Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to vague grounds and failure to submit evidence at hearing.

Απόφαση 671 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 671/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ελένη Μαραμαθά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Ι. Τ. του Γ., κατοίκου ... και ως κληρονόμου του ήδη αποβιώσαντος την 29-11-2002 Γ. Τ. του Ν., 2. Δ. Κ. του Ι., κατοίκου .... 3. Μ. χήρας Ι. Κ., κατοίκου ..., 4. α. Ι. Σ. του Θ. και β. Φ. Σ. του Θ., κατοίκων ..., 5. Ι. Κ. του Α., κατοίκου ... 6. Α. Τ. του Χ., κατοίκου ..., 7. Χ. Τ. του Θ., κατοίκου ..., 8. Α. συζ. Χ. Τ., το γένος Α. Λ., κατοίκου ..., 9. Σ. Τ. του Δ., κατοίκου ... και 10. Δ. Φ. του Γ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Σαμαρά.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό των Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα και το Γενικό Γραμματέα της Περιφέρειας Θεσσαλίας, που κατοικοεδρεύει στη Λάρισα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Αλέξανδρο Ροϊλό, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17 Οκτωβρίου 2002 αίτηση προσδιορισμού οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης επί αναγκαστικής απαλλοτρίωσης, που κατατέθηκε ενώπιον του Εφετείου Λάρισας.

Εκδόθηκε η 664/2003 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 17 Αυγούστου 2004 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Μαραμαθά, ανέγνωσε την από 20 Δεκεμβρίου 2005 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την εν μέρει παραδοχή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή ορίζεται από μεν την παράγραφο 1 του άρθρου 20 του ν. 2882/2001 ότι "αρμόδιο να προσδιορίσει οριστικά την αποζημίωση είναι το Εφετείο στην περιφέρεια του οποίου βρίσκεται η απαλλοτριωμένη έκταση ή το μεγαλύτερο μέρος αυτής" από δε την παράγραφο 5 του ιδίου άρθρου ότι "εάν ασκηθεί παραδεκτώς αίτηση εκείνος κατά του οποίου απευθύνεται δύναται να ασκήσει με τις προτάσεις που κατατίθενται με την ποινή του απαραδέκτου πέντε τουλάχιστον ημέρες πριν από τη συζήτηση αντίθετη αίτηση για τα ίδια ακίνητα για τα οποία ζητείται με την αίτηση ο οριστικός προσδιορισμός της αποζημίωσης".

Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται το μεν ότι η αίτηση ενώπιον του Εφετείου για οριστικό προσδιορισμό αποζημιώσεως μετά από προηγηθέντα προσωρινό προσδιορισμό αυτής από το Μονομελές Πρωτοδικείο, είναι αυτοτελής αίτηση (εισαγωγικό δικόγραφο) και δεν αποτελεί ένδικο βοήθημα (μέσο) κατά της αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου, που προσδιορίζει προσωρινώς την αποζημίωση το δε ότι ο καθού μπορεί με εμπροθέσμως κατατιθέμενες προτάσεις να ασκήσει ανταίτηση.

Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως ισχυρίζονται ότι το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του παρά τον νόμο κήρυξε απαράδεκτες τις δια των εμπροθέσμων προτάσεων ασκηθείσες ανταιτήσεις των 4ου, α, β 5ου, 6ου, 10ου ήδη αναιρεσειόντων ιδιοκτητών των με αριθμούς 53, 54, 55 και 59 απαλλοτριωθέντων ακινήτων, για επιδίκαση ιδιαίτερης αποζημιώσεως για εναπομείναντα τμήματα των ως άνω ακινήτων τους.

Από την παραδεκτώς γενομένη επισκόπηση της αιτήσεως του Ελληνικού Δημοσίου ενώπιον του Εφετείου για καθορισμό οριστικής τιμής μονάδος των αναφερομένων απαλλοτριωθέντων ακινήτων προκύπτει, ότι το τότε αιτούν Ελληνικό Δημόσιο (ήδη αναιρεσίβλητο) ζήτησε : α) να καθορισθεί οριστική τιμή μονάδος αποζημιώσεως των απαλλοτριωθέντων ακινήτων β) να αναγνωρισθεί ότι εσφαλμένα καθορίσθηκε από το Μονομελές Πρωτοδικείο ιδιαίτερη αποζημίωση για τα εναπομείναντα τμήματα των απαλλοτριωθέντων ακινήτων με ορισμό στον κτηματολογικό πίνακα 53, 54, 55 και 59 και γ) άλλως να αναγνωρισθεί ότι η απότμηση των απαλλοτριωθέντων μερών από τα απομένοντα τμήματα των με τους ως άνω αριθμούς απαλλοτριωθέντων ακινήτων ουδεμία απομειωτική επιρροή ασκεί επί της αξίας τους και να μη καθορισθεί ιδιαίτερη αποζημίωση γι' αυτά".

Στη συνέχεια το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του, όπως προκύπτει από αυτή, δέχθηκε τα ακόλουθα : "Εξ άλλου ορισμένοι εκ των εικαζομένων ιδιοκτητών ζητούν με τις ανταιτήσεις τους τον ορισμό ιδιαίτερης αποζημίωσης λόγω κατάτμησης των ακινήτων τους και δη των μερίδων με αριθμούς 53, 54, 55 και 59. Αντίστοιχο όμως αίτημα για τις μερίδες αυτές δεν υποβάλλεται από το Ελληνικό Δημόσιο με το εισαγωγικό της δίκης δικόγραφό του. 'Ετσι το αίτημα των ως άνω ιδιοκτητών πρέπει να απορριφθεί, διότι υποβάλλεται απαραδέκτως με την ανταίτηση αυτών, αφού αφορά κεφάλαια διαφορετικά από εκείνα της κυρίας αίτησης πράγμα που δεν είναι επιτρεπτό".

Κρίνοντας όμως έτσι το Εφετείο εσφαλμένα κήρυξε απαράδεκτο το αίτημα των ως άνω ανταιτούντων και ήδη αναιρεσειόντων, αφού υπήρχε αντίστοιχο αίτημα αναγνωριστικό στην αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου το οποίο μάλιστα έγινε δεκτό όπως προκύπτει από το διατακτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως.

Συνεπώς είναι βάσιμος ο τρίτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, όσον αφορά τους ιδιοκτήτες των ως άνω ακινήτων με αριθμό κτηματολογίου 53, 54, 55 και 59, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ..

ΙΙ. Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμός 19 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νομίμου βάσεως της αποφάσεως ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ως προς τη συνδρομή των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή για τη μη συνδρομή τους, που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Αντίθετα δεν υπάρχει έλλειψη νομίμου βάσεως, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση, και αιτιολόγηση του εξαγομένου από αυτές πορίσματος, για τι στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Στην προκειμένη περίπτση με το δεύτερο μέρος του πέμπτου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως και με τον έκτο λόγο αυτής αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμός 1 και 19 Κ.Πολ.Δ., για το λόγο ότι δεν περιέχει σαφείς και πλήρεις αιτιολογίες για την εκτίμηση της αξίας των απαλλοτριωθέντων ακινήτων των ήδη αναιρεσειόντων και ειδικότερα για τον λόγο ότι καθόρισε οριστική τιμή μονάδος αποζημιώσεως των απαλλοτριωθέντων ακινήτων κατώτερη της αντικειμενικής αυτών αξίας.

Οι λόγοι αυτοί της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν προεχόντως ως απαράδεκτοι εκ της αοριστίας τους αφού δεν αναφέρονται οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως και δεν εξειδικεύεται το σφάλμα του δικαστηρίου, ήτοι ποιά επί πλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται ή ως προς τι υπάρχει έλλειψη νομικού χαρακτηρισμού.

ΙΙΙ. Με τον πέμπτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως και με το πρώτο μέρος αυτού αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμός 11 Κ.Πολ.Δ. για το λόγο ότι δεν έλαβε υπόψη τα παρακάτω έγγραφα που προσκόμισαν νόμιμα μετ' επικλήσεως προς απόδειξη της αξίας των απαλλοτριωθέντων ακινήτων τους, ήτοι α) την υπ' αριθμόν 146/2001 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου και Β) τις υπ' αριθμόν 24/2001 και 360/2003 αποφάσεις του Εφετείου Λάρισας. Από την παραδεκτώς γενομένη επισκόπηση των προτάσεων των ήδη αναιρεσειόντων προκύπτει ότι οι ανταιτούντες μέχρι το πέρας της συζητήσεως στο ακροατήριο δεν προσκόμισαν μετ' επικλήσεως τα ως άνω αναφερόμενα έγγραφα (άρθρο 20 παρ. 6 ν. 2882/2001) παρά μόνο με την προσθήκη των προτάσεων που κατατέθηκε σύμφωνα με την υπάρχουσα επισημείωση του αρμοδίου Γραμματέως σ'αυτή (προσθήκη) στις 04.06.03, ενώ η συζήτηση της υποθέσεως, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη έγινε στις 30.05.03.

Συνεπώς πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος ο λόγος αυτός της αιτήσεως αναιρέσεως κατά το ως άνω μέρος του.

Μετά από αυτά πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση όσον αφορά τους αναιρεσείοντες 4ο, α, β, 5ο, 6ο και 10ο και κατά το τμήμα που αναφέρεται στο σκεπτικό της παρούσας, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο εκδόσαν αυτή δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από δικαστές άλλους, πλην εκείνων που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.), να απορριφθεί η αναίρεση ως προς τους λοιπούς αναιρεσείοντες στους οποίους αναφέρονται οι απορριπτόμενοι λοιποί λόγοι και να καταδικασθεί το αναιρεσίβλητο ως εν μέρει ηττώμενο στην εν μέρει δικαστική δαπάνη των εν μέρει νικησάντων αναιρρεσειόντων, και οι λοιποί αναιρεσείοντες ως ηττώμενοι στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου Ελληνικού Δημοσίου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

-Αναιρεί κατά το στο σκεπτικό αναφερόμενο μέρος την 664/2003 απόφαση του Εφετείου Λάρισας και όσον αφορά τους εκ των αναιρεσειόντων : 1) Ι. Σ., 2) Φ. Σ., 3) Ι. Κ., 4) Α. Τ. και 5) Δ. Φ. και απορρίπτει την από 17.08.04 αίτηση αναιρέσεως ως προς τους λοιπούς αναιρεσείοντες.

-Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση κατά το αναφερόμενο τμήμα της στο ίδιο δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλους δικαστές. Και

-Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στην εν μέρει δικαστική δαπάνη των ως άνω αναιρεσειόντων την οποία ορίζει στο ποσό των οκτακοσίων (800) ευρώ και τους λοιπούς αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Φεβρουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 7 Απριλίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ