένως, αφού ο υποστηρίζων την κατηγορία Ι. Μ.

δεν εμφανίστηκε, καίτοι έχει κλητευθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα, πρέπει η συζήτηση των υποθέσεων να συνεχιστεί σαν να ήταν και αυτός παρών.

Εισάγονται ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου α) η από 23-5-2023 με αριθμό 27/2023 αίτηση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου για αναίρεση της απόφασης 381-382/29-11-2022 του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης, ως προς τη διάταξη της περί αναγνώρισης στους αναιρεσίβλητους της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ.

ε'του ΠΚ και β) η από 11-5-2023 με αριθμό 3656/12-5-2023 αίτηση των 1) Γ. Κ. του Μ., 2) Ρ.-Ν. Τ. του Χ., 3) Ν. Κ. του Ι., 4) Κ. Χ. του Γ., κατοίκων ... και ήδη κρατούμενων στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης Θεσσαλονίκης οι πρώτος και δεύτερος και στο Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας Σερρών οι τρίτος και τέταρτος, για αναίρεση της προπαρασκευαστικής απόφασης 271/21-9-2022 του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης και της τελειωτικής απόφασης 381-382/29-11-2022 του ίδιου Δικαστηρίου, με την οποία οι αναιρεσείοντες, κηρύχθηκαν ένοχοι για τις πράξεις της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης από κοινού και κατά συρροή και της συμπλοκής, με τη συνδρομή της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ.

ε' και επιβλήθηκε σε καθένα από αυτούς συνολική ποινή κάθειρξης οκτώ ετών και τεσσάρων μηνών. Οι αναιρέσεις αυτές ασκήθηκαν νομότυπα και εμπρόθεσμα, περιέχουν δε παραδεκτούς λόγους αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΠΚ (έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας) η υπό στοιχείο α' αίτηση και από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Α', Δ', Ε' και Θ' του ΠΚ (απόλυτη ακυρότητα που συνέβη κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο, έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης και υπέρβαση εξουσίας) η υπό στοιχείο β' αίτηση, συνεπώς είναι παραδεκτές και πρέπει να συνεκδικαστούν ως συναφείς.

Η επιβαλλόμενη από τις διατάξεις του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος και του άρθρου 139 ΠΚ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία αφορά όχι μόνο την κυρία απόφαση αλλά και την προπαρασκευατική απόφαση με την οποία το δικαστήριο αυτεπαγγέλτως διατάζει την αναβολή της δίκης σε ρητή δικάσιμο. Η προπαρασκευαστική αυτή απόφαση είναι ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένη όταν αναφέρονται τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν, καθώς και οι συλλογισμοί με τους οποίους κατέληξε το Δικαστήριο, στην κρίση του περί αναβολής.

Αν δεν υπάρχει αυτή η ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία ιδρύεται λόγος αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠοινΔ.

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Α' του ΚΠοινΔ, ως λόγος αναίρεσης της απόφασης μπορεί να προβληθεί η απόλυτη ακυρότητα που συνέβη στο ακροατήριο. Τέτοια ακυρότητα επέρχεται, κατά τη διάταξη του άρθρου 171 παρ. 1 εδ. α' του ίδιου Κώδικα και όταν δεν τηρήθηκαν οι διατάξεις που καθορίζουν τη σύνθεση του Δικαστηρίου, σύμφωνα με τις ειδικές διατάξεις του Οργανισμού Δικαστηρίων και του νόμου περί μικτών ορκωτών δικαστηρίων.

Υπάρχει δε κακή σύνθεση του δικαστηρίου, κατά τη διάταξη του άρθρου ήδη 369 παρ. 2 εδ. α' του ΚΠοινΔ, όταν επί πολυμελών δικαστηρίων η απόφαση δεν καταρτίζεται από την ψήφο των δικαστών, οι οποίοι είχαν συγκροτήσει το δικάσαν δικαστήριο. Η νόμιμη συγκρότηση του δικαστηρίου πρέπει να υφίσταται καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας στο ακροατήριο, ήτοι από την έναρξη της εκδίκασης της υπόθεσης (άρθρο 339 του ΚΠοινΔ), η οποία συντελείται με τη συγκρότηση του δικαστηρίου και την εκφώνηση του ονόματος του κατηγορουμένου και διαρκεί μέχρι την έκδοση της οριστικής απόφασης, οπότε απεκδύεται το δικαστήριο κάθε περαιτέρω εξουσίας.

Κατά συνέπεια, δεν επιτρέπεται αναπλήρωση ή αντικατάσταση δικαστή που συμμετείχε στην αρχική συγκρότηση του δικαστηρίου με άλλον, μετά την έναρξη της εκδίκασης της υπόθεσης και πριν από την έκδοση της οριστικής επί της ουσίας απόφασης. Εάν, επομένως, για οποιοδήποτε λόγο, φυσικό (ασθένεια, θάνατος ή άλλο ανυπέρβλητο κώλυμα) ή νομικό (εξαίρεση ή αποχή δικαστού), αντικατασταθεί δικαστής της σύνθεσης στο ακροατήριο, στην περίπτωση αυτή το δικαστήριο, υπό την νέα του σύνθεση, πρέπει να επαναλάβει τη δίκη από την αρχή (ΑΠ 1311/2020).

Ωστόσο, σε περίπτωση που ανακύψει σημαντικό αίτιο μετά τη συγκρότηση του Δικαστηρίου στο πρόσωπο ενόρκου και αφενός δεν έχουν κληρωθεί αναπληρωματικοί ένορκοι και αφετέρου δεν είναι δυνατή η πραγματοποίηση νέας κλήρωσης λόγω λήξης της συνόδου, ανακύπτει διαδικαστικό ζήτημα που αφορά τη διεξαγωγή της διαδικασίας στο ακροατήριο, για το οποίο ανήκει στην αρμοδιότητα των τακτικών δικαστών του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου να αποφασίσουν, χωρίς τη σύμπραξη των ενόρκων, κατά τη διάταξη του άρθρου 405 περ.

δ' του ΚΠοινΔ. Τέλος, κατά την διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Θ' του ΚΠοινΔ, υπέρβαση εξουσίας, που ιδρύει τον από τη διάταξη αυτή προβλεπόμενο λόγο αναίρεσης υπάρχει, όταν το δικαστήριο ασκεί δικαιοδοσία, που δεν του δίνει ο νόμος. Στο πλαίσιο αυτού του ορισμού γίνεται διάκριση της υπέρβασης σε θετική και αρνητική.

Στην πρώτη περίπτωση το δικαστήριο αποφασίζει κάτι, για το οποίο δεν έχει δικαιοδοσία, ενώ στη δεύτερη παραλείπει να αποφασίσει κάτι για το οποίο υποχρεούται στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του. Τέτοια υπέρβαση εξουσίας συντρέχει και στην περίπτωση που οι τακτικοί δικαστές του μικτού ορκωτού δικαστηρίου αποφασίσουν χωρίς τη σύμπραξη των ενόρκων, για θέμα που δεν υπάγεται στην αποκλειστική αρμοδιότητά τους, αλλά σε εκείνη του μικτού ορκωτού δικαστηρίου.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της προσβαλλόμενης προπαρασκευαστικής απόφασης 271/21-9-2022 του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης, το Δικαστήριο ανέβαλε τη συζήτηση της υπόθεσης σε ρητή δικάσιμο, κατόπιν απόφασης των τακτικών δικαστών, με το ακόλουθο σκεπτικό και διατακτικό:

".... Στην προκειμένη περίπτωση, η συζήτηση της ως άνω υποθέσεως με κατηγορούμενους τους προαναφερόμενους άρχισε κανονικά ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου που συγκροτήθηκε νόμιμα από τους παραπάνω τακτικούς δικαστές και ενόρκους κατά τη δικάσιμο της 16-9-2022. Κατά την τελευταία αυτή δικάσιμο και περί ώρα 14.00 η συζήτηση της υποθέσεως διακόπηκε με απόφαση του δικαστηρίου και ορίστηκε ημερομηνία συνεδρίασης η 21-9-2022, ώρα 10.00, στην αίθουσα υπόγειο 1 του Δικαστικού Μεγάρου Θεσσαλονίκης, λόγω κωλύματος στο πρόσωπο του συνηγόρου υπεράσπισης του 2ου 3ου και 4ου των κατηγορουμένων.

Κατά την τελευταία αυτή συνεδρίαση δεν εμφανίστηκε η ένορκος Π. Κ. του Α. Από την ανάγνωση δε στο ακροατήριο του δικαστηρίου της από 21-9-2022 ιατρικής βεβαίωσης του ΓΝΘ "Ο Άγιος Δημήτριος" αποδείχθηκε ότι η εν λόγω ένορκος αδυνατεί να παρουσιαστεί στο δικαστήριο, για τη σύνθεση του, προς ομαλή διεξαγωγή της επ' ακροατηρίου διαδικασίας και περάτωση της δίκης, σύμφωνα με τους δικονομικούς κανόνες, από ανυπέρβλητο αίτιο και συγκριμένα λόγω εσπευσμένης εισαγωγής της στην χειρουργική κλινική του παραπάνω νοσοκομείου προς αντιμετώπιση προβλήματος της υγείας της (πρόβλημα στα νεφρά) με άγνωστο χρόνο νοσηλείας αποθεραπείας, ήτοι για μη πρόσκαιρο αίτιο.

Ενόψει τούτων, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η νόμιμη αναπλήρωση της εν λόγω ενόρκου δεν είναι δυνατή ελλείψει αναπληρωματικών ενόρκων και του ότι στο στάδιο αυτό δεν προβλέπεται η επανάληψη της κλήρωσης ενόρκων, οι τακτικοί δικαστές του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης, λόγω αδυναμίας συγκροτήσεως του εν λόγω δικαστηρίου με τη σύμπραξη όλων των ενόρκων, ομόφωνα κρίνουν ότι πρέπει να αναβληθεί οίκοθεν η υπόθεση κατ' άρθρο 349 παρ. 1 του Κ.Π.Δ.

και δη για τη δικάσιμο της 4-11-2022 προκειμένου να συγκροτηθεί εκ νέου το δικαστήριο και να δικάσει εξ αρχής την υπόθεση, χωρίς κλήτευση των κατηγορουμένων και των παρόντων μαρτύρων, σύμφωνα και με τα αναφερόμενα στην αμέσως παραπάνω νομική σκέψη. Σημειώνεται εδώ ότι, το ως άνω κώλυμα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με διακοπή της δίκης σε άλλη δικάσιμο, διότι, όπως προαναφέρθηκε, δεν είναι δυνατή σε ορατά προβλέψιμο χρόνο και δη εντός των επομένων τριάντα εργασίμων ημερών η άρση αυτού και η εμφάνιση της ενόρκου για τη σύνθεση του δικαστηρίου, σε συνδυασμό με το γεγονός της έλλειψης αιθουσών και απασχόλησης των δικαστών της σύνθεσης σε άλλες δίκες κατά το εν λόγω ακόλουθο χρονικό διάστημα.

Για τους λόγους αυτούς ... Αναβάλλει την εκδίκαση της προκειμένης υπόθεσης κατ' άρθρο 349 ΚΠΔ, αδυναμία συγκρότησης του Δικαστηρίου για συνέχιση της δίκης λόγω εισαγωγής σήμερα της ενόρκου Π. Κ. στο Χειρουργικό Τμήμα του ΓΝΘ "ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ", με άγνωστο χρόνο εξόδου, μεγαλύτερο πάντως των τριάντα (30) ημερών, για την δικάσιμο της 4-11-2022, ενώπιον του ιδίου Δικαστηρίου, χωρίς κλήτευση...".

Με τις παραδοχές αυτές, οι οποίες διαλαμβάνονται στο σκεπτικό, σε συνδυασμό με όσα αναφέρονται στο διατακτικό της προσβαλλόμενης προπαρασκευαστικής απόφασης, το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Θεσσαλονίκης διέλαβε σε αυτή την απαιτούμενη από τις διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία για τους λόγους αναβολής της υπόθεσης σε ρητή δικάσιμο και για τους λόγους λήψης της απόφασης αυτής από τους τακτικούς δικαστές, κατά τις διατάξεις των άρθρων 349 και 405 περ.

δ' του ΚΠοινΔ. Ειδικότερα εκτίθεται : α) ότι μετά τη συγκρότηση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου και την έναρξη της αποδεικτικής διαδικασίας, κατά την πρώτη μετά τη διακοπή συνεδρίαση, απουσίαζε η ένορκος Π. Κ., λόγω σοβαρού προβλήματος της υγείας της που εντοπίστηκε στα νεφρά της, εξαιτίας του οποίου είχε εισήχθη στη χειρουργικό τμήμα της ΓΝΘ "Άγιος Δημήτριος", β) ότι ήταν άγνωστος ο χρόνος αποκατάστασης του προβλήματος αυτού της υγείας της ενόρκου, γ) ότι δεν είχαν κληρωθεί αναπληρωματικοί ένορκοι και ότι δεν υπήρχε δυνατότητα διεξαγωγής νέας κλήρωσης, δ) ότι ενόψει της αδυναμίας περαιτέρω συγκρότησης του Μικτού Ορκωτού Εφετείου οι τακτικές δικαστές του τελευταίου (Μικτού Ορκωτού Εφετείου) αποφάσισαν ότι το διαδικαστικό αυτό ζήτημα, που αφορούσε τη διεξαγωγή της διαδικασίας στο ακροατήριο, συνιστούσε σημαντικό αίτιο για το οποίο έπρεπε να αναβληθεί η συζήτηση της υπόθεσης σε ρητή δικάσιμο, αυτή της 4-11-2022.

Κατά συνέπεια οι από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α', Δ' και Θ' λόγοι της υπό κρίση αναίρεσης με τους οποίους πλήττεται η προπαρασκευαστική απόφαση 271/21-9-2022 του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης, για απόλυτη ακυρότητα λόγω κακής σύνθεσης του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και για υπέρβαση εξουσίας είναι αβάσιμοι.

Κατά τις διατάξεις του άρθρου 310 παρ. 2 και 3 του προϊσχύσαντος ΠΚ, όπως ίσχυε κατά το χρόνο τέλεσης των πράξεων (2015), οι οποίες δεν διαφοροποιήθηκαν ως προς τα στοιχεία της υποκειμενικής και αντικειμενικής υπόστασής του κακουργήματος της σκοπούμενης βαριάς σωματικής βλάβης, με τις αντίστοιχες διατάξεις του ισχύοντος από 1-7-2019 ΠΚ (άρθρο 310 παρ.1 εδ.β'), όπως αυτός ίσχυε πριν από την δυσμενέστερη μόνο ως προς την ποινή τροποποίησή του με το Ν. 4855/12-11-2021, όποιος επιδίωξε την πρόκληση σε άλλον βαριάς σωματικής βλάβης τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών, υπάρχει δε βαριά σωματική βλάβη ιδίως αν η πράξη προξένησε στον παθόντα κίνδυνο ζωής ή βαριά και μακροχρόνια αρρώστια ή σοβαρό ακρωτηριασμό ή αν τον εμπόδισε σημαντικά και για πολύ χρόνο να χρησιμοποιεί το σώμα ή τη διάνοιά του (παρ. 2).

Για τη στοιχειοθέτηση του ανωτέρω κακουργήματος, απαιτείται: α) αντικειμενικά να προκλήθηκε οποιαδήποτε από τις ενδεικτικά μνημονευόμενες στην παρ. 2 του άρθρου 310 ΠΚ περιπτώσεις βαριάς σωματικής βλάβης και β) υποκειμενικά ο δράστης να επιδίωκε την πραγμάτωση της βαριάς σωματικής βλάβης, να σκόπευε στην πρόκλησή της, δηλαδή να είχε άμεσο δόλο, κατ' άρθρο 27 παρ. 1 εδ.α' του ΠΚ (πρώτου βαθμού), ο οποίος, αφού ενυπάρχει στα στοιχεία πραγμάτωσης του εγκλήματος αυτού, δεν έχει ανάγκη ειδικής αιτιολογίας (ΑΠ 152/2022). Σε περίπτωση πρόκλησης τόσο κινδύνου ζωής όσο και βαριάς σωματικής βλάβης, η σωρευτική αναφορά αυτών ουδεμία αντίφαση δημιουργεί (ΑΠ 2441/2008).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 313 του ΠΚ "αν εξαιτίας συμπλοκής ή επίθεσης επήλθε θάνατος ή βαριά σωματική βλάβη ανθρώπων (άρθρο 310), καθένας από εκείνους που πήραν μέρος στη συμπλοκή ή στην επίθεση τιμωρείται για μόνη τη συμμετοχή του σ' αυτήν με φυλάκιση μέχρι τριών ετών, εκτός αν έχει εμπλακεί χωρίς υπαιτιότητά του".

Με την ανωτέρω διάταξη τιμωρείται η απλή συμμετοχή σε συμπλοκή ή επίθεση, ως εξόχως επικίνδυνη δραστηριότητα. Πρόκειται για ιδιώνυμο έγκλημα, αναγκαίας συμμετοχής και αφηρημένης διακινδύνευσης, αφού μόνη συμμετοχή σε συμπλοκή ή επίθεση έχει επικινδυνότητα. Συμπλοκή είναι η σύγκρουση δύο ή περισσοτέρων μεθ' ενός ή περισσοτέρων κατ' αλλήλων βιαιοπραγούντων, ενώ επίθεση είναι η υπό εχθρική διάθεση άμεση επενέργεια εναντίον προσώπου, θα πρέπει δε (η συμπλοκή ή η επίθεση) να έχουν ως επακόλουθο το θάνατο ή τη βαριά σωματική βλάβη ανθρώπων, η επέλευση των οποίων συνιστά εξωτερικό όρο του αξιοποίνου.

Για τη στοιχειοθέτηση της εν λόγω πράξης πρέπει να υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ της συμπλοκής ή της επίθεσης και του θανάτου ή της βαριάς σωματικής βλάβης, υποκειμενικά δε αρκεί απλός δόλος (πρόθεση), που περιλαμβάνει τη γνώση του δράστη, ότι πρόκειται για συμπλοκή ή επίθεση (ΑΠ 755/2022, ΑΠ 167/2010). Ακόμη, κατά τη διάταξη του άρθρου 45 ΠΚ "αν δύο ή περισσότεροι πραγμάτωσαν από κοινού, εν όλω ή εν μέρει, τα στοιχεία της περιγραφόμενης στο νόμο αξιόποινης πράξης, καθένας τους τιμωρείται ως αυτουργός".

Με τον όρο "από κοινού" νοείται αντικειμενικά σύμπραξη στην εκτέλεση της κύριας πράξης και υποκειμενικά κοινός δόλος, δηλαδή ότι κάθε συμμέτοχος θέλει ή αποδέχεται την πραγμάτωση της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος, γνωρίζοντας ότι και οι λοιποί πράττουν με δόλο τέλεσης του ιδίου εγκλήματος.

Η σύμπραξη στην εκτέλεση της κύριας πράξης μπορεί να συνίσταται ή στο ότι ο καθένας πραγματώνει την όλη ή στο ότι το έγκλημα πραγματώνεται με συγκλίνουσες επί μέρους πράξεις των συμμέτοχων, ταυτόχρονες ή διαδοχικές. Για τον έλεγχο από τον Άρειο Πάγο της ορθής ερμηνείας και εφαρμογής του άρθρου 45 του ΠΚ πρέπει να αναφέρονται στην απόφαση τα πραγματικά περιστατικά βάσει των οποίων το δικαστήριο δέχθηκε ότι ο δράστης συμμετείχε στην τέλεση του εγκλήματος ως συναυτουργός (ΟλΑΠ 50/1990, ΑΠ 1625/2018).

Περαιτέρω, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη, από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠοινΔ, όταν αναφέρονται σ' αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα προκύψαντα από την αποδεικτική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του σκεπτικού με το διατακτικό της απόφασης, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο, δεν υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που αυτή εξαντλείται σε επανάληψη του διατακτικού της απόφασης, το οποίο, όμως, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, περιέχει και πραγματικά περιστατικά, τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατύπωσης του σκεπτικού της.

Σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα, που λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο προκειμένου να μορφώσει την καταδικαστική του κρίση, όπως επιβάλλουν οι διατάξεις των άρθρων 177 παρ. 1 και 178 του ΚΠοινΔ, για την πληρότητα της αιτιολογίας αρκεί ο κατ' είδος προσδιορισμός τους (μάρτυρες, έγγραφα κλπ) χωρίς να απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τι προέκυψε από το καθένα χωριστά.

Πρέπει, όμως, να προκύπτει με βεβαιότητα, ότι το δικαστήριο τα έλαβε υπόψη και τα συνεκτίμησε όλα και όχι μόνο ορισμένα από αυτά κατ' επιλογή, ενώ δεν είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους και δεν απαιτείται να προσδιορίζεται ποιό βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικανικής κρίσης ούτε χρειάζεται να διευκρινίζεται από ποιό ή ποιά αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε η κάθε παραδοχή.

Όταν δε εξαίρονται ορισμένα από τα αποδεικτικά μέσα, δεν σημαίνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα, αφού δεν εξαιρέθηκαν ρητά, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολόγησης, γιατί δεν εξαίρονται τα λοιπά. Η συνδρομή του δόλου, κατ' αρχήν, δεν απαιτεί ιδιαίτερη αιτιολογία, διότι αυτός ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και αποδεικνύεται, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, από την πραγμάτωση των περιστατικών αυτών και η σχετική με αυτόν αιτιολογία εμπεριέχεται στην κύρια επί της ενοχής αιτιολογία, εκτός αν αξιώνονται πρόσθετα στοιχεία για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, όπως η εν γνώσει ορισμένου περιστατικού τέλεση της πράξης (άμεσος δόλος) ή ορισμένος περαιτέρω σκοπός (έγκλημα με υπερχειλή υποκειμενική υπόσταση), οπότε ο δόλος απαιτεί ιδιαίτερη αιτιολογία.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης ως άνω απόφασής του, με αριθμό 381-382/29-11-2022, το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Θεσσαλονίκης, μετά από συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων, τα οποία προσδιορίζονται κατ' είδος σ' αυτή (χωρίς όρκο κατάθεση του υποστηρίζοντος την κατηγορία Ι.

Μ., ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης, πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης, πρακτικά της απόφασης 271/2022 του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης, έγγραφα των οποίων έγινε ανάγνωση και απολογίες των κατηγορουμένων), δέχθηκε ανελέγκτως, ότι αποδείχθηκαν τα εξής: "Στην πόλη των Σερρών και ειδικότερα στην οικοδομή που ευρίσκεται επί της διασταύρωσης των οδών ..., στεγάζεται σύνδεσμος φιλάθλων της ομάδας του "ΠΑΟΚ".

Στις 7-3-2015, εντός του χώρου στέγασης του συνδέσμου, ο οποίος βρίσκεται στο υπόγειο της οικοδομής, ευρίσκοντο οι κατηγορούμενοι Γ. Κ., Ρ.-Ν. Τ., Ν. Κ. και Α. Χ., οι οποίοι είναι οπαδοί του "ΠΑΟΚ" αλλά και μέλη του συνδέσμου. Περί ώρα 4:00' τα ξημερώματα, βρέθηκαν πεζοί έξω από τα γραφεία του συνδέσμου οι Ε. Μ. και Ι. Μ., οι οποίοι ως οπαδοί του "ΑΡΗ", φώναξαν συνθήματα υπέρ της ομάδας τους και κατά της ομάδας του ΠΑΟΚ και φερόμενοι επιπόλαια και χάριν αστεϊσμού, υπό την επίδραση οπαδικής οπωσδήποτε νοοτροπίας, χτύπησαν την πόρτα του συνδέσμου, η οποία είναι μεταλλική, προκαλώντας θόρυβο.

Μόλις οι Γ. Κ. και Ν. Κ. αντιλήφθηκαν το περιστατικό, άρπαξαν στα χέρια τους από ένα ξύλινο στιλιάρι, διατομής 10 εκ. περίπου και συγκεκριμένα από ένα τεμάχιο επίπλου (μασίφ-συμπαγές μπράτσο) βγαλμένο ήδη από παλιό καναπέ που βρισκόταν στο χώρο και μαζί με τους άλλους δύο συγκατηγορούμενούς τους, Ρ.-Ν. Τ. και Κ.

X., ανεβήκανε στο ισόγειο και βγήκανε έξω, προκειμένου να αναζητήσουν τους υπαίτιους του θορύβου. Βγαίνοντας από τα γραφεία του συνδέσμου, εντόπισαν τους φιλάθλους του "ΑΡΗ", οι οποίοι είχαν προχωρήσει παρακάτω επί της οδού ... και τους ακολούθησαν. Συγκεκριμένα, ο Ε. Μ. με τον Ι. Μ. κατέβηκαν την οδό ..., έστριψαν στην οδό Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια έστριψαν στην οδό ..., χωρίς να έχουν αντιληφθεί ότι τους ακολουθούν οι ανωτέρω τέσσερις οπαδοί του "ΠΑΟΚ".

Αφού οι ανωτέρω είχαν διανύσει απόσταση περίπου 280 μέτρων από την οικοδομή, στην οποία ευρίσκεται ο σύνδεσμος του "ΠΑΟΚ" και έφθασαν στο ύψος του αριθμού ... της οδού ..., οι κατηγορούμενοι πλησίασαν τους παθόντες και, αιφνιδιαστικά ενεργώντας, τους επιτέθηκαν από κοινού, χτυπώντας τους με βία από πίσω. Ειδικότερα, επιτέθηκαν από κοινού στον Ε.

Μ. και στον Ι. Μ., χτυπώντας τους από πίσω με βία, ο Γ. Κ. και ο Ν. Κ. με τα ξύλινα στιλιάρια και οι Ρ.- Ν. Τ. και Κ. Χ. με γροθιές και κλωτσιές, σε διάφορα σημεία του σώματος, κυρίως όμως στο κεφάλι, μέχρι που ο Ε. Μ. έχασε τις αισθήσεις του και έπεσε αιμόφυρτος στο έδαφος, οπότε οι κατηγορούμενοι ετράπησαν σε φυγή, προκειμένου να μη γίνουν αντιληπτοί από περαστικούς, πιστεύοντας ότι τον είχαν σκοτώσει.

Αποτέλεσμα της προπεριγραφόμενης ενέργειας των κατηγορουμένων, ήταν να προκαλέσουν στον μεν Ε. Μ. βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις με οξύ υποσκληρίδιο οίδημα εγκεφάλου, συνεπεία του οποίου υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του αιματώματος και νοσηλεύθηκε σε καταστολή, ευρισκόμενος σε κίνδυνο για τη ζωή του, στο δε Ι.

Μ., τον οποίο χτυπούσαν ταυτόχρονα με τον Ε. Μ., ο Γ. Κ. και ο Ν. Κ. με τα ξύλινα στιλιάρια και οι Ρ.-Ν. Τ. και Κ. Χ. με γροθιές και κλωτσιές, σε διάφορα σημεία του σώματος και στο κεφάλι, προκάλεσαν σωματικές κακώσεις και συγκεκριμένα πολλαπλά κατάγματα στο πρόσωπο, καθώς και κάταγμα στο δεξί χέρι. Από τον τρόπο δε με τον οποίο ενήργησαν οι κατηγορούμενοι, δηλαδή καταφέροντας επανειλημμένα και με δύναμη πολλαπλά κτυπήματα με ξύλινα συμπαγή στιλιάρια, γροθιές και κλωτσιές στο πρόσωπο και το σώμα, προερχόμενα από πολλά άτομα, ήταν επακόλουθο να προκληθεί και πράγματι προκλήθηκε στους παθόντες Ε.

Μ. και Ι. Μ., κίνδυνος για τη ζωή τους και βαριά σωματική τους βλάβη, καθώς επλήγησαν καίρια, ζωτικά και ευπαθή σημεία του σώματος τους (κεφάλι) και επέφεραν το βαρύ τραυματισμό τους, ενώ θα μπορούσαν να προκαλέσουν και το θανάσιμο τραυματισμό αυτών. Ειδικότερα, αποδείχθηκε ότι από τα πλήγματα που κατάφεραν οι κατηγορούμενοι στους παθόντες με τα ξύλινα στιλιάρια και με γροθιές και λακτίσματα προκάλεσαν στο μεν Ε.

Μ. βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, συνεπεία των οποίων προκλήθηκε οξύ υποσκληρίδιο αιμάτωμα δεξιά μετωποβρεγματικά και έντονο εγκεφαλικό οίδημα, εξ αιτίας των οποίων ο παθών υποβλήθηκε άμεσα σε χειρουργική επέμβαση ευρείας αποσυμπιεστικής κρανιεκτομίας και αφαίρεσης αιματώματος, κατόπιν γενικής αναισθησίας στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης ΑΧΕΠΑ, στο οποίο διακομίσθηκε ο παθών λόγω της σοβαρότητος της κατάστασής του, από το Γενικό Νοσοκομείο Σερρών, στο οποίο εισήχθη αρχικά.

Όπως διαπιστώθηκε από το θεράποντα χειρουργό, ο εγκέφαλος ήταν έντονα οιδηματώδης και τεθλασμένος, ακολούθησε μηνιγγοπλαστική και συρραφή δέρματος υποδορίου κατά ανατομικά στρώματα. Στη συνέχεια ο Ε. Μ. οδηγήθηκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης ΑΧΕΠΑ, όπου και νοσηλεύτηκε μέχρι τις 30-3-2015, έγινε τραχειοστομία και γαστροστομία και μεταφέρθηκε στην α' νευροχειρουργική κλινική του ΑΧΕΠΑ με κλίμακα Γλασκώβης 4-11-4.

Η τραχειοστομία αφαιρέθηκε στις 7-5-2015. Από τις διαδοχικές αξονικές τομογραφίες εγκεφάλου διαπιστώθηκαν έντονο εγκεφαλικό οίδημα και ισχαιμικές βλάβες στην έσω κάψα δεξιά και στο γόνυ της αριστερής έσω κάψας (βλ. υπ' αρ. πρωτ. ...-2015 Ιατρική Γνωμάτευση του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης ΑΧΕΠΑ, την οποία υπογράφουν ο θεράπων Ιατρός I.

Μ. και ο Διευθυντής της Κλινικής Κ. Π.).

Εξ αιτίας των ανωτέρω εγκεφαλικών βλαβών, ο Ε. Μ. υπέστη βαρεία τετραπάρεση και αφασικές διαταραχές, εξ αιτίας των οποίων στερείται της χρήσης του σώματος του, αδυνατεί μέχρι και σήμερα να αρθρώσει λόγο, πρόκειται δε και στο μέλλον και για μακρύ ακόμη χρονικό διάστημα να αδυνατεί επίσης, ενώ λόγω της διαρκώς επιδεινούμενης κλινικής του εικόνας, εκτιμάται ως αδύνατη και απίθανη η στο μέλλον πλήρης αποθεραπεία του από την ανωτέρω πάθηση.

Επίσης, οι κατηγορούμενοι με τα κτυπήματα που κατάφεραν στο δεύτερο παθόντα I. Μ., του προκάλεσαν κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και ειδικότερα συντριπτικά κατάγματα ζυγωματικού, μετωπιαίου οστού στο ύψος των κόλπων, κάταγμα αριστερού ιγμορείου και ρινικού οστού - ρινικής κοιλότητας, ηθμοειδών κυψελών, με παρουσία αέρος στον υπαραχνοειδή χώρο μετωπιαία, πολλαπλά κατάγματα σπλαχνικού κρανίου με παρουσία αιμορραγικού υλικού στο αριστερό ιγμόρειο άντρο, εξ αιτίας των οποίων νοσηλεύθηκε -μετά από πενθήμερη νοσηλεία του στο Νοσοκομείου Σερρών- στην οφθαλμολογική κλινική του πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης ΑΧΕΠΑ από 24-3-2015 μέχρι 30-3-2015.

Κατά τη νοσηλεία του αυτή (βλ. από 7-3-2016 πιστοποιητικά του ανωτέρω νοσοκομείου) υποβλήθηκε σε λεπτομερείς οφθολμολογικές εξετάσεις, κατά τις οποίες διαπιστώθηκε ότι η όραση του ΑΕ οφθαλμού ήταν 4/10, η οποία κατά την έξοδό του από το νοσοκομείο ήταν 8/10, καθώς και ενδοαμφιβληστροειδής αιμορραγία παραωχρικά, φακοδόνηση και ιριδοδόνηση ΑΡ οφθαλμού και οίδημα Berlin αυτού, ευρήματα που παρέμεναν και κατά την έξοδό του από το νοσοκομείο, μαζί με ενόφθαλμο χρωστική και κολωειδές στον πρόσθιο θάλαμο αυτού και αρχόμενος καταρράκτης.

Επισημαίνεται ότι ένα και πλέον χρόνο μετά το ένδικο συμβάν (11-4-2016) ο ανωτέρω, επειδή διαπιστώθηκε ότι η όρασή του στο ΔΕ οφθαλμό είναι 8/10, ενώ με διόρθωση στον ΑΟ η αντίληψη φωτός κροταφικά εμφανίζει ατροφία οπτικής θηλής, έλαβε συνολικό ποσοστό αναπηρίας 25% από 9-3-2016 έως 31-12- 2018, το οποίο αυξήθηκε σε 37% από 1-1-2019 έως 31-12-2021, διότι διαγνώσθηκε με όραση ΔΕ οφθαλμού 4/10 και ΑΡ κάτω του 1/20-μετατραυματικό οίδημα ωχράς κηλίδας και ατροφία οπτικού νεύρου αυτού (Π.Α.30%) πλέον της ανοσμίας κατόπιν τραυματισμού που διαγνώστηκε (βλ.

από 11-4-2016 και 18- 2-2019 έγγραφα γνωστοποίησης αποτελέσματος πιστοποίησης αναπηρίας αυτού του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και του ΕΦΚΑ Σερρών, αντίστοιχα). Έχει επομένως υποστεί αυτός βαριά αλλά και μακροχρόνια αλλοίωση προς το χειρότερο της φυσιολογικής λειτουργίας της αισθήσεως της όρασής του αλλά και της όσφρησης. Επίσης, αποδείχθηκε ότι οι κατηγορούμενοι του προκάλεσαν συντριπτικά κατάγματα αριστερής άνω γνάθου, συνεπεία των οποίων υπέστη ασυμμετρία ζυγωμάτων (καθίζηση αριστερά) και πολλαπλά θλαστικά τραύματα (βλ.

από ...-2015 ιατρική έκθεση του Ωτορινολαρυγγολόγου Α. Β.) καθώς και κάταγμα κεφαλής βραχιονίου δεξιά με κάταγμα μείζονος ογκώματος. Επομένως, οι σωματικές βλάβες που προκάλεσαν οι κατηγορούμενοι στον Ι. Μ. είναι βαρείες και του προκάλεσαν και του προκαλούν μέχρι σήμερα δυσβάστακτες οχλήσεις, καθώς τον εμπόδισαν και τον εμποδίζουν σημαντικά να χρησιμοποιεί το σώμα του (κάποιες αισθήσεις του ειδικότερα) για μακρό χρονικό διάστημα.

Το Δικαστήριο, εκτιμώντας τις περιστάσεις, υπό τις οποίες εκδηλώθηκε η εγκληματική συμπεριφορά των κατηγορουμένων, όπως η συλλογική δράση τεσσάρων ατόμων, με επανειλημμένα και διαδοχικά κτυπήματα από πίσω και εντελώς αιφνίδια, στο κεφάλι και σε διάφορα μέρη του σώματος των παθόντων, με ξύλινα συμπαγή στιλιάρια, γροθιές και κλωτσιές στο πρόσωπο και στο σώμα και συγκεκριμένα η καταδίωξη των θυμάτων σε απόσταση 280 μέτρων, ο εφοδιασμός των δραστών με ξύλινες ράβδους (στιλιάρια) πριν από την έξοδό τους από το σύνδεσμο, τη στιγμή που είχε πλέον παύσει η πρόκληση θορύβου από τα κτυπήματα στη μεταλλική πόρτα του συνδέσμου, η προσέγγιση των θυμάτων αθόρυβα, χωρίς να κάνουν αισθητή την παρουσία τους και η εκδήλωση της επίθεσης από πίσω, με σκοπό αιφνιδιασμού των θυμάτων, που πράγματι επιτεύχθηκε, καθώς αφενός μεν ο Ε.

Μ., παρότι έμπειρος αστυνομικός, που κατ' εκείνη τη χρονική στιγμή έφερε -αν και σε άδεια- το υπηρεσιακό του περίστροφο, δεν πρόλαβε έστω και ενστικτωδώς να το ανασύρει και χρησιμοποιήσει, αφετέρου δε κανείς από τους κατηγορουμένους δε φέρει κάποια αμυχή, εκδορά ή μώλωπα, που να υποδηλώνει οποιαδήποτε προσπάθεια άμυνας ή αντίστασης εκ μέρους των παθόντων, οι οποίοι είχαν καταναλώσει μεγάλη ποσότητα αλκοόλ, πείστηκε ότι οι κατηγορούμενοι προέβησαν στις ανωτέρω ενέργειες, τελώντας μεθοδικά και σε ήρεμη ψυχική κατάσταση.

Απορριπτέος, αντίθετα, κρίνεται ως ουσιαστικά αβάσιμος ο αυτοτελής ισχυρισμός των τελευταίων ότι ενήργησαν σε κατάσταση βρασμού ψυχικής ορμής, λόγω της αιφνίδιας και απότομης υπερδιέγερσης του συναισθήματος φόβου και της απειλής, που τους προκάλεσαν ο θόρυβος από το δυνατό κτύπημα της μεταλλικής πόρτας, καθώς και οι υβριστικές εκφράσεις, που ακούστηκαν, αφού, όπως αποδείχθηκε, η υπερδιέγερση αυτή -κι αν ακόμη υπήρξε- δεν τους περιέφερε σε τέτοια ψυχική κατάσταση και ένταση, ώστε να αποκλείσει τη σκέψη τους, δηλαδή τη δυνατότητα στάθμισης των αιτίων που τους ώθησαν στην τέλεση των πράξεων.

Και τούτο διότι ο θόρυβος και οι φωνές των παθόντων διήρκεσαν ελάχιστα λεπτά, όπως οι περίοικοι ανέφεραν, οι δε κατηγορούμενοι, αν πράγματι φοβόταν και ένιωθαν φόβο ή απειλή, θα έπρεπε να μείνουν κρυμμένοι και ασφαλείς στο υπόγειο του συνδέσμου, αντίθετα, ενεργώντας ψύχραιμα και μεθοδικά και με αποκλειστικό σκοπό να εκδικηθούν και τιμωρήσουν τους παθόντες που τόλμησαν να προβούν στις ανωτέρω ενέργειες, δείχνοντάς τους "ποιοι είναι", ο τρίτος μάλιστα κατηγορούμενος απολογούμενος ανέφερε ότι ένοιωσε προσβεβλημένος από αυτές, άρπαξαν οι δύο από αυτούς τα στιλιάρια, ανέβηκαν στο ισόγειο και αναζήτησαν αθόρυβα τους υπαίτιους, προχωρώντας σε απόσταση 280 μ., μόλις δε αντιλήφθηκαν ότι επρόκειτο για δύο μόνον άτομα και χωρίς οποιοδήποτε φανερό οπλισμό, υπερέχοντας αριθμητικά, τους επιτέθηκαν με αιφνιδιασμό.

Παράλληλα, από τον τρόπο με τον οποίο επιτέθηκαν στους δύο παθόντες, σε συνδυασμό με την έκταση των βαρύτατων τραυμάτων που υπέστησαν αυτοί ειδικά στο κεφάλι, συνάγεται πως οι κατηγορούμενοι είχαν αποφασίσει από κοινού να επιφέρουν βαριές σωματικές βλάβες και στους δύο. Από το γεγονός ότι οι κατηγορούμενοι σταμάτησαν να καταφέρουν πλήγματα στα θύματα και εγκατέλειψαν αυτά, μόλις ο Ε.

Μ. έχασε τις αισθήσεις του και έπεσε στο πεζοδρόμιο αιμόφυρτος, εγκαταλείποντας το σημείο της συμπλοκής, χωρίς να έχουν τις ίδιες ενδείξεις για τον I. Μ., το Δικαστήριο σχηματίζει την πεποίθηση ότι οι κατηγορούμενοι είχαν σκοπό να "δώσουν ένα μάθημα" στους αντίπαλους οπαδούς, προκαλώντας τους όμως βαριές σωματικές βλάβες, επειδή "τόλμησαν" να κτυπήσουν την πόρτα του συνδέσμου του "ΠΑΟΚ", ώστε να παραδειγματιστούν επίδοξοι αντίπαλοι οπαδοί του "ΑΡΗ" και να μην εκδηλώνουν "επιθέσεις" εναντίον του συνδέσμου.

Άλλωστε, με τη βιαιότητα και τον αιφνιδιασμό που ενήργησαν και τα μέσα που χρησιμοποίησαν, οπωσδήποτε προέβλεψαν ότι η βαριά σωματική βλάβη αποτελεί αναγκαία συνέπεια της πράξεώς τους και παρά ταύτα δεν απείχαν αυτής. Επομένως οι κατηγορούμενοι πρέπει να κηρυχθούν ένοχοι της πράξεώς της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης κατά συρροή, χωρίς να συνιστά ανεπίτρεπτη μεταβολή της κατηγορίας -παρά τα αντιθέτως από τους κατηγορουμένους υποστηριζόμενα- το γεγονός ότι, όσον αφορά στη σωματική βλάβη σε βάρος του παθόντος I.

Μ., ειδικότερα, είχαν αυτοί με το με αρ. 185/2015 Βούλευμα Πλημμελειοδικών Σερρών παραπεμφθεί για να δικαστούν για επικίνδυνη σωματική βλάβη, καθώς η πράξη, για την οποία κρίνονται ένοχοι οι κατηγορούμενοι, όπως και πρωτοδίκως (βαριά σωματική βλάβη) δεν είναι ουσιωδώς διαφορετική από εκείνη, για την οποία ασκήθηκε ποινική δίωξη, κατά χρόνο, τόπο και λοιπές περιστάσεις, με συνέπεια να μην αποτελεί αντικειμενικά διαφορετικό έγκλημα, δεδομένου ότι το παρόν Δικαστήριο της ουσίας, με βάση τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν κατά την ακροαματική διαδικασία, αποσαφηνίζει και συμπληρώνει εκείνα που απαρτίζουν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος, για το οποίο διώχθηκαν και έχουν εισαχθεί σε δίκη, καθορίζοντας απλώς επακριβέστερα τις συνθήκες και τον τρόπο τέλεσης αυτού, χωρίς να μεταβάλλεται η ταυτότητα της πράξης, ως ιστορικού γεγονότος και χωρίς να καθίσταται έτσι η πράξη ουσιωδώς διάφορη από εκείνη για την οποία ασκήθηκε η δίωξη.

Ουδεμία δε επιρροή ασκεί στο ζήτημα της μεταβολής της κατηγορίας το ύψος της επικαλούμενης ποινής είτε πρόκειται για την πλημμεληματική είτε για την κακουργηματική περίπτωση της βαριάς σωματικής βλάβης, δεδομένου ότι η απειλούμενη τελικώς βαρύτερη ποινή και η εξ αυτής χειροτέρευση της θέσης των κατηγορουμένων είναι επακόλουθο της μεταβολής του νομικού χαρακτηρισμού, ο οποίος κατά το δικονομικό μας σύστημα δεν επηρεάζει το αντικείμενο της ποινικής δίκης, αντιθέτως πρόκειται για ζήτημα που σχετίζεται αποκλειστικά με την αρμοδιότητα του δικαστηρίου (....), στην προκειμένη δε περίπτωση το παρόν Δικαστήριο είναι καθ' ύλην αρμόδιο να δικάσει την ανωτέρω πράξη των κατηγορουμένων, για την οποία κηρύχθηκαν τελικώς ένοχοι αυτοί, με αποτέλεσμα να μη συντρέχει λόγος παραπομπής της υπόθεσης σε αρμόδιο δικαστήριο.

Πρέπει επίσης να κηρυχθούν όλοι οι κατηγορούμενοι ένοχοι της πράξης της συμπλοκής, καθώς αποδείχθηκε ότι συμμετείχαν σε επίθεση που έγινε από πολλούς, εξ αιτίας της οποίας επήλθε βαριά σωματική βλάβη ανθρώπων".

Στη συνέχεια, το ανωτέρω Δικαστήριο της ουσίας κήρυξε τους κατηγορούμενους και ήδη αναιρεσείοντες, ενόχους για τις πράξεις της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης από κοινού και κατά συρροή και της συμπλοκής, με τη συνδρομή της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ. ε' και επέβαλε σε καθέναν από αυτούς συνολική ποινή κάθειρξης οκτώ ετών και τεσσάρων μηνών, με το ακόλουθο διατακτικό:

"Κηρύσσει αυτούς ομόφωνα ένοχους του ότι, στις Σέρρες, την 7η Μαρτίου 2015, με περισσότερες πράξεις τέλεσαν με πρόθεση περισσότερα εγκλήματα και συγκεκριμένα: Α) Άπαντες οι ως άνω κατηγορούμενοι στον ανωτέρω τόπο και χρόνο, ενεργώντας όλοι από κοινού, κατόπιν συναπόφασης και έχοντας κοινό δόλο, ενεργώντας με πρόθεση, προξένησαν σε άλλον σωματική κάκωση και βλάβη της υγείας του, η οποία χαρακτηρίζεται ως βαριά, ήτοι προξένησαν με την πράξη τους σε άλλον κίνδυνο ζωής και η πάθηση που του προκάλεσαν τον εμπόδισε σημαντικά και για πολύ χρόνο να χρησιμοποιεί το σώμα του, επιδιώκοντας το αποτέλεσμα αυτό.

Συγκεκριμένα, στον παραπάνω τόπο και χρόνο και ειδικότερα περί ώρα 4:00, ενώ βρίσκονταν σε χώρο στέγασης του συνδέσμου φιλάθλων της ομάδας "ΠΑΟΚ", επί της διασταύρωσης των οδών ... και ..., άκουσαν να περνούν έξωθεν αυτού οι παθόντες Ε. Μ. και Ι. Μ., οι οποίοι φώναζαν συνθήματα υπέρ της ομάδας του "ΑΡΗ" και χτύπησαν την πόρτα του συνδέσμου.

Ακολούθως, ο πρώτος κατηγορούμενος Γ. Κ. και ο τρίτος κατηγορούμενος Ν. Κ., πήρανε στα χέρια τους από ένα ξύλινο στιλιάρι, διατομής 10 εκ. περίπου και συγκεκριμένα από ένα τεμάχιο επίπλου (μασίφ-συμπαγές μπράτσο) βγαλμένο ήδη από παλιό καναπέ που βρισκόταν στο χώρο και μαζί με τους δεύτερο κατηγορούμενο Ρ.-Ν.

Τ. και τέταρτο κατηγορούμενο Κ. Χ., βγήκανε έξω προκειμένου να αναζητήσουν τους παθόντες. Αφού τους ακολούθησαν, μέσω των οδών ... και Θεσσαλονίκης, διανύοντας απόσταση περίπου 280 μέτρων, πλησίασαν τους παθόντες στο ύφος της οδού ... 4, οπότε όλοι οι κατηγορούμενοι αποφάσισαν από κοινού και επιτέθηκαν στους παθόντες από πίσω, χτυπώντας τους με βία, ο Γ.

Κ. και ο Ν. Κ. με τα ξύλινα στειλιάρια και οι Ρ.-Ν. Τ. και Κ. Χ. με γροθιές και κλωτσιές, σε διάφορα σημεία του σώματος, κυρίως όμως στο κεφάλι, μέχρι που οι παθόντες έχασαν τις αισθήσεις τους και έπεσαν αιμόφυρτοι στο έδαφος, οπότε οι κατηγορούμενοι ετράπησαν σε φυγή πιστεύοντας ότι είχαν επιτύχει το σκοπό τους και προκειμένου να μην γίνουν αντιληπτοί από περαστικούς.

Αποτέλεσμα της προπεριγραφόμενης ενέργειας των κατηγορουμένων ήταν να επιφέρουν βαριές σωματικές βλάβες, καθόσον οι πράξεις τους προξένησαν κίνδυνο για τη ζωή τους και τους εμπόδισαν σημαντικά και για πολύ χρόνο να χρησιμοποιούν το σώμα τους, τις οποίες και επεδίωκαν και ειδικότερα, στον παθόντα Ε.

Μ. του Χ. προκάλεσαν βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις με οξύ υποσκληρίδιο οίδημα εγκεφάλου, συνεπεία του οποίου υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του αιματώματος, ενώ πάσχει από βαρειά τετραπάρεση και αφασικές διαταραχές και στον παθόντα Ι. Μ. του Π. προκάλεσαν κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και ειδικότερα κατάγματα ζυγωματικού, μετωπιαίου οστού στο ύψος των κόλπων, κάταγμα αριστερού ιγμορείου και ρινικού οστού - ρινικής κοιλότητας, ηθμοειδών κυψελών, με παρουσία αέρος στον υπαραχνοειδή χώρο μετωπιαία, κατάγματα σπλαχνικού κρανίου με παρουσία αιμορραγικού υλικού στο αριστερό ιγμόρειο άντρο, βαρειά και μακροχρόνια αλλοίωση προς το χειρότερο της φυσιολογικής λειτουργίας της αισθήσεως της όρασής του, κάταγμα κεφαλής βραχιονίου δεξιά με κάταγμα μείζονος ογκώματος, συντριπτικά κατάγματα αριστερής άνω γνάθου, συνεπεία των οποίων υπέστη ασυμμετρία ζυγωμάτων (καθίζηση αριστερά) και πολλαπλά θλαστικά τραύματα.

Β) Άπαντες οι ως άνω κατηγορούμενοι στον ανωτέρω τόπο και χρόνο, συμμετείχαν σε συμπλοκή ή επίθεση που έγινε από πολλούς, εξαιτίας της οποίας επήλθε βαριά σωματική βλάβη ανθρώπων (άρθρο 310 ΠΚ). Ειδικότερα, περί ώρα 4:00, ενώ βρίσκονταν σε χώρο στέγασης του συνδέσμου φιλάθλων της ομάδας "ΠΑΟΚ", επί της διασταύρωσης των οδών ...

και ..., άκουσαν να περνούν έξωθεν αυτού οι παθόντες Ε. Μ. και Ι. Μ., οι οποίοι φώναζαν συνθήματα υπέρ της ομάδας του "ΑΡΗ" και χτύπησαν την πόρτα του συνδέσμου. Ακολούθως, ο πρώτος κατηγορούμενος Γ. Κ. και ο τρίτος κατηγορούμενος Ν. Κ., πήρανε στα χέρια τους από ένα ξύλινο στυλιάρι (τεμάχιο έπιπλου-καναπέ που βρισκόταν στο χώρο) και μαζί με τους δεύτερο κατηγορούμενο Ρ.-Ν.

Τ. και τέταρτο κατηγορούμενο Κ. Χ., βγήκανε έξω προκειμένου να αναζητήσουν τους παθόντες. Αφού τους ακολούθησαν, μέσω των οδών ... και Θεσσαλονίκης, διανύοντας απόσταση περίπου 280 μέτρων, πλησίασαν τους παθόντες στο ύφος της οδού ..., οπότε όλοι οι κατηγορούμενοι επιτέθηκαν από πίσω χτυπώντας με βία τους παθόντες, ο Γ.

Κ. και ο Ν. Κ. με τα ξύλινα στειλιάρια και οι Ρ.-Ν. Τ. και Κ. Χ. με γροθιές και κλωτσιές, σε διάφορα σημεία του σώματος και στο κεφάλι. Αποτέλεσμα δε της ομαδικής τους επίθεσης σε βάρος των Ε. Μ. και Ι. Μ., ήταν να προκαλέσουν στον πρώτο παθόντα βαριά σωματική βλάβη και συγκεκριμένα βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις με οξύ υποσκληρίδιο οίδημα εγκεφάλου, συνεπεία του οποίου υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του αιματώματος, ενώ πάσχει από βαρειά τετραπάρεση και αφασικές διαταραχές και στον δεύτερο παθόντα προκάλεσαν κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και ειδικότερα κατάγματα ζυγωματικού, μετωπιαίου οστού στο ύψος των κόλπων, κάταγμα αριστερού ιγμορείου και ρινικού οστού - ρινικής κοιλότητας, ηθμοειδών κυψελών, με παρουσία αέρος στον υπαραχνοειδή χώρο μετωπιαία, κατάγματα σπλαχνικού κρανίου με παρουσία αιμορραγικού υλικού στο αριστερό ιγμόρειο άντρο, βαρειά και μακροχρόνια αλλοίωση προς το χειρότερο της φυσιολογικής λειτουργίας της αισθήσεως της όρασής του, κάταγμα κεφαλής βραχιονίου δεξιά με κάταγμα μείζονος ογκώματος, συντριπτικά κατάγματα αριστερής άνω γνάθου, συνεπεία των οποίων υπέστη ασυμμετρία ζυγωμάτων (καθίζηση αριστερά) και πολλαπλά θλαστικά τραύματα".

Με τις παραδοχές αυτές, οι οποίες διαλαμβάνονται στο σκεπτικό, σε συνδυασμό με όσα αναφέρονται στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, που παραδεκτά αλληλοσυμπληρώνονται, το Δικαστήριο της ουσίας διέλαβε στην απόφασή του την απαιτούμενη από τις διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού αναφέρονται σ' αυτή με σαφήνεια, πληρότητα, χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά και κατά τρόπο επιτρέποντα τον αναιρετικό έλεγχο, τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της ως άνω αξιόποινης πράξης της, τα αποδεικτικά μέσα, από τα οποία συνήγαγε τα περιστατικά αυτά (χωρίς να απαιτείται, κατά τα προεκτεθέντα, η συγκριτική στάθμιση και αξιολογική συσχέτισή τους ούτε η διευκρίνιση από ποιο ή ποια αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε η κάθε παραδοχή και χωρίς ανάγκη ειδικής μνείας του τι προέκυψε από το καθένα από αυτά ή προσδιορισμού της αποδεικτικής βαρύτητας εκάστου) και οι συλλογισμοί, με βάση τους οποίους υπήγαγε αυτά (πραγματικά περιστατικά) στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 27 παρ. 1 εδ.α', 45, 94 παρ. 1, 310 παρ. 2 εδ.β' όπως ίσχυε πριν από την τροποποίηση με το Ν. 4855/12-11-2021 και 313 του ΠΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου, δηλαδή με ασαφείς, ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες και έτσι δεν στέρησε την απόφαση από νόμιμη βάση.

Ειδικότερα Α) ως προς την πράξη της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης κατά συρροή, α) προσδιορίζεται σαφώς ο τρόπος πρόκλησης στους παθόντες Ε. Μ. και Ι. Μ. της βαριάς σωματικής βλάβης, ήτοι ότι από κοινού ενεργώντας οι κατηγορούμενοι και χτυπώντας τους παθόντες με ξύλινα στειλιάρια διατομής δέκα εκατοστών οι πρώτος και τρίτος των κατηγορουμένων (Γ.Κ.

και Ν.Κ.) και με γροθιές και κλωτσιές οι δεύτερος και τέταρτος των κατηγορουμένων (Ρ.-Ν. Τ. και Κ. Χ.) κυρίως στα κεφάλια αυτών, β) οι επελθούσες σωματικές βλάβες, ήτοι στον Ε. Μ. βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις με οξύ υποσκληρίδιο οίδημα εγκεφάλου, συνεπεία του οποίου υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του αιματώματος, ενώ πάσχει από βαριά τετραπάρεση και αφασικές διαταραχές και στον Ι.

Μ. κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και ειδικότερα κατάγματα ζυγωματικού, μετωπιαίου οστού στο ύψος των κόλπων, κάταγμα αριστερού ιγμορείου και ρινικού οστού - ρινικής κοιλότητας, ηθμοειδών κυψελών, με παρουσία αέρος στον υπαραχνοειδή χώρο μετωπιαία, κατάγματα σπλαχνικού κρανίου με παρουσία αιμορραγικού υλικού στο αριστερό ιγμόρειο άντρο, βαριά και μακροχρόνια αλλοίωση προς το χειρότερο της φυσιολογικής λειτουργίας της αισθήσεως της όρασής του, κάταγμα κεφαλής βραχιονίου δεξιά με κάταγμα μείζονος ογκώματος, συντριπτικά κατάγματα αριστερής άνω γνάθου, συνεπεία των οποίων υπέστη ασυμμετρία ζυγωμάτων (καθίζηση αριστερά) και πολλαπλά θλαστικά τραύματα, σωματικές κακώσεις που προκάλεσαν στους παθόντες κίνδυνο ζωής και τους εμπόδισαν για πολύ χρόνο να χρησιμοποιούν το σώμα τους, γ) αιτιολογείται πλήρως τόσο στο σκεπτικό όσο και στο διατακτικό της απόφασης η ύπαρξη του απαιτούμενου άμεσου δόλου των κατηγορουμένων για την επέλευση του αποτελέσματος, το οποίο πράγματι επήλθε και περιγράφονται αναλυτικά οι περιστάσεις και οι συνθήκες υπό τις οποίες αυτοί ενήργησαν, από τις οποίες καταδεικνύεται ότι επιδίωκαν πράγματι την πρόκληση της βαριάς σωματικής βλάβης στους ως άνω παθόντες, αιτιολογία που δεν αναιρείται από την εκ παραδρομής αναφορά στο σκεπτικό της απόφασης ότι οι κατηγορούμενοι "...οπωσδήποτε προέβλεψαν ότι η βαριά σωματική βλάβη των παθόντων αποτελεί αναγκαία συνέπεια της πράξεως τους και παρά ταύτα δεν απείχαν αυτής".

Β) Ως προς την πράξη της συμπλοκής, ότι οι κατηγορούμενοι επιτέθηκαν στους παθόντες οι πρώτος και τρίτος με ξύλινα στειλιάρια και οι δεύτερος και τέταρτος με κλωτσιές και μπουνιές με αποτέλεσμα να προκαλέσουν σε αυτούς (παθόντες) βαριές σωματικές βλάβες. Ως προς τις επί μέρους αιτιάσεις των αναιρεσειόντων :

α) Το Δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη και εκτίμησε όλα τα αναγνωσθέντα έγγραφα μεταξύ των οποίων 1) την 3022/9/21289-στ/2-6-2015 Έκθεση Εργαστηριακής Πραγματογνωμοσύνης του Τμήματος Βιολογικών Υλικών της Διεύθυνσης Εργαστηριακής Πραγματογνωμοσύνης του Τμήματος Ανάλυσης Βιολογικών Υλικών της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών της Ελληνικής Αστυνομίας, που αναγνώσθηκε με αριθμό ...

Το γεγονός ότι δεν ανευρέθηκε γενετικό υλικό του Ε. Μ. στα ξύλινα στειλιάρια που κατασχέθηκαν, δεν μπορεί να οδηγήσει, από μόνο του, στο συμπέρασμα ότι τα στειλιάρια αυτά δεν χρησιμοποιήθηκαν σε βάρος του Ε. Μ., 2) τα με αριθμούς ... αναγνωσθέντα έγγραφα, ήτοι το ...-2015 πιστοποιητικό του Γενικού Νοσοκομείου Σερρών, την ...-2015 ιατρική γνωμάτευση από το Π.Γ.Ν.Θ ΑΧΕΠΑ, το "Πόρισμα Αξονικής Τομογραφίας του Π.Γ.Ν.ΑΧΕΠΑ από 7-3-2015 για τον Ε.

Μ." και το "Παραπεμπτικό και αποτελέσματα εξέτασης εγκεφάλου και θώρακος με το πόρισμα από το Γ.Ν Σερρών για τον Ε. Μ.", έγγραφα τα οποία εκτιμώμενα σε συνδυασμό με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα δεν αναιρούν την παραδοχή του Δικαστηρίου της ουσίας ότι ο παθών Ε. Μ. υπέστη κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, 3) η αναφορά στο σκεπτικό της απόφασης ότι πρέπει να απορριφθεί ο ισχυρισμός ότι οι κατηγορούμενοι ενήργησαν σε κατάσταση ψυχικής ορμής, συνιστά απάντηση, με εσφαλμένη προφανώς διατύπωση, στον ισχυρισμό των κατηγορούμενων, κατά τις απολογίες τους ότι ωθήθηκαν στην πράξη τους από φόβο λόγω προγενέστερης συμπεριφοράς των παθόντων, 4) η σωρευτική αναφορά ότι οι παθόντες υπέστησαν κίνδυνο ζωής και βαριά σωματική βλάβη λόγω του ότι οι σε βάρους τους πράξεις τους εμπόδισαν σημαντικά και για πολύ χρόνο να χρησιμοποιούν το σώμα τους ουδεμία αντίφαση δημιουργεί.

Κατά συνέπεια, ως προς όλα τα σκέλη του, ο πρώτος λόγος της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' του ΚΠοινΔ, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως προς την περί ενοχής του των αναιρεσειόντων κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας είναι αβάσιμος.

Οι λοιπές, εμπεριεχόμενες στον ίδιο λόγο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, σχετικές με την κατηγορία αιτιάσεις, που αναφέρονται σε εσφαλμένη αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων, με παράθεση σκέψεων και συλλογισμών του αναιρεσείοντος, που, κατά την άποψή του, οδηγούν σε διαφορετικά συμπεράσματα από εκείνα, στα οποία κατέληξε το Δικαστήριο της ουσίας και αιτιάσεων περί ασαφών, ελλιπών και αντιφατικών αιτιολογιών, που αφορούν την επί της ουσίας κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας και αποτελούν απλώς επιχειρήματα προς απόσειση της ενοχής των αναιρεσειόντων και αμφισβήτηση των σε βάρος αυτού ουσιαστικών παραδοχών της προσβαλλόμενης καταδικαστικής απόφασης και της ορθότητας του αποδεικτικού πορίσματός της, δεν συνιστούν, κατά τα εκτεθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, λόγους αναίρεσης και απαραδέκτως προβάλλονται, διότι, με την επίφαση της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που επιχειρείται να θεμελιωθεί στο άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠοινΔ, πλήττουν ανεπιτρέπτως την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας.

Απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, κατά το άρθρο 171 παρ.1 εδ. β` και δ` του ΚΠοινΔ, η οποία δημιουργεί λόγο αναίρεσης της απόφασης κατά το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Α` του ίδιου Κώδικα, επιφέρει και η μεταβολή κατηγορίας, γιατί παραβιάζονται οι διατάξεις που καθορίζουν την κίνηση της ποινικής διώξεως από τον εισαγγελέα, την εμφάνιση, την εκπροσώπηση και την υπεράσπιση του κατηγορουμένου και την άσκηση των δικαιωμάτων που του παρέχονται από το νόμο, την ευρωπαϊκή σύμβαση για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών (Ε.Σ.Δ.Α.) και το Διεθνές Σύμφωνο για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα (Δ.Σ.Α.Π.Δ.). Τέτοια μεταβολή υπάρχει, όταν η πράξη, για την οποία επήλθε η καταδίκη του κατηγορουμένου, είναι ουσιωδώς διαφορετική από εκείνη, για την οποία ασκήθηκε ποινική δίωξη, κατά χρόνο, τόπο και λοιπές περιστάσεις, ώστε να αποτελεί αντικειμενικά διαφορετικό έγκλημα. Αντίθετα, δεν υπάρχει τέτοια μεταβολή, όταν το Δικαστήριο της ουσίας προσδιορίζει σαφέστερα τα πραγματικά περιστατικά που απαρτίζουν την πράξη, χωρίς να επηρεάζεται η ταυτότητα αυτής, ως ιστορικού γεγονότος (ΑΠ 716/2019).

Στην προκείμενη περίπτωση από την παραδεκτή επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι ο πρώτος αναιρεσείων, δια του συνηγόρου του, πριν από την έναρξη της αποδεικτικής διαδικασίας πρόβαλε τον ισχυρισμό περί απόλυτης ακυρότητας, λόγω ανεπίτρεπτης μεταβολής της πράξης της επικίνδυνης σωματικής βλάβης σε βάρος του Ι.

Μ. για την οποία παραπέμφθηκε να δικαστεί, σε αυτή της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης, αναφέροντας κατά λέξη τα ακόλουθα : "... με το υπ' αρ. 185/15 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημ/κών Σερρών ο κατηγορούμενος παραπέμφθηκε ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου για να δικασθεί ως υπαίτιος του πλημμελήματος της επικινδύνου σωματικής βλάβης σε βάρος του Ι.

Μ. Η πράξη αυτή συνίσταται, κατά το παραπεμπτικό βούλευμα στο ότι "την 7.3.2015 ενεργώντας από κοινού με τους συγκατηγορουμένους του επιτέθηκαν στον άνω παθόντα και του προκάλεσαν σωματικές κακώσεις και δη πολλαπλά κατάγματα στο πρόσωπο καθώς και ένα κάταγμα στο δεξί χέρι, ενώ από τον τρόπο με τον οποίο ενήργησαν ήτοι επανειλημμένα και με δύναμη πολλαπλά κτυπήματα με ξύλινα στειλιάρια, γροθιές και κλωτσιές στο πρόσωπο και το σώμα, προερχόμενα από πολλά άτομα, ήταν δυνατό να προκληθεί στον παθόντα κίνδυνος για τη ζωή του και βαριά σωματική του βλάβη, καθώς θα μπορούσαν να πληγούν καίρια, ζωτικά και ευπαθή σημεία του σώματός του (κεφάλι) και να επέλθει ο βαρύς ή και θανάσιμος τραυματισμός του".

Για την ως άνω κατηγορία εισήχθη σε δίκη ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης, το οποίο εξέδωσε την εκκαλουμένη απόφαση. Όπως όμως προκύπτει από την επισκόπηση της ως άνω αποφάσεως (βλ. διατακτικό της) το ΜΟΔ Θεσσαλονίκης τον κήρυξε ένοχο του κακουργήματος της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης, ότι δηλαδή στον παραπάνω χρόνο "προκάλεσε στον παθόντα κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και ειδικότερα κατάγματα ζυγωματικού, μετωπιαίου οστού στο ύφος των κόλπων, κάταγμα αριστερού ιγμορείου και ρινικού οστού-ρινικής κοιλότητας, ηθμοειδών κυψελών, με παρουσία αέρος στον υπαραχνοειδή χώρο μετωπιαία, κατάγματα σπλαχνικού κρανίου με παρουσία αιμορραγικού υλικού στο αριστερό ιγμόρειο άντρο, κάταγμα κεφαλής βραχιονίου δεξιά με κάταγμα μείζονος ογκώματος, συντριπτικά κατάγματα αριστερής άνω γνάθου, συνεπεία των οποίων υπέστη ασυμμετρία ζυγωμάτων (καθίζηση αριστερά) και πολλαπλά θλαστικά τραύματα".

Έτσι όμως επήλθε ανεπίτρεπτη μεταβολή της πράξης για την οποία είχε παραπεμφθεί στη δίκη και για την οποία απολογήθηκε, και προκλήθηκε απόλυτη ακυρότητα, εφόσον ... Οι παραπάνω ανεπίτρεπτες αλλαγές και προσθήκες συνιστούν ανεπίτρεπτη μεταβολή της κατηγορίας η οποία επάγεται απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο.

Επιπλέον, κατά προφανή χειροτέρευση της θέσης του ως κατηγορουμένου, ενώ παραπέμφθηκε για να δικασθεί ως υπαίτιος του πλημμελήματος της επικινδύνου σωματικής βλάβης, τιμωρούμενο με ποινή φυλάκισης, καταδικάσθηκε για κακούργημα σκοπούμενης βαριάς σωματικής βλάβης και του επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 6 ετών.

Συμπερασματικά : Η πράξη για την οποία παραπέμφθηκε σε δίκη συγκροτείται από εντελώς διάφορα πραγματικά περιστατικά, από εκείνη για την οποία καταδικάσθηκε. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο προσέθεσε νέα στοιχεία στην αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση της πράξης, πέραν εκείνων που συγκροτούσαν αρχικώς την κατηγορία.

Συνεπώς παραβιάστηκαν τα υπερασπιστικά του δικαιώματα και λόγω της προκληθείσας απόλυτης ακυρότητας πρέπει να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη απόφαση, ως προς την συγκεκριμένη καταδικαστική διάταξη" Το Δικαστήριο της ουσίας απέρριψε τον ισχυρισμό αυτό με το ακόλουθο σκεπτικό : ".....Επομένως οι κατηγορούμενοι πρέπει να κηρυχθούν ένοχοι της πράξεως της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης κατά συρροή, χωρίς να συνιστά ανεπίτρεπτη μεταβολή της κατηγορίας - παρά τα αντιθέτως από τους κατηγορουμένους υποστηριζόμενα- το γεγονός ότι, όσον αφορά στη σωματική βλάβη σε βάρος του παθόντος I.

Μ., ειδικότερα, είχαν αυτοί με το με αρ. 185/2015 Βούλευμα Πλημμελειοδικών Σερρών παραπεμφθεί για να δικαστούν για επικίνδυνη σωματική βλάβη, καθώς η πράξη, για την οποία κρίνονται ένοχοι οι κατηγορούμενοι, όπως και πρωτοδίκως (βαριά σωματική βλάβη) δεν είναι ουσιωδώς διαφορετική από εκείνη, για την οποία ασκήθηκε ποινική δίωξη, κατά χρόνο, τόπο και λοιπές περιστάσεις, με συνέπεια να μην αποτελεί αντικειμενικά διαφορετικό έγκλημα, δεδομένου ότι το παρόν Δικαστήριο της ουσίας, με βάση τα πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν κατά την ακροαματική διαδικασία, αποσαφηνίζει και συμπληρώνει εκείνα που απαρτίζουν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος, για το οποίο διώχθηκαν και έχουν εισαχθεί σε δίκη, καθορίζοντας απλώς επακριβέστερα τις συνθήκες και τον τρόπο τέλεσης αυτού, χωρίς να μεταβάλλεται η ταυτότητα της πράξης, ως ιστορικού γεγονότος και χωρίς να καθίσταται έτσι η πράξη ουσιωδώς διάφορη από εκείνη για την οποία ασκήθηκε η δίωξη.

Ουδεμία δε επιρροή ασκεί στο ζήτημα της μεταβολής της κατηγορίας το ύψος της επικαλούμενης ποινής είτε πρόκειται για την πλημμεληματική είτε για την κακουργηματική περίπτωση της βαριάς σωματικής βλάβης, δεδομένου ότι η απειλούμενη τελικώς βαρύτερη ποινή και η εξ αυτής χειροτέρευση της θέσης των κατηγορουμένων είναι επακόλουθο της μεταβολής του νομικού χαρακτηρισμού, ο οποίος κατά το δικονομικό μας σύστημα δεν επηρεάζει το αντικείμενο της ποινικής δίκης, αντιθέτως πρόκειται για ζήτημα που σχετίζεται αποκλειστικά με την αρμοδιότητα του δικαστηρίου ..., στην προκειμένη δε περίπτωση το παρόν Δικαστήριο είναι καθ' ύλην αρμόδιο να δικάσει την ανωτέρω πράξη των κατηγορουμένων, για την οποία κηρύχθηκαν τελικώς ένοχοι αυτοί, με αποτέλεσμα να μη συντρέχει λόγος παραπομπής της υπόδεσης σε αρμόδιο δικαστήριο..".

Με τις παραπάνω παραδοχές το Δικαστήριο της ουσίας, με την προσβαλλόμενη απόφαση, παραδεκτά μετέτρεψε την κατηγορία από αυτή της επικίνδυνης σωματικής βλάβης σε βάρος του Ι. Μ., με την οποία είχαν παραπεμφθεί οι αναιρεσείοντες με το 185/2015 Βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Σερρών, σε αυτή της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης, προσδιορίζοντας επακριβέστερα τις σωματικές βλάβες του Ι.

Μ. για τις οποίες είχαν παραπεμφθεί να δικασθούν οι αναιρεσείοντες από "πολλαπλά κατάγματα στο πρόσωπο καθώς και ένα κάταγμα στο δεξί χέρι" σε αυτές που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, οι οποίες συνιστούν εξειδίκευση των πολλαπλών καταγμάτων στο πρόσωπο του Ι. Μ., δηλαδή σε "κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και ειδικότερα κατάγματα ζυγωματικού, μετωπιαίου οστού στο ύψος των κόλπων, κάταγμα αριστερού ιγμορείου και ρινικού οστού-ρινικής κοιλότητας, ηθμοειδών κυψελών, με παρουσία αέρος στον υπαραχνοειδή χώρο μετωπιαία, κατάγματα σπλαχνικού κρανίου με παρουσία αιμορραγικού υλικού στο αριστερό ιγμόρειο άντρο, κάταγμα κεφαλής βραχιονίου δεξιά με κάταγμα μείζονος ογκώματος, συντριπτικά κατάγματα αριστερής άνω γνάθου, συνεπεία των οποίων υπέστη ασυμμετρία ζυγωμάτων (καθίζηση αριστερά) και πολλαπλά θλαστικά τραύματα".

Από τον ως άνω προσδιορισμό δεν επηρεάζεται η ταυτότητα των σε βάρος των αναιρεσειόντων αντικειμενικών στοιχείων της πράξης, ως ιστορικού γεγονότος με την οποία παραπέμφθηκαν για να δικαστούν, αλλά ούτε και το υποκειμενικό στοιχείο της σε βάρος τους κατηγορίας, δεδομένου ότι για την επικίνδυνη σωματική βλάβη απαιτείται δόλος (άμεσος ή ενδεχόμενος) για δε τη σκοπούμενη βαριά σωματική βλάβη απαιτείται άμεσος δόλος και η καταδίκη τους για την τελευταία πράξη (βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη) σε βάρος του Ι.

Μ. δεν συνιστά ανεπίτρεπτη μεταβολή της κατηγορίας, ούτε χειροτέρευση της θέσης αυτών. Κατά συνέπεια, ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Α' του ΚΠοινΔ λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της απόλυτης ακυρότητας λόγω ανεπίτρεπτης μεταβολής της σε βάρος του Ι.

Μ. πράξης από επικίνδυνη σωματική βλάβη σε βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη, είναι αβάσιμος.

Η απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της καταδικαστικής απόφασης, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον προμνημονευόμενο λόγο αναίρεσης από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα, απαιτείται να υπάρχει όχι μόνον ως προς την ενοχή, αλλά και ως προς τους προβαλλόμενους από τον κατηγορούμενο ή το συνήγορό του αυτοτελείς ισχυρισμούς, όπως είναι εκείνοι, που προβάλλονται στο Δικαστήριο της ουσίας, από τον κατηγορούμενο ή τον συνήγορό του, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 171 παρ. 2 και 333 παρ. 2 του ΚΠοινΔ, και τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξης ή στην άρση ή μείωση της ικανότητας καταλογισμού ή στην εξάλειψη του αξιοποίνου ή στη μείωση της ποινής.

Η προβολή των αυτοτελών ισχυρισμών απαιτείται να γίνεται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, δηλαδή με όλα τα πραγματικά περιστατικά, που απαιτούνται κατά το νόμο για τη θεμελίωσή τους, έτσι ώστε να μπορούν να αξιολογούνται και, σε περίπτωση αποδοχής τους, να οδηγούν στο ευνοϊκό για τον κατηγορούμενο αποτέλεσμα.

Διαφορετικά, το δικαστήριο της ουσίας δεν έχει υποχρέωση να απαντήσει επί των ισχυρισμών αυτών, ούτε πολύ περισσότερο να διαλάβει στην απόφασή του ειδική αιτιολογία γι' αυτούς. Αν, όμως, το Δικαστήριο δεν απαντήσει σε αυτοτελή ισχυρισμό, που έχει προβληθεί παραδεκτά, δηλαδή εγγράφως και με προφορική ανάπτυξή του, τότε ιδρύεται ο αναιρετικός λόγος της έλλειψης ακρόασης που επιφέρει απόλυτη ακυρότητα κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο (ΑΠ 455/2022).

Ως ελαφρυντικές περιστάσεις θεωρούνται, κατά τη διάταξη του άρθρου 84 παρ. 2 του ΠΚ, μεταξύ άλλων: 1) Η υπό στοιχ. α' που συνίσταται στο "ότι ο υπαίτιος έζησε σύννομα ως τον χρόνο που έγινε το έγκλημα, περίσταση που δεν αποκλείεται από μόνη την προηγούμενη καταδίκη του για ελαφρό πλημμέλημα". Κριτήριο για τη συνδρομή της ελαφρυντικής αυτής περίστασης είναι η σύννομη ζωή του υπαιτίου.

Κατά την γραμματική ερμηνεία της κρίσιμης για την εφαρμογή της διάταξης λέξης "Σύννομη" έτσι χαρακτηρίζεται η ζωή του ατόμου όταν το τελευταίο καθόλη τη διάρκεια της ζωής του και μέχρι την στιγμή της τέλεσης της αξιόποινης πράξης, σέβεται τα έννομα αγαθά με την τήρηση των δικαιϊκών κανόνων που τα προστατεύουν, κατά την τέλεση πράξεων που ρυθμίζονται από σχετικό νόμο συμμορφώνεται μ` αυτόν ώστε το έγκλημα που έχει τελέσει να εμφανίζεται ως εξαίρεση σε αυτή τη σταθερή στάση της ζωής του, ως δυσάρεστη έκπληξη, ως γεγονός που ουδείς περίμενε από τον συγκεκριμένο δράστη.

Έτσι ο σύννομος βίος δεν ταυτίζεται με το λευκό ποινικό μητρώο αλλά με την από πεποίθηση - υποταγή στη νομιμότητα ως προς όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς του, κατάσταση που δεν εξασφαλίζεται με την ανυπαρξία καταδίκης του για αξιόποινη πράξη. Άλλωστε το μεν η παραβίαση των νόμων δεν θεμελιώνει πάντοτε αξιόποινη πράξη το δε πολλάκις αξιόποινες πράξεις παραμένουν στην αφάνεια.

Συνακόλουθα αν κάποιος παραβιάζει ή δεν σέβεται, αστικούς κανόνες η συνδρομή στο πρόσωπό του της εν λόγω ελαφρυντικής περίστασης δεν έχει έρεισμα στο νόμο, το δε λευκό ποινικό μητρώο, συνιστά ένα ισχυρό μαχητό τεκμήριο και συνεκτιμάται από το Δικαστήριο στο πλαίσιο που ορίζεται από τις διατάξεις των άρθρων 177 και 178 ΚΠοινΔ για το σχηματισμό της δικανικής του κρίσης για την ύπαρξη του σύννομου βίου προκειμένου ν` αποφανθεί επί του αυτοτελούς αυτού ισχυρισμού.

Από το συνδυασμό όλων όσων προεκτέθηκαν είναι φανερό πως για την θεμελίωση του σύννομου βίου λαμβάνεται υπόψη η συμπεριφορά του κηρυχθέντος ενόχου μέχρι την τέλεση της αξιόποινης πράξης λαμβανομένων μάλιστα υπόψη των περιστάσεων υπό τις οποίες τελέσθηκε η πράξη και επί πλέον προϋπόθεση της αποδοχής ή μη του σχετικού αυτοτελούς ισχυρισμού είναι η επιβλητέα σε εκατέρα των περιπτώσεων ποινή να είναι σύμφωνη με την αρχή της αναλογικότητας (Ολ.ΑΠ 2/2022).

Ακόμη, όπως σαφώς προκύπτει από την ως άνω διάταξη, η αναγνώριση της συγκεκριμένης ελαφρυντικής περίστασης δεν αποκλείεται από μόνη την προηγούμενη καταδίκη του υπαιτίου για ελαφρό πλημμέλημα, εναπόκειται δε στο Δικαστήριο να αξιολογήσει αυτό ως ελαφρό ή μη, συνεκτιμώντας παράλληλα τις περιστάσεις τέλεσης του εκδικαζόμενου εγκλήματος και τη χρονική απόσταση της παλαιότερης καταδίκης από τη νέα τελεσθείσα πράξη. 2) Η υπό στοιχ.

ε' που συνίσταται στο "ότι ο υπαίτιος συμπεριφέρθηκε καλά για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πράξη του, ακόμα και κατά την κράτησή του". Για να στοιχειοθετηθεί η ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ. 2 περ. ε` του ΠΚ, δηλαδή της καλής συμπεριφοράς για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη, υπό καθεστώς ελευθερίας του υπαιτίου, πρέπει η συμπεριφορά του να είναι θετική και επωφελής για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πράξη και να αναφέρονται πραγματικά περιστατικά δηλωτικά της αρμονικής κοινωνικής συμβίωσης του δράστη, από τα οποία να προκύπτει σαφής μεταστροφή του χαρακτήρα του, χωρίς απαιτείται μια εξαιρετική υπερδιακεκριμένη καλή συμπεριφορά αλλά και χωρίς να αρκεί η απλή, καλή και συνήθης συμπεριφορά, όπως η εργασία και η ομαλή οικογενειακή ζωή χωρίς παραβατικότητα και μόνο, διότι η καλή συμπεριφορά δεν νοείται ως παθητικά καλή διαγωγή ή ως μη κακή ή μόνον ως απουσία παραβατικότητας.

Απαιτείται, δηλαδή, για την αναγνώριση του ανωτέρω ελαφρυντικού, συγκεκριμένη, μετά την πράξη, θετική προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική συμπεριφορά, η οποία να είναι ενδεικτική όχι μόνο της έλλειψης παραβατικότητας, διότι σε τέτοια περίπτωση αυτός που δεν τέλεσε κάποια αξιόποινη πράξη μετά την αποκάλυψη της παράνομης δραστηριότητάς του, θα είχε εξασφαλισμένη την αναγνώριση της ελαφρυντικής αυτής περίστασης, αλλά ατόμου, το οποίο αποτίναξε το παρελθόν και άλλαξε τρόπο ζωής, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει, όταν εξακολουθεί να ζει όπως και πριν, με εξαίρεση την παραβίαση των νόμων και ιδιαίτερα του Ποινικού Κώδικα (ΑΠ 49/2022).

Ως ελαφρυντική περίσταση θεωρείται και η προβλεπόμενη από τη διάταξη του άρθρου 133 του ΠΚ, η οποία ορίζει "Όταν ο δράστης κατά τον χρόνο τέλεσης αξιόποινης πράξης δεν έχει συμπληρώσει το εικοστό πέμπτο έτος της ηλικίας του, το δικαστήριο μπορεί: α) να διατάξει τον περιορισμό του σε ειδικό κατάστημα κράτησης νέων (άρθρο 54) εφόσον κρίνει ότι η τέλεση της πράξης οφείλεται στην ελλιπή ανάπτυξη της προσωπικότητάς του, λόγω της νεαρής ηλικίας του και ότι ο περιορισμός αυτός θα είναι αρκετός για να αποφευχθεί η τέλεση άλλων εγκλημάτων, ή β) να επιβάλει μειωμένη ποινή (άρθρο 83).

Στην περίπτωση αυτή εφαρμόζεται η διάταξη της παρ. 3 εδ. β` του άρθρου 130". Τέλος, η αιτιολογία της απόφασης, πρέπει να είναι σαφής και θετική σε σχέση με το τι ακριβώς αποδείχθηκε και όχι αρνητική τέτοια, δηλαδή τι δεν αποδείχθηκε (ΑΠ 1806/2016).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επιτρεπτή, για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης απόφασης, οι συνήγορο των αναιρεσειόντων υπέβαλαν εγγράφως και ανέπτυξαν και προφορικώς, μεταξύ άλλων, τους αυτοτελείς ισχυρισμούς περί συνδρομής στο πρόσωπο όλων των κατηγορουμένων των ελαφρυντικών περιστάσεων των άρθρων 84 παρ. 2 περ.

α', περ. ε' και στο πρόσωπο των τριών πρώτων κατηγορουμένων της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 133 περ.β'του ΠΚ, αναφέροντας για τον ισχυρισμό του άρθρου 84 παρ. 2 περ. α', κατά λέξη, τα ακόλουθα: Α) Ο πρώτος κατηγορούμενος, ήδη πρώτος αναιρεσείων, Γ. Κ.: ".... Στην προκειμένη περίπτωση συντρέχουν στο πρόσωπο του κατηγορουμένου όλοι οι όροι για την παραδοχή της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2α' ΠΚ, εφόσον: 1) Όπως προκύπτει από το λευκό ποινικό του μητρώο, που αποτελεί έγγραφο της δικογραφίας μέχρι το χρόνο τέλεσης της πράξης δεν είχε καταδικασθει για οιαδήποτε αξιόποινη πράξη.

Επιπλέον, ουδέποτε ενεπλάκη σε αξιόποινη συμπεριφορά, ούτε έδωσε αφορμή για αρνητικά σχόλια. 2) Μετά από επιτυχία στις πανελλαδικές εξετάσεις, έγινε δεκτός στο τμήμα Δημόσιας Υγείας και Κοινοτικής Υγείας της Σχολής Επαγγελμάτων Υγείας και Πρόνοιας (κατεύθυνση Κοινοτικής Υγείας) του τότε Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος (Τ.Ε.Ι.) Αθηνών και νυν Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής στο οποίο και εγγράφηκε το ακαδημαϊκό έτος 2013-2014 ενώ τον Νοέμβριο του 2020 έλαβε το πτυχίο του (βλ.

από 14-7-2021 πιστοποιητικό αποφοίτησης που αναγνώσθηκε). 3) Αφού ολοκλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις (αναγνώσθηκε το έγγραφο του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας) επέστρεφε στον τόπο καταγωγής του και άρχισε να εργάζεται στο Κέντρο Αποθεραπείας και Αποκατάστασης Σερρών Α.Ε (βλ. βεβαίωση προϋπηρεσίας του e-ΕφΚΑ που αναγνώσθηκε).

Με τα εισοδήματα από την εργασία του στηρίζει υλικά και ψυχικά την οικογένειά του, που αποτελείται από την μητέρα του, τον ανάπηρο πατέρα του (έχει κριθεί ανάπηρος σε ποσοστό 80 %) και τον αδελφό του. 4) Πέρα από την άριστη προσωπική και οικογενειακή του διαβίωση εκδηλώνει θετική κοινωφελή συμπεριφορά στους συνανθρώπους του.

Στη διαδικασία αναγνώσθηκε η από 5.10.2021 βεβαίωση εθελοντισμού, του Δήμου Σερρών, από την οποία αποδεικνύεται ότι συμμετείχε εθελοντικά στη δράση συγκέντρωσης και διανομής ειδών πρώτης ανάγκης στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες που έπληγησαν από την πανδημία του Covid 19, του Προγράμματος Βοήθειας και Αλληλεγγύης του Δήμου Σερρών. 5) Η ανυπαρξία οιωνδήποτε άλλων εμπλοκών με τις αστυνομικές αρχές ή την ελληνική δικαιοσύνη, το λευκό ποινικό του μητρώο, η ολοκλήρωση των σπουδών του, η σταθερή εργασία του, η θετική συμπεριφορά του τόσο στην κοινωνία όσο και στην οικογένειά του, αποδεικνύουν ότι η πράξη για την οποία καταδικάσθηκε, αποτελεί ένα μεμονωμένο γεγονός και μία εκτροπή σε σχέση με τον μέχρι τότε σύννομο βίο του, ο οποίος υπήρξε υποδειγματικός, με προσήλωση στην τήρηση των νομικών κανόνων.

Συνεπώς, συντρέχει νόμιμη περίπτωση για την παραδοχή της ελαφρυντικής περιστάσεως του άρθρου 84 παρ. 2 εδ. α' ΠΚ". Β) Οι δεύτερος, τρίτος, τέταρτος των κατηγορουμένων ήδη δεύτερος, τρίτος, τέταρτος των αναιρεσειόντων : "... Στη προκειμένη περίπτωση κανείς από τους εδώ παρισταμένους κατηγορούμενους δεν έχουν απασχολήσει στο παρελθόν τις αστυνομικές ή δικαστικές αρχές ούτε σε επίπεδο παραβάσεων τάξεως, ο δε μέχρι την τέλεση της κρινόμενης πράξης βίος τους ήταν απολύτως σύμφωνος με τον αντίστοιχο μη παραβατικό βίο ατόμων της ίδιας με αυτούς ηλικίας. Ήταν ενταγμένοι στον κοινωνικό ιστό έχοντας και τις πατρικές τους οικογένειες χωρίς να έχουν δημιουργήσει προβλήματα σε κανέναν και διάγοντας έναν σύννομο βίο....".

Το Δικαστήριο της ουσίας απέρριψε τους ισχυρισμούς για συνδρομή των ελαφρυντικών περιστάσεων των άρθρων 84 παρ. 2 περ. α' και 133 περ. β' του ΠΚ, (τον δεύτερο κατά πλειοψηφία) και δέχθηκε τη συνδρομή της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ. ε' ως προς όλους του κατηγορούμενους με το ακόλουθο σκεπτικό:

"...Στην προκειμένη περίπτωση, πρέπει, σύμφωνα και με όσα αναφέρονται στην οικεία θέση της προηγηθείσας νομικής σκέψης, να μην αναγνωριστεί στους κατηγορούμενους η προβλεπόμενη στο άρθρο 84 παρ.2α του ΠΚ ελαφρυντική περίσταση, απορριπτομένου του σχετικού ισχυρισμού τους, όπως εκτίθεται στα υποβληθέντα σημειώματα, που καταχωρήθηκαν στα ενσωματωμένα στην παρούσα απόφαση πρακτικά και ανέπτυξαν προφορικά οι συνήγοροί τους, αρχικά, ως αορίστου, καθόσον προβλήθηκαν χωρίς την έκθεση των αναγκαίων πραγματικών περιστατικών, που θα μπορούσαν να το θεμελιώσουν κατά νόμο, μη αρκούσης της επικλήσεως της ανωτέρω σχετικής διάταξης που προβλέπει την ως άνω ελαφρυντική περίπτωση ( ...) και κατά δεύτερο λόγο, ως ουσία αβάσιμου, αφού δεν αποδείχθηκε ότι συντρέχουν, εν προκειμένω, οι προϋποθέσεις εφαρμογής της συγκεκριμένης διάταξης.

Και τούτο διότι, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, δεν αποδείχθηκε η εκ μέρους των κατηγορουμένων απαραίτητη θετική και επωφελής εκείνη για την κοινωνία δράση και συμπεριφορά σε όλους τους τομείς που ορίζονται στη σχετική διάταξη και μάλιστα σε βάθος χρόνου (επί σειρά ετών πριν το ένδικο συμβάν) προϋπόθεση που δε συντρέχει εν προκειμένω λόγω του νεαρού της ηλικίας αυτών, ενώ δεν αρκεί η συνήθης ανθρώπινη συμπεριφορά με την εργασία αυτών προς εξασφάλιση των μέσων διαβιώσεως των ιδίων και των μελών των οικογενειών τους ή η ολοκλήρωση των σπουδών τους προς απόκτηση εφοδίων για την επαγγελματική τους αποκατάσταση και ανέλιξη ούτε η μη τέλεση αξιόποινων πράξεων έστω και μικρής βαρύτητος και απαξίας, μέχρι τη διάπραξη των πράξεων για τις οποίες κηρύχθηκαν ένοχοι ούτε η απουσία άλλης αξιόποινης συμπεριφοράς τους, για την οποία να ελέγχθηκαν από τις αρμόδιες αστυνομικές και δικαστικές αρχές. .....

Αντίθετα, προέκυψε ότι όλοι οι κατηγορούμενοι συμπεριφέρθηκαν καλά σε προσωπικό επίπεδο και συμβίωσαν αρμονικά στο περιβάλλον τους στις Σέρρες, όπου κατοικούν μόνιμα με τους γονείς τους, σε οικογενειακό αλλά και κοινωνικό επίπεδο, για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την τέλεση των ανωτέρω πράξεών τους, ήτοι, από το Μάρτιο του 2015 έως σήμερα, χωρίς να εμπλακούν, με οιονδήποτε τρόπο, σε παρόμοιες ή άλλες παράνομες πράξεις ( ...).

Επομένως, ενόψει των ανωτέρω, κατά παραδοχή του σχετικού νόμιμου αυτοτελούς ισχυρισμού των κατηγορουμένων, όπως εκτίθεται στα υποβληθέντα σημειώματα, που καταχωρήθηκαν στα ενσωματωμένα στην παρούσα απόφαση πρακτικά και ανέπτυξαν προφορικά οι συνήγοροι τους, πρέπει να αναγνωρισθεί ότι συντρέχει στο πρόσωπό τους η προβλεπόμενη από το άρθρο 84 παρ. 2 ε' του Π.Κ.

ελαφρυντική περίσταση. .....

Στην προκειμένη περίπτωση, οι τρεις πρώτοι κατηγορούμενοι, κατά το χρόνο τελέσεως των προαναφερθεισών αξιόποινων πράξεών τους, είχαν συμπληρώσει το 18°, όχι όμως και το 25° έτος της ηλικίας τους, όπως αποδεικνύεται όμως από το προαναφερόμενο αποδεικτικό υλικό, οι πράξεις για τις οποίες κηρύχθηκαν ένοχοι, δεν ήταν το αποτέλεσμα νεανικής απερισκεψίας και επιπολαιότητάς των, ούτε τα εγκλήματα αυτά ανάγονται σε παραβατική συμπεριφορά που χαρακτηρίζει νέους μετεφηβικής ηλικίας, αποκλειστικά, διότι δεν έχουν σχέση με τη νεανική ανωριμότητά τους.

Αντίθετα, αποδείχθηκε ότι αυτοί αφενός είχαν αποκτήσει από τη μέχρι τότε εργασία τους ή τις σπουδές τους σχετική εμπειρία ζωής και αφετέρου οι πράξεις τους ήταν προϊόν συνειδητής αποφάσεως και επιμελώς καταστρωθέντος σχεδίου, από άτομα που συχνάζουν σε χώρους (συνδέσμους ομάδων και γήπεδα ποδοσφαίρου) όπου δεν είναι σπάνιο να οργανώνονται και εκδηλώνονται ανάλογες έκνομες συμπεριφορές.

Κρίνεται επομένως, κατά την άποψη της πλειοψηφίας, ότι δε συντρέχει περίπτωση εφαρμογής ως προς αυτούς της εν λόγω διατάξεως (άρθρο 133 ΠΚ) και μειώσεως της ποινής τους, κατά το άρθρο 83 ΠΚ, απορριπτομένου, ως ουσία αβασίμου, του σχετικού προβληθέντος διά των συνηγόρων τους, ισχυρισμού τους ....." Με τις παραπάνω παραδοχές το Δικαστήριο της ουσίας διέλαβε ως προς την απόρριψη του αυτοτελούς ισχυρισμού περί συνδρομής της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 133 περ.

β' του ΠΚ την απαιτούμενη από τις προαναφερόμενες διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία δεχόμενο ότι η πράξη των τριών πρώτων κατηγορουμένων δεν ήταν προϊόν νεανικής απερισκεψίας, αλλά αποτέλεσμα συνειδητής απόφασης και επιμελούς σχεδίου. Κατά συνέπεια ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Δ' λόγος αναίρεσης των πρώτου, δεύτερου και τρίτου των κατηγορουμένων, ήδη αναιρεσειόντων, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως προς την απόρριψη των αυτοτελών ισχυρισμών περί συνδρομής στο πρόσωπό τους της ελαφρυντικής περίστασης ότι η πράξη τους οφείλεται σε ελλιπή ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους λόγω του νεαρού της ηλικίας τους από το άρθρο 133 περ.

β' του ΠΚ είναι αβάσιμος. Ωστόσο, ως προς την απόρριψη του αυτοτελούς ισχυρισμού περί συνδρομής στο πρόσωπο των κατηγορουμένων της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ.2 περ. α' του ΠΚ, ο οποίος υποβλήθηκε με ορισμένο τρόπο, η αιτιολογία ότι "δεν αποδείχθηκε η εκ μέρους των κατηγορουμένων απαραίτητη θετική και επωφελής εκείνη για την κοινωνία δράση και συμπεριφορά σε όλους τους τομείς που ορίζονται στη σχετική διάταξη και μάλιστα σε βάθος χρόνου (επί σειρά ετών πριν το ένδικο συμβάν) προϋπόθεση που δε συντρέχει εν προκειμένω λόγω του νεαρού της ηλικίας αυτών", είναι ελλιπής αφενός ως αρνητική και αφετέρου αξιώνοντας στοιχεία επιπλέον αυτών που απαιτεί η διάταξη του άρθρου 84 παρ. 2 περ.

α' του ΠΚ. Κατά συνέπεια ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' λόγος αναίρεσης των κατηγορουμένων, ήδη αναιρεσειόντων, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως προς την απόρριψη των αυτοτελούς ισχυρισμού περί συνδρομής στο πρόσωπό τους της ελαφρυντικής περίστασης του σύννομου βίου, από το άρθρο 84 παρ. 2 περ.

α' του ΠΚ, είναι βάσιμος.

Περαιτέρω, ως προς την παραδοχή της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ. ε'του ΠΚ το Δικαστήριο της ουσίας δεν διέλαβε την απαιτούμενη από τις προαναφερόμενες διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία. Ειδικότερα το Δικαστήριο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχεται ότι μετά την τέλεση των πράξεων οι κατηγορούμενοι είχαν καλή συμπεριφορά, αρκούμενο για τη στοιχειοθέτηση της συμπεριφοράς αυτής στη συνήθη κοινωνική και οικογενειακή ζωή αυτών με έλλειψη παραβατικότητας, χωρίς όμως να εκθέτει ότι από τα περιστατικά αυτά προκύπτει σαφής μεταστροφή του χαρακτήρα τους ή να εκθέτει πραγματικά περιστατικά δηλωτικά της σαφούς μεταστροφής του χαρακτήρα τους. Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' μοναδικός λόγος αναίρεσης του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως προς την παραδοχή του αυτοτελούς ισχυρισμού περί συνδρομής στο πρόσωπό των κατηγορουμένων της ελαφρυντικής περίστασης της μεταγενέστερης καλής συμπεριφοράς, από το άρθρο 84 παρ. 2 περ. ε' του ΠΚ, είναι βάσιμος.

Κατά συνέπεια, πρέπει α) κατά παραδοχή της αίτησης αναίρεσης του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη τελειωτική απόφαση ως προς όλους τους κατηγορούμενους, ήδη αναιρεσείοντες, αναιρεσίβλητους ως προς τη διάταξη της περί συνδρομής στο πρόσωπο τους της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ. ε' του ΠΚ και αναγκαίως και ως προς τις διατάξεις περί ποινής και καθορισμού συνολικής ποινής, β) κατά παραδοχή του αντίστοιχου λόγου αναίρεσης των αναιρεσειόντων, αναιρεσιβλήτων να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη τελειωτική απόφαση ως προς τη διάταξη της περί απόρριψης του αυτοτελούς ισχυρισμού περί συνδρομής στο πρόσωπό τους της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ. α' του ΠΚ, γ) να παραπεμφθεί η υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος της για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους Δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρα 519 και 522 του ΚΠοινΔ) και δ) να απορριφθεί κατά τα λοιπά η από 11-5-2023 με αριθμό 3656/12-5-2023 αίτηση των αναιρεσειόντων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Συνεκδικάζει α) την από 23-5-2023 με αριθμό 27/2023 αίτηση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου για αναίρεση της απόφασης 381-382/29-11-2022 του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης και β) την από 11-5-2023 με αριθμό 3656/12-5-2023 αίτηση των 1) Γ. Κ. του Μ., 2) Ρ.-Ν. Τ. του Χ., 3) Ν. Κ. του Ι., 4) Κ. Χ. του Γ., κατοίκων ... και ήδη κρατουμένων στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης Θεσσαλονίκης οι πρώτος και δεύτερος και στο Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας Σερρών οι τρίτος και τέταρτος, για αναίρεση της προπαρασκευαστικής απόφασης 271/21-9-2022 του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης και της τελειωτικής απόφασης 381-382/29-11-2022 του ίδιου Δικαστηρίου.

Αναιρεί εν μέρει την απόφαση 381-382/29-11-2022 του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης ως προς όλους τους κατηγορουμένους : α) ως προς τη διάταξή της, περί συνδρομής στο πρόσωπο των κατηγορουμένων της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ. ε' του ΠΚ και ως προς τις διατάξεις περί ποινής και καθορισμού συνολικής ποινής, β) ως προς τη διάταξη περί απόρριψης του αυτοτελούς ισχυρισμού περί συνδρομής στο πρόσωπο των κατηγορουμένων της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ. α' του ΠΚ και σε περίπτωση παραδοχής του, και ως προς τις διατάξεις της, περί ποινής και καθορισμού συνολικής ποινής.

Παραπέμπει την υπόθεση κατά το ως άνω αναιρούμενο μέρος της για νέα κατά το μέρος αυτό συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο συντιθέμενο από Δικαστές άλλους εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Απορρίπτει, κατά τα λοιπά, την από 11-5-2023, με αριθμό 3656/12-5-2023, αίτηση των αναιρεσειόντων α)Γ. Κ. του Μ., κατοίκου ... και ήδη κρατούμενου στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης Θεσσαλονίκης, β)Ρ. - Ν. Τ. του Χ., κατοίκου ... και ήδη κρατούμενου στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης Θεσσαλονίκης, γ)Ν. Κ. του Ι., κατοίκου ... και ήδη κρατούμενου στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας Σερρών, και δ)Κ. Χ. του Γ., κατοίκου ... και ήδη κρατούμενου στο Γενικό Κατάστημα Κράτησης Σερρών, για αναίρεση της 381-282 απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Δεκεμβρίου 2023.

Και Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 13 Μαΐου 2024.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ