Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the appellant's arguments concern evidence assessment, not legal errors.

Απόφαση 658 / 2015 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 658/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Εμμανουήλ Κλαδογένη Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Μαρτίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "...-UNILEVER HELLAS Ανώνυμη Εμπορική και Βιομηχανική Εταιρεία Απορρυπαντικών, Καλλυντικών, Τροφίμων", που ... και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ευάγγελο -Παναγιώτη Λιάσκο.

Της αναιρεσίβλητης: Ετερόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία "Δ. Π. και ΣΙΑ ΕΕ" που ..., και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Κουτσούκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-7-2011 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3478/2012 του ίδιου Δικαστηρίου και 3032/2014 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8-9-2014 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Κωνσταντίνος Τσόλας, ανέγνωσε την από 11-3-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη της παρ. 1 του άρθρου 262 ΚΠολΔ προκύπτει ότι η ένσταση ως καταλυτικό γεγονός της αγωγής πρέπει να περιέχει σαφή έκθεση των γεγονότων που τη θεμελιώνουν σύμφωνα με το νόμο και δικαιολογούν την άσκησή της από τον εναγόμενο κατά του ενάγοντος. Διαφορετικά η ένσταση είναι αόριστη, Εξάλλου, η νομική αοριστία της αγωγής ή ενστάσεως, η συνδεόμενη δηλαδή με την νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ελέγχεται ως παραβίαση από το άρθ. 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, εάν το δικαστήριο για τον σχηματισμό της περί νομικής επάρκειας της αγωγής ή της ενστάσεως κρίσεώς του αξίωσε περισσότερα στοιχεία, απ’ όσα απαιτεί ο νόμος προς θεμελίωση του δικαιώματος ή αρκέσθηκε σε λιγότερα, ενώ αντίθετα η ποσοτική (ή ποιοτική) αοριστία της αγωγής ή της ενστάσεως, η ο-ποία υπάρχει όταν δεν αναφέρονται όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά νόμο για την θεμελίωση του αιτήματος, ελέγχεται ως παραβίαση από το άρθ. 559 αριθ. 8 ή 14 ΚΠολΔ..

Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα, ό-πως προκύπτει από την επισκόπηση της από 19-11-2012 εφέσεώς της ισχυρίστηκε με τον πέμπτο λόγο, το πρώτον ενώπιον του Εφετείου, ότι έχει ληξιπρόθεσμη απαίτηση κατά της αναιρεσίβλητης ύψους 98.228,94 ευρώ από πώληση προϊόντων σ’ αυτήν, πρότεινε δε την εν λόγω απαίτησή της προς συμψηφισμό με την επίδικη απαίτηση της αναιρεσίβλητης.

Η ένσταση αυτή είναι παντελώς αόριστη, διότι η αναιρεσείουσα δεν ανέφερε τα πωληθέντα στην αναιρεσίβλητη πράγματα και τις επί μέρους τιμές κάθε είδους. Η αναφορά δε στο εφετήριο, ότι η ως άνω απαίτησή της προκύπτει από τα μνημονευόμενα 37 τιμολόγια πωλήσεως και τα αντίστοιχα δελτία αποστολής, των οποίων, σημειωτέον, μόνο τους αριθμούς και το χρόνο εκδόσεώς τους αναγράφει, δεν αρκεί για το ορισμένο της ανωτέρω ενστάσεως.

Συνεπώς, το Εφετείο, που απέρριψε την ως άνω ένσταση ως αόριστη, δεν κήρυξε παρά το νόμο απαράδεκτο. Επομένως, ο πρώτος λόγος, κατ’ ορθή υπαγωγή μόνο από τον αριθ.14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (και όχι και από τον αριθ.1 του ίδιου άρ-θρου), είναι αβάσιμος. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 εδ. β’ ΚΠολΔ. η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναιρέσεως μόνον αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σ’ αυτούς.

Αντιθέτως αν η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας γίνεται κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε ότι η μεταξύ των διαδίκων καταρτισθείσα στις 24-10-2008 σύμβαση αποκλειστικής διανομής έληξε πρόωρα συνεπεία της καταγγελίας της εναγομένης, η οποία έγινε στις 28-4-2011 χωρίς σπουδαίο λόγο και ότι εξαιτίας της λήξεως αυτής η ενάγουσα δικαιούται ως αποζημίωση τα κέρδη, που θα αποκόμιζε κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, αν δεν ελάμβανε χώρα η καταγγελία, έως το συμβατικό χρόνο λήξεως της συμβάσεως (31-12-2013).

Στη συνέχεια δέχθηκε ότι αποδείχθηκε, ότι για το έτος 2010 η ενάγουσα έλαβε ως αμοιβή από την εναγομένη: 1) 56,13 ευρώ (340,20 ευρώ χ 16,50%) από αγορές softice, 2) 4.491,87 ευρώ (42.779,72 ευρώ χ 10,50%) από αγορές για με-γάλους πελάτες, 3) 48.463,59 ευρώ (403.863,59 ευρώ χ 12%) από αγορές για την παραδοσιακή αγορά και 4) 2.019,31 ευρώ (403.863,25 ευρώ χ 0,50%) από απογραφή ψυγείων και συνολικά το ποσό των 55.030.90 ευρώ (56,13+ 4.491,87+ 48.463,59+ 2.019,31).

Με βάση τις εν λόγω αμοιβές, συνολικού ύψους 55.030,90 ευρώ, τις οποίες η ενάγουσα έλαβε κατά το έτος 2010, το Εφετείο έκρινε ότι τα διαφυγόντα κέρδη της τελευταίας κατά το ως άνω κρίσιμο διάστημα ανέρχονται στο ποσό των 153.092,70 ευρώ {(55.030,90 ευρώ χ 3 έτη)-12.000 ευρώ οι προκαταβληθείσες αμοιβές για το 2011= 153.092,70 ευρώ}. Η αναιρεσείουσα με το δεύτερο λόγο, κατά το πρώτο μέρος του, από τον αριθ,1 εδ.

β’ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προβάλλει την αιτία-ση, ότι το Εφετείο παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας, γιατί υπολόγισε το ύψος του διαφυγόντος κέρδους της ενάγουσας για το χρονικό διάστημα 2011-2013 με βάση τις αμοιβές της κατά το έτος 2010, μολονότι υπάρχει παραδοχή της, ότι από το 2011 θα υπήρχε μείωση των πελατών της λόγω της μειώσεως των παροχών της στα τελικά σημεία πωλήσεως και κατά συνέπεια (κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας) οι προμήθειες της ενάγουσας θα ήταν μειωμένες από το 2011 και κατά συνέπεια με βάση τις μειωμένες αυτές αμοιβές της έπρεπε να υπολογιστεί το διαφυγόν κέρδος.

Τα ανωτέρω όμως που διαλαμβάνονται στο λόγο αυτό αναιρέσεως αναφέρονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και αποτελούν πραγματικό επιχείρημα προς στήριξη των απόψεων της αναιρεσείουσας.

Συνεπώς, ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος. Επί-σης, απαράδεκτος είναι ο ως άνω λόγος και κατά το δεύτερο μέρος του, από τον αριθ.19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση της ελλείψεως νόμιμης βάσεως λόγω της αντιφάσεως που προκύπτει από τις ανωτέρω παραδοχές αναφορικά με τον καθορισμό του ύψους του διαφυγόντος κέρδους, δεδομένου ότι η αιτίαση αυτή ανάγεται στην ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων.

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και να διαταχθεί κατά την παρ.4 του άρθρου 495 ΚΠολΔ, που προστέθηκε με το άρθρο 12 παρ.2 του ν. 4055/2012, η εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο. Εξάλλου, η αναιρεσείουσα πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το αίτημα της τελευταίας (ΚΠολΔ 176, 183, 191 παρ.2), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 8 Σεπτεμβρίου 2014 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία :"... UNILEVER HELLAS Ανώνυμη Εμπορική και Βιομηχανική Εταιρεία Απορριπαντικών Καλλυντικών, Τροφίμων" για αναίρεση της 3032/2014 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών .

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 28 Απριλίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 20 Μαΐου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ