Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility and vagueness regarding non-essential grounds in property dispute.

Απόφαση 657 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 657/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Βασίλειο Νικόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Α. χήρας Ι. Σ., το γένος Κ. Μ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Παπαθανάση.

Των αναιρεσιβλήτων:1)'Α.-Α. συζύγου Γ. Α., το γένος Ε. Γ., κατοίκου ... και 2)Θ. Ι. του Κ., κατοίκου…, που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Τιτίκα Νικέα-Μουράτογλου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 13-6-2000 αγωγή του αρχικού ενάγοντος Ιωάννου Σαββαϊδη, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:4192/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 5580/2002 του Εφετείου Αθηνών . Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 3-2-2003 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Νικόπουλος ανέγνωσε την από 19-12-2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 3-2-2003 αιτήσεως αναιρέσεως της Αδαμαντίας χήρας Ι.Σαββαϊδη κατά της υπ'αριθμ.5580/2002 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών

. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ, από τη διάταξη του άρθρ.559 αρ.8 ΚΠολΔικ προκύπτει ότι ο από αυτήν προβλεπόμενος λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν τα πράγματα που το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο είτε έλαβε υπόψη του ενώ δεν προτάθηκαν από διάδικο, είτε δεν τα έλαβε υπόψη ενώ προτάθηκαν από διάδικο, έχουν ουσιώδη επίδραση στη έκβαση της δίκης με την έννοια ότι επιδρούν στο διατακτικό της απόφασης. Επομένως οι μη νόμιμοι, οι αόριστοι, οι απαραδέκτως προβαλλόμενοι, οι αλυσιτελείς και οι εκ περισσού προτεινόμενοι ισχυρισμοί δεν θεωρούνται ουσιώδεις και για αυτό δεν μπορούν να στηρίξουν το λόγο αυτό αναιρέσεως. Εξάλλου από τη διάταξη του άρθρ. 987 παρ.1 ΑΚ, που ορίζει ο νομέας που αποβλήθηκε παράνομα από τη νομή έχει δικαίωμα να αξιώσει την απόδοσή της από αυτόν που νέμεται επιλήψιμα απέναντί του, προκύπτει ότι αν η από τη διάταξη αυτή αγωγή περί αποβολής από τη νομή πράγματος και με αίτημα την απόδοση της νομής απορριφθεί ως αβάσιμη κατ' ουσία, διότι δεν αποδείχθηκε ότι ο ενάγων κατά τον στην αγωγή αναφερόμενο χρόνο της οικείας αποβολής ήταν νομέας, όλοι οι ισχυρισμοί αυτού που προτείνονται για το παράνομο της αποβολής και την επιλήψιμη απέναντί του νομή του εναγομένου δεν ερευνώνται, διότι πλέον είναι αλυσιτελείς, και επομένως η μη λήψη αυτών υπόψη από το δικαστήριο δεν ιδρύει τον από την ως άνω διάταξη προβλεπόμενο λόγο αναιρέσεως.

Εν προκειμένω με το πρώτο λόγο αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άνω άρθρ.559 αρ.8 εδ.β ΚΠολΔικ αιτίαση της παρά το νόμο μη λήψης υπόψη από το Εφετείο των ακολούθων ισχυρισμών που ανάγονται σε χρόνο πριν από τον στην αγωγή αναφερόμενο της οικείας αποβολής και που προβάλει η ήδη αναιρεσείουσα που υπεισήλθε ως κληρονόμος του στη θέση του αρχικού ενάγοντος, ήτοι α) ότι οι εναγόμενοι και ήδη αναιρεσίβλητοι προέβησαν στη σύνταξη της πράξης αποδοχής κληρονομίας του έτους 1979 για τον πατέρα τους Ε.

Δ.Γ., στη οποία δήλωση εμφάνισαν ότι ο τελευταίος αποδέχεται την επαχθείσα σ' αυτόν κληρονομία, στη οποία μεταξύ άλλων συμπεριέλαβαν και το υπό στοιχεί "5" ακίνητο, το οποίο όμως δεν ταυτίζεται με το επίδικο και επομένως η πρώτη από αυτούς ως κληρονόμος του ανωτέρω Ε. Δ. Γ. δεν απέκτησε επ' αυτού νομή, αφού το επίδικο δεν ήταν κληρονομιαίο ως μη ταυτιζόμενο προς το κληρονομιαίο ακίνητο, β) ότι η από 26-9-1971 ιδιόγραφη διαθήκη του πατέρα της πρώτης εναγομένης Ε.

Δ. Γ., με την οποία φέρεται ότι απέκτησε με την αποδοχή της κληρονομίας αυτής τα σ' αυτήν αναφερόμενα ακίνητα, μεταξύ των οποίων φέρεται και το επίδικο, στο οποίο αυτή προβάλλει δικαίωμα νομής, είναι πλαστή και ως τέτοια δεν προσπόρισε σ' αυτήν το δικαίωμα νομής που τυχόν είχε ο κληρονομούμενος πατέρας της και γ) ότι η απώτερη δικαιοπάροχός της πρώτης από αυτούς Ά.

Δ. Γ. είναι αγνώστων γονέων, και πάντως δεν είναι θυγατέρα του ως άνω Ε. και της Κ. Α., όπως με απατηλό τρόπο την εμφανίζει η πρώτη εναγομένη για να στηρίξει τα δικαιώματά της επί του επιδίκου ως προερχόμενου δήθεν από την κληρονομία της ανωτέρω Ά. Δ. Γ., και επομένως η πρώτη και ο δεύτερος εναγόμενοι και ήδη αναιρεσίβλητοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα επί του επιδίκου, το οποίο δεν ταυτίζεται κατά τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας με το φερόμενο ως κληρονομιαίο ακίνητο που αυτοί φέρονται ότι απέκτησαν από τη κληρονομία του Ε.

Δ. Γ.. Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι όλοι οι πιο πάνω ισχυρισμοί της αναιρεσείουσας, οι οποίοι περιέχονται τόσο στην αγωγή του αρχικού ενάγοντος δικαιοπαρόχου αυτής, όσο και στην έφεση που άσκησε η ίδια ως λόγοι εφέσεως, προβάλλονται για να στηρίξουν την κατά τους ισχυρισμούς τους παράνομη αποβολή του αρχικού ενάγοντος από την νομή του επιδίκου εκ μέρους του εναγομένου- αναιρεσιβλήτου, οι οποίοι όμως ενόψει της απόρριψης της αγωγής με την προσβαλλομένη απόφαση ως αβάσιμης στην ουσία γιατί δεν αποδείχθηκε ότι ο αρχικός ενάγων ήταν κατά τον στην αγωγή αναφερόμενο χρόνο της οικείας αποβολής, αλλά και ποτέ πριν από τον ως άνω χρόνο νομέας του επιδίκου, είναι πλέον αλυσιτελείς και ως τέτοια δεν ασκούν καμία επίδραση στην έκβαση της δίκης και συνεπώς δεν μπορούν να στηρίξουν τον λόγο αυτόν αναιρέσεως.

ΕΠΕΙΔΗ, ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρ. 559 αρ.1 εδ.α' ΚΠολΔικ για παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου για να είναι ορισμένος πρέπει να αναφέρει κατά τρόπο σαφή, πέρα από τον προβαλλόμενο ως παραβιασθέντα κανόνα, σε τι συνίσταται η παραβίαση του, τις παραδοχές της απόφασης με βάση τις οποίες θα κριθεί από τον Αρειο Πάγο παραβίασή του ή μη, καθώς και την επίδραση που είχε το σφάλμα στο διατακτικό της απόφασης. Κατ' ακολουθίαν ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, με το οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από την άνω διάταξη πλημμέλεια της παραβιάσεως των διατάξεων των άρθρ. 974, 984 παρ.1 και 987 ΑΚ, είναι απορριπτέος ως αόριστος, διότι δεν αναφέρει, πέρα από τον προβαλλόμενο ως παραβιασμένο κανόνα δικαίου, τα προδιαλειφθέντα ως άνω στοιχεία τα αναγκαία κατά νόμο για το ορισμένο αυτού. (άρθρο 118 αρ.4, 559 αρ.1, 566 παρ.1 ΚΠολΔ).

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 3-2-2003 αίτηση αναιρέσεως της Α. χήρας Ι.Σ. κατά της υπ'αριθμ. 5580/2002 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία καθορίζει σε χίλια εκατό εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Μαρτίου 2006.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 5 Απριλίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ