Supreme Court dismisses appeal where company failed to prove statutory shareholder meeting procedures for capital reduction.

Απόφαση 667 / 2008 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 667/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Πετράκη, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ιωάννη Σίδερη (κωλυομένης της Αρεοπαγίτου Ελένης Μαραμαθά) και Γεωργία Λαλούση, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Ιανουαρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Της εταιρείας με την επωνυμία "ΜΑΡΚΒΕ Α.Ε." η οποία εδρεύει στους Γεωργιανούς Ημαθίας και εκπροσωπείται νόμιμα και η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αναστάσιο Αποστολόπουλο και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Της εταιρείας με την επωνυμία "...... Ε.Π.Ε.", η οποία εδρεύει στις ..... Αττικής, διατηρεί Υποκατάστημα στους ....... και εκπροσωπείται νόμιμα και η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Καρρά και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8/1/2003 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Βέροιας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 158/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1349/2004 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 25/10/2004 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Πετράκης, ανέγνωσε την από 3/1/2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του λόγου της αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με το άρθρο 3 του διέποντος τα λατομεία μαρμάρων και βιομηχανικών ορυκτών ν. 669/1977 ορίζεται ότι: "Το δικαίωμα εκμεταλλεύσεως των λατομικών εν γένει ορυκτών ανήκει εις τον ιδιοκτήτην του εδάφους, εις το οποίον ευρίσκονται ταύτα ή εις εκείνον προς τον οποίον παρεχώρησεν ούτος το δικαίωμά του. Η καθ' οιονδήποτε τρόπον παραχώρησης υπό του ιδιοκτήτου παντός δικαιώματός του αποδεικνύεται μόνον δια συμβολαιογραφικού εγγράφου".

Με το άρθρο δε 18 παρ. 1 και 2 του ίδιου νόμου ορίζεται ότι: "1. Συμβάσεις μισθώσεως ή εισφοράς του δικαιώματος εκμεταλλεύσεως λατομείων, οιασδήποτε κατηγορίας ορυκτών, επιφυλασσομένων των διατάξεων των άρθρων 28 και 29 του Ν.Δ/τος 4029/59 "περί αργούντων μεταλλείων κλπ" καταρτίζονται, επί ποινή ακυρότητος, δια συμβολαιογραφικού εγγράφου και συνομολογούνται δια μίαν τριετίαν δυνάμεναι να παρατείνονται μονομερώς υπό του μισθωτού ή του προς ον ο ιδιοκτήτης του εδάφους ή ο μισθωτής εισέφερε το δικαίωμά του, ανά τριετίαν και μέχρι συμπληρώσεως μιας δεκαπενταετίας. 2.

Από της ισχύος του παρόντος Νόμου απαγορεύεται πάσα υπομίσθωσης του δικαιώμάτος, περί ου η προηγουμένη παράγραφος. Επιτρέπεται η εισφορά του ως άνω δικαιώματος εις υφισταμένην ή εις συσταθησομένην εταιρίαν". Από τις παραπάνω διατάξεις προκύπτει, ότι απαγορεύεται η υπομίσθωση του δικαιώματος εκμετάλλευσης λατομείου μαρμάρων και γενικότερα η κάθε μορφής μεταβίβαση του μισθωτικού αυτού δικαιώματος.

Εξαίρεση της απαγόρευσης αυτής προβλέπεται μόνο γα την περίπτωση εισφοράς του μισθωτικού δικαιώματος εκμετάλλευσης λατομείου σε εταιρία. Εφόσον δε η διάταξη της παρ. 2 του άρθρου 18 του ν. 669/1977, που εισάγει την εξαίρεση αυτή, δεν ορίζει διαφορετικά, η εισφορά μπορεί, κατά τη βούληση των συμβαλλομένων (ΑΚ 361), να συνίσταται, είτε στη μεταβίβαση του συνόλου των μισθωτικών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, ήτοι όλης της μισθωτικής σχέσης, είτε στην παραχώρηση μόνο της χρήσης του μισθωτικού δικαιώματος εκμετάλλευσης του λατομείου.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 33 παρ. 2 του ν. 3190/1955 "περί εταιρειών περιωρισμένης ευθύνης", "Πάς εταίρος δύναται να εξέλθει της εταιρείας ένεκα σπουδαίου λόγου, κατόπιν αποφάσεως του Προέδρου των Πρωτοδικών. Δια της αυτής αποφάσεως προσδιορίζεται και η αξία της μερίδος συμμετοχής του εξερχομένου εταίρου, κατ' ανάλογον εφαρμογήν του άρθρου 29 παρ. 1 και 4".

Κατά δε το άρθρο 41 παρ. 1 και 2 του ίδιου νόμου "1. Η μείωση του Εταιρικού Κεφαλαίου δύναται να γίνει μόνον δια τροποποιήσεως της εταιρικής συμβάσεως, κατόπιν αποφάσεως της συνελεύσεως των εταίρων, λαμβανομένης τουλάχιστον δια της εν άρθρου 38 παρ. 1 πλειοψηφίας.... 2. Ως μείωσης του εταιρικού κεφαλαίου λογίζεται η κατά τας διατάξεις του παρόντος νόμου καταβολή εις εξερχόμενον ή αποκλειόμενον εταίρον της αξίας της μερίδος συμμετοχής αυτού".

Και κατά το άρθρο 43 παρ. 1 και 2 "1. Κατά πάσαν περίπτωσιν, καθ' ην, κατά τας διατάξεις του παρόντος νόμου, εις ή τινές των εταίρων εξέρχονται της εταιρείας, η προς αυτούς καταβολή της αξίας της μερίδος συμμετεχόντων δεν δύναται να γίνει προς της λόγω μειώσεως του εταιρικού κεφαλαίου τροποποιήσεως της εταιρικής συμβάσεως, κατά τα διατάξεις των άρθρων 41 και 42. 2.

Εάν δεν ληφθή απόφασις υπό της συνελεύσεως περί μειώσεως του εταιρικού κεφαλαίου, εντός δέκα πέντε ημερών από της κοινοποιήσεως προς την εταιρείαν της προσδιοριζούσης την αξίαν της μερίδος συμμετοχής του εξερχομένου εταίρου αποφάσεως του Προέδρου των Πρωτοδικών ή εάν δεν ακολουθήση εντός ευλόγου χρόνου η εν άρθρου 42 αναγραφόμενη διαδικασία, ο εξερχόμενος εταίρος δύναται να ζητήσει παρά του Δικαστηρίου την λύσιν της εταιρίας".

Από τις παραπάνω διατάξεις προκύπτει, ότι ο εταίρος εταιρίας περιορισμένης ευθύνης μπορεί να εξέλθει από την εταιρία για σπουδαίο λόγο μετά από απόφαση του Προέδρου Πρωτοδικών και ήδη του Μονομελούς Πρωτοδικείου (άρθρο 3 παρ. 2Εισ.Ν. ΚΠολΔ), με την οποία προσδιορίζεται και η αξία της μερίδος συμμετοχής του.

Για να επέλθει η έξοδος του εταίρου από την εταιρία απαιτείται να προηγηθεί απόφαση της συνέλευσης των εταίρων για τη μείωση του εταιρικού κεφαλαίου κατά το ποσό της προσδιορισθείσης αξίας της μερίδας συμμετοχής του και καταβολή του ποσού αυτού στον εξερχόμενο εταίρο. Εάν δεν ληφθεί απόφαση από τη συνέλευση για μείωση του εταιρικού κεφαλαίου μέσα σε δεκαπέντε ημέρες από την κοινοποίηση της ως άνω δικαστικής απόφασης ή εάν δεν ακολουθήσει μέσα σε εύλογο χρόνο η από το άρθρο 42 προβλεπόμενη διαδικασία μείωσης, ο εξερχόμενος εταίρος μπορεί να ζητήσει μόνο τη λύση της εταιρίας, όχι δε και την καταβολή της μερίδας συμμετοχής του, όπως (η αξία αυτής) προσδιορίστηκε με τη δικαστική απόφαση (ΑΠ 153/1991), ούτε, σε περίπτωση που η εισφορά συνίσταται στη χρήση ορισμένων πραγμάτων ή δικαιωμάτων, την αυτούσια απόδοση αυτών, την οποία μόνο μετά τη λύση της εταιρίας και κατά το στάδιο της εκκαθάρισης, που θα ακολουθήσει (άρθρο 46 ν. 3190/1955), δικαιούται να αξιώσει ο εταίρος, κατά το άρθρο 779 του ΑΚ.

Εν προκειμένω, με την αγωγή της, όπως από αυτή προκύπτει, η αναιρεσείουσα εξέθετε τα ακόλουθα : Δυνάμει των υπ' αριθμ. ..... και....... συμβολαίων των συμβολαιογράφων Βέροιας 'Αρτεμης Καλλιμπάνα και Γεωργίου Μανωλίδη αντίστοιχα μίσθωσε από την Κοινότητα ........ τα περιγραφόμενα δύο λατομεία μαρμάρων, τα οποία έκτοτε εκμεταλλευόταν η ίδια, εξορρύσσοντας μάρμαρα, που στη συνέχεια επεξεργαζόταν για τις ανάγκες της εμπορίας της.

Με το ....... συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Αθηνών Μαρίας Καντζάβελου, που καταχωρήθηκε νομίμως, συστήθηκε η εναγομένη εταιρία περιορισμένης ευθύνης, στην οποία βραδύτερα, με το ...... συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Αθηνών Τασίας Μιχαλοπούλου, με το οποίο τροποποιήθηκε το αρχικό καταστατικό της, εισήλθε και εκείνη ως νέα εταίρος και εισέφερε ως μερίδα συμμετοχής της μόνο κατά χρήση το μισθωτικό δικαίωμα εκμετάλλευσης των δύο λατομείων, που υπολογίστηκε από την κατά νόμο επιτροπή σε 6.039.306 δραχμές, καθώς και ποσό 60.694 δραχμών.

Ακολούθως, το Μονομελές Πρωτοδικείο Βέροιας, με την 480/ΑΦ/2001 απόφασή του, που κατέστη τελεσίδικη με την απόρριψη της κατ' αυτής έφεσης της αναιρεσίβλητης, έκανε δεκτή σχετική αίτησή της, διέταξε την έξοδό της από την εταιρία για σπουδαίο λόγο και προσδιόρισε την αξία της μερίδας συμμετοχής της σε 6.100.000 δραχμές.

Όμως η αναιρεσίβλητη παρά την κοινοποίηση σ' αυτή στις 10-5-2001 της πρωτόδικης και στις 31-1-2002 της εφετειακής απόφασης αρνήθηκε να της αποδώσει την κατοχή των μίσθιων λατομείων και καυχάται ότι και μετά τη διαταχθείσα με τη δικαστική απόφαση έξοδό της από την εταιρία εξακολουθεί να παραμένει η ίδια κάτοχος των λατομείων και δικαιούχος του δικαιώματος εκμετάλλευσης αυτών.

Ζήτησε δε η αναιρεσείουσα με την αγωγή της να αναγνωριστεί ότι η αναιρεσίβλητη εταιρία δεν έχει πλέον κανένα μισθωτικό δικαίωμα επί των λατομείων και ειδικότερα δικαίωμα κατοχής και εκμετάλλευσης αυτών, αλλά εκείνη (αναιρεσείουσα) έχει το δικαίωμα αυτό. Με το πιο πάνω ιστορικό και αίτημα η αγωγή είναι μη νόμιμη.

Και τούτο, διότι, εφόσον η αναιρεσείουσα δεν ισχυρίζεται με την αγωγή της, ότι έχει ληφθεί απόφαση από τη συνέλευση των εταίρων της αναιρεσίβλητης εταιρίας για μείωση του εταιρικού κεφαλαίου της κατά το ποσό της αξίας της μερίδας συμμετοχής της, που προσπορίστηκε από το δικαστήριο, μέσα σε δεκαπέντε ημέρες από την κοινοποίηση στην αναιρεσίβλητη των παραπάνω δικαστικών αποφάσεων, που διέταξαν την έξοδο της αναιρεσείουσας από την εταιρία και ότι ακολούθησε μέσα σε εύλογο χρόνο η νόμίμη διαδικασία μείωσης του εταιρικού κεφαλαίου, η αναιρεσείουσα δικαιούται να ζητήσει μόνο τη λύση της εταιρίας, ενώ η εισφορά της παραμένει στην περιουσία της αναιρεσίβλητης, δηλαδή αυτή εξακολουθεί να είναι κάτοχος των λατομείων και δικαιούχος κατά χρήση του μισθωτικού δικαιώματος εκμετάλλευσης αυτών.

Συνακόλουθα, εφόσον και το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, έκρινε μη νόμιμη και απέρριψε την αγωγή της αναιρεσείουσας, έστω και με διαφορετική αιτιολογία, σε ορθό αποτέλεσμα κατέληξε και ο μοναδικός λόγος της αίτησης αναίρεσης από τον αριθμό 1 εδ. α' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται στην αναιρεσιβαλλομένη ευθεία παραβίαση των καθοριζόμενων διατάξεων του ν. 660/1977 και του ν. 1428/1984, καθώς και του άρθρου 779 του ΑΚ, είναι αβάσιμος.

Κατόπιν αυτού, πρέπει η αναίρεση ν' απορριφθεί (άρθρο 578 ΚΠολΔ) και η αναιρεσείουσα να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176 και 180 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25-10-2004 αίτηση της εταιρίας με την επωνυμία "MAΡKBE AE για αναίρεση της 1349/2004 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια διακόσια (1.200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 12 Μαρτίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Απριλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ