Supreme Court dismisses appeal on traffic accident liability, ruling lower court properly considered all evidence including autopsy and witness depositions.

Απόφαση 660 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 660/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Νοεμβρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Κ. Κ. του Χ., 2. Φ. Κ., το γένος Μ., 3. Α. Κ. του Κ., 4. Σ. Κ. του Κ., κατοίκων ..., 5. Μ. Μ. του Γ., κατοίκου ... και 6. Α. Μ., συζ. Μ. Μ., το γένος Γ., κατοίκου ..., όλοι οι ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Νικολάου Διαλυνά, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Σ. Ο. του Β., ο οποίος απεβίωσε και την δίκη συνεχίζουν οι νόμιμοι κληρονόμοι του: α) Σ. χήρα Σ. Ο., β) Ε. Ο. του Σ. και γ) Α. Ο. του Σ., κατοίκων ..., όλοι οι ανωτέρω δεν εμφανίσθηκαν και δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, 2. Α. Τ. του Λ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν εμφανίσθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, 3. Του Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης (ΟΑΣΘ) που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Διονυσίου Καραλή και κατέθεσε προτάσεις και 4. Της ασφαλιστικής ελληνικής εταιρείας γενικών ασφαλειών με την επωνυμία (ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ-ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ ΜΙΝΕΤΤΑ ΑΕΓΑ) που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Ευθυμίου Καραϊσκου και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7/3/2001 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 20656/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2497/2004 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 6/7/2005 αίτησή τους, επί της οποίας εκδόθηκε η 2074/2006 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε την συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επανέφεραν προς συζήτηση οι αναιρεσείοντες με την από 14/1/2008 κλήση τους, επί της οποίας εκδόθηκε η 1175/2010 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε την συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επανέφεραν προς συζήτηση οι αναιρεσείοντες με την από 12-4-2011 κλήση τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης ανέγνωσε την από 14/11/2006 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την Υπηρεσία Αρεοπαγίτη Αντωνίου Παπαθεοδώρου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Οι πληρεξούσιοι των 3ου και 4ου των αναιρεσιβλήτων ζήτησαν την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Κατά το άρθρο 576 § 2 του Κ.Πολ.Δ., αν ο αντίδικος εκείνου που επισπεύδει τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί, αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση, παρά την απουσία εκείνου που κλητεύθηκε. Αν η κλήση για τη συζήτηση δεν επιδόθηκε καθόλου ή δεν επιδόθηκε νόμιμα, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση.-

Στην προκειμένη περίπτωση, με την από 12.4.2011 κλήση των αναιρεσειόντων φέρεται προς συζήτηση η από 6.7.2005 και με αριθμό κατάθεσης 248/2005 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2497/2004 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των αυτοκινήτων. Περαιτέρω, από τις προσκομιζόμενες υπ' αριθμ. 318, 320, 322 με ημέρα Τρίτη, 20, του μη αναφερόμενου μηνός του έτους 2011 και 97 με ημέρα Τρίτη, 28, του επίσης μη αναφερόμενου μηνός του έτους 2011 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης ..., προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κλήσης αυτής με πράξη ορισμού δικασίμου προς συζήτηση για την 13.1.2012, κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση της υπόθεσης με επισημείωση στο πινάκιο για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας, επιδόθηκε νομίμως με επιμέλεια των αναιρεσειόντων στους υπό στοιχεία 1 α, 1 β και 1 γ τρεις πρώτους εκ των αναιρεσιβλήτων Σ.

χήρα Σ. Ο., Ε. Ο. του Σ. και Α. Ο. του Σ., αντίστοιχα, οι οποίοι υπό την ιδιότητά τους ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αποβιώσαντος πρώτου αρχικά αναιρεσίβλητου Σ. Ο. του Β. υπεισήλθαν στην δικονομική θέση αυτού, καθώς και στον δεύτερο των αναιρεσιβλήτων Α. Τ. του Λ.. Και ναι μεν ο μήνας της επίδοσης δεν αναφέρεται στις παραπάνω τέσσερις εκθέσεις επίδοσης, πλην όμως από τον συνδυασμό της ημερομηνίας που φέρει η έγγραφη παραγγελία προς επίδοση που δόθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο των αναιρεσειόντων Νικόλαο Διαλυνά στον πιο πάνω δικαστικό επιμελητή και η οποία είναι η 22 Ιουνίου 2011, προς το σε χρήση ημερολόγιο του έτους αυτού, προκύπτει ότι μετά την ημερομηνία αυτή (22.6.2011) και μέχρι το τέλος του εν λόγω έτους, η μεν Τρίτη, 20 του μηνός, αντιστοιχεί στον μήνα Σεπτέμβριο, η δε Τρίτη, 28 του μηνός, αντιστοιχεί στον μήνα Ιούνιο και έτσι προκύπτει, πλέον του νομοτύπου, και το εμπρόθεσμο της κλήτευσης των ως άνω εκ των αναιρεσιβλήτων για την ως άνω αρχικά ορισθείσα δικάσιμο.

Επομένως, εφόσον αυτοί δεν εμφανίσθηκαν κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία τους, σύμφωνα με την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 576 § 2 του Κ.Πολ.Δ. σε συνδυασμό προς εκείνη του άρθρου 226 § 4 του ίδιου Κώδικα, η οποία εφαρμόζεται και στη διαδικασία της δίκης για την αναίρεση.-

ΙΙ.- Ο το άρθ. 559 αριθμ. 19 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της απόφασης, τα περιστατικά που είναι αναγκαία, για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων, για την εφαρμογή της εφαρμοσθείσας διάταξης, ή της μη συνδρομής των όρων αυτών, που αποκλείουν την εφαρμογή της, όπως, επίσης και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, σε ότι αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, όχι δε και όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων (ανάλυση-στάθμιση-αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού) και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές και διατυπώνεται με σαφήνεια στην απόφαση, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 § 1 Κ.Πολ.Δ. (Ολ.ΑΠ 1/1999). Ανεπάρκεια δε και ασάφεια αιτιολογιών υπάρχει όταν από το αιτιολογικό δεν προκύπτουν τα πραγματικά περιστατικά, που είναι αναγκαία για τη δικαιολόγηση της εφαρμοσθείσας διάταξης ουσιαστικού δικαίου, καθιστώντας έτσι ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο.-

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά περί πραγμάτων κρίση του, τα ακόλουθα γεγονότα : Στις 30.7.1997 και περί ώρα 14.30, ο ήδη αποβιώσας πρώτος των αναιρεσιβλήτων Σ. Ο., οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΦ αυτοκίνητό του, που ήταν ασφαλισμένο στην ήδη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ ΜΙΝΕΤΤΑ ΑΕΓΑ", εκινείτο επί της οδού Κωνσταντινουπόλεως της περιοχής Σταυρούπολης Θεσσαλονίκης, πλησίον της οδού Σωτήρος, με την οποία διασταυρώνεται καθέτως, με κατεύθυνση την έξοδο της πόλης.

Η οδός Κωνσταντινουπόλεως, στο σημείο εκείνο, είναι ευθεία σε απόσταση εκατό περίπου μέτρων, έχει συνολικό πλάτος 12,60 μ., είναι διπλής κατεύθυνσης, με δύο κατά κατεύθυνση λωρίδες κυκλοφορίας, και τα δύο ρεύματά της διαχωρίζονται μεταξύ τους με συνεχόμενη διπλή διαχωριστική γραμμή. Πριν φθάσει στην οδό Σωτήρος, την οποία ήθελε να ακολουθήσει με ελιγμό προς τα αριστερά, κατέλαβε την εσωτερική λωρίδα κυκλοφορίας, επιβραδύνοντας προοδευτικά την ταχύτητα του οχήματός του, αφού προηγουμένως έκανε γνωστή την πρόθεσή του, χρησιμοποιώντας για το σκοπό αυτό τους δείκτες πορείας του αυτοκινήτου του, και ακινητοποίησε το αυτοκίνητό του, αναμένοντας να ελευθερωθεί το οδόστρωμα που προοριζόταν για την αντίθετη προς την κατεύθυνσή του κυκλοφορία.

Την ίδια στιγμή, το χωρίς αριθμό κυκλοφορίας δίκυκλο μοτοποδήλατο, εργοστασίου κατασκευής YAMAHA, που με οδηγό τον Χ. Κ. ακολουθούσε το πιο πάνω αυτοκίνητο του Σ. Ο., επέπεσε με το εμπρόσθιο αριστερό τμήμα του στο άκρο δεξιό τμήμα του προπορευόμενου αυτοκινήτου, με αποτέλεσμα να ανατραπεί το μοτοποδήλατό του, ο ίδιος να εκτιναχθεί στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας, στην οποία εκινείτο το οδηγούμενο από τον δεύτερο των αναιρεσιβλήτων Α.

Τ. υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΔΧ αρθρωτό λεωφορείο, ιδιοκτησίας του τρίτου των αναιρεσιβλήτων Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης (ΟΑΣΘ) και να καταπατηθεί από τον εμπρόσθιο τροχό του λεωφορείου. Ο τραυματισμός του μοτοποδηλάτη, που υπέστη σύνθλιψη της κεφαλής του, και συνεκδοχικά ο εξ αυτού του τραυματισμού προελθών θάνατός του, οφείλεται στην αμελή συμπεριφορά του ίδιου του παθόντος, που στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν κατέβαλε την προσοχή την οποία θα κατέβαλε κάθε μετρίως συνετός οδηγός, κάτω από τις ίδιες αντικειμενικές συνθήκες, αφού μάλιστα παραβίασε στοιχειώδεις κανόνες του ΚΟΚ, οι οποίοι συντελούν στην ασφαλή οδική κυκλοφορία.

Ειδικότερα, οδηγώντας το πιο πάνω μοτοποδήλατό του, χωρίς την κατά νόμο άδεια ικανότητας οδηγού και χωρίς να λειτουργεί το σύστημα πέδησής του, χωρίς σύνεση και με διαρκώς τεταμένη την προσοχή του, δεν αντιλήφθηκε εγκαίρως, από τους δείκτες πορείας του προπορευόμενου αυτοκινήτου, την πρόθεση του ως άνω οδηγού του ΙΧΦ αυτοκινήτου να αλλάξει κατεύθυνση προς τα αριστερά, ώστε να αντιδράσει επιτυχώς, πραγματοποιώντας αποφευκτικό ελιγμό προς τα δεξιά, αφού το σύστημα πέδησής του δεν λειτουργούσε.

Αλλά κινούμενος όλως απερισκέπτως και με ταχύτητα που δεν ήταν προσαρμοσμένη στις συνθήκες της πυκνής κυκλοφορίας της οδού Κωνσταντινουπόλεως και των δυνατοτήτων που του παρείχε το χωρίς σύστημα πέδησης μοτοποδήλατό του, επέπεσε στο προπορευόμενο αυτοκίνητο, διότι, κατά τη στιγμή εκείνη, σύμφωνα με την προανακριτική κατάθεση του αυτόπτη μάρτυρα και επιβάτη του αρθρωτού λεωφορείου Δ.

Μ., "κοιτούσε αλλού..". Στη συνέχεια δε των ανωτέρω το Εφετείο εκθέτει ότι τόσο ο προαναφερόμενος οδηγός του ΙΧΦ αυτοκινήτου Σ. Ο. όσο και ο πιο πάνω οδηγός του λεωφορείου Α. Τ., οποιαδήποτε εξιδιασμένη προσπάθεια και αν κατέβαλαν, δεν θα μπορούσαν να αποφύγουν τη σύγκρουση, ούτε να αποτρέψουν το αποτέλεσμα που επήλθε, δηλαδή τον θανάσιμο τραυματισμό του οδηγού του μοτοποδηλάτου Χ.

Κ.. Τούτο δε διότι ο μεν πρώτος τούτων (Σ. Ο.), οδηγός του ΙΧΦ αυτοκινήτου, πράττοντας ό,τι θα έπραττε κάθε συνετός οδηγός στη συγκεκριμένη περίπτωση, αφενός μεν κατέστησε γνωστή την πρόθεσή του να αλλάξει κατεύθυνση (άρθρ. 23 § § 2, 4 ΚΟΚ) και αφετέρου κινήθηκε προοδευτικά προς τον άξονα του οδοστρώματος, ο δε δεύτερος εξ αυτών (Α.

Τ.), οδηγός του αρθρωτού λεωφορείου, διότι δεν είχε ικανή απόσταση, απείχε μόλις λίγα μέτρα, να αντιδράσει επιτυχώς, ώστε να μην καταπατήσει τον παθόντα, που εκτινάχθηκε όλως αιφνιδίως, μετά την σύγκρουση που προηγήθηκε, μπροστά στο αυτοκίνητο που οδηγούσε, αν και εκινείτο με ταχύτητα πολύ μικρότερη των 50 χλμ την ώρα, που αποτελεί το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο, λόγω του κατοικημένου της περιοχής.

Το γεγονός δε ότι η ταχύτητά του ήταν μικρή, συνάγεται, πλην άλλων, και από το ότι πριν την σύγκρουση και σε απόσταση τριάντα περίπου μέτρων από το σημείο του ατυχήματος, πραγματοποίησε στάση του λεωφορείου, για την επιβίβαση και την αποβίβαση επιβατών. Εξακολουθώντας δε την αιτιολόγηση της απόφασής του το Εφετείο εκθέτει στη συνέχεια τα αποδεικτικά στοιχεία στα οποία στηρίζει τις κατά τα άνω παραδοχές του, λαμβάνοντας υπόψη και εκτιμώντας, μεταξύ άλλων, και τις καταθέσεις των αυτοπτών μαρτύρων, τόσο κατά την προανάκριση όσο και κατά την κύρια διαδικασία ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, το οποίο, με την υπ' αριθμ. 6714/30.6.2003 απόφασή του, καταδίκασε τον οδηγό του ΙΧΦ αυτοκινήτου Σ.

Ο. σε ποινή φυλάκισης δύο ετών για ανθρωποκτονία εξ αμελείας, με το αιτιολογικό ότι αυτός "επιβράδυνε την κίνηση του οχήματός του, χωρίς να βεβαιωθεί ότι η ενέργειά του αυτή δεν δημιουργεί κινδύνους ή δεν προκαλεί δυσχέρεια στους οδηγούς των οχημάτων που ακολουθούσαν". Εκτιμώντας δε και σχολιάζοντας το Εφετείο την ανωτέρω απόφαση παρατηρεί ότι "Η εκδοχή όμως αυτή, όταν τίθεται αδιακρίτως σε κάθε περίπτωση, οδηγεί στο άτοπο, κανένας οδηγός προπορευόμενου αυτοκινήτου να μη μπορεί να πραγματοποιήσει αλλαγή κατευθύνσεως, εντός κατοικημένων και μεγάλης κυκλοφορίας περιοχών.

Διότι πάντοτε, και αν ακόμη πράξει ό,τι και ο πρώτος εναγόμενος που τήρησε όλα όσα διαγράφονται στον ΚΟΚ, για την ασφαλή αλλαγή κατευθύνσεως, θα ελλοχεύει ο κίνδυνος να μην έγινε αντιληπτή η πρόθεσή του, από κάποιον εντελώς απερίσκεπτο οδηγό, όπως ο παθών". Τέλος, ασχολούμενο το Εφετείο με την προς τα αριστερά της πορείας του ΙΧΦ αυτοκινήτου απαγορευμένη στροφή αυτού και την επίδρασή της στο επισυμβάν ατύχημα, εκθέτει ότι "Πρέπει δε να σημειωθεί ότι η εκ δύο συνεχών γραμμών κατά μήκος διαγράμμιση, καθιστά μεν απαγορευμένη τη διάβασή της, καθώς και την κίνηση των οδηγών στην αριστερή πλευρά της (άρθρ. 5 § 8 α ΚΟΚ), η παράβαση όμως αυτή, δεν βρίσκεται σε πρόσφορη αιτιώδη συνάφεια προς το ατύχημα, αφού και αν η αλλαγή κατευθύνσεως επιτρεπόταν, δεν θα είχε αποφευχθεί η σύγκρουση, που οφείλεται στην αμελή και μόνο συμπεριφορά του παθόντος".

Με βάση δε τα ως άνω δεκτά γενόμενα υπ' αυτού ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, το Εφετείο έκρινε ότι το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο είχε δεχθεί ότι η ένδικη σύγκρουση οφειλόταν και στη συντρέχουσα αμέλεια του τότε πρώτου εναγόμενου οδηγού του ΙΧΦ αυτοκινήτου Σ. Ο., την οποία και είχε προσδιορίσει σε ποσοστό 30%, είχε σφάλει και γι' αυτό απέρριψε, ως κατ' ουσία αβάσιμη, την ασκηθείσα από τους ήδη αναιρεσείοντες έφεση κατά το μέρος που στρεφόταν κατά των α) Σ.

Ο., β) Α. Τ. και γ) του ΟΑΣΘ (απάντων αναιρεσιβλήτων), ως προς τους δεύτερο και τρίτο των οποίων η αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων είχε απορριφθεί πρωτοδίκως, ενώ έκανε δεκτή την έφεση που ασκήθηκε από την πλαγιαστικώς εναχθείσα και ήδη εκ των αναιρεσιβλήτων ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ ΜΙΝΕΤΤΑ ΑΕΓΑ" και στη συνέχεια εξαφάνισε την εκκαλουμένη μόνο ως προς την ασφαλιστική εταιρία και απέρριψε την υπ' αριθμ.

κατάθεσης 9543/2001 πλαγιαστική αγωγή των αναιρεσειόντων. Όσον αφορά τον Σ. Ο., μολονότι κρίθηκε ότι ουδεμία υπαιτιότητα είχε στην επέλευση του ατυχήματος αυτού, το Εφετείο δεν εξαφάνισε και ως προς αυτόν την πρωτόδικη απόφαση, διότι αυτός δεν είχε ασκήσει αντίθετη έφεση ή αντέφεση, χωρίς κάποια των οποίων δεν μπορούσε να γίνει χειρότερη η θέση των τότε εκκαλούντων και ήδη αναιρεσειόντων.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο διέλαβε σαφείς, πλήρεις και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς τα ασκούντα ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης κρίσιμα ζητήματα και ειδικότερα των συνθηκών υπό τις οποίες έλαβε χώρα το ένδικο ατύχημα, της υπαιτιότητας στην επέλευση αυτού του οδηγού του μοτοποδηλάτου - παθόντος Χ.

Κ., της έλλειψης υπαιτιότητας του οδηγού του ΙΧΦ αυτοκινήτου Σ. Ο., της έλλειψης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της οδηγικής συμπεριφοράς αυτού, κατά το μέρος που παραβιάσθηκε το άρθρο 5 § 8 α ΚΟΚ, και του επισυμβάντος ατυχήματος και της έλλειψης υπαιτιότητας του οδηγού του λεωφορείου Α. Τ.. Έτσι δε κατέστησε δυνατό τον έλεγχο της ορθότητας των κρισίμων αυτών ζητημάτων και, συνεπώς, ο πρώτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο η πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ., για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ως διαλαμβάνουσα ασαφείς και ανεπαρκείς αιτιολογίες, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, σημειουμένου επιπλέον ότι, εν πολλοίς, με τον λόγο αυτό και υπό το πρόσχημα της έλλειψης νόμιμης βάσης, πλήττεται η ουσιαστική εκτίμηση του δικαστηρίου.-

ΙΙΙ.- Ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθμ. 11 εδ. γ' Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, όπως είναι και τα έγγραφα που προσκομίζονται είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων. Εξάλλου, κατά την έννοια του πιο πάνω εδαφίου, για την ίδρυση αυτού του λόγου αναίρεσης αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για την λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας των επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη του, κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339 και 340 Κ.Πολ.Δ., χωρίς όμως να είναι αναγκαίο, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για έγγραφα, να μνημονεύονται αυτά ένα προς ένα στην απόφασή του.-

Στην προκειμένη περίπτωση με τον δεύτερο λόγο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης πλήττεται η απόφαση του εφετείου, διότι το δικαστήριο εκείνο δεν έλαβε υπόψη του τα παρακάτω έγγραφα και ειδικότερα : α) την από 30.7.1997 έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος, β) την από 30.7.1997 προανακριτική κατάθεση του αυτόπτη μάρτυρα Ε.

Ν., συνεπιβάτη του εμπλακέντος στο ατύχημα λεωφορείου και υπαλλήλου του τρίτου αναιρεσίβλητου Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης (ΟΑΣΘ) και γ) την από 9.10.1997 προανακριτική κατάθεση του δεύτερου αναιρεσίβλητου και οδηγού του ως άνω λεωφορείου Α. Τ., που νόμιμα επικαλέστηκαν και προσκόμισαν με τις προτάσεις τους στο ως άνω δικαστήριο οι αναιρεσείοντες προς απόδειξη του ισχυρισμού τους ότι η υπαιτιότητα για το ατύχημα βαρύνει τον ήδη αποβιώσαντα πρώτο αναιρεσίβλητο - οδηγό του υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... ΙΧΦ αυτοκινήτου Σ. Ο. και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του προαναφερόμενου αναιρετικού λόγου του άρθρου 559 αριθμ. 11 εδ. γ' του Κ.Πολ.Δ. Όπως, όμως, προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, έλαβε υπόψη, εκτός των άλλων αποδεικτικών μέσων "...το σύνολο των εγγράφων που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, για τη συναγωγή είτε άμεσης είτε έμμεσης αποδείξεως, μεταξύ των οποίων συνεκτιμώνται ως δικαστικά τεκμήρια και οι καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάσθηκαν κατά τη διάρκεια της ποινικής (προανακριτικής και κύριας) διαδικασίας".

Από τη γενική αυτή βεβαίωση και αφού σημειωθεί ότι στο 7ο φύλλο της απόφασης γίνεται ρητή αναφορά σε άλλη (από 22.10.1997) προανακριτική κατάθεση του ως άνω μάρτυρα Ε. Ν., σε συνδυασμό με το όλο αιτιολογικό της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, καθίσταται αναμφίβολα βέβαιο ότι παρόλο που δεν μνημονεύονται ειδικώς και δεν αξιολογούνται χωριστά τόσο η έκθεση αυτοψίας όσο και οι δύο προαναφερόμενες προανακριτικές καταθέσεις των δύο αυτοπτών μαρτύρων, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και τα προαναφερόμενα αποδεικτικά μέσα.

Συνεπώς ο ερευνόμενος σχετικός λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Κατόπιν πάντων των προαναφερομένων πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους (άρθρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των εκ των αναιρεσιβλήτων παρισταμένων τρίτου και τετάρτου, ήτοι του ΟΑΣΘ και της ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ - ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ ΜΙΝΕΤΤΑ ΑΕΓΑ", οι οποίοι έχουν καταθέσει και προτάσεις, όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6.7.2005 και με αριθμό κατάθεσης 248/2005 αίτηση αναίρεσης της υπ' αριθμ. 2497/2004 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης, ειδικής διαδικασίας αυτοκινήτων.- Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των τρίτου και τετάρτου των αναιρεσιβλήτων Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης (ΟΑΣΘ) και ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ - ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ ΜΙΝΕΤΤΑ ΑΕΓΑ", αντίστοιχα, τα οποία ορίζει για έκαστο τούτων στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 1 Μαρτίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Απριλίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ