Supreme Court dismisses appeal on jurisdictional ground as civil courts had acquired competence before judgment.

Απόφαση 665 / 2016 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 665/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αντώνιο Ζευγώλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, κωλυομένης της Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δήμητρας Παπαντωνοπούλου και του αρχαιοτέρου Αρεοπαγίτη Κωνσταντίνου Τσόλα, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Γεώργιο Κοντό, Αβροκόμη Θούα και Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Σεπτεμβρίου 2016, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ν.π.δ.δ. - Ο.Τ.Α. με την επωνυμία "Δήμος Ήλιδας", που εδρεύει στην Αμαλιάδα και εκπροσωπείται νόμιμα, εκπροσωπήθηκε δε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Κλεονίκη Γκουβίτσα.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ν. Λ. του Π., 2) Γ. συζύγου Ε. Ν., και 3) Λ. Β., ως ασκούσας την επιμέλεια των ανηλίκων τέκνων της Ν. και Θ. Λ., απάντων κατοίκων .... Ο πρώτος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σπυρίδωνα Πιτσίνη με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ., ενώ οι δεύτερη και τρίτη αναιρεσίβλητες δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-11-2009 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων και προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, η οποία κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αμαλιάδας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 68/2013 του ίδιου Δικαστηρίου και 158/2015 του Μονομελούς Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 13-10-2015 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιλτιάδης Χατζηγεωργίου, ανέγνωσε την από 16-9-2016 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του λόγου αναιρέσεως. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 158/2015 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πατρών, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών του άρθρου 681Α ΚΠολΔ και δέχθηκε ως προς τους αναιρεσίβλητους την από 2-9-2013 έφεση του αναιρεσείοντος, περιορίζοντας τα επιδικασθέντα πρωτοδίκως εις βάρος του ποσά.

Η έφεση αυτή στρεφόταν κατά της 68/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αμαλιάδας, που είχε δεχτεί εν μέρει την από 2-11-2009 αγωγή των αναιρεσιβλήτων, με την οποία (μετά τον εν μέρει περιορισμό του καταψηφιστικού αιτήματος σε αναγνωριστικό) ζητούνταν μεταξύ άλλων αφ' ενός να υποχρεωθεί ο αναιρεσείων να τους καταβάλει διάφορα χρηματικά ποσά ως διατροφή τους και προς ικανοποίηση της ψυχικής τους οδύνης και αφ' ετέρου να αναγνωριστεί ότι υποχρεούται να τους καταβάλει για τους ίδιους λόγους πρόσθετα όμοια ποσά.

Η αίτηση αναιρέσεως, ασκήθηκε νομότυπα και μάλιστα από διάδικο που έχει έννομο συμφέρον, δεδομένου ότι κατά τα άρθρα 68 και 556 ΚΠολΔ το έννομο συμφέρον, που αποτελεί προϋπόθεση για το παραδεκτό της αναιρέσεως και πρέπει να έχει ο αναιρεσείων, θεμελιώνεται στη βλάβη που υφίσταται αυτός ως ηττηθείς από το περιεχόμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως και με την άσκηση της αναιρέσεως επιδιώκεται η ανατροπή της επιβλαβούς αυτής για τον αναιρεσείοντα συνέπειας (ΑΠ 967/1997).

Προσκομίζεται δε για το παραδεκτό της συζητήσεως κατ' άρθρο 72 § 1 του Ν. 3852/2010 η υπ' αριθμ. ... εγκριτική απόφαση της Οικονομικής Επιτροπής του αναιρεσείοντος Δήμου. Περαιτέρω η εν λόγω αίτηση ασκήθηκε εμπρόθεσμα, ήτοι εντός της νόμιμης προθεσμίας των 30 ημερών, εφόσον η προς τον αναιρεσείοντα επίδοση επικυρωμένου αντιγράφου της προσβαλλομένης αποφάσεως έγινε στις 3-9-2015 (βλ.

την υπ' αριθμ. 9389Γ/3-9-2015 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Αμαλιάδος Μ. Γ.) και η κατάθεση της ένδικης αιτήσεως στη Γραμματεία του Εφετείου Πατρών έγινε στις 13-10-2015 (βλ. σχετική έκθεση καταθέσεως της Γραμματέας του εν λόγω Εφετείου κάτω από την αίτηση αναιρέσεως), μη συνυπολογιζομένου του χρονικού διαστήματος από την ανωτέρω ημερομηνία μέχρι και την 15-9-2015, που λήγουν οι δικαστικές διακοπές (άρθρο 11 § 2 του Ν.1756/1988), καθόσον σύμφωνα με το άρθρο 11 του από 26-6/10-7-1944 Καν.Δ/τος "περί Κώδικος των νόμων περί δικών του Δημοσίου", που έχει εφαρμογή κατά το άρθρο 28 § 4 εδ.

α' του Ν.2579/1998 και επί ν.π.δ.δ. όπως οι Ο.Τ.Α., αναστέλλονται κατά τη διάρκεια των δκαστικών διακοπών οι προθεσμίες προς άσκηση των ενδίκων μέσων (ΑΠ 1337/2014). Επομένως αβάσιμα προβάλλεται από τον παριστάμενο αναιρεσίβλητο με τις εμπροθέσμως κατατεθείσες προτάσεις του ο ισχυρισμός ότι η ένδικη αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε εκπρόθεσμα, ήτοι μετά πάροδο 40 ημερών από την επίδοση της αναιρεσιβαλλομένης, και πρέπει αυτός να απορριφθεί.

ΙΙ. Περαιτέρω από τις διατάξεις των άρθρων 568 § 4 και 576 §§ 1-3 Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι, επί ερημοδικίας στην αναιρετική δίκη, ερευνάται αυτεπαγγέλτως αν ο απολειπόμενος διάδικος επισπεύδει τη συζήτηση ή αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε αρνητική περίπτωση κηρύσσεται απαράδεκτη η συζήτηση ως προς τον διάδικο αυτό, εφόσον πρόκειται για απλή ομοδικία (άρθρο 576 παρ.3 εδ.β', όπως αυτό προστέθηκε με το άρθρο 62 του Ν. 4134/2013).

Αν ο απολειπόμενος διάδικος επισπεύδει τη συζήτηση, αυτή γίνεται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, εφ' όσον όμως ο πληρεξούσιος που υπέγραψε την κλήση-αίτηση ήταν νόμιμα διορισμένος πληρεξούσιος δικηγόρος του (ΟλΑΠ 4/1994, 2/1992), κατά τα άρθρα 94 § 1, 96 § 1 και 97 § 3 ΚΠολΔ, γεγονός που διαπιστώνεται με αυτεπάγγελτη έρευνα του δικαστηρίου (άρθρο 104 εδ.

β' ΚΠολΔ). Στην προκειμένη περίπτωση, κατά τη συζήτηση στην αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο εμφανίσθηκε και παραστάθηκε κατά τη συζήτηση μόνο ο αναιρεσείων και ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων, ενώ δεν εμφανίσθηκαν, ούτε παραστάθηκαν κατά τη συζήτηση αυτή η δεύτερη και η τρίτη εκ των αναιρεσιβλήτων, Γ.

σύζυγος Ε. Ν. και Λ. Β., με την ιδιότητά της ως ασκούσα τη γονική μέριμνα των ανηλίκων τέκνων της Ν. και Θ. Λ.. Από τα έγγραφα της δικογραφίας και ειδικότερα από το αντίγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως, μετά της επ' αυτής επισημειώσεως της αρμόδιας δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αμαλιάδας Μ. Γ., που προσκομίζει ο αναιρεσείων Δήμος, αποδεικνύεται ότι τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως για την ανωτέρω δικάσιμο επέσπευσαν οι αναιρεσίβλητοι δια του πληρεξουσίου τους δικηγόρου Σπυρίδωνος Πιτσίνη.

Ο τελευταίος αποδεικνύεται ότι διορίστηκε ως πληρεξούσιος τόσον του παρισταμένου όσο και των απολειπομένων αναιρεσιβλήτων δυνάμει των υπ' αριθμ. 5613 και 5614/2-9-2016 ειδικών πληρεξουσίων της συμβολαιογράφου Αμαλιάδας Μαρίας Δάγλα-Πολυδώρου. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως, παρά την απουσία των αναιρεσιβλήτων τούτων.

ΙΙΙ. Με το άρθρο 1 του Ν. 1406/1983 υπήχθησαν, μεταξύ άλλων, στην δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων και οι διαφορές που αφορούν την ευθύνη του Δημοσίου, των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου προς αποζημίωση, σύμφωνα με τα άρθρα 105 και 106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα.

Κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, ευθύνη του Δημοσίου ή νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου προς αποζημίωση γεννάται, όχι μόνο από την έκδοση μη νόμιμης εκτελεστής διοικητικής πράξης ή από τη μη νόμιμη παράλειψη εκδόσεως τέτοιας πράξης, αλλά και από μη νόμιμες υλικές ενέργειες των οργάνων του Δημοσίου ή νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου, ή από παραλείψεις οφειλομένων νόμιμων υλικών ενεργειών αυτών, εφόσον οι υλικές αυτές ενέργειες ή παραλείψεις συνάπτονται με την οργάνωση και λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών ή των υπηρεσιών του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου και δεν σχετίζονται με την ιδιωτική διαχείριση του Δημοσίου ή του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου, ούτε οφείλονται σε προσωπικό πταίσμα οργάνου που ενήργησε εκτός του κύκλου των υπηρεσιακών του καθηκόντων.

Έτσι, παρά τα μειονεκτήματα της άποψης αυτής, παγίως οι διαφορές από αυτοκίνητα του Δημοσίου και ν.π.δ.δ. κατά την εκτέλεση της δημόσιας υπηρεσίας υπήγοντο στη δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών Δικαστηρίων. Σύμφωνα δε με το άρθρο 9 του ιδίου άνω Νόμου μόνο οι απαιτήσεις -διαφορές της περ. η' της παρ.2 του άρθρου 1 που γεννήθηκαν και κατέστησαν δικαστικώς επιδιώξιμες μετά τις 11-6-1985 υπήχθησαν στην δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών Δικαστηρίων (ΑΕΔ 31/1998, ΣτΕ 473/2011 ΝΟΜΟΣ).

Νομοθετικός λόγος της ρύθμισης αυτής ήταν, κατά τη σχετική εισηγητική έκθεση, να προετοιμασθεί ο νομικός Κόσμος και τα Δικαστήρια με τη σημαντική μεταβολή που επέφερε το νομοθέτημα αυτό (αύξηση των οργανικών θέσεων, δημιουργία, όπου χρειάζεται, νέων Δικαστηρίων κλπ.). Mε το άρθρο όμως 48 § 1 του Ν.3900/2010 (ΦΕΚ Α 213/17.12.2010) ορίστηκαν τα ακόλουθα: "Στην περίπτωση η' της παραγράφου 2 του άρθρου 1 Ν. 1406/1983 (ΦΕΚ 182 Α) προστίθενται εδάφια ως εξής: "Εξαιρούνται οι διαφορές που αφορούν απαιτήσεις αποζημίωσης οποιασδήποτε μορφής για ζημίες που έχουν προκληθεί από αυτοκίνητο.

Οι διαφορές αυτές υπάγονται στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων. Η ισχύς του προηγούμενου εδαφίου αρχίζει τρεις μήνες μετά τη δημοσίευση του παρόντος στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως". Από τη νεοπαγή αυτή διάταξη προκύπτει ότι, στο πλαίσιο της δυνατότητας που παρέχεται με το άρθρο 94 § 3 του Συντάγματος για την μεταφορά αρμοδιοτήτων στα πολιτικά ή διοικητικά δικαστήρια προκειμένου να επιτυγχάνεται ενιαία εφαρμογή της αυτής νομοθεσίας, μεταφέρονται στην δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων οι διαφορές που αφορούν απαιτήσεις αποζημιώσεως οποιασδήποτε μορφής για ζημιές που έχουν προκληθεί από αυτοκίνητα δεδομένου ότι στις διαφορές αυτές -κατά κανόνα- δεν τίθενται θέματα δημοσίου δικαίου.

Η εφαρμογή της διατάξεως αυτής αρχίζει από 18-3-2011, αφού η δημοσίευση του νόμου στην Εφημ.Κυβ. έγινε την 17-12-2010 και καταλαμβάνει όλες τις απαιτήσεις που αφορούν απαιτήσεις αποζημιώσεως οποιασδήποτε μορφής, για ζημιές από αυτοκίνητα που έχουν προκληθεί, δηλαδή, και εκείνες οι οποίες γεννήθηκαν και κατέστησαν ληξιπρόθεσμες και απαιτητές, πριν από την άνω ημερομηνία (18-3-2011), που τέθηκε σε ισχύ η με αριθμό 48 § 1 διάταξη του νόμου 3900/2010, δεδομένου ότι, ούτε μεταβατική διάταξη που να ορίζει το αντίθετο θεσπίστηκε, ούτε δικαιολογητικός λόγος περί τούτου, (δηλ.

του αντιθέτου), προκύπτει από το κείμενο του νόμου, ενώ, η αιτία και ο λόγος εφαρμογής του, που είναι ο εξορθολογισμός διαδικασιών και επιτάχυνση της διαδικασίας της διοικητικής δίκης, επιτυγχάνεται, πλήρως, με την εκδίκαση όλων των διαφορών που έχουν ήδη γεννηθεί από τα τακτικά πολιτικά δικαστήρια.

Συνεπώς, από την 18-3-2011 όλες οι απαιτήσεις αποζημιώσεως από αυτοκίνητα, και αν ακόμη κατέστησαν ληξιπρόθεσμες και απαιτητές πριν από την άνω ημερομηνία, εισάγονται προς εκδίκαση στα τακτικά πολιτικά δικαστήρια (ΑΠ 329/2014). Τέλος, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 45 του ΚΠολΔ, το δικαστήριο που ήταν καθ' ύλην και κατά τόπον αρμόδιο όταν ασκήθηκε η αγωγή, παραμένει αρμόδιο έως την περάτωση της δίκης, ακόμη και αν, στη διάρκειά της, μεταβληθούν τα πραγματικά περιστατικά που καθορίζουν την αρμοδιότητα.

Η ρύθμιση αυτή αναφέρεται στο αμετάβλητο της αρμοδιότητας του δικαστηρίου που εκκρεμεί η αγωγή και δεν περιλαμβάνει την περίπτωση ασκήσεως αγωγής σε αναρμόδιο δικαστήριο, μετά την οποία επήλθε μεταβολή της αρμοδιότητάς του, μεταξύ άλλων και λόγω νομοθετικής μεταβολής που ρυθμίζει τη δικαιοδοσία των δικαστηρίων κατά τα άρθρα 2 και 4 του ΚΠολΔ (Ολ.ΑΠ 556/1986).

Από αυτό παρέπεται ότι αν, μετά την άσκηση της αγωγής σε αναρμόδιο δικαστήριο, λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας αυτού, επακολούθησε νέα νομοθετική ρύθμιση, βάσει της οποίας το εν λόγω δικαστήριο κατά το χρόνο συζήτησης της αγωγής απέκτησε δικαιοδοσία και κατέστη πλέον αρμόδιο για την εκδίκασή της, δεν συντρέχει περίπτωση κατ' άρθρο 4 εδ.

β' ΚΠολΔ το δικαστήριο να απορρίψει την αγωγή, λόγω έλλειψης της δικαιοδοσίας του. Άλλωστε θα ήταν άτοπο να απορρίπτεται η αγωγή από δικαστήριο που, κατά μεν το χρόνο άσκησής της, δεν είχε δικαιοδοσία και ήταν αναρμόδιο για την εκδίκασή της, μεταγενέστερα όμως, κατά το χρόνο της συζητήσεώς της είχε αποκτήσει δικαιοδοσία και είχε καταστεί αρμόδιο προς τούτο, για το λόγο ότι το δικαστήριο, που είχε δικαιοδοσία και ήταν αρμόδιο για την εκδίκαση της αγωγής κατά το χρόνο άσκησής της, δεν έχει πλέον -μετά τη νομοθετική μεταβολή- δικαιοδοσία και αρμοδιότητα να επιληφθεί της τυχόν νέας αγωγής που ήθελε ασκηθεί ενώπιόν του.

Εξ άλλου ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 4 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται αν το δικαστήριο της ουσίας υπερέβη θετικά τη δικαιοδοσία του, δηλαδή έκρινε ότι έχει δικαιοδοσία και δίκασε υπόθεση που κατά νόμο ανήκε στη δικαιοδοσία άλλου δικαστηρίου, ενώ αν υπερέβη αρνητικά τη δικαιοδοσία του, κρίνοντας ότι στερείται δικαιοδοσίας με συνέπεια να απορρίψει έτσι κατά το άρθρο 4 του ΚΠολΔ την αγωγή, μολονότι κατά νόμο είχε δικαιοδοσία, δεν υποπίπτει στην ως άνω πλημμέλεια αλλά στην πλημμέλεια από τον αριθμό 14 του ως άνω άρθρου, δηλ.

της κήρυξης ή μη κήρυξης απαραδέκτου παρά το νόμο (Ολ.ΑΠ 293/1981, 860/1984, ΑΠ 932/2005).

Εν προκειμένω με τον μοναδικό λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως ο αναιρεσείων Δήμος Ήλιδας προβάλλει την αιτίαση ότι τόσον το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όσο και το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, που έκρινε ομοίως, υπερέβησαν τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων, με το να δεχθούν ότι έχουν δικαιοδοσία να δικάσουν την ένδικη από 2-11-2009 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, ενώ στερούνταν τέτοιας δικαιοδοσίας, δεδομένου ότι η αγωγή αυτή κατατέθηκε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αμαλιάδος στις 11-12-2009 και επιδόθηκε στον ίδιο (αναιρεσείοντα) στις 17-2-2010, δηλ.

ασκήθηκε πριν από την έναρξη ισχύος του άρθρου 48 του Ν.3900/2010 (18-3-2011), που μεταβίβασε τη σχετική αρμοδιότητα των προαναφερόμενων υποθέσεων από τα διοικητικά στα πολιτικά δικαστήρια. Με βάση όμως τα όσα προεκτέθηκαν, εφόσον αφ'ενός οι υποθέσεις που κατά το άρθρο 48 § 1 του Ν.3900/2010 υπήχθησαν στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων αφορούσαν και εκείνες τις αξιώσεις που είχαν γεννηθεί και ήταν δικαστικά επιδιώξιμες πριν από την ισχύ της διατάξεως αυτής, αφ'ετέρου δε κατά τη συζήτηση της ένδικης αγωγής στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο που έγινε στις 14-3-2013, τα πολιτικά δικαστήρια είχαν αποκτήσει πλέον δικαιοδοσία για την εκδίκασή της, τόσο το πρωτοβάθμιο δικαστήριο όσο και το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, που δέχθηκαν ότι τα πολιτικά δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία για να δικάσουν την ένδικη αγωγή, δεν παρέλειψαν παρά το νόμο να κηρύξουν απαράδεκτο με την άρνηση δικαιοδοσίας των πολιτικών δικαστηρίων για την εκδίκαση αυτής.

Επομένως ο μοναδικός λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, όπως ορθά εκτιμάται, είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η από 13-10-2015 αίτηση του αναιρεσείοντος Δήμου Ήλιδας, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 158/2015 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Πατρών και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του παρισταμένου αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), ο οποίος κατέθεσε προτάσεις, μειωμένα όμως κατ' άρθρο 281 του Κώδικα Δήμων & Κοινοτήτων (Ν.3463/2006).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. 158/2015 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Πατρών και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του παρισταμένου αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των οκτακοσίων (800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Νοεμβρίου 2016.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 24 Νοεμβρίου 2016.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ