Supreme Court dismisses appeal against appealable judgment due to partial finality and related claims.

Απόφαση 66 / 2012 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 66/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Δημήτριο Μουστάκα, Χριστόφορο Κοσμίδη και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Νοεμβρίου 2011, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Δ. Γ. Χ., 2) Α. συζύγου Δ. Χ., το γένος Β., 3) Γ. Δ. Χ., 4) Α. Δ. Χ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Καραβίδα και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Σ. Δ. Μ., 2) Δ. Σ. Μ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βασίλειο Μπρούζο και κατέθεσαν προτάσεις, 3) Ι. Σ. Μ., κατοίκου ..., 4) Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "TOYOTA - Α. Δ. Β. Α.Ε.Β.Ε.", που εδρεύει στο Δήμο Αισωνίας Μαγνησίας και εκπροσωπείται νόμιμα, 5) Β. Δ. Α., ατομικά και ως Προέδρου και νομίμου εκπροσώπου της ως άνω εταιρείας, κατοίκου ..., οι οποίοι δεν εμφανίστηκαν στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, 6) Γ. Π., κατοίκου ..., ατομικώς και ως υπευθύνου σύνταξης, μελέτης και γενικής επίβλεψης όλων των εργασιών της ως άνω εταιρείας, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Σταυρούλα Ψύρρα και κατέθεσε προτάσεις, 7) Χ. Δ., κατοίκου ..., ατομικώς και ως υπευθύνου σύνταξης, μελέτης και επίβλεψης όλων των ηλεκτρομηχανολογικών εργασιών της ως άνω εταιρείας, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Μπρούζο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20/1/2006 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 68/2007 μη οριστική και 109/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 469/2009 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 17/9/2009 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Καρέλλου ανέγνωσε την από 10/11/2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 17/9/2009 αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι των παραστάντων αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις ταυτόσημες διατάξεις των άρθρων 513 παρ. 1β' και 553 παρ. 1 β' του Κ.Πολ. Δ. προκύπτει ότι, το ένδικο μέσο της εφέσεως και της αναιρέσεως επιτρέπεται μόνο κατά των οριστικών αποφάσεων που περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή, αν δε η απόφαση είναι κατά ένα μέρος οριστική δεν επιτρέπεται έφεση ή αναίρεση ούτε κατά των οριστικών διατάξεων πριν εκδοθεί οριστική απόφαση στη δίκη.

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει, ότι σε περίπτωση αντικειμενικής σωρεύσεως περισσοτέρων αγωγών στο ίδιο δικόγραφο, ήτοι επί ενώσεως στο ίδιο δικόγραφο αγωγής περισσοτέρων αιτήσεων του ίδιου ενάγοντος κατά του ίδιου εναγομένου (άρθρο 218 παρ. 2 Κ. Πολ.Δ.),δεν επιτρέπεται έφεση ή αναίρεση κατά των οριστικών αλλά μη τελειωτικών αποφάσεων, ήτοι εκείνων που δέχονται ή απορρίπτουν ένα αυτοτελές αίτημα και αναβάλλουν την εκδίκαση των άλλων αιτημάτων που εκκρεμούν στην ίδια διαδικασία, υπό την προϋπόθεση όμως της ύπαρξης συνάφειας ανάμεσα στην οριστικώς κριθείσα αίτηση και σε εκείνη που είναι εκκρεμής, κατά τρόπο ώστε, από την άσκηση του ενδίκου μέσου της εφέσεως ή της αναιρέσεως να πηγάζει κίνδυνος εκδόσεως,ενδεχομένως, αντιφατικών αποφάσεων (Α.Π. 409/2009, Α.Π. 295/2007, Α.Π. 1060/2004, Α.Π. 1565/2001).

Στην προκείμενη περίπτωση επί της αγωγής των εναγόντων και ήδη αναιρεσειόντων, με την οποία εξέθεταν ότι από αποκλειστική υπαιτιότητα των εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων προκλήθηκε από ηλεκτροπληξία, στις 28/5/2008, ο θάνατος του Ι. Χ., γιού των δύο πρώτων και αδελφού των λοιπών, ο οποίος είχε προσληφθεί από τους τρεις πρώτους εναγομένους, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου σε επιχείρηση ηλεκτρολογικών εργασιών που αυτοί διατηρούσαν στο ...

και εργαζόταν κατά τον ως άνω χρόνο, σε εργοτάξιο της τέταρτης, της οποίας νόμιμος εκπρόσωπος είναι ο πέμπτος, τη σύνταξη της μελέτης και την επίβλεψη όλων των εργασιών είχαν οι έκτος και έβδομος των εναγομένων,και με την οποία ζητούσαν την επιδίκαση, α) του ποσού των 10.000.000 ευρώ στον καθένα, με επιφύλαξη, ως χρηματική ικανοποίηση για την ψυχική οδύνη που υπέστησαν από το θάνατο του ως άνω συγγενούς τους και β) το ποσό των 6.783,23 ευρώ (1.695, 81 ευρώ στον καθένα) ως αποζημίωση για αποθετική ζημία [ ημερομίσθια του χρονικού διαστήματος από 1/6/2005 έως 20/1/-2006 και δώρα εορτών Χριστουγέννων 2005, Πάσχα 2006, αποδοχές και επίδομα άδειας 2006, που μετά πιθανότητας και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων θα πραγματοποιούσε ο θανών κατά το ως άνω διάστημα ] εκδόθηκε, αρχικά, η 68/2007 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου, με την οποία αναβλήθηκε η πρόοδος της δίκης εωσότου εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση επί της ανοιγείσας, με προγενέστερη αγωγή των και τώρα εναγόντων κατά των και τώρα τριών πρώτων εναγομένων, δίκης ενώπιον του Ειρηνοδικείου Βόλου, επί της οποίας εκδόθηκε η 34/2007 τελεσίδικη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βόλου και στη συνέχεια η 109/2007 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου, με την οποία, διατάχθηκε ο χωρισμός της δίκης αναφορικά με το κεφάλαιο των αποθετικών ζημιών και αναβλήθηκε κατ' άρθρο 249 Κ.Πολ.Δ η εκδίκαση του αιτήματος αυτού εωσότου εκδοθεί αμετάκλητη απόφαση επί της αιτήσεως αναιρέσεως που είχε ασκήσει ο πρώτος εναγόμενος κατά της 34/2007 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βόλου, και έγινε εν μέρει δεκτό κατ' ουσίαν το αίτημα για χρηματική ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης, ως προς τους πρώτο,τέταρτη και πέμπτο των εναγομένων, για το ποσό των 30.000 ευρώ για κάθε ενάγοντα, ενώ απορρίφθηκε για τους λοιπούς.

Κατά της αποφάσεως αυτής άσκησαν αντίθετες εφέσεις (αντέφεση και πρόσθετους λόγους) και τα δύο διάδικα μέρη και επ' αυτών εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία απορρίφθηκαν οι εφέσεις, η αντέφεση και οι πρόσθετοι λόγοι εφέσεως, γιατί η ως άνω (109/2007) απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου είναι εν μέρει οριστική και ως τέτοια δεν υπόκειται στο ένδικο μέσο της εφέσεως ούτε ως προς τις οριστικές της διατάξεις .Κρίνοντας, έτσι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση, δεν κήρυξε παρά το νόμο απαράδεκτο, οι δε αιτιάσεις των αναιρεσειόντων, από το άρθρο 559 αρ. 14 Κ.Πολ.Δ., που προβάλλονται με τους τρεις πρώτους λόγους αναιρέσεως είναι αβάσιμοι, καθόσον μεταξύ της οριστικώς κριθείσας αιτήσεως (για χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης) και εκείνης που είναι εκκρεμής [(αναβλήθηκε) για αποζημίωση λόγω αποθετικής ζημίας] υπάρχει συνάφεια, αφού προδικαστικό ζήτημα και των δύο αιτημάτων, ήτοι τόσο της αναγνωρίσεως της υποχρεώσεως των εναγομένων για χρηματική ικανοποίηση των εναγόντων, λόγω ψυχικής οδύνης από το θάνατο του ως άνω συγγενικού τους προσώπου, από ηλεκτροπληξία, που οφείλεται, κατά τους ενάγοντες, στην αδικοπρακτική συμπεριφορά των εναγομένων, όσο και της αναγνωρίσεως της υποχρεώσεως των εναγομένων για αποζημίωση των εναγόντων, είναι η αδικοπρακτική συμπεριφορά των εναγομένων.

Κατά το άρθρο 179 εδ. β' του Κ.Πολ.Δ. το δικαστήριο μπορεί να συμψηφίσει όλα τα δικαστικά έξοδα ή ένα μέρος τους, όταν η ερμηνεία του κανόνα δικαίου που εφαρμόσθηκε ήταν ιδιαίτερα δυσχερής.

Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο με το να συμψηφίσει τα μεταξύ των διαδίκων διαδίκων δικαστικά έξοδα με την προσβαλλόμενη απόφαση, "λόγω της ιδιαίτερης δυσχέρειας κατά την ερμηνεία του εφαρμοσθέντος κανόνα δικαίου (άρθρο 179 Κ.Πολ.Δ.)", ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο, οι δε αιτιάσεις που προβάλλονται με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. ότι το Εφετείο έπρεπε να επιβάλει εξ ολοκλήρου τα δικαστικά έξοδα σε βάρος των αντιδίκων τους και όχι να τα συμψηφίσει είναι αβάσιμες.

ΓIA TOYΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17/9/2009 αίτηση για αναίρεση της 469/2009 αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Δεκεμβρίου 2011. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Ιανουαρίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ