Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to cite specific legal provisions or facts.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request to overturn the lower court's decision regarding a company in liquidation. The appellant argued the lower court ignored a verbal agreement and misapplied laws concerning capital contributions, but the court rejected these claims as vague and inadmissible. The ruling emphasized that appeals must cite specific legal articles and clearly state the facts constituting the alleged error, which the appellant failed to do.
Legislator headnote
AI generatedArticles 559(8) and 562(2) of the Code of Civil Procedure; Appeals must cite specific legal provisions and clearly state the facts constituting the alleged error, otherwise they are inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 654 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 654/2007
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Πλαστήρα Αναστασάκη, Αντώνιο Παπαθεοδώρου και Γεώργιο Πετράκη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: ΑΕΓΑ τελούσης υπό εκκαθάριση με την επωνυμία "ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΑΕΓΑ ΥΠΟ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ασπασία Ταραχοπούλου.
Του αναιρεσίβλητου: .... , ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαρίλαο Βερβενιώτη.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7 Ιανουαρίου 1998 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4001/1999 προδικαστική, 1823/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2095/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 26 Ιανουαρίου 2006 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αχιλλέας Νταφούλης, ανέγνωσε την από 7 Φεβρουαρίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι.- Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση, ότι η αναιρεσιβαλλομένη παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου και δεν έλαβε υπόψη της πράγματα τα οποία προτάθηκαν και είχαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, δηλαδή αγνόησε το γεγονός ότι "η συμφωνία με τους ισχυρισμούς του αντιδίκου τυχόν προφορική συμφωνία μεταξύ του νομίμου εκπροσώπου της αναιρεσείουσας ....
και του αναιρεσιβλήτου, σχετικά με τη νομή και εκμετάλλευση των επίδικων ακινήτων δεν είναι αρκετή να δεσμεύσει μία ανώνυμη εταιρεία και να δημιουργήσει στον αντίδικο την πεποίθηση, ότι έχει το δικαίωμα να νέμεται και κατέχει τα επίδικα ακίνητα". Με τέτοιο το περιεχόμενο ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος, διότι δεν εξάγεται απ'αυτόν σε ποιόν από τους λόγους του άρθρου 559 ΚΠολΔ υπάγεται και δεν αναφέρονται τα πραγματικά γεγονότα με πληρότητα και σαφήνεια τα οποία κατά την αναιρεσείουσα στοιχειοθετούν συγκεκριμένη πλημμέλεια που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση με βάση τις παραδοχές της οι οποίες εδώ δεν παρατίθενται (Ολ.ΑΠ 28/1998, 32/1996).
Ακόμη, για την επικαλούμενη παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου δεν αναφέρεται η συγκεκριμένη διάταξη (ορισμένο άρθρο ορισμένου νόμου) του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε (Ολ.ΑΠ 18/2005), ούτε διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο, καθόσον αφορά τους πραγματικούς ισχυρισμούς που συνιστούν κατά την αναιρεσείουσα "πράγματα" που δεν λήφθηκαν υπόψη, όπως θάπρεπε (άρθρο 562 παρ.2 ΚΠολΔ), ο χρόνος και ο (νόμιμος) τρόπος (με κάποιες προτάσεις ή με έφεση) πρότασης των ισχυρισμών αυτών στο δικαστήριο της ουσίας που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση (Ολ 43/1990), ενώ τέλος δεν διευκρινίζεται από ποιο εδώ διάδικο έχουν προταθεί οι ισχυρισμοί αυτοί, ενόψει του ότι σε προβολή του σχετικού λόγου αναίρεσης από το εδάφιο 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ νομιμοποιείται μόνον ο διάδικος που τους προέτεινε, όχι δε και ο αντίδικός του.
ΙΙ.- Με τους δεύτερο και τρίτο λόγους αναίρεσης η αναιρεσείουσα, χωρίς να επικαλείται κάποιο εδάφιο του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ισχυρίζεται, ότι η αναιρεσιβαλλομένη παραβίασε το νόμο και δεν έλαβε υπόψη της πράγματα που προτάθηκαν και είχαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Συγκεκριμένα, το Εφετείο α) εσφαλμένα έκρινε ότι η εισφορά των επίδικων ακινήτων από τον αναιρεσίβλητο σ'αυτή ήταν εικονική και δεν έλαβε υπόψη του ισχυρισμούς της κατά τους οποίους "αν εθεωρείτο εικονική η εισφορά του αντιδίκου σ'εκείνη, η εικονικότητα αυτή θα οδηγούσε σε ακύρωση της εταιρείας, λόγω μη κάλυψης του μετοχικού κεφαλαίου, ενώ σύμφωνα με το άρθρο 4α του Π.Δ. 409/1986 δεν υπάρχει τέτοιος λόγος ακύρωσης ανώνυμης εταιρείας" και β) εσφαλμένα δεν δέχτηκε την κρατούσα στη θεωρία άποψη ότι "η ακύρωση της συμμετοχής των ιδρυτών της εταιρείας αποκλείεται, γιατί αυτό θα σήμαινε επιστροφή στον αναιρεσίβλητο της εισφοράς του, γεγονός που συνεπάγεται τη μείωση της δεσμευμένης περιουσίας της εταιρείας με βλάβη των συναλλαχθέντων με την εταιρεία ασφαλισμένων", ενώ κατά το άρθρο 139 ΑΚ, που αγνοήθηκε, η εικονικότητα δεν βλάπτει εκείνον που συναλλάχθηκε αγνοώντας την.
Οι λόγοι αυτοί, από το εδ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τέτοια διατύπωση, πρέπει να απορριφθούν προεχόντως ως αόριστοι και απαράδεκτοι, διότι στο αναιρετήριο δεν αναφέρονται όλα τα αναγκαία για το ορισμένο τους στοιχεία και ιδίως εκείνα από τα οποία προκύπτει ότι οι ισχυρισμοί προτάθηκαν παραδεκτά από την αναιρεσείουσα στο Εφετείο και ήταν νόμιμοι ή ότι συνέτρεξε μία από τις περιπτώσεις του άρθρου 562 παρ.2 ΚΠολΔ (Ολ.ΑΠ 43/1990), ενώ σε κάθε περίπτωση οι ισχυρισμοί αυτοί δεν αποτελούν "πράγματα" κατά την έννοια του εδαφίου 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αλλά επιχειρήματα για άρνηση της προβληθείσας ένστασης εικονικότητας της εισφοράς του αναιρεσιβλήτου, άρα ο λόγος δεν ιδρύεται (Ολ.ΑΠ 3/1997 και 469/1984).
ΙΙΙ.- Από τη βεβαίωση του εφετείου στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, ότι στο πόρισμά του κατέληξε, αφού έλαβε υπόψη του και "όλα τα έγγραφα που προσκομίζουν νόμιμα με επίκληση οι διάδικοι", σε συνδυασμό με το αιτιολογικό της προσβαλλομένης, δεν καταλείπεται αμφιβολία, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και εκτίμησε κατά το νόμο και το αντίγραφο του βιβλίου μετόχων της εταιρείας, που φέρει και θεώρηση της ΦΑΕΕ με αριθμό ...., για το οποίο παραπονείται η αναιρεσείουσα με τον τέταρτο σχετικό λόγο του αναιρετηρίου της.
Συνεπώς ο τελευταίος αυτός λόγος, που προβλέπεται από τον εδάφιο 11 γ. του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ανεξάρτητα από την αοριστία του, πρέπει να απορριφθεί σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 26 Ιανουαρίου 2006, αίτηση της υπό εκκαθάριση τελούσας ΑΕΓΑ με την επωνυμία "Πανελλαδική ΑΕΓΑ υπό εκκαθάριση", για αναίρεση της 2095/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, που ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Μαρτίου 2007. Και
Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 23 Μαρτίου 2007.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ