Supreme Court dismisses appeal for failure to serve additional grounds within 30 days and lack of legal basis.

Απόφαση 655 / 2008 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 655/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1, ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Αδαμόπουλο.

Της αναιρεσίβλητης: ......., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Γεωργανά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-9-2002 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3362/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 9115/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 14-2-2006 αίτησή του και τους από 22-10-2006 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Ζώης ανέγνωσε την από 2-4-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων λόγων. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 569 παρ. 2, 571 παρ. Ι ΚΠολΔ συνδυαζόμενες με εκείνες των άρθρων 111 παρ. 1 και 2, 568 παρ. 2, 3 και 4, 570 παρ. 1 και 3 του ίδιου Κώδικα και 20 παρ. 1 του Συντάγματος, σαφώς συνάγεται ότι το δικόγραφο των προσθέτων λόγων πρέπει να κατατεθεί και να επιδοθεί στον αναιρεσίβλητο τουλάχιστον τριάντα πλήρεις ήμερες πριν από τη συζήτηση.

Η προθεσμία υπολογίζεται, με βάση την αρχική δικάσιμο και όχι την ορισθείσα μετά από αναβολή, ματαίωση ή κήρυξη απαράδεκτης της συζητήσεως (Ολ. ΑΠ 143/1984, ΑΠ 655/05). Στην προκειμένη περίπτωση η κρινόμενη αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 9.115/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών κατατέθηκε στη γραμματεία του εκδόσαντος την προσβαλλόμενη απόφαση Εφετείου την 17.03.2006 και με την από 27.03.2006 πράξη του Αντιπροέδρου του Α2 πολιτικού τμήματος ορίστηκε ως χρονολογία συζήτησης αυτής η 23.04.2007, κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση της για την αναφερομένη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (22.10.2007) Την 27η Οκτωβρίου 2006 ο αναιρεσείων κατέθεσε στη Γραμματεία του Αρείου Πάγου, με αριθμό 256/2006, το από 25 Οκτωβρίου 2006 δικόγραφο προσθέτων λόγων αναίρεσης.

Από τα έγγραφα της δικογραφίας δεν προκύπτει, ότι οι άνω πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης επιδόθηκαν στην αναιρεσίβλητη, ούτε δε ο αναιρεσείων επικαλείται με τις προτάσεις του έκθεση επίδοσης του αρμοδίου δικαστικού επιμελητή από την οποία να αποδεικνύεται ότι οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης επιδόθηκαν στην αναιρεσίβλητη και δη τριάντα πλήρεις ημέρες πριν την αρχικώς ορισθείσα για συζήτηση της αναίρεσης χρονολογία, Επομένως οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

II. Επειδή κατά τη διάταξη του αριθ. 13 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ως εσφαλμένη εφαρμογή των ορισμών του νόμου για το βάρος της απόδειξης, η οποία θεμελιώνει λόγο αναίρεσης, νοείται η παρά τους ορισμούς του άρθρου 338 ΚΠολΔ κατανομή του (υποκειμενικού) βάρους απόδειξης, που προϋποθέτει την έκδοση παρεμπίπτουσας αποφάσεως περί αποδείξεως (ΑΠ 1046/1999, 1769/99. 693/01, 819/02).

Δεν ιδρύεται ο από τη διάταξη αυτή λύγος αναίρεσης αν το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε ως αναπόδεικτα πραγματικά γεγονότα, θεμελιωτικά αυτοτελούς αίτησης για παροχή έννομης προστασίας του αναιρεσείοντος, χωρίς να λάβει υπόψη αποδεικτικά μέσα που το αντίδικο μέρος προσκόμισε με επίκληση ή χωρίς να χρησιμοποιήσει διδάγματα της κοινής πείρας (ΑΠ 819/02).

Τέτοια, όμως, απόφαση δεν εκδίδεται, σύμφωνα με το άρθρο 270 ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά την αντικατάσταση του με το άρθρο 12 του ν.2915/01 και εφαρμόζεται στην προκειμένη περίπτωση, επί υποθέσεων που συζητούνται με την τακτική διαδικασία στο Μονομελές Πρωτοδικείο, κατά την οποία οι διάδικοι οφείλουν να προσκομίσουν προαποδεικτικώς όλα τα προς απόδειξη των ασκούντων επίδραση στην έκβαση της δίκης ισχυρισμών τους Επομένως ο 10ος λόγος κατά το υπό στοιχείο β' σκέλος του, με τον οποίο κατ' επίκληση παραβίασης από το άρθρο 559 αρ. 13 ΚΠολΔ, αποδίδεται στο εφετείο η αιτίαση ότι με το να δεχθεί ότι υπόχρεος προς απόδειξη της αμφισβητηθείσας από την ενάγουσα γνησιότητας της φερομένης ως γραφής αυτής "δωρεάν χορήγηση για συγγραφή βιβλίου του" επί δύο επιταγών των ΕΛΤΑ με ημερομηνία ....., τις οποίες προσκόμισε ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων προς απόδειξη του ισχυρισμού του, ότι τα αναφερόμενα σ' αυτή ποσά απεστάλησαν από την ενάγουσα λόγω δωρεάς, και όχι λόγω δανείου όπως με την αγωγή της ισχυρίζονταν η ενάγουσα, είναι εναγόμενος, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΙΙΙ. Θετική προϋπόθεση για την άσκηση του ενδίκου μέσου της αναίρεσης, αλλά ειδικώς και για κάθε λόγο αναίρεσης, είναι η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος, το οποίο πρέπει να υπάρχει τόσο κατά την άσκηση όσο και κατά τη συζήτηση του ενδίκου αυτού μέσου, τη συνδρομή του οποίου πρέπει να επικαλείται ο αναιρεσείων στο αναιρετήριο (ΑΠ 206/01, ΑΠ 1381/03).

Έννομο συμφέρον να ασκήσει αναίρεση έχει, κατ' αρχήν ο διάδικος, που ηττήθηκε, διότι απορρίφθηκε αγωγή αυτού ή άλλη αίτηση παροχής έννομης προστασίας. Στην προκειμένη περίπτωση, με τους 4ο και 11ο λόγους ο αναιρεσείων, κατ' επίκληση παραβάσεων από τους αριθμούς 9 και 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αντίστοιχα, αποδίδει στο εφετείο τις αιτιάσεις α) ότι με το να απορρίψει την αγωγή της αναιρεσίβλητος για το ποσό των 100.000 δραχμών, που μετ' απαράδεκτη συμπλήρωση της εφέρετο ότι καταβλήθηκε από την ενάγουσα ως δάνειο προς αυτόν κατ' εντολή του στη μητέρα του, παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.9 ΚΠολΔ ( 4ος λόγος ) και β) ότι με το να γίνεται λόγος στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης του εφετείου περί παραγραφής, της αξιώσεοκ της ενάγουσας, μολονότι ο σχετικός ισχυρισμός του εναγομένου απορρίφθηκε από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο και δεν επαναφέρθηκε από αυτόν με λόγο έφεσης, το εφετείο υπέπεσε στις πλημμέλειες από το άρθρο 559 αρ.8 και 9 ΚΠολΔ (11ος λόγος κατά το οικείο μέρος του) Αμφότεροι οι λόγοι αυτοί, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, διότι ο αναιρεσείων, δεν επικαλείται σχετικό έννομο συμφέρον , αφού όπως ο ίδιος αναφέρει στο αναιρετήριο η αγωγή της ενάγουσας απορρίφθηκε για το παραπάνω ποσό των 100.000 δραχμών, ο δε ισχυρισμός του (ένσταση) περί παραγραφής που απορρίφθηκε πρωτοδίκως δεν επαναφέρθηκε στο εφετείο με λόγο έφεσης και δεν επικαλείται επίσης ότι η περί παραγραφής πλεονασματικές αναφορές στην μείζονα σκέψη της προσβαλλόμενης απόφασης είχαν οποιαδήποτε επίδραση στο διατακτικό της.

IV. Ο από το άρθρο 559 αρ. 12 ΚΠολΔ προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης, διότι το δικαστήριο της ουσίας παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων, δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο δίκασε με τη διαδικασία του άρθρου 270 ιδίου κώδικα, όπως εν προκειμένω, κατά την οποία τα αποδεικτικά μέσα εκτιμώνται σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ.

Επομένως ο τρίτος και ένατος λόγοι με τους οποίους ο αναιρεσείων, κατ' επίκληση παραβίασης από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πράγματι όμως από τον αριθμό 12 του ιδίου άρθρου, αποδίδει στο Εφετείο την αιτίαση, ότι δέχτηκε εν μέρει την αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, δεχόμενο ως πλέον αξιόπιστες τις καταθέσεις των μαρτύρων ....

και ....., είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι. V. Από το συνδυασμό των διατάξεων του άρθρου 559 αρ. 11 περ.β' ΚΠολΔ με εκείνες των άρθρων 106, 237 εδ.1 στοιχ.β', 346 και 451 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν και οι οποίες αν λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας ιδρύεται ο από την πρώτη των άνω διατάξεων λόγος αναίρεσης, νοούνται και εκείνες των οποίων δεν έγινε σαφής και ορισμένη επίκληση με τις προτάσεις κατά τη συζήτηση μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, η με αναφορά σε συγκεκριμένα μέρη των προτάσεων του διαδίκου σε προγενέστερη συζήτηση, όπου γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση των προσκομιζομένων αποδείξεων.

Είναι δε σαφής η επίκληση αποδεικτικών εγγράφων όταν είναι ειδική και προκύπτει η ταυτότητα του. Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων αποδίδει στο Εφετείο την αιτίαση ότι παρά το νόμο έλαβε υπόψη τα εξής αποδεικτικά μέσα α) την από ..... υπεύθυνη δήλωση του ....., την οποία προσκόμισε και επικαλέστηκε η αναιρεσίβλητη (6ος λόγος) β) όλες τις αποδείξεις των ΕΛΤΑ, τις οποίες επικαλέστηκε και προσκόμισε η αναιρεσίβλητη, μολονότι δεν ανέφερε στις προτάσεις της ποίος είναι ο αποστολέας των αναφερομένων σ' αυτές χρηματικών ποσών, ποίος ο τύπος έκδοσης αυτών, ποίος ο αριθμός λογιστικής απόδοσης καν ο τύπος που απεστάλησαν και τα έξοδα αποστολής (8ος λόγος).

Οι λύγοι αυτοί αναίρεσης ο μεν υπό στοιχείο α είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι , όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη το Εφετείο έλαβε αυτή υπόψη την άνω υπεύθυνη δήλωση, κρίνοντας ανελέγκτως ότι αυτή δεν δόθηκε επίτηδες για να χρησιμοποιηθεί στη δίκη επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη. Ως αβάσιμος επίσης είναι απορριπτέος ο άνω υπό στοιχείο β' λόγος διότι για τη σαφή επίκληση των ληφθέντων υπόψη από το Εφετείο αποδείξεων των ΕΛΤΑ, κατά τρόπο που να προκύπτει η ταυτότητα τους δεν απαιτείται να αναφέρονται τα στοιχεία του αποστολέα τον χρημάτων, ο αριθμός λογιστικής απόδοσης και, ο τόπος έκδοσης αυτών, τα οποία στοιχεία προκύπτουν από το περιεχόμενο τους.

VI. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 9 περ. γ' ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο άφησε αίτηση αδίκαστη. Ως "αίτηση" κατά την έννοια της διάταξηςαυτής νοείται κάθε αυτοτελής αίτηση των διαδίκων, με την οποία ζητείται η παροχή έννομης προστασίας, υπό οποιαδήποτε νόμιμη μορφή της, που δημιουργεί αντίστοιχη εκκρεμότητα δίκης. Τέτοια αίτηση είναι ιδίως η της αγωγής, της ανταγωγής, της κύριας παρέμβασης, της αυτοτελούς πρόσθετης παρέμβασης, της ανακοπής, της τριτανακοπής και κάθε ένδικου μέσου. Αλλά δενιδρύεται ο παρών λόγος, όταν το δικαστήριο δεν απάντησε σε αίτημα να προβεί σε διαδικαστική πράξη που εναπόκειται στη διακριτική του ευχέρεια, όπως είναι το αίτημα για αυτοπρόσωπη εμφάνιση και εξέταση τον διαδίκων κατά το άρθρο 415 παρ. 1 ΚΠολΔ, ή για την παροχή από αυτούς διασαφήσεων σχετικών με την υπόθεση (άρθρο 345 παρ. 1 ΚΠολΔ), ή το αίτημα για αυτοπρόσωπη εμφάνιση των μαρτύρων στο ακροατήριο για να συμπληρώσουν ή διευκρινίσουν τις καταθέσεις τους (άρθρο 41 1 Κ

ΙΙολΔ), ή και το αίτημα για κατ' αντιπαράσταση εξέταση των μαρτύρων με άλλους μάρτυρες ή και με τους διαδίκους (άρθρο 409παρ. 1 ΚΠολΔ). Επομένως οι πρώτος και δεύτερος λόγοι, με τους οποίους ο αναιρεσείων αποδίδει στο Εφετείο την αιτίαση, ότι παρά το νόμο απέρριψε το αίτημα αυτού να επανεξετάσει τον μάρτυρα ...... και τον ίδιο, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι. VII.

Ως έγγραφα, το περιεχόμενο των οποίων αν παραμορφώθηκε από το δικαστήριο της ουσίας, ιδρύεται ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.20 ΚΠολΔπροβλεπόμενος λόγος αναίρεσης, νοούνται τα κατά τα άρθρα 339 και 432 επ. ιδίου κώδικα αποδεικτικά έγγραφα, όχι δε και το διαδικαστικό έγγραφο των προτάσεων του διαδίκου κατά την δίκη που εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση.

Επομένως ο 10ος λόγος, κατά το μέρος του που προσάπτεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο των ενώπιον του Εφετείου προτάσεων της ήδη αναιρεσίβλητης, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. VIII. Ως "πράγματα" τα οποία αν παρά το νόμο δεν λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο ιδρύεται ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.8 περ.γ' λόγος αναίρεσης, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, που τείνουν στην κατά νόμο θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση δικαιώματος ασκουμένου με αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση και επομένως ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, όχι δε και οι αρνητικοί, μη νόμιμοι, αόριστοι, απαράδεκτοι και αλυσιτελείς ισχυρισμοί, οι οποίοι ως τέτοιοι δεν ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης και επί των οποίων το δικαστήριο δεν υποχρεούται, να απαντήσει.

Δεν αποτελούν πράγματα κατά την έννοια της διάταξης αυτής ισχυρισμοί που ανάγονται στην έννοια του νόμου ή την ορθή ερμηνεία του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, ούτε τα επιχειρήματα ή συμπεράσματα, νομικά ή πραγματικά, έστω και αν προτείνονται με λόγο έφεσης. Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων, κατ' επίκληση παραβίασης από το άρθρο 559 αρ.8 ΚΠολΔ, αποδίδει στο εφετείο και την αιτίαση, ότι το εφετείο παρά το νόμο έλαβε υπόψη μη προταθέντα από την ενάγουσα ισχυρισμό περί μη γνησιότητας της γραφής της ενάγουσας στα σώματα των παραπάνω επιταγών των ΕΛΤΑ, ότι τα αναφερόμενα σ' αυτές ποσά απεστάλησαν λόγω δωρεάς για τη συγγραφή του βιβλίου (10ος λόγος με στοιχείο δ') Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι όπως προκύπτει από την επισκόπηση των προτάσεων της ενάγουσας αυτή αμφισβήτησε τη γνησιότητα της φερομένης ως γραφής της στο οπίσθιο μέρος των δύο ταχυδρομικών επιταγών.

Απορριπτόμενων όλων των λόγων αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί αυτή στο σύνολο της. Δικαστικά έξοδα υπέρ της αναιρεσίβλητης δεν επιδικάζονται, διότι αυτή παρασταθείσα δ:α δήλωσες του πληρεξουσίου της δικηγόρου με το άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ, χωρίς να καταθέσει προτάσεις, δεν υπέβαλε αίτημα περί καταδίκης του αντιδίκου της στη δικαστική της δαπάνη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14.02.2006 αίτηση αναίρεσης του Χ1 για αναίρεση της υπ' αριθμ. 9.115/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 11 Δεκεμβρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 1 Απριλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ