Supreme Court dismisses appeal on non-appealable interest calculation, upholding lower court's discretion on damages.

Απόφαση 663 / 2022 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 663/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ευστάθιο Νίκα, Μαρία Βάρκα, Άννα Αγγελάτου - Βασιλείου και Αλεξάνδρα Αποστολάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Ιανουαρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Βασιλική Νακοπούλου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσίβλητης: Α. Α. του Γ., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο της Ελευθερία Τσιουβάρα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-10-2017 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 781/2019 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 641/2020 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 30-6-2020 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Αλεξάνδρα Αποστολάκη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με το άρθρο 932 του ΑΚ, "Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη, κατά την κρίση του, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του.

Σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου η χρηματική ικανοποίηση μπορεί να επιδικαστεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης". Κατά την έννοια του άρθρου αυτού, το δικαστήριο της ουσίας, αφού δεχθεί, ότι συνεπεία αδικοπραξίας προκλήθηκε σε κάποιο πρόσωπο ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη, καθορίζει στη συνέχεια το ύψος της οφειλόμενης γι' αυτήν χρηματικής ικανοποίησης, με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και της λογικής, λαμβάνοντας ιδίως υπόψη, ως κριτήρια, το είδος της προσβολής, την έκταση της βλάβης, τις συνθήκες τέλεσης της αδικοπραξίας, τη βαρύτητα του πταίσματος του υπόχρεου, το τυχόν συντρέχον πταίσμα του δικαιούχου και την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των διαδίκων μερών.

Ο προσδιορισμός του ποσού της εύλογης χρηματικής ικανοποίησης αφέθηκε στην ελεύθερη εκτίμηση του δικαστηρίου, η σχετική κρίση του οποίου δεν υπόκειται, κατ' αρχήν, σε αναιρετικό έλεγχο, αφού σχηματίζεται από την εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), χωρίς υπαγωγή του πορίσματος σε νομική έννοια, ώστε να μπορεί να κριθεί εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου, είτε ευθέως, είτε εκ πλαγίου, για έλλειψη νόμιμης βάσης.

Επιβάλλεται, όμως, σε κάθε περίπτωση, να τηρείται, κατά τον καθορισμό του ποσού που επιδικάζεται, η αρχή της αναλογικότητας, ως γενική νομική αρχή και μάλιστα αυξημένης τυπικής ισχύος, υπό την έννοια ότι η σχετική κρίση του δικαστηρίου δεν πρέπει να υπερβαίνει τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, πράγμα που, αν συμβαίνει, ελέγχεται ως παραβίαση της πιο πάνω γενικής νομικής αρχής, ήτοι ως πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ (ΟλΑΠ 9/2015, ΑΠ 548/2021, ΑΠ 525/2021, ΑΠ 553/2019, ΑΠ 1207/2017).

Στην ερευνώμενη περίπτωση, το Εφετείο, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, προκειμένου να αποφανθεί σχετικά με το κεφάλαιο της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, που επιδικάσθηκε στην ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, δέχθηκε τα εξής: "Στις 2-12-2016 και περί ώρα 15.20, η ενάγουσα, οδηγώντας το με αρ.

κυκλοφορίας ... αυτοκίνητο, κυριότητάς της, εκινείτο επί της οδού 25ης Μαρτίου, στο Ν. Ψυχικό, με κατεύθυνση από Ψυχικό προς Χαλάνδρι. Η ανωτέρω οδός είναι διπλής κατεύθυνσης, με μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση και συνολικό πλάτος οδοστρώματος 8 περίπου μέτρων, ενώ στο μέσον αυτής φέρει διπλή διαχωριστική γραμμή.

Όταν η ενάγουσα έφθασε στο ύψος του οικοδομικού αριθμού 28, λόγω της αυξημένης κίνησης που επικρατούσε, διέκοψε προσωρινά την πορεία της όπισθεν έτερου ακινητοποιημένου οχήματος, όπισθεν δε αυτής, για τον ίδιο λόγο, ακινητοποιήθηκε το με αρ. κυκλοφορίας ... ΙΧ.Ε αυτοκίνητο του τρίτου, μη διαδίκου στην παρούσα δίκη, Δ.

Α.. Κατά τον αυτό χρόνο, επί της ίδιας ως άνω οδού και με την ίδια κατεύθυνση, εκινείτο ο Β. Ζ., οδηγώντας το ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία με αρ. κυκλοφορίας ... IXE αυτοκίνητο. Ο τελευταίος, λόγω έλλειψης προσοχής την οποία όφειλε και μπορούσε να επιδείξει, δεν αντιλήφθηκε εγκαίρως την προσωρινή διακοπή πορείας στην οποία προέβησαν τα έμπροσθεν αυτού οχήματα, με αποτέλεσμα να επιπέσει με το εμπρόσθιο μέρος του οχήματός του στο οπίσθιο μέρος του με αρ.

κυκλοφορίας ... ΕΙΧ αυτοκινήτου, το οποίο και ώθησε προς τα εμπρός, με συνέπεια να επιπέσει αυτό στο οπίσθιο μέρος του οχήματος της ενάγουσας. Αποκλειστικά υπαίτιος της ένδικης σύγκρουσης είναι ο οδηγός του ασφαλισμένου στην εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία Β. Ζ., ο οποίος οδηγούσε χωρίς την απαιτούμενη σύνεση και προσοχή και χωρίς να ασκεί την αναγκαία εποπτεία επί του οχήματός του, όπως όφειλε και μπορούσε υπό τις επικρατούσες συνθήκες να ενεργεί, ώστε να μπορεί κάθε στιγμή να πραγματοποιεί τους απαραίτητους χειρισμούς και ελιγμούς προς αποφυγή ατυχημάτων, με αποτέλεσμα να επιπέσει στα έμπροσθεν του ακινητοποιημένα οχήματα.

Ο ως άνω οδηγός (Β. Ζακυνθινός), όπως προκύπτει από την από 2-12-2016 υπεύθυνη δήλωση ατυχήματος προς την ασφαλιστική του εταιρεία, συνομολόγησε την υπαιτιότητά του, ενώ η εναγομένη αποζημίωσε πλήρως τον οδηγό του μεσαίου αυτοκινήτου Δ. Α. για τις υλικές του ζημίες. Ο ισχυρισμός της εναγομένης περί συντρέχοντος πταίσματος της ενάγουσας για τη σοβαρότητα του τραυματισμού της, λόγω του ότι δεν έφερε προστατευτική ζώνη, δεν αποδεικνύεται από κανένα αποδεικτικό στοιχείο και ορθώς απορρίφθηκε ως αβάσιμος από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλουμένη απόφαση, απορριπτομένου ως αβασίμου του δευτέρου λόγου της εφέσεως αυτής με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι συνεπεία της ώθησης που δέχθηκε το όχημα της ενάγουσας, "τραντάχθηκε" ο αυχένας της τελευταίας, με αποτέλεσμα να νιώσει ζάλη και κεφαλαλγία. Ενόψει δε του ότι μετά την παρέλευση πέντε ημερών από την ημέρα του ατυχήματος εξακολουθούσε να υποφέρει από ζάλη και ίλιγγο, η ενάγουσα επισκέφθηκε τα επείγοντα ορθοπεδικά ιατρεία του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών "ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ", όπου διαπιστώθηκε αυχεναλγία, χωρίς όμως νευρολογική σημειολογία και εμφανή οστική βλάβη, ενώ της τοποθετήθηκε αυχενικό κολάρο και της χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια 10 ημερών (βλ.

με αρ. πρωτ. .../14-12-2016 ιατρική γνωμάτευση της Α' Ορθοπαιδικής Κλινικής του ως άνω Νοσοκομείου, σε συνδυασμό με το από 7-12-2016 έγγραφο του ιδίου Νοσοκομείου). Στις 8-12-2016 εξετάσθηκε στο ορθοπεδικό τμήμα των επειγόντων περιστατικών του Π.Γ. Νοσοκομείου "ΑΤΤΙΚΟΝ", όπου διαπιστώθηκε κάκωση αυχένα "δίκην μαστιγίου" και εμμένουσα αυχεναλγία, και υποβλήθηκε σε ακτινολογικό έλεγχο, ο οποίος ήταν αρνητικός, ήτοι δίχως σαφείς οστικές αλλοιώσεις.

Επανεξετάσθηκε διαδοχικά στις 13-12-2016, οπότε της χορηγήθηκε αναρρωτική άδεια επτά (7) ημερών, στις 21-12-2016, οπότε της τέθηκε σκληρό κολάρο σε αντικατάσταση του μαλακού και της χορηγήθηκε εκ νέου αναρρωτική άδεια 21 ημερών, καθώς και στις 11-1-2017, όπου της εδόθησαν εκ νέου οδηγίες και 15 ημέρες αναρρωτική άδεια (βλ.

με αρ. πρωτ. .../13-12-2016 ιατρική βεβαίωση του ως άνω νοσοκομείου). Στις 23-1-2017, η ενάγουσα έπεσε στο πάτωμα της οικίας της υπέστη κάκωση πηχεοκαρπικής δεξιά, πλην όμως από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν προκύπτει ότι ο τραυματισμός της αυτός συνδέεται αιτιωδώς με το ένδικο ατύχημα, αφού δεν αποδείχθηκε ότι αυτός προκλήθηκε λόγω της ζάλης που αισθάνθηκε εξ αιτίας του κατ' αυτό τραυματισμού της.

Εξάλλου, στις 15-2-2017 υποβλήθηκε σε απεικονιστικό έλεγχο στην Κεντρική Κλινική Αθηνών και στις 16-2-2017 εξετάσθηκε από τον ιατρό ορθοπεδικό, Γ. Σ., όπου διαπιστώθηκε άλγος τραχήλου - αυχένα, μυϊκός σπασμός τραπεζοειδών - ωμικών ζωνών και άνω ραχιαίων μυών, αδυναμία στροφικών κινήσεων της κεφαλής καθώς και ευθειασμός -απώλεια της φυσιολογικής λόρδωσης της ΑΜΣΣ.

Ο ως άνω περιγραφόμενος τραυματισμός της ενάγουσας προκύπτει από το σύνολο των ιατρικών εγγράφων που προαναφέρθηκαν, απορριπτομένου ως αβασίμου του πρώτου λόγου της εφέσεως της εναγομένης, με τον οποίο η τελευταία αμφισβητεί το μέγεθος και τις συνέπειες αυτού[...] Επίσης, αποδείχθηκε ότι κατά την ένδικη σύγκρουση υπέστη φθορές το αυτοκίνητο της ενάγουσας, για την αποκατάσταση των οποίων απαιτείται να δαπανηθεί το ποσό των 567,77 ευρώ για αγορά καινούριων ανταλλακτικών προς αποκατάσταση των βλαβέντων τμημάτων αυτού (357,84 ευρώ για οπίσθιο προφυλακτήρα + 103,68 ευρώ για τραβέρσα οπίσθιου προφυλακτήρα + 106,25 ευρώ για ποδιά οπίσθιου προφυλακτήρα), καθώς και το ποσό των 240 ευρώ για εργασίες αντικατάστασης των ως άνω βλαβέντων τμημάτων και βαφής του οπίσθιου προφυλακτήρα, και συνολικά το ποσό των 761,63 ευρώ (βλ.

προσκομιζόμενη προσφορά της εταιρείας με την επωνυμία "..."). Επομένως το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο με την εκκαλουμένη απόφαση δέχτηκε, ότι η ζημία της ενάγουσας λόγω των ζημιών που υπέστη το αυτοκίνητό της κατά το ένδικο ατύχημα ανέρχεται στο ίδιο ως άνω ποσό των 761,63 ευρώ, ορθά τις αποδείξεις εκτίμησε, απορριπτομένων ως αβασίμων όσων αντίθετων υποστηρίζονται με τον τρίτο λόγο της εφέσεως της εναγομένης.

Εξ άλλου, το αυτοκίνητο της ενάγουσας, εργοστασίου κατασκευής FORD τύπου FIESTA, κυλινδρισμού 1499 cc, αμόλυβδο καταλυτικό, με ημερομηνία πρώτης κυκλοφορίας την 29-6-2016, αξίας κατά τον χρόνο της ένδικης σύγκρουσης 13.000 ευρώ, λόγω του ότι όλα τα βλαβέντα ως άνω τμήματα αυτού αντικαταστάθηκαν με καινούρια, χωρίς να απαιτηθούν εμφανείς επισκευαστικές εργασίες (σφυρηλάτηση κ.λπ.), υπέστη μικρή μείωση της αγοραστικής του αξίας (λόγω της βαφής του οπίσθιου προφυλακτήρα), ανερχόμενης στο ποσό των 500 ευρώ, και όχι στο ποσό των 1.300 ευρώ, όπως εσφαλμένα δέχτηκε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλουμένη απόφαση, δεκτού γενομένου εν μέρει ως κατ' ουσίαν βασίμου του τετάρτου λόγου της εφέσεως της εναγομένης. [...] Τέλος, από τα παραπάνω αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, σε συνδυασμό με τα διδάγματα της κοινής πείρας, προκύπτει ότι η ενάγουσα, συνεπεία του τραυματισμού της κατά το ένδικο ατύχημα και της ταλαιπωρίας την οποία υπέστη, αλλά και συνεπεία της στενοχώριας που της προκάλεσαν οι ζημίες που προκλήθηκαν στο αυτοκίνητό της, υπέστη ηθική βλάβη, για την αποκατάσταση της οποίας δικαιούται χρηματικής ικανοποίησης.

Ενόψει δε των συνθηκών του ατυχήματος, της αποκλειστικής υπαιτιότητας του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου, του είδους των ζημιών που υπέστη το αυτοκίνητό της, του είδους του τραυματισμού της και της εξαιτίας αυτού ταλαιπωρίας της, της ηλικίας αυτής (28 ετών κατά το χρόνο του ατυχήματος), και της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασής της (όχι δε και της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, της οποίας η ευθύνη είναι εγγυητική), το ποσό της χρηματικής ικανοποίησης που δικαιούται η ενάγουσα ανέρχεται σε 10.150 ευρώ (εκ του οποίου 10.000 ευρώ λόγω του τραυματισμού της και 150 ευρώ λόγω των ζημιών στο αυτοκίνητό της), το οποίο, μετά την στάθμιση των κατά νόμον στοιχείων, κρίνεται εύλογο...".

Το Εφετείο με την κρίση του αυτή ως προς το κονδύλιο της αποζημίωσης λόγω ηθικής βλάβης, δεν παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας, ούτε υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας. Τούτο διότι το ανωτέρω ποσό κατά την κοινή πείρα, τη δικαστηριακή πρακτική και τη συνείδηση για το δίκαιο, δεν υπερτερεί καταφανώς εκείνου, που συνήθως επιδικάζεται σε παρόμοιες περιπτώσεις χρηματικής ικανοποίησης, με βάση τα αναφερόμενα στην απόφαση προσδιοριστικά κριτήρια για τον καθορισμό αυτής και συγκεκριμένα, αφενός μεν την έλλειψη συνυπαιτιότητάς της στο ένδικο τροχαίο ατύχημα, το είδος των ζημιών που υπέστη το αυτοκίνητό της, την προπεριγραφείσα βαρύτητα του τραυματισμού της (άλγος τραχήλου - αυχένα, μυϊκός σπασμός τραπεζοειδών - ωμικών ζωνών και άνω ραχιαίων μυών, αδυναμία στροφικών κινήσεων της κεφαλής καθώς και ευθειασμός-απώλεια της φυσιολογικής λόρδωσης της ΑΜΣΣ) και την ταλαιπωρία που υπέστη συνεπεία αυτού, καθόσον υποβλήθηκε σε επανειλημμένες εξετάσεις από δημόσια νοσοκομεία (7-12-2016, 8-12-2016, 13-12-2016, 21-12-2016 και 11-1-2017), απόπου της χορηγήθηκε, συνολικά επί περίπου ένα δίμηνο, αναρρωτική άδεια από την εργασία της και της τοποθετήθηκε αυχενικό κολάρο, καθώς και (υποβλήθηκε) σε είκοσι φυσικοθεραπείες, αφετέρου δε το νεαρό της ηλικίας της (28 ετών κατά το χρόνο του ατυχήματος) και την κοινωνική και οικονομική της κατάσταση (υπάλληλος-νοσηλεύτρια σε ιδιωτικό ιατρείο).

Συνακολούθως, το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, δεν παραβίασε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 932 του ΑΚ και 2 παρ. 1 και 25 του Συντάγματος, αλλά, με το σύνολο των προεκτιθέμενων παραδοχών του, διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο και, έτσι, δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση και ο 1ος λόγος της αναίρεσης από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Το άρθρο 346 του ΑΚ, που όριζε ότι "ο οφειλέτης χρηματικής οφειλής, και αν δεν είναι υπερήμερος, οφείλει νόμιμους τόκους αφότου επιδόθηκε η αγωγή για το ληξιπρόθεσμο χρέος", αντικαταστάθηκε με το άρθρο 2 του ν. 4055/2012, που ισχύει, κατά το άρθρο 113 του νόμου αυτού, από 2-4-2012, κατά το οποίο: "Ο οφειλέτης χρηματικής οφειλής, και αν δεν είναι υπερήμερος, οφείλει νόμιμους τόκους αφότου επιδόθηκε η αγωγή ή η διαταγή πληρωμής για το ληξιπρόθεσμο χρέος (τόκος επιδικίας).

Το ποσοστό του τόκου επιδικίας είναι δύο (2) εκατοστιαίες μονάδες ανώτερο του τόκου υπερημερίας, όπως ο τελευταίος ορίζεται εκάστοτε από το νόμο ή με δικαιοπραξία. Η προσαύξηση αυτή δεν ισχύει, εάν πριν από τη συζήτηση της αγωγής ο οφειλέτης αναγνωρίσει εγγράφως την οφειλή ή συμβιβασθεί εξωδίκως, ή εάν δεν ασκήσει ανακοπή κατά της διαταγής πληρωμής αντιστοίχως.

Με αίτημα του εναγομένου το δικαστήριο δύναται κατ' εξαίρεση, εκτιμώντας τις περιστάσεις, να επιδικάσει την απαίτηση με το νόμιμο ή συμβατικό τόκο υπερημερίας. Η εξαίρεση ισχύει ιδίως για τις κατ' εύλογη κρίση του δικαστηρίου επιδικαζόμενες απαιτήσεις. Από τη δημοσίευση της οριστικής απόφασης που επιδικάζει εντόκως χρηματική οφειλή ή απορρίπτει ανακοπή κατά της διαταγής πληρωμής το ποσοστό του τόκου επιδικίας είναι τρεις (3) εκατοστιαίες μονάδες ανώτερο του τόκου υπερημερίας.

Η προσαύξηση αυτή δεν ισχύει εάν δεν ασκηθεί ένδικο μέσο". Σύμφωνα με τη νέα αυτή ρύθμιση αυξάνεται το ποσοστό των τόκων επιδικίας, προκειμένου να περιοριστούν η φιλοδικία και η άσκοπη απασχόληση των δικαστηρίων από δικαστικούς αγώνες που δεν έχουν ουσία, ενώ ενθαρρύνεται και επιβραβεύεται άμεσα ο οφειλέτης που, μεταξύ των άλλων, πριν από τη συζήτηση της αγωγής, αναγνωρίσει εγγράφως την οφειλή ή συμβιβασθεί εξωδίκως.

Αν μάλιστα εμμένει να αντιδικεί, μολονότι ηττήθηκε πρωτοδίκως διακινδυνεύει περαιτέρω αύξηση του επιτοκίου επιδικίας, γι' αυτό και εδώ ενθαρρύνεται και επιβραβεύεται άμεσα ο διάδικος που ηττήθηκε, αν αποδεχθεί την οριστική απόφαση και τερματίσει την αντιδικία. Η εξαίρεση που προβλέπεται επιτρέπει στο δικαστή να σταθμίσει εκείνες τις περιπτώσεις που ο εναγόμενος ευλόγως αντιδικεί, επειδή πρόκειται για απαίτηση εύλογης χρηματικής ικανοποίησης (π.χ.

ηθική βλάβη) ή επειδή προβάλλει ένσταση συμψηφισμού (βλ. αιτιολογική έκθεση ν. 4055/2012). Έτσι, ο νόμιμος τόκος, μετά την επίδοση της αγωγής είναι πλέον ο (αυξημένος) τόκος επιδικίας. Σημειώνεται ότι δεν απαιτείται ρητή μνεία γι' αυτό στη δικαστική απόφαση, ενώ, αντίθετα, απαιτείται ρητή αναφορά σ' αυτήν, όταν το δικαστήριο κατ' εξαίρεση επιδικάζει την απαίτηση με το νόμιμο ή το συμβατικό επιτόκιο υπερημερίας (ΑΠ 553/2019, ΑΠ 1059/2017, ΑΠ 308/2017).

Στην προκειμένη περίπτωση, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, το Εφετείο, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του αριθμού 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ με το να επιδικάσει (αυξημένους) τόκους επιδικίας, κατά το άρθρο 346 ΑΚ, όπως ισχύει μετά την εν λόγω αντικατάστασή του, που ορθά εφάρμοσε, δεχόμενο, ότι ο σχετικός (6ος) λόγος της έφεσης της αναιρεσείουσας πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι, όπως, κατά λέξη, αναγράφεται στην απόφασή του, "...δεν προέκυψε, ότι υπάρχει εύλογη αντιδικία που να δικαιολογεί, κατά τη δυνητική ευχέρεια του Δικαστηρίου, την εφαρμογή του άρθρου 346 εδάφ.

δ' και ε' του ΑΚ και συνεπώς το σχετικό αίτημα της εναγομένης για επιβολή τόκου υπερημερίας και όχι επιδικίας, ορθώς απορρίφθηκε σιγή από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο...", δηλαδή, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, δεν υπάρχει εύλογη αντιδικία που να δικαιολογεί, κατά τη δυνητική ευχέρειά του, την εφαρμογή του άρθρου 346 εδάφ.

δ' και ε' του ΑΚ. Συνακολούθως, πρέπει ο 2ος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν τούτων, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα, στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 εδάφ. ε' του ΚΠολΔ, όπως ισχύει) και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά της (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30-06-2020 αίτηση (αριθμ. κατάθ. 627/27-07-2020) για αναίρεση της 641/2020 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάζει την εισαγωγή του παραβόλου, που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα, στο δημόσιο ταμείο.

Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, το ύψος των οποίων ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1η Απριλίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 19 Απριλίου 2022.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ