Supreme Court dismisses appeal against traffic accident verdict due to procedural defects and lack of causation.

Απόφαση 64 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 64/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1 Δ. Κ. του Σ., 2 Σ. Κ. του Σ., 3 Κ. Κ. του Σ. και 4 Φ. Κ. του Σ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θωμά Φωτόπουλου, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1 Ά. Μ. του Π., κατοίκου ..., 2. Σ. Κ. του Τ., κατοίκου ... αμφότεροι δεν παραστάθηκαν και δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, και 3. Της Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία "Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Αρνέλλο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την υπ' αρ 279/31-8-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καρδίτσας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:181/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 408/2010 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 26-3-2012 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Ιωάννα Πετροπούλου ανέγνωσε την από 2-1-2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του 3ου των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις του άρθρου 576 παρ. 1, 2 και 3 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι αν κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανιστεί κατά τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης ή εμφανιστεί και δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολειπόμενος διάδικος, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικος του, τότε ερευνάται αν ο απολειπόμενος ή ο μη παριστάμενος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κλητεύθηκε νόμιμα και^ εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για συζήτηση δεν επιδόθηκε ή επιδόθηκε αλλά όχι νόμιμα και εμπρόθεσμα, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται με νέα κλήση. Στην αντίθετη περίπτωση, προχωρεί τη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Σε περίπτωση απλής ομοδικίας, αν κάποιος δεν εκπροσωπηθεί από πληρεξούσιο δικηγόρο, η υπόθεση χωρίζεται και η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης χωρεί νομίμως, ως προς όσους εκπροσωπούνται από πληρεξούσιο δικηγόρο ή έχουν κλητευθεί και κηρύσσεται απαράδεκτη ως προς τους λοιπούς.

Εξάλλου, κατά τη γενική διάταξη του άρθρου 226 παρ. 4 εδ. 2 και 3 Κ.Πολ.Δ. που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη κατά το άρθρο 575 του ΚΠολΔ, αν η συζήτηση αναβληθεί, ο γραμματέας είναι υποχρεωμένος αμέσως μετά το τέλος της συνεδρίασης να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίστηκε.

Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμα αυτή δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υποθέσεως στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων. Κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διάταξης, η αναβολή της συζήτησης και η εγγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο του δικαστηρίου για τη μετ' αναβολή δικάσιμο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων για τη δικάσιμο αυτή και επομένως δεν χρειάζεται νέα κλήση του διαδίκου, όταν ο απολειπόμενος κατά την μετ' αναβολή δικάσιμο διάδικος είχε νομίμως κλητευθεί να παραστεί κατά τη δικάσιμο κατά την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση ή είχε παραστεί νομίμως κατά την ίδια δικάσιμο και επομένως με τη νόμιμη παράσταση και μη εναντίωσή του καλύφθηκε η μη νόμιμη κλήτευσή του κατά την αρχική δικάσιμο.

Αντιθέτως, αν κατά την αρχική δικάσιμο δεν είχε κλητευθεί νομίμως να παραστεί και δεν παραστάθηκε ή δεν παραστάθηκε νομίμως, όπως συμβαίνει και όταν ο δικηγόρος που εκπροσώπησε αυτόν κατά την αρχική δικάσιμο δεν είχε πληρεξουσιότητα, η από το πινάκιο αναβολή της υπόθεσης και η εγγραφή αυτής για τη νέα μετ' αναβολή δικάσιμο δεν ισχύει ως κλήτευση για τη νέα δικάσιμο.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά Συνεδριάσεως του Δικαστηρίου τούτου κατά την μετ' αναβολή από το πινάκιο της 11-1-2013 σημερινή συζήτηση στο ακροατήριο της από 26-3-2012 αίτησης αναιρέσεως της 408/2010 απόφασης του Εφετείου Λάρισας, που έγινε με την εκφώνηση της υπόθεσης στη σειρά της από το πινάκιο, δεν εμφανίστηκαν ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο οι πρώτος και δεύτερος των αναιρεσιβλήτων Ά.

Μ. και Σ. Κ. αντίστοιχα, έστω και με έγγραφη δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. Από τα υπάρχοντα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι με την από 4-5-2012 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου, ορίστηκε ως αρμόδιο Τμήμα της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης το Δ' Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου και με την υπό ίδια χρονολογία πράξη του Προεδρεύοντος του εν λόγω Τμήματος ορίστηκε δικάσιμος για την εκδίκαση αυτής η 11-1-2013, κατά την οποία, όπως από την επισκόπηση του πινακίου προκύπτει, οι ως ανωτέρω αναιρεσίβλητοι δεν εμφανίστηκαν ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, έστω και με έγγραφη δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Επίσπευση της συζητήσεως της υποθέσεως από κάποιον από τους απολειπόμενους διαδίκους δεν προκύπτει, ούτε αποδεικνύεται ότι οι τελευταίοι έχουν κλητευθεί με επιμέλεια των εμφανισθέντων κατά τη συζήτηση αναιρεσειόντων καθώς και της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ" για να παραστούν κατά την αρχική (11-1-2013) ή μετ' αναβολή και σημειούμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (1-11-2013).

Συνακόλουθα, η από την αρχική δικάσιμο (11-1-2013) αναβολή της υπόθεσης και η εγγραφή της στο πινάκιο για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας (1-11-2013), δεν ισχύει ως κλήτευση των απολειπόμενων ως άνω διαδίκων για την τελευταία αυτή δικάσιμο, χωρίς παράλληλα να βεβαιώνεται κλήτευση αυτών κατά τη μετ' αναβολή και σημειούμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο (1-11-2013) από τους παριστάμενους αναιρεσείοντες και την τρίτη των αναιρεσιβλήτων ασφαλιστική εταιρία.

Επομένως, πρέπει, όπως κατ' εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 576 §3 εδ. β' Κ.Πολ.Δ., όπως το εδ. β' προστέθηκε με το άρθρο 62 του ν.4139/2013, να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως ως προς τους ανωτέρω αναιρεσίβλητους και να διαταχθεί ως προς αυτούς ο χωρισμός συζήτησης της υπόθεσης.

Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 10 του Ν.ΓΠΝ/1911, 297, 298, 299, 330 εδ. β', 914 και 932 του ΑΚ προκύπτει ότι σε περίπτωση συγκρούσεως μεταξύ δύο ή περισσοτέρων αυτοκινήτων η ευθύνη προς αποζημίωση προϋποθέτει συμπεριφορά παράνομη και υπαίτια, επέλευση ζημίας και ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συμπεριφοράς του οδηγού και της ζημίας.

Μορφή υπαιτιότητας είναι και η αμέλεια, η οποία υπάρχει, όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια, που απαιτείται στις συναλλαγές, δηλαδή αυτή που, αν είχε καταβληθεί, με μέτρο τη συμπεριφορά του μέσου συνετού και επιμελούς οδηγού αυτοκινήτου, θα καθιστούσε δυνατή την αποτροπή της συγκρούσεως. Αιτιώδης σύνδεσμος υπάρχει, όταν η παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του οδηγού ήταν σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, ικανή, κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, να επιφέρει τη ζημία και την επέφερε στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Η παράβαση των διατάξεων του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ) δεν θεμελιώνει αυτή καθ' αυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης παραβάσεως και του ζημιογόνου αποτελέσματος.

Εξάλλου, οι ανωτέρω έννοιες της υπαιτιότητας και του αιτιώδους συνδέσμου είναι νομικές κι επομένως η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς τη συνδρομή ή όχι υπαιτιότητας του εμπλακέντος σε σύγκρουση οχημάτων οδηγού και του αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συμπεριφοράς του και του ζημιογόνου αποτελέσματος υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου κατά τις διατάξεις του άρθρου 559 αρ. 1 εδ.

α' και 19 του Κ.Πολ.Δ. για ευθεία ή εκ πλαγίου παράβαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου. Εξ άλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 εδ. α' Κ.Πολ.Δ., λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμόστηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμόστηκε ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται εν όψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Τούτο συμβαίνει όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται. Τέλος, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ., υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης λόγω αντιφατικών ή ανεπαρκών αιτιολογιών, όταν από το αιτιολογικό της απόφασης που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν προκύπτουν πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά γεγονότα, τα οποία σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόστηκε ή ότι δεν συντρέχουν οι όροι εφαρμογής της.

Αντιφατικότητα των αιτιολογιών, η οποία ιδρύει τον από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ. προβλεπόμενο λόγο αναίρεσης υπάρχει, όταν σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης εξ αιτίας αυτής, δεν προκύπτει ποια πραγματικά περιστατικά δέχθηκε το δικαστήριο για να στηρίξει το διατακτικό, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί αν σωστά εφάρμοσε το νόμο.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε ανελέγκτως τ' ακόλουθα πραγματικά περιστατικά αναφορικά με την υπαιτιότητα των οδηγών των εμπλακέντων στο ένδικο ατύχημα οχημάτων. Στις 16-12-2003 και περί ώρα 07.05 ο πρώτος ενάγων, οδηγώντας το με αρ. κυκλ. ... ΙΧΦ αυτοκίνητο, εκινείτο σε ανώνυμη οδό της Καρδίτσας, με κατεύθυνση από την ανατολή προς τη δύση, προκειμένου να μεταβεί στο εργοστάσιο της εταιρίας "ΜΠΕΤΟΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ ΕΠΕ", που βρίσκεται στο δυτικό άκρο της Καρδίτσας, στο τέρμα της οδού Φαναριού.

Την ίδια στιγμή ο πρώτος εναγόμενος είχε σταματήσει το οδηγούμενο από αυτόν με αρ. κυκλ. ... ΔΧΦ αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας του προστήσαντος αυτόν δευτέρου εναγομένου, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην τρίτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρία, στο προς ανατολάς ρεύμα κυκλοφορίας, δηλαδή στο αριστερό, σε σχέση με την πορεία του ενάγοντος, άκρο της ως άνω οδού, με μέτωπο προς τη δύση και ανέμενε, με αναμμένη τη μηχανή του αυτοκινήτου, την είσοδο του στο ως άνω εργοστάσιο.

Στο σημείο αυτό η οδός έχει πλάτος οδοστρώματος 6,40 μ. είναι διπλής κατεύθυνσης, χωρίς κατά μήκος διαγράμμιση, με μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, και είναι ευθεία σε μεγάλο μήκος. Το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας στο ανωτέρω σημείο ήταν 80 χιλιόμετρα ωριαίως. Ο καιρός ήταν νεφελώδης και το οδόστρωμα ξηρό.

Η ορατότητα περιοριζόταν, λόγω του σκότους (07.05 της 16-12-2004), της νέφωσης και της έλλειψης τεχνικού φωτισμού. Το ως άνω με αρ. κυκλ. ... ΔΧΦ αυτοκίνητο, από το άκρο του οδοστρώματος του προς ανατολάς ρεύματος κυκλοφορίας, (δηλ. από το άκρο αριστερό της οδού, σε σχέση με την πορεία του ενάγοντος), είχε καταλάβει τμήμα αυτού (οδοστρώματος), πλάτους 3 μ.

Το ελεύθερο τμήμα του οδοστρώματος, που απέμενε, προς την δεξιά πλευρά, σε σχέση με την πορεία του ενάγοντος, ανερχόταν σε 3,40 μ. Το δε ελεύθερο τμήμα της οδού μεταξύ του σταματημένου οχήματος και της νοητής διαχωριστικής, των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας, γραμμής ήταν 20 εκατ. Ο πρώτος εναγόμενος δεν είχε θέσει σε λειτουργία τα φώτα στάθμευσης του ως άνω με αρ.

κυκλ. ... ΔΧΦ αυτοκινήτου, οι δε αντανακλαστήρες αυτού ήταν καλυμμένοι κατά ένα μέρος από λάσπες. Όταν το οδηγούμενο από τον πρώτο ενάγοντα υπ' αρ. ... ΙΧΦ αυτοκίνητο έφθασε στο ανωτέρω οδικό σημείο προσέκρουσε με το εμπρόσθιο αριστερό τμήμα του στο οπίσθιο δεξιό μέρος του σταματημένου με αρ. κυκλ. ... ΔΧΦ αυτοκίνητου.

Από την σύγκρουση αυτή ο πρώτος ενάγων υπέστη βαρύ διατιτραίνον τραύμα αριστερού οφθαλμού, το δε αυτοκίνητο, που οδηγούσε, υπέστη υλικές ζημίες. Η σύγκρουση των παραπάνω αυτοκινήτων, που είχε τα ανωτέρω αποτελέσματα, οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα (αμέλεια) του πρώτου ενάγοντος, η οποία συνίσταται στο ότι αυτός εκινείτο με το αυτοκίνητο του στο μέσο του οδοστρώματος, καταλαμβάνοντας τμήμα του αντίθετου ρεύματος κυκλοφορίας, πλάτους 90 εκατ.

Όφειλε και μπορούσε να κινείται στο δεξιό του οδοστρώματος, μέσα στο ρεύμα κυκλοφορίας του, πλάτους 3,20 μ., καθόσον τούτο ήταν ελεύθερο και επαρκούσε για τη διέλευση του αυτοκινήτου του, το οποίο, όπως αποδεικνύεται ιδίως από την κατάθεση του μάρτυρα αποδείξεως Θ. Κ., είχε πλάτος 2,20 μ. Επίσης στο ότι δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του και δεν είχε τον πλήρη έλεγχο του οχήματός του, ώστε να μπορεί να ενεργήσει τους ενδεδειγμένους χειρισμούς για να αποφύγει οποιοδήποτε εμπόδιο, που τυχόν θα βρισκόταν στο ορατό από αυτόν μπροστινό τμήμα της οδού.

Εάν οδηγούσε, όπως όφειλε και μπορούσε, με σύνεση και με διαρκώς τεταμένη την προσοχή του και ασκούσε την εποπτεία και τον έλεγχο του οχήματος του, θα είχε αντιληφθεί εγκαίρως, ενόψει του ότι η οδός ήταν ευθεία και τα φώτα διασταυρώσεως του αυτοκινήτου του, ενόψει των συνθηκών που επικρατούσαν, παρείχαν φως σε απόσταση 20 τουλάχιστον μέτρων μπροστά από το όχημά του, το σταματημένο αυτοκίνητο και με αποφευκτικό ελιγμό προς τα δεξιά, όπου το οδόστρωμα, όπως προεκτέθηκε, ήταν ελεύθερο και επαρκές θα είχε αποφύγει την πρόσκρουση στο εν λόγω αυτοκίνητο.

Ο πρώτος ενάγων αντιλήφθηκε, την τελευταία σχεδόν στιγμή, το σταματημένο αυτοκίνητο και τροχοπέδησε, (βρέθηκαν ίχνη τροχοπέδησης μήκους 2,70 μ.), δεν κατόρθωσε όμως να αποφύγει την πρόσκρουση του αυτοκινήτου του στο σταματημένο αυτοκίνητο. Οι ως άνω συνθήκες της οδού καθώς και του ατυχήματος και ιδίως το γεγονός ότι το με αρ. ...

ΔΧΦ αυτοκίνητο καταλάμβανε τμήμα του οδοστρώματος, από το αριστερό άκρο αυτού σε σχέση με την πορεία του ενάγοντος, πλάτους 3 μ., αποδεικνύονται από την από 16-12-2003 έκθεση αυτοψίας και το με ίδια χρονολογία πρόχειρο σχεδιάγραμμα του ανθ/μου του Τ.Τ. Καρδίτσας Κ. Π., η σύνταξη των οποίων άρχισε αμέσως μετά το ατύχημα (ώρα 07.20 της 16-12-2004) και ενώ τα οχήματα βρίσκονταν στην ίδια θέση, που κατείχαν μετά το ατύχημα.

Εξάλλου και στην ένδικη αγωγή αναφέρεται ότι το ως άνω ... ΔΧΦ αυτοκίνητο καταλάμβανε τμήμα του οδοστρώματος πλάτους 3 μ. Επίσης από το ίδιο ως άνω σχεδιάγραμμα αποδεικνύεται και το γεγονός της εισόδου του αυτοκινήτου, που οδηγούσε ο πρώτος ενάγων, στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, αφού σύμφωνα με το εν λόγω σχεδιάγραμμα το δεξιό ίχνος τροχοπεδήσεως του αυτοκινήτου του ενάγοντος απείχε από το αριστερό άκρο του οδοστρώματος 2,30 μ.

Το ότι το με αρ. κυκλ. ... ΔΧΦ αυτοκίνητο δεν ήταν σταματημένο στο άκρο του οδοστρώματος, αλλά, η αριστερή πλευρά αυτού απείχε από το άκρο του οδοστρώματος 60 εκατ., ότι δεν ήταν σε λειτουργία τα φώτα στάθμευσης αυτού και ότι οι αντανακλαστήρες ήταν μερικώς καλυμμένοι με λάσπες κατά παράβαση των άρθρων 34 παρ. 4, 35 και 72 παρ. 1 του ΚΟΚ δεν μπορεί να θεμελιώσει συνυπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου.

Και τούτο διότι τα γεγονότα αυτά δεν ήταν ικανά και δεν μπορούσαν κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων να συντελέσουν στην επέλευση της σύγκρουσης των οχημάτων και ως εκ τούτου δεν συνδέονται αιτιωδώς με την επέλευση του ζημιογόνου αποτελέσματος, δεδομένου οι προαναφερόμενες διατάξεις θεσπίστηκαν για τη μη παρακώλυση της κυκλοφορίας των κινουμένων στο ίδιο ρεύμα κυκλοφορίας και όχι για την αποφυγή συγκρούσεων με οχήματα κινούμενα στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής των αναφερόμενων στη μείζονα σκέψη κανόνων ουσιαστικού δικαίου αναφορικά με την υπαιτιότητα των εμπλακέντων στο ένδικο ατύχημα οχημάτων.

Ειδικότερα, καθορίζονται σαφώς τα χαρακτηριστικά της ανωνύμου οδού Καρδίτσας όπου συνέβη το ένδικο τροχαίο ατύχημα καθώς και οι επικρατούσες συνθήκες (οδός διπλής κατεύθυνσης με πλάτος οδοστρώματος 6,40 μέτρα χωρίς κατά μήκος διαγράμμιση, ευθεία, ορατότης περιορισμένη λόγω σκότους). Αναφέρεται σαφώς η οδική συμπεριφορά του οδηγού του υπ.

αρ. ... ΙΧΦ αυτοκινήτου, ο οποίος εκινείτο στο μέσο του οδοστρώματος του ρεύματος πορείας του, καταλαμβάνοντας τμήμα του αντιθέτου ρεύματος κυκλοφορίας πλάτους 90 εκ. με αποτέλεσμα, λόγω ελλείψεως της προσοχής που όφειλε και μπορούσε από τις περιστάσεις να καταβάλει, να μην αντιληφθεί έγκαιρα το σταθμευμένο όχημα (υπ.

αρ. ... ΔΧΦ αυτοκίνητο) επί του αντιθέτου ρεύματος πορείας σε απόσταση 0,20 εκ. από τη νοητή διαχωριστική των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας γραμμή και να προσκρούσει με το εμπρόσθιο αριστερό τμήμα του οχήματός του στο οπίσθιο δεξιό μέρος αυτού, ενώ εξ άλλου με σαφήνεια η προσβαλλόμενη απόφαση αναφέρεται στο λόγο για τον οποίο η παράβαση των άρθρων 34 παρ. 4, 35 και 72 παρ. 1 του ΚΟΚ δεν μπορεί να θεμελιώσει συνυπαιτιότητα του οδηγού του υπ.

αρ. ... ΔΧΦ αυτοκινήτου.

Με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. διότι το Εφετείο προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό πόρισμα της αποκλειστικής υπαιτιότητας του οδηγού του υπ. αρ. ... ΙΧΦ αυτοκινήτου περί την πρόκληση του ένδικου τροχαίου ατυχήματος, εσφαλμένα δεν εφήρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 34 §6 και 34 §2 περ.

η' του ΚΟΚ με την πρώτη των οποίων θεσπίστηκε η υποχρέωση των οχημάτων που βρίσκονται σε στάση να τοποθετούνται παράλληλα με την οριογραμμή του οδοστρώματος και επί της αντιστοιχούσας γι' αυτούς προς την κατεύθυνση της κυκλοφορίας πλευράς και με τη δεύτερη απαγορεύεται η στάση και η στάθμευση αν το εναπομένον πλάτος μεταξύ οχήματος και απαγορευτικής γραμμής υπέρβασης είναι μικρότερο από τρία μέτρα.

Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι η παράβαση των διατάξεων του ΚΟΚ δεν θεμελιώνει κατά τα προεκτιθέμενα αυτή καθ' αυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, πέραν του ότι όπως προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου της αγωγής οι αναιρεσείοντες δεν θεμελιώνουν την υπαιτιότητα του οδηγού του υπ.

αρ. ... ΔΧΦ αυτοκινήτου και στην παράβαση των διατάξεων αυτών του ΚΟΚ. Περαιτέρω, με το δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του ίδιου ως ανωτέρω άρθρου και κώδικα, διότι ενώ αρχικά δέχεται ότι ο οδηγός του υπ. αρ. ... ΔΧΦ αυτοκινήτου παρέβη τις διατάξεις των άρθρων 34 §4, 35 και 72 §1 του ΚΟΚ, στη συνέχεια, αντιφατικά δέχεται ότι οι παραβάσεις αυτές δεν συνδέονται αιτιωδώς με την επέλευση του ζημιογόνου αποτελέσματος, δεδομένου ότι οι προαναφερόμενες διατάξεις θεσπίστηκαν για τη μη παρακώλυση της κυκλοφορίας των κινούμενων στο ίδιο ρεύμα κυκλοφορίας και όχι για την αποφυγή συγκρούσεων με οχήματα κινούμενα στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας.

Και ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι με την επίφαση της σχετικής πλημμέλειας, πλήττεται η ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του Εφετείου αναφορικά με τον αιτιώδη ή μη αυτών σύνδεσμο περί την επέλευση του ένδικου ατυχήματος, πραγματικά περιστατικά τα οποία αντικειμενικώς αξιολογούμενα, δεν δικαιολογούν την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της παραβάσεως των εν λόγω άρθρων 34 §6 και 34 §2 περ.

η' του ΚΟΚ και του επελθόντος ζημιογόνου αποτελέσματος.

Επειδή, με βάση τα προεκτιθέμενα, πρέπει να απορριφθεί η από 26-3-2012 και με αρ. κατ. 26/2012 αίτηση αναιρέσεως της 408/2010 απόφασης του Εφετείου Λάρισας ως προς την τρίτη των αναιρεσιβλήτων ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ" και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες ως ηττηθέντες, στη δικαστική δαπάνη, της τρίτης ως ανωτέρω αναιρεσίβλητης κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό (άρθρο 183 Κ.ΠοΛ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της από 26-3-2012 και με αρ. κατ. 26/2012 αίτησης αναιρέσεως της 408/2010 απόφασης του Εφετείου Λάρισας, ως προς τους πρώτο και δεύτερο των αναιρεσιβλήτων Ά. Μ. και Σ. Κ. αντίστοιχα.

Διατάσσει το χωρισμό της συζήτησης της υπόθεσης ως προς αυτούς.

Απορρίπτει την από 26-3-2012 και με αρ. κατ. 26/2012 αίτηση αναιρέσεως της 408/2010 απόφασης του Εφετείου Λάρισας ως προς την τρίτη αναιρεσίβλητη ανώνυμη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ". Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της τρίτης των αναιρεσιβλήτων ασφαλιστικής ως άνω εταιρίας την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 11 Δεκεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 8 Ιανουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ