Supreme Court dismisses appeal for vague grounds and inadmissible challenge to evidence assessment.

Απόφαση 669 / 2007 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 669/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αντιπρόεδρο, Νικόλαο Κασσαβέτη, Ιωάννη Παπανικολάου, Δημήτριο Δαλιάνη και Χαράλαμπο Ζώη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανωνύμου εμπορικής εταιρίας με την επωνυμία "ΡΕΘΥΜΝΙΑΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΔΕΡΜΑΤΟΣ ΑΕ" που εδρεύει στο Ρέθυμνο και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Καραλή Κωνσταντίνο.

Της αναιρεσίβλητης: Ομόρρυθμης Εμπορικής Εταιρίας με την επωνυμία "..... ΟΕ" που τελεί υπό εκκαθάριση και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο Συρμώ Αδάμ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-11-2002 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείου Ξάνθης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 96/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 46/2006 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητά η αναιρεσείουσα με την από 19-5-2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Ζώης ανέγνωσε την από 27-11-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθμ.4, 566 παρ.1 και 577 παρ.3 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει, ότι στο δικόγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρονται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο και οι λόγοι αναίρεσης, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που συνιστούν τις αποδιδόμενες στο δικαστήριο της ουσίας νομικές πλημμέλειες, ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί, αν και ποίο λόγο από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ιδίου κώδικα λόγους αναίρεσης θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση, και δεν αρκεί η επίκληση μόνο της διατάξεως που προβλέπει το σχετικό λόγο αναίρεσης Εξ άλλου από τις διατάξεις του 562 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

συνάγεται ότι είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε ή δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α)για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Το απαράδεκτο αυτό αναφέρεται σε όλους τους λόγους αναίρεσης του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Η παραπάνω διάταξη αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής, ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της απόφασης του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής καθιερώνει δε ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναίρεσης, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο.

Πρέπει δηλαδή να αναφέρεται σ' αυτό, ότι ο ισχυρισμός που θεμελιώνει τον επικαλούμενο λόγο αναίρεσης είχε προταθεί νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, να καθορίζεται ο τρόπος και χρόνος της πρότασης ή επαναφοράς του ισχυρισμού, ώστε να μπορεί να κριθεί από το αναιρετήριο αν ήταν παραδεκτός και νόμιμος, αν δε το δικαστήριο εξέτασε την υπόθεση στην ουσία της πρέπει επί πλέον να αναφέρονται στο αναιρετήριο και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές υπό τις οποίες συντελέστηκε η επικαλούμενη παραβίαση.

Περαιτέρω, το ορισμένο ή αόριστο της αγωγής, ως προς την έκθεση σ' αυτή των πραγματικών περιστατικών που απαρτίζουν την ιστορική της αιτία εκτιμά κυριαρχικώς το δικαστήριο της ουσίας, και δεν υπόκειται κατά τούτο η απόφαση του σε αναιρετικό έλεγχο, εκτός αν έκρινε ορισμένη την αγωγή λαμβάνοντας υπόψη του γεγονότα που δεν διαλαμβάνονταν σ' αυτή και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην κρίση του περί του νόμου βάσιμου της ή αντιθέτως έκρινε αόριστη αυτή επειδή δεν έλαβε υπόψη του τέτοια γεγονότα που καίτοι διαλαμβάνονταν σ' αυτή, οπότε μπορούν να θεμελιωθούν οι από το άρθρο 559 αρ.8 και 14 ΚΠολΔ λόγοι αναίρεσης.

Για να θεμελιωθεί λόγος αναίρεσης από τις προαναφερόμενες διατάξεις ο περί αοριστίας του δικογράφου της αγωγής ισχυρισμός του εναγομένου πρέπει να προτείνεται νομίμως στο δικαστήριο της ουσίας και αν η υπόθεση διήλθε και τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας να επαναφέρεται στο εφετείο νόμιμα, είτε δηλαδή με λόγο έφεσης του εναγομένου η εις βάρος του οποίου αγωγή του αντιδίκου του κρίθηκε ορισμένη και παραδεκτή είτε με τις προτάσεις του ως εφεσίβλητου προς απόκρουση της έφεσης του αντιδίκου του.

Για το παραδεκτό του λόγου αυτού αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο ο ισχυρισμός του αναιρεσείοντος ότι η αγωγή είναι αόριστη, όπως προβλήθηκε στο δικαστήριο της ουσίας και να καθορίζεται ο τρόπος που ο ισχυρισμός αυτός προβλήθηκε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και επαναφέρθηκε νομίμως στο δευτεροβάθμιο.

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα με τον 7° λόγο αναίρεσης, ζητεί την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης του εφετείου, επικαλούμενη κατ' εκτίμηση παραβίαση από το άρθρο 559 αρ.8 και 14 ΚΠολΔ αποδίδοντας στο εφετείο την αιτίαση ότι παρά το νόμο απέρριψε τον ισχυρισμό της (ένσταση) ότι η αγωγή είναι αόριστη λόγω του ότι στον ισολογισμό της αναιρεσίβλητης που καταρτίστηκε από τους εκκαθαριστές της και υποβλήθηκε στην αρμοδία Δ.Ο.Υ.

δεν περιλαμβάνεται και η ασκηθείσα με την αγωγή αξίωση Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι η αναιρεσείουσα δεν αναφέρει στο δικόγραφο της αναίρεσης ότι τον ισχυρισμό της περί αοριστίας της αγωγής επανέφερε νομίμως στο εφετείο, καθορίζοντας και τον τρόπο της νόμιμης επαναφοράς του.

Από τις διατάξεις των άρθρων 72, 784 ΑΚ και 62 ΚΠολΔ σαφώς προκύπτει, ότι η για οποιοδήποτε λόγο διάλυση της αποτελούσας νομικό πρόσωπο ομόρρυθμης εμπορικής εταιρίας, δεν καταλύει την ικανότητά της να είναι υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων και συνεπώς και να είναι διάδικος, αφού μετά τη διάλυση της η νομική προσωπικότητα της εταιρίας αυτής εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι να περατωθεί η εκκαθάριση και για τις ανάγκες αυτής.

Επομένως ο 6ος λόγος αναίρεσης με τον οποία η αναιρεσείουσα αποδίδει στο εφετείο την αιτίαση ότι παρά το νόμο απέρριψε ένσταση αυτής περί απαραδέκτου της αγωγής της ήδη αναιρεσίβλητης ομόρρυθμης εταιρίας κατ'αυτής, διότι η ενάγουσα είχε λυθεί και ευρίσκετο στο στάδιο της εκκαθάρισης και δεν ενομιμοποιείτο στην άσκηση της αγωγής, είναι απορριπτέος ως μη νόμιμος.

Ο 4ος λόγος αναίρεσης με τον οποίο η αναιρεσείουσα, κατ'επίκληση παραβίασης από το άρθρο 559 αρ.5 Κ.Πολ.Δ. αποδίδει στο δικαστήριο της ουσίας την αιτίαση ότι παρά το νόμο έκρινε ότι ήταν τοπικά αρμόδιο είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι η απόφαση του δικαστηρίου με την οποία αυτό δέχεται ότι έχει ή δεν έχει αρμοδιότητα κατά τόπο δεν υπόκειται για το λόγο αυτό σε αναίρεση. Απορριπτέος επίσης ως απαράδεκτος είναι και ο 8ος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο η αναιρεσείουσα, κατ'επίκληση παραβιάσεων από τις διατάξεις του άρθρου 559 αρ. 1, 8 και 12 ΚΠολΔ, αποδίδει στο εφετείο την αιτίαση ότι παρά το νόμο απέρριψε σιωπηρώς αίτημα της περί αυτοπρόσωπου εμφανίσεως των νομίμων εκπροσώπων των διαδίκων, σύμφωνα με το άρθρο 245 ιδίου κώδικα, διότι η σχετική κρίση του δικαστηρίου, ανάγεται στη διακριτική του ευχέρεια και δεν υπόκειται κατά τούτο σε αναιρετικό έλεγχο.

Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης ιδρύεται, όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα πραγματικά εκείνα περιστατικά που είναι αναγκαία στη συγκεκριμένη περίπτωση, για την κρίση της ως προς τη συνδρομή ή μη των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της εφαρμογής ή μη της διάταξης που εφαρμόστηκε ή αποκλείστηκε η εφαρμογή της, καθώς και όταν έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση την έκβαση της δίκης Ο λόγος αυτός αναίρεσης δεν ιδρύεται όταν υπάρχουν ελλείψεις που ανάγονται στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικά στην εκτίμηση των αποδείξεων, που το πόρισμα τους εκτίθεται σαφώς.

Για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο από τη διάταξη αυτή προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο οι ουσιαστικές παραδοχές της απόφασης ή μνεία ότι αυτή στερείται παντελώς αιτιολογίας, ο ισχυρισμός (αγωγικός ή ένσταση κλπ) και τα περιστατικά που προτάθηκαν νομίμως προς θεμελίωση του για την αντιμετώπιση του οποίου η απόφαση δεν περιλαμβάνει καθόλου ή περιλαμβάνει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, στην τελευταία δε αυτή περίπτωση των ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών ποίες επί πλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιέχει η απόφαση και τις οποίες δεν περιέχει ή που έγκειται η αντιφατικότητα και από πού προκύπτει.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον 1° και 9° λόγους αναίρεσης, η αναιρεσείουσα ζητεί την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης, αποδίδοντας, κατ'εκτίμηση στο εφετείο την αιτίαση, με τον πρώτο μεν λόγο ότι το εφετείο έπρεπε, κατ'ορθή εκτίμηση των αποδείξεων, να δεχθεί, ότι τα πωληθέντα και παραδοθέντα σ'αυτή από την αναιρεσίβλητη δέρματα είχαν ελαττώματα εξ αιτίας των οποίων αυτή προέβη σε δήλωση μερικής αναστροφής, με τον 9° δε λόγο ότι η προσβαλλόμενη "στερείται παντελώς αιτιολογίας και ανεπαρκώς αιτιολογεί ζητήματα ασκούντα ουσιώδη επιρροήν εις την έκβασιν της δίκης, αλλά και παρερμήνευσεν τα γεγονότα".

Οι λόγοι αυτοί αναίρεσης είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, διότι η αναιρεσείουσα δεν εκθέτει στην αίτηση αναίρεσης επί ποίων ισχυρισμών η απόφαση δεν περιέχει αιτιολογίες, ποία τα πραγματικά περιστατικά που προεβλήθηκαν για τη θεμελίωση τους και με ποίο τρόπο στο δικαστήριο της ουσίας, ούτε επίσης αναφέρει ποίες επί πλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιέχει η προσβαλλόμενη τις οποίες και δεν περιέχει.

Για τον ίδιο λόγο, ήτοι διότι δεν εκτίθενται στο αναιρετήριο οι ισχυρισμοί και τα συγκροτούντα αυτούς πραγματικά περιστατικά καθώς και ο τρόπος επαναφοράς τους στο εφετείο, ούτε οι κρίσιμες παραδοχές του εφετείου, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος ο ίδιος 1ος λόγος αναίρεσης καθόσον η αναιρεσείουσα αποδίδει στο εφετείο παραβιάσεις από το άρθρο 559 αρ. 8, 10 και 11 Κ.Πολ.Δ.

Με τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 12 ΚΠολΔ ορίζεται, ότι αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων, με τη διάταξη δε του ιδίου άρθρου αρ. 13, ότι αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο εσφαλμένα εφάρμοσε τους ορισμούς του νόμου ως προς το βάρος της απόδειξης.

Ο από την πρώτη των προαναφερομένων διατάξεων λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν παραβιάστηκαν οι ορισμοί του νόμου με τους οποίους καθιερώνεται κατ'εξαίρεση ιδιαίτερη βαρύτητα ορισμένων αποδεικτικών μέσων, κατά τα άρθρα 332 παρ.2, 438 και 439 ιδίου κώδικα και όχι όταν αυτά εκτιμώνται κατά τον κανόνα του άρθρου 340 ΚΠολΔ,οπότε η εκτίμηση τους δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου κατά το άρθρο 561 παρ.1 Κ.Πολ, Δ.

Για το ορισμένο και άρα παραδεκτό του λόγου αυτού αναίρεσης απαιτείται να διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο α)για την απόδειξη ποίου συγκεκριμένου ισχυρισμού προσκομίστηκε το αποδεικτικό μέσο, καθώς και ποία επίδραση θα ασκούσε ο ισχυρισμός αυτός στην έκβαση της δίκης β) ποία είναι η αποδεικτική δύναμη που αποδόθηκε σ' αυτό από το δικαστήριο της ουσίας και γ)το σφάλμα της προσβαλλόμενης, Αν λείπει έστω και ένα από τα στοιχεία αυτά ο λόγος αναίρεσης απορρίπτεται ως αόριστος Ο από τη δεύτερη των προαναφερομένων διατάξεων λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν το δικαστήριο εσφαλμένα εφάρμοσε τους ορισμούς του νόμου ως προς το υποκειμενικό βάρος απόδειξης.

Το λόγο αυτό νομιμοποιείται να προτείνει μόνον ο διάδικος στον οποίο παρά το νόμο επιβλήθηκε το βάρος της απόδειξης και όχι ο αντίδικος του. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει περαιτέρω, ότι δεν ιδρύεται ο από αυτή λόγος αναίρεσης αν το δικαστήριο της ουσίας χωρίς να εκδώσει απόφαση διατάσσοντας διεξαγωγή αποδείξεων απέρριψε ως αναπόδεικτα πραγματικά γεγονότα θεμελιωτικά αυτοτελούς αίτησης για παροχή έννομης προστασίας από τον αναιρεσείοντα Στην προκειμένη περίπτωση με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης ζητείται η αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης, κατ' επίκληση παραβίασης από το άρθρο 559 αρ. 12 και 13 ΚΠολΔ, αποδίδεται δε στο εφετείο η αιτίαση ότι "μετ'εσφαλμένην και ουχί προσήκουσαν εκτίμησιν του αποδεικτικού υλικού" δέχτηκε ως πλέον αξιόπιστη την κατάθεση του μάρτυρα της αναιρεσίβλητης ....

και όχι εκείνη της μάρτυρα της αναιρεσείουσας .... Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι υπό την επίφαση επίκλησης παραβίασης από το άρθρο 559 αρ.12 και 13 πλήττεται η ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων Τέλος ο 3ος και 5ος λόγοι αναίρεσης είναι απορριπτέοι ως αόριστοι, διότι η αναιρεσείουσα αν και επικαλείται παραβίαση από το άρθρο 559 αρ. 10, 11 και 12 και 559 αρ. 1, 12 και 13 ΚΠολΔ αντιστοίχως δεν εκθέτει κατά τρόπο σαφή και ορισμένο ποίος ήταν ο ασκών ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ισχυρισμός της, και δη τα συγκροτούντα αυτόν πραγματικά περιστατικά, με ποίο τρόπο αυτός προβλήθηκε στο δικαστήριο της ουσίας και με ποίο τρόπο επαναφέρθηκε στο εφετείο, και ποία αποδεικτικά μέσα, που προσκομίστηκαν νομίμως, παρά το νόμο έλαβε ή δεν έλαβε υπόψη το δικαστήριο της ουσίας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 19 Μαίου 2006 αίτηση της εταιρίας με την επωνυμία "ΡΕΘΥΜΝΙΑΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΔΕΡΜΑΤΟΣ ΑΕ" για αναίρεση της υπ' αριθμ. 46/2006 απόφασης του Εφετείου Θράκης Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης από χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Ιανουαρίου 2007.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 26 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ