Supreme Court dismisses appeal against civil court judgment for divorce and custody due to procedural defects and factual evaluation errors.

Απόφαση 659 / 2015 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 659/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Μαρτίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Τoυ αναιρεσείοντος: Π. Τ. του Θ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Αργυριάδη.

Των αναιρεσιβλήτων: Ε. Χ. συζ. Κ. Λ., κατοίκου ... και 2. Κ. Μ. του Ε., κάτοικο ..., ως νόμιμου αντιπροσώπου της Ε. και ασκούντων από κοινού τη γονική μέριμνα της ανήλικης κόρης τους, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 26-6-2012, 21-5-2012 αγωγές και 15-1-2013 ανταγωγή δια των προτάσεων, των ήδη διαδίκων που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3747/2013 του ίδιου Δικαστηρίου και 10329/2014 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 27-8-2014 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσείων, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Κωνσταντίνος Τσόλας, ανέγνωσε την από 11-3-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις υπ’ αριθμ.... και ...18-11-2014 εκθέσεις επιδόσεως του αρμοδίου δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης Ι. Μ., τις οποίες επικαλείται και προσκομίζει ο αναιρεσείων, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της από 27-8-2014 αιτήσεως για αναίρεση της 10329/2014 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την πράξη καταθέσεως και ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (23-3-2015), επιδόθηκε στους αναιρεσιβλήτους νομίμως και εμπροθέσμως. Επομένως, αφού οι τελευταίοι δεν εμφανίστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, κατά την παραπάνω αναφερόμενη δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε για συζήτηση με τη σειρά από το πινάκιο, ούτε έχουν καταθέσει δήλωση σύμφωνα με το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση σαν ήσαν παρόντες οι διάδικοι, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία 10329/2014 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που δίκασε ως Εφετείο, με την οποία απερρίφθη κατ’ ουσίαν η από 25-6-2013 έφεση του αναιρεσείοντος κατά της 3747/2013 αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης με την οποία έγινε δεκτή εν μέρει η 29-5-2012 αγωγή της εκπροσωπουμένης από τους αναιρεσίβλητους ανήλικης θυγατέρας αυτών Ε.

Μ., που είχε ως αντικείμενο την καταβολή χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω αδικοπραξίας, ενώ απερρίφθησαν η από 29-5-2012 αγωγή. του αναιρεσείοντος, με ίδιο αντικείμενο, ως κατ’ ουσίαν αβάσιμη και η ασκηθείσα με τις προτάσεις ανταγωγή του τελευταίου ως απαράδεκτη. Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566§1 ΚΠολΔ).

Πρέπει, συνεπώς, να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577§3 ΚΠολΔ). Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναιρέσεως μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ’ αυτούς ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν μπορεί να προβληθεί σε μικροδιαφορές, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ’ ύλην αρμοδιότητα 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Οι, κατά την ανωτέρω διάταξη, τέσσερις λόγοι αναιρέσεως αντιστοιχούν προς τους λόγους των αριθ. 1, 2, 4, 5 και 7 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προς τους οποίους, όμως, μερικοί δεν ταυτίζονται απολύτως. Η απαρίθμηση των προαναφερόμενων λόγων αναιρέσεως είναι περιοριστική, όπως συνάγεται από τη λέξη "μόνον", και, συνεπώς, δεν είναι δυνατόν να προβληθεί οποιοσδήποτε άλλος λόγος αναιρέσεως κατά των ως άνω αποφάσεων.

Για να ιδρυθεί δε ο από τον αριθ. 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, θα πρέπει η παραβίαση να αφορά κανόνα ουσιαστικού δικαίου, δηλαδή κανόνα που ρυθμίζει τις βιοτικές σχέσεις, την κτήση δικαιωμάτων και τη γένεση των υποχρεώσεων και επιβάλλει κυρώσεις, ενώ η παραβίαση των κανόνων του δικονομικού δικαίου, δηλαδή όσων καθορίζουν τον τρόπο, τα όργανα και τη μορφή της ένδικης προστασίας, δεν ελέγχεται με τον προκείμενο λόγο, ενώ δεν προβλέπεται, όπως προαναφέρθηκε, αντίστοιχος προς το άρθρο 559 αριθ. 14 λόγος για την παρά το νόμο κήρυξη ή μη κήρυξη ακυρότητας λόγω απαραδέκτου.

Συνακόλουθα τούτων ο πρώτος λόγος, από τον αριθ. 1 του άρθρου .560 ΚΠολΔ, με τον οποίο ο αναιρεσείων μέμφεται το Μονομελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως εφετείο, διότι κατά παράβαση της δικονομικής διατάξεως του άρθρου 268 ΚΠολΔ, απέρριψε την ασκηθείσα με τις προτάσεις του ανταγωγή ως απαράδεκτη και ο δεύτερος λόγος, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση της μη λήψεως υπόψη αποδεικτικών μέσων (εγγράφων και ένορκων βεβαιώσεων), που ο αναιρεσείων επικαλέστηκε και προσκόμισε, είναι απαράδεκτοι.

Περαιτέρω, ο αναιρεσείων με τον ως άνω δεύτερο λόγο αποδίδει στο Μονομελές Πρωτοδικείο και την πλημμέλεια της παραβιάσεως των διατάξεων των άρθρων 57-59, 914, 920 και 932 ΑΚ, ισχυριζόμενος ότι εσφαλμένα το Μονομελές Πρωτοδικείο απέρριψε την ένδικη αγωγή του ως κατ’ ουσίαν αβάσιμη, δε-δομένου ότι από τα μνημονευόμενα αποδεικτικά μέσα (έγγραφα και μαρτυρικές καταθέσεις) και σύμφωνα με την εκτενή επιχειρηματολογία του αποδείχθηκε η εκ μέρους της εναγομένης (και ήδη πρώτης αναιρεσίβλητης) Ε.

Χ. και του συζύγου της Κ. Μ. αδικοπρακτική σε βάρος του συμπεριφορά, την οποία αναλυτικά εκθέτει, εξαιτίας της οποίας προσεβλήθη η τιμή και η υπόληψή του. Οι αιτιάσεις όμως αυτές είναι απαράδεκτες, διότι, υπό την επίκληση της ως άνω διατάξεως του άρθρ. 560 αριθ.1ΚΠολΔ, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση του δικαστηρίου της ουσίας πραγματικών γεγονότων (άρθρ.561 παρ.1 ΚΠολΔ).

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και να διαταχθεί κατά την παρ.4 του άρθρου 495 ΚΠολΔ, που προστέθηκε με το άρθρο 12 παρ.2 του ν. 4055/2012, η εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 4 Σεπτεμβρίου 2014 αίτηση για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 10329/2014 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που δίκασε ως Εφετείο. ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 28 Απριλίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 20 Μαΐου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ