Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility of evidence added late in appeal proceedings.

Απόφαση 647 / 2017 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 647/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αντώνιο Ζευγώλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, κωλυομένης της Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δήμητρας Παπαντωνοπούλου και του αρχαιοτέρου Αρεοπαγίτη Κωνσταντίνου Τσόλα, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Γεώργιο Κοντό, Αβροκόμη Θούα και Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Σεπτεμβρίου 2016, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) ανώνυμης εταιρείας που εδρεύει στη Λάρισα (10ο χιλ. της οδού Λάρισας Αγιάς), με την επωνυμία "... Α.Β.Ε." που εκπροσωπείται νόμιμα και 2) του Κ. Λ. του Ι., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξουσίους δικηγόρους τους Κωνσταντίνο Ευθυμίου και Νικόλαο Μίστρα.

Του αναιρεσιβλήτου: νομικού προσώπου με την επωνυμία "..."", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, εκπροσωπήθηκε δε από τους πληρεξουσίους δικηγόρους του Γεώργιο Βασιλείου και Βασίλειο Δημηνίκο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-10-2011 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Λάρισας.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 149/2013 του ίδιου Δικαστηρίου και 318/2015 του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητάνε οι αναιρεσείοντες με την από 16-11-2015 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Κοντός, ανέγνωσε την από 27-8-2016 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειόντων ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης, οι πληρεξούσιοι του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., "αναίρεση επιτρέπεται μόνον αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών...". Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή.

Με το λόγο αυτό ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βασίμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λπ. ορθώς απερρίφθη ως μη νόμιμη ή αν κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνος δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απερρίφθη ή έγινε δεκτή κατ’ ουσίαν (Ολ.

Α.Π. 27-28/1998, 4/2005 και 7/2006). Στην περίπτωση δε που το δικαστήριο έκρινε κατ’ ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνος ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, τα οποία ανελέγκτως εδέχθη ως αποδειχθέντα το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο, ιδρύεται δε ο λόγος αυτός αναιρέσεως, αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν προφανή την παραβίαση (ΑΠ 43/2013, 335/2012).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 του Κ.Πολ.Δ.: "Αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης". Ο αναιρετικός αυτός λόγος ιδρύεται, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνος δικαίου, για την επέλευση της εννόμου συνεπείας που απαγγέλθηκε ή την άρνηση του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία (Ολ.ΑΠ 1/1999).

Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες. Εξάλλου, το κατά νόμον αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος προτάσεως προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, στου οποίου το πραγματικό πρέπει να ανταποκρίνονται οι παραδοχές της αποφάσεως στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες.

Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (Ολ.Α.Π. 861/1984). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 822 του Α.Κ.: "Με τη σύμβαση της παρακαταθήκης ο θεματοφύλακας παραλαμβάνει από άλλον κινητό πράγμα για να το φυλάει με την υποχρέωση να το αποδώσει όταν του ζητηθεί.

Αμοιβή μπορεί να απαιτηθεί μόνο όταν συμφωνήθηκε ή συνάγεται από τις περιστάσεις". Κατά δε το άρθρο 823 του αυτού Κώδικος : "Ο θεματοφύλακας οφείλει να καταβάλει την επιμέλεια που καταβάλει στις δικές του υποθέσεις. Αν όμως οφείλεται αμοιβή για τη φύλαξη, ευθύνεται για κάθε πταίσμα". Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι με την σύμβαση παρακαταθήκης ο θεματοφύλακας παραλαμβάνει από τον παρακαταθέτη κινητό πράγμα με την υποχρέωση φυλάξεως και αποδόσεως αυτού αυτουσίου όταν του ζητηθεί.

Η σύμβαση αυτή καταρτίζεται με την παράδοση του πράγματος (re) και είναι κατά κανόνα άτυπη, μπορεί δε να καταρτισθεί και με μόνη τη συμφωνία πριν από την παράδοση του πράγματος, σύμφωνα με την αρχή της ελευθερίας των συμβάσεων (αρθρ. 361 Α.Κ.), ρητώς, αλλά και σιωπηρώς, όταν η συμφωνία για φύλαξη του πράγματος συνάγεται από τις συντρέχουσες περιστάσεις (Α.Π. 886/1990).

Για την εγκυρότητα της συμβάσεως παρακαταθήκης δεν απαιτείται ο παρακαταθέτης να είναι κύριος του παρακατατιθεμένου πράγματος. Επομένως, για το ορισμένο της αγωγής του παρακαταθέτου κατά του θεματοφύλακος προς απόδοση των παρακατατεθέντων πραγμάτων δεν απαιτείται να εκτίθενται σ’ αυτήν τα στοιχεία που καθιστούν τον παρακαταθέτη κύριο των παρακατατεθέντων πραγμάτων (Α.Π. 874/1996).

Επιπροσθέτως, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 822 και 823 Α.Κ. προς εκείνες των άρθρων 361, 330-336 Α.Κ. συνάγεται ότι η σύμβαση παρακαταθήκης μπορεί κατ’ αρχήν να καταρτίζεται και στα πλαίσια άλλης ρυθμισμένης συμβάσεως, οπότε για τη μικτή αυτή σύμβαση, εάν μεν κάθε παροχή, ανεξαρτήτως από τον τύπο στον οποίον ανήκει, είναι της αυτής σπουδαιότητος για τους συμβαλλομένους, θα εφαρμοσθούν οι για τον τύπο καθεμιάς ισχύοντες κανόνες, εάν δε η μία από αυτές είναι απλώς παρακολουθηματική της άλλης και οι εξ αυτής υποχρεώσεις είτε ανήκουν στις συνήθεις υποχρεώσεις από την κυρία σύμβαση είτε είναι παρακολουθηματικές αυτής, οι για την κυρία σύμβαση εφαρμοστέες διατάξεις είναι κρίσιμες για την όλη σύμβαση.

Όταν για τη φύλαξη του πράγματος οφείλεται αμοιβή, οπότε θα πρόκειται κατά κανόνα για αυτοτελή σύμβαση παρακαταθήκης στα πλαίσια άλλης κυρίας συμβάσεως, τότε ο θεματοφύλακας ευθύνεται για κάθε πταίσμα, δηλαδή για δόλο ή αμέλεια, η οποία (αμέλεια) υπάρχει όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια του μετρίως συνετού κοινωνικού ανθρώπου στον κύκλο της επαγγελματικής του δραστηριότητος.

Διαφορετικά ο θεματοφύλακας ευθύνεται πάντοτε για βαρεία αμέλεια και για ελαφρά αμέλεια μέχρι το βαθμό, πέραν του οποίου και για τις δικές του υποθέσεις δεν επιδεικνύει επιμέλεια. Για να απαλλαγεί από την ευθύνη του, επί αδυναμίας παροχής, ο θεματοφύλακας πρέπει να αποδείξει ότι η αδυναμία οφείλεται σε γεγονός για το οποίο δεν έχει ευθύνη αυτός ή τα πρόσωπα, για το πταίσμα των οποίων ευθύνεται όπως για δικό του πταίσμα, κατά τις προαναφερόμενες διαβαθμίσεις.

Ο παρακαταθέτης μπορεί να απαιτήσει την απόδοση του πράγματος και σε περίπτωση αδυναμίας αυτουσίας αποδόσεως τούτου αποζημίωση είτε με ευθεία αγωγή από τη σύμβαση παρακαταθήκης, είτε με τις διατάξεις περί αδικοπραξίας αν συντρέχουν οι προς τούτο προϋποθέσεις διότι επέρχεται αλλοίωση του αντικειμένου της ενοχής και η αρχική του υποχρέωση προς εκπλήρωση της παροχής μετατρέπεται σε δευτερογενή υποχρέωση αποζημιώσεως, η οποία, εκτός άλλων, περιλαμβάνει την αξία του πράγματος καθώς και κάθε άλλη ζημία που ενδεχομένως υπέστη (Α.Π.1024/2010, 504/2016, 1964/2013, 1211/2000).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 681 του Α.Κ. με την σύμβαση έργου ο εργολάβος έχει υποχρέωση να εκτελέσει το έργο και ο εργοδότης να καταβάλει τη συμφωνημένη αμοιβή. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής έργο μπορεί να είναι και η εκ μέρους του εργολάβου αποθήκευση στους ψυκτικούς του θαλάμους βρωσίμων προϊόντων του εργοδότου, για συμφωνημένο χρονικό διάστημα, και η παροχή ορισμένου βαθμού ψυκτικής ενεργείας ώστε να εξασφαλισθεί η συντήρηση αυτών και η διατήρησή των σε καλή κατάσταση, στην οποία και απέβλεψαν τα συμβαλλόμενα μέρη.

Είναι δυνατόν, όμως, η συγκεκριμένη σύμβαση αναλόγως των περιστάσεων, να συνδυάζεται με ταυτόχρονη σύμβαση παρακαταθήκης, της οποίας περιεχόμενο αποτελεί η υποχρέωση φυλάξεως και επιβλέψεως του παραδοθέντος προς συντήρηση διά ψύξεως πράγματος, προκειμένου να αποφευχθούν βλάβες στην υλική του υπόσταση, άλλες εκτός από τις οφειλόμενες στη διαδικασία ψύξεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του, δέχθηκε, κατά το ενδιαφέρον την παρούσα αναιρετική διαδικασία μέρος, τα εξής: " Η πρώτη εναγομένη, ανώνυμη εταιρία, με την επωνυμία ... ABE, (πρώτη αναιρεσείουσα), νόμιμος εκπρόσωπος (διευθύνων σύμβουλος) της οποίας είναι ο δεύτερος εναγόμενος, Λ...

Κ…(δεύτερος αναιρεσείων), διατηρεί στη Λάρισα...συγκρότημα συντήρησης επεξεργασίας και συσκευασίας φρούτων. Στα πλαίσια της εμπορικής αυτής δραστηριότητάς της, συνήψε με τον ενάγοντα, Αγροτικό Συνεταιρισμό ... (ήδη αναιρεσίβλητο), προφορικά, στις αρχές...Σεπτεμβρίου 2010, μια μικτή σύμβαση (με στοιχεία των συμβατικών τύπων της μίσθωσης έργου και της παρακαταθήκης σε συνδυασμό με παροχή υπηρεσιών) με αντικείμενο τη φύλαξη, συντήρηση, επεξεργασία και συσκευασία όλης της παραγωγής μήλων των μελών του, εσοδείας 2010...

Τα μήλα του ενάγοντος, κατά τα συμφωνηθέντα, θα τοποθετούνταν στους ψυκτικούς θαλάμους της πρώτης εναγόμενης μέσα σε δύο είδη αποθήκευσης, σε κλούβες και σε παλετοκιβώτια (bin). Ως αμοιβή της πρώτης εναγομένης για την εμβάπτιση των μήλων σε ειδικό φάρμακο, ώστε να αποφευχθεί η σήψη τους κατά τη διάρκεια της συντήρησης, και για τη συντήρησή τους σε συνθήκες ελεγχόμενης ατμόσφαιρας (μειωμένη συγκέντρωση οξυγόνου, αυξημένη συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα, χαμηλή θερμοκρασία και υψηλή σχετικά υγρασία) καθορίστηκαν δύο τιμές:

α) 1,70 ευρώ για κάθε κλούβα και β) 0,08 ευρώ για κάθε κιλό που ήταν τοποθετημένο σε bin, και δεύτερον για την επεξεργασία και συσκευασία των μήλων το ποσό των 0,05 ευρώ/κιλό, συμφωνήθηκε δε ότι η ανωτέρω αμοιβή θα καταβάλλεται σταδιακά με την έκδοση μεταχρονολογημένων επιταγών μικρής διάρκειας και ότι η οριστική εκκαθάριση θα γινόταν την ημέρα κατά την οποία ο ενάγων θα αναλάμβανε την τελευταία ποσότητα μήλων.

Στα πλαίσια της ως άνω σύμβασης ο ενάγων εναπόθεσε στους ψυκτικούς θαλάμους της πρώτης εναγομένης, κατά το χρονικό διάστημα από 25-9-2010 έως 4-11-2010, συνολικά 27.056 κλούβες.... Για κάθε παράδοση κλουβών ή bins συντασσόταν από την πρώτη εναγόμενη δελτίο ποσοτικής παραλαβής, όπου αναγραφόταν ο αριθμός των κλουβών ή των bins που παραλάμβανε τη συγκεκριμένη ημέρα.

Ειδικότερα, σε σχέση με τον αριθμό των bins που εναποτέθηκαν, ο ενάγων ισχυρίζεται ότι ανέρχονται σε 2.837 και οι εναγόμενοι σε 1.986. Η διαφορά που ανέρχεται στα 851 bins οφείλεται, κατά τους ισχυρισμούς των εναγομένων, σε λάθος καταγραφή στο υπ’ αριθμ. ...-10-2010 δελτίο ποσοτικής παραλαβής, όπου αναγράφεται ότι παρελήφθησαν 891 bins, ενώ το ορθό είναι 89.

Σημειωτέον ότι για τα λοιπά 49 bins [851 - 802 (891 - 89)=49], μολονότι αρχικά οι εναγόμενοι ...επικαλούνται λάθος καταγραφή..., ενώ το ορθό είναι 127.... στη συνέχεια ... των... προτάσεών τους ομολογούν ότι ορθά...αναγράφεται ότι παρελήφθησαν 176 bins....To Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο δέχτηκε ότι παρελήφθησαν 891 bins και όχι 89, όπως ισχυρίζονται οι εναγόμενοι, με την αιτιολογία ότι....Όμως, η παραπάνω κρίση του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου είναι εσφαλμένη και η ορθή ποσότητα ήταν 89 παλετοκιβώτια κι όχι 891 παλετοκιβώτια, για τους παρακάτω λόγους...Επομένως, παραδόθηκαν συνολικά 2.035 παλετοκιβώτια με μήλα στα ψυγεία της πρώτης των εναγομένων...και 27.056 κλούβες με μήλα.

Τα παραπάνω έγινα δεκτά και με το υπ’ αριθμ. 693/2013 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημ/κών Λάρισας, το οποίο αποφάνθηκε ότι δεν πρέπει να γίνει κατηγορία σε βάρος του δευτέρου εναγομένου για υπεξαίρεση των παραπάνω 802 παλετοκιβωτίων με μήλα. Ωστόσο, το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο...έκρινε ότι παραδόθηκαν στην πρώτη εναγομένη από τον ενάγοντα και εισήχθησαν στους ψυκτικούς της θαλάμους, επιπλέον 802 παλετοκιβώτια και συνολικά 2.837.

Κρίνοντας, όμως, έτσι, εσφαλμένα ερμήνευσε το νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις, κατά παραδοχή των σχετικών λόγων της έφεσης και ως ουσιαστικά βάσιμων. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι κατά το χρονικό διάστημα από 15-10-2010 έως 3-2-2011, ο ενάγων εξήγαγε από τους ψυκτικούς θαλάμους της πρώτης εναγομένης, προς επεξεργασία και συσκευασία, τμηματικά, 23.141 κλούβες...

Για κάθε εξαγωγή κλουβών ή παλετοκιβωτίων-bins συντασσόταν από την πρώτη εναγόμενη δελτίο αποστολής, όπου αναγραφόταν ο αριθμός των κλουβών ή των bins που εξάγονταν τη συγκεκριμένη ημέρα από τις εγκαταστάσεις της. Ειδικότερα, σε σχέση με τον αριθμό των bins που εξήχθησαν, ο ενάγων ισχυρίζεται ότι ανέρχονται σε 1.146 και οι εναγόμενοι σε 1.227, δηλαδή υπάρχει διαφορά 81 bins.

Όπως αποδεικνύεται από δελτία αποστολής που προσκόμισε ο ενάγων, η ποσότητα των εξαχθέντων bins ήταν 1.146...Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, μετά την τελευταία εξαγωγή κλουβών και bins από τις εγκαταστάσεις της πρώτης εναγομένης, που έλαβε χώρα στις 3-2-2011, παρέμειναν στους ψυκτικούς θαλάμους αυτής 3.915 (27.056-23.141) κλούβες...και 889 (2.035-1.146) bins.

Περαιτέρω, από τα ίδια ως άνω αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε ότι στις αρχές Φεβρουάριου 2011, μετά την 3η-2-2011, ο ενάγων..., ειδοποίησε τον δεύτερο εναγόμενο, ως νόμιμο εκπρόσωπο της πρώτης, ότι στις 7-2-2011 θα πραγματοποιούσε μια ακόμη εξαγωγή προϊόντων, γεγονός το οποίο ο τελευταίος δεν επέτρεψε, ισχυριζόμενος ότι ο ενάγων θα έπρεπε στο χρονικό αυτό σημείο να έχει ήδη εξοφλήσει το σύνολο της συμφωνηθείσας αμοιβής για την εμβάπτιση των μήλων, τη συντήρηση και τη διαλογή τους, τόσο στην πρώτη εναγόμενη όσο και στην εταιρία με την επωνυμία "...

ΑΕΒΕ" με έδρα τη Λάρισα, ιδίων συμφερόντων με την πρώτη εναγομένη, η οποία επιπλέον της αμοιβής για τη διαλογή των μήλων, ζητούσε και το μίσθωμα για τη μίσθωση κλουβών και bins από τον ενάγοντα. Ωστόσο, όπως προαναφέρθηκε, η συμφωνία μεταξύ των διαδίκων ήταν η αμοιβή της πρώτης εναγομένης να καταβάλλεται σταδιακά.

Σε εκτέλεση δε αυτής της συμφωνίας, ο ενάγων είχε ήδη παραδώσει μέχρι τις αρχές Φεβρουάριου του έτους 2011, τέσσερες επιταγές ... συνολικού ποσού 46.572,65 ευρώ. Ενόψει των ανωτέρω ο ενάγων επιδίδει στην πρώτη εναγομένη στις 14-2-2011 εξώδικη πρόσκληση, καλώντας την να του επιτρέψει την πρόσβαση στα προϊόντα του, προκειμένου να συνεχίσει την μέχρι τότε διαδικασία εξαγωγής αυτών και σε περίπτωση που δεν επιθυμεί τη συνέχιση της συνεργασίας τους, να του επιτρέψει να αναλάβει το σύνολο αυτών με ταυτόχρονη εκπλήρωση των συμβατικών του υποχρεώσεων.

Ακολούθως, στις 16-2-2011, η πρώτη εναγομένη επιδίδει στον ενάγοντα εξώδικη πρόσκληση καλώντας τον να καταβάλει την οφειλόμενη αμοιβή της, η οποία, κατά τους ισχυρισμούς της, ανερχόταν, αφαιρουμένων των ποσών των ως άνω επιταγών, στο ποσό των 117.389,19 ευρώ και την ίδια ημέρα η προαναφερθείσα εταιρία με την επωνυμία "...

ΑΕΒΕ" επιδίδει και αυτή εξώδικη πρόσκληση στον ενάγοντα, καλώντας τον να καταβάλει τη δική της αμοιβή, τα μισθώματα των bins και κλουβών και το τίμημα για την αγορά bins και κλουβών από αυτή, συνολικού ποσού 71.267,15 ευρώ, χωρίς, όμως, σε καμία από τις εν λόγω εξώδικες προσκλήσεις να γίνεται αναφορά και να δίδεται κάποια απάντηση στα ως άνω αιτήματα του ενάγοντος.

Στη συνέχεια, στις 18-2-2011 και οι δύο ως άνω εταιρίες αιτούνται την έκδοση διαταγής πληρωμής κατά του ενάγοντος και έτσι στις 24-2-2011 εκδίδονται οι υπ’ αριθμ. ...2011 διαταγές πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λάρισας, δυνάμει των οποίων ο ενάγων υποχρεώθηκε να καταβάλει στην πρώτη εναγομένη το ποσό των 151.633,45 ευρώ και στην "...

ΑΕΒΕ" το ποσό των 44.353,80 ευρώ αντίστοιχα, πλέον τόκων και εξόδων, οι οποίες επιδίδονται στον ενάγοντα στις 25-2-2011. Δυνάμει δε της ως άνω διαταγής πληρωμής η πρώτη εναγομένη επέσπευσε αναγκαστική εκτέλεση κατάσχοντας την εναπομείνασα στους ψυκτικούς θαλάμους της ποσότητα μήλων του ενάγοντος με την υπ’ αριθμ..../3-3-2011 έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης κινητών του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Ν.

Κ., με την οποία ορίστηκε μεσεγγυούχος αυτών ο Α. Κ.. Ο ενάγων την ίδια μέρα ζήτησε και πέτυχε την έκδοση της από 3-3-2013 προσωρινής διαταγής που απαγόρευσε κάθε πράξη αναγκαστικής εκτέλεσης με βάση την υπ’ .../2011 διαταγή πληρωμής μέχρι τη συζήτηση της αίτησης αναστολής εκτέλεσης που είχε ήδη καταθέσει με αίτημα την αναστολή εκτέλεσης της ως άνω διαταγής πληρωμής μέχρι την έκδοση τελεσίδικης απόφασης επί της ανακοπής του άρθρου 632 και 933 ΚΠολΔ που είχε ασκήσει.

Εν συνεχεία, στις 14-3-2011, συζητήθηκε η αίτηση της πρώτης εναγόμενης για ανάκληση της ως άνω προσωρινής διαταγής, η οποία, δυνάμει της...447/2011 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λάρισας... απορρίφθηκε ως νομικά αβάσιμη. Εν τω μεταξύ, ο ενάγων κατέθεσε, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λάρισας, την υπ’ .../2011 αίτησή του κατά της πρώτης εναγομένης, επικαλούμενος προσβολή της νομής του επί της εναπομείνασας στους ψυκτικούς θαλάμους της ποσότητας μήλων, με αίτημα να του επιτραπεί η πρόσβαση στην εν λόγω ποσότητα με σκοπό να την αναλάβει καταβάλλοντος τη συμφωνηθείσα αμοιβή, άλλως να του επιτραπεί η επεξεργασία και συσκευασία της εν λόγω ποσότητας στις εγκαταστάσεις της πρώτης εναγομένης...Επί της ανωτέρω αίτησης εκδόθηκε στις 21-4-2011 η υπ’ αριθμ. 30/2011 απόφαση (διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων) που την απέρριψε, διότι πιθανολογήθηκε ότι η καθ’ ης-πρώτη εναγομένη δεν νομιμοποιείται παθητικά, διότι η εναπομείνασα ποσότητα ήταν κατασχεμένη και κάτοχος αυτής ήταν πλέον ο ως άνω ορισθείς μεσεγγυούχος και σε κάθε περίπτωση ακόμα και αν ήθελε κριθεί ότι κάτοχος αυτής ήταν η καθ’ ης-πρώτη εναγομένη, η τελευταία τα κατείχε νόμιμα, δυνάμει της μεταξύ των διαδίκων σύμβασης και δεν υπήρχε εκ μέρους της αντιποίηση της νομής αυτών, καθόσον ασκούσε νόμιμα δικαίωμα επίσχεσης λόγω μη καταβολής της συμφωνηθείσας αμοιβής.

Μετά τη έκδοση της ως άνω απόφασης ο ενάγων στις 10-5-2011 κατέβαλε το κεφάλαιο, τους τόκους και τα έξοδα των ως άνω υπ’ αριθ. .../2011 διαταγών πληρωμής, (μεταξύ αυτών και τα έξοδα εκτέλεσης της υπ’ .../2011), ήτοι συνολικά για κάθε μία διαταγή πληρωμής το ποσό των 160.000,96 ευρώ και 47.154,15 ευρώ, αντίστοιχα ... στην πρώτη εναγομένη και στην εταιρία "...

ΑΕΒΕ", αντίστοιχα. Παρά τις ως άνω καταβολές, ο δεύτερος εναγόμενος συνέχισε να μην επιτρέπει την πρόσβαση του ενάγοντος στα προϊόντα του. Έτσι, ο τελευταίος, αφού είχε προηγηθεί ακρόαση των διαδίκων από τον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Λάρισας, επιδίδει στην πρώτη εναγομένη, στις 12-5-2011, εξώδικη πρόσκληση ζητώντας να του απαντήσει, εντός της ίδιας ημέρας, εγγράφως, ορίζοντας η ίδια τον χρόνο και τον τρόπο με τον οποίο αυτός θα αναλάβει όλα τα προϊόντα του από τις εγκαταστάσεις της.

Η πρώτη εναγομένη δεν απάντησε και ο ενάγων της επέδωσε στις 16-5-2011 νέα εξώδικη πρόσκληση καλώντας την όπως, εντός μία ώρας από τη λήψη της, επικοινωνήσει με το νόμιμο εκπρόσωπό της για να του γνωστοποιήσει την ώρα που του επιτρέπει να προσέλθει στις εγκαταστάσεις της για τον ανωτέρω σκοπό. Η πρώτη εναγόμενη δεν απάντησε ούτε στη δεύτερη εξώδικη πρόσκληση του ενάγοντος και γι’ αυτό το λόγο ο τελευταίος αυθημερόν κατέθεσε, ενώπιον του Ειρηνοδικείου Λάρισας, την υπ’ αριθμ.

κατάθεσης 96/2011 αίτησή του, δικάσιμος για τη συζήτηση της οποίας ορίστηκε η 26η Μαΐου 2011, με την οποία επικαλούμενος και πάλι προσβολή της νομής του επί της εναπομείνασας ποσότητας μήλων στις εγκαταστάσεις της πρώτης εναγομένης ζητούσε να του επιτραπεί η πρόσβαση σε αυτή με σκοπό την ανάληψη της και την προώθηση της προς πώληση.

Παράλληλα ζήτησε και πέτυχε την έκδοση προσωρινής διαταγής, δυνάμει της οποίας η πρώτη εναγομένη υποχρεώθηκε να επιτρέψει στον ενάγοντα την πρόσβαση στα ψυγεία της, όπου βρίσκονται τα προϊόντα του, προκειμένου ο τελευταίος να διαπιστώσει την κατάσταση τους και να ενεργήσει καταγραφή αυτών, μέχρι τη συζήτηση της ως άνω αίτησης.

Σε εκτέλεση της εν λόγω προσωρινής διαταγής, η οποία επιδόθηκε στη πρώτη εναγόμενη στις 18-5-2011, ο νόμιμος εκπρόσωπος του ενάγοντος, Α. Κ., συνοδευόμενος από τον γεωπόνο Ν. Σ. μαζί με το δικαστικό επιμελητή του Πρωτοδικείου Λάρισας Δ. Τ., μετέβη στις εγκαταστάσεις της πρώτης εναγομένης στις 19-5-2011. Εκεί, ο δεύτερος εναγόμενος, με την ιδιότητα του νομίμου εκπροσώπου της πρώτης εναγομένης, δήλωσε ότι τα προϊόντα του ενάγοντος φυλάσσονται στο θάλαμο 13 σε συνθήκες ελεγχόμενης ατμόσφαιρας και ότι αν ανοιχτεί ο θάλαμος υπάρχει κίνδυνος να "ξεκινήσει η κατάσταση φθοράς" των μήλων του ενάγοντος και ότι "τίθεται και θέμα υγείας για όσους θα εισέλθουν στον θάλαμο μετά από συγκεκριμένη ώρα" και για αυτούς τους λόγους ζήτησε από το νόμιμο εκπρόσωπο του ενάγοντος να υπογράψει έγγραφη εντολή αποσφράγισης του θαλάμου, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για πιθανή καταστροφή των μήλων.

Ο τελευταίος δήλωσε "ότι δεν πρόκειται να πράξει κάτι τέτοιο γιατί στο παρελθόν είχε ανοίξει ο θάλαμος χωρίς να του ζητηθεί έγγραφη εντολή και τότε δεν είχε υπάρξει κανένα πρόβλημα και αυτό που του ζητείται το θεωρεί πρόφαση για να μην αποσφραγιστεί ο θάλαμος"... Μετά ταύτα ο δικαστικός επιμελητής αποχώρησε από τις εγκαταστάσεις της πρώτης εναγομένης χωρίς να ανοιχθεί ο ως άνω θάλαμος.

Οι εναγόμενοι, με τις πρωτόδικες προτάσεις τους, ισχυρίσθηκαν ότι μετά τα ως άνω γεγονότα που έλαβαν χώρα στις 19-5-2011, ημέρα Πέμπτη, ο δεύτερος εξ αυτών "έμεινε με την εντύπωση" ότι ο εκπρόσωπος του ενάγοντος θα επέστρεφε την επόμενη μέρα, όταν θα είχε παρέλθει το απαιτούμενο 24ώρο για την ασφαλή είσοδο ανθρώπου στο θάλαμο 13 και γι’ αυτό άνοιξε τον εν λόγω θάλαμο και διαπίστωσε ότι τα μήλα σε 397 bins και σε 2.251 κλούβες είχαν σαπίσει βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο εγκαταστάσεις προσωπικό και εμπορεύματα.

Για το λόγο αυτό οι εναγόμενοι προέβησαν στην καταστροφή αυτών, στις 21-5-2011..., με ταφή τους σε αγρό, χωρίς να ειδοποιηθεί σχετικά ο ενάγων, διότι ήταν Σαββατοκύριακο και δεν κατέστη αυτό δυνατό, όπως αναφέρεται στην από 2-1-2013 πρωτόδικη προσθήκη τους. Για την απόδειξη δε του ανωτέρω ισχυρισμού τους οι εναγόμενοι επικαλούνται και προσάγουν ένα έγγραφο με τίτλο "πρωτόκολλο καταστροφής εμπορευμάτων" και ημερομηνία 21-5-2011 που υπογράφεται από την "επιτροπή καταστροφής εμπορευμάτων", η οποία αποτελείται από τους Ι.

Κ., γεωπόνο, εξωτερικό συνεργάτη της πρώτης εναγομένης, Κ. Κ., αποθηκάριο της πρώτης εναγόμενης Μ. Κ., υπάλληλο (λογίστρια) της πρώτης εναγομένης και μάρτυρός της και από τον Ε. Χ., ο οποίος, κατά τους ισχυρισμούς των εναγόμενων, μετέφερε τα σάπια μήλα και τα έθαψε σε αγρό ιδιοκτησίας του εκδίδοντας τα υπ’ αριθμ...21-5-2011, .../23-5-2011 τιμολόγια παροχής υπηρεσιών "για μεταφορά-εκσκαφή και ταφή σάπιων μήλων σε ιδιωτικό χωράφι" συνολικού ποσού 3.013,50 (430,50 ευρώ Χ 7) ευρώ.

Σχετικά με το ζήτημα αυτό ο μάρτυρας του ενάγοντος, Μ. Β., καθηγητής δενδροκομίας και μετασυλλεκτικής μεταχείρισης οπωροκηπευτικών της Γεωπονικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κατέθεσε: πρώτον ότι η καταστροφή προϊόντων, όπως στην κρινόμενη περίπτωση, απαιτεί ενημέρωση της Διεύθυνσης Γεωργίας της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης και ήδη Περιφερείας με ευθύνη της οποίας συστήνεται επιτροπή, στην οποία συμμετέχει οπωσδήποτε Γεωπόνος της εν λόγω διεύθυνσης και εκπρόσωπός του ιδιοκτήτη των υπό καταστροφή προϊόντων, η οποία αποφασίζει για την καταστροφή και περαιτέρω για την ταφή αυτών, ώστε να μην μολυνθεί ο υπόγειος ορίζοντας υδάτων, διαδικασία που δεν τηρήθηκε στην κρινόμενη περίπτωση, δεύτερον ότι τα μήλα γενικά υπό συνθήκες ελεγχόμενης ατμόσφαιρας μπορούν να συντηρηθούν μέχρι και ένα έτος χωρίς κανένα πρόβλημα, τρίτον ότι είναι αδύνατο τα μήλα του ενάγοντος, τα οποία μαζί με τα μήλα του Πηλίου είναι ποιοτικώς τα καλύτερα μήλα της Ελλάδος, να σάπισαν και μάλιστα υπό συνθήκες ελεγχόμενης ατμόσφαιρας σε βαθμό που έχρηζαν καταστροφής, διότι τα μήλα αυτά που συντηρήθηκαν υπό συνθήκες κοινής ψύξης από 19-5 έως 13-7 (κατά τα αναλυτικώς εκτεθέντα παρακάτω στην οικεία θέση) είχαν σαπίσει μόλις σε ποσοστό 7% και τέταρτον τα μήλα όταν η σήψη τους είναι μικρότερη από 20% δεν καταστρέφονται αλλά διατίθενται για χυμό.

Από τα προεκτεθέντα αποδεικνύεται ότι ουδέποτε υπήρξε καταστροφή μήλων του ενάγοντος από τους εναγομένους, διότι αυτό ήταν αδύνατο, λόγω της ποιότητας, των συνθηκών αλλά και του χρόνου συντήρησής τους, να σαπίσουν σε τέτοια έκταση, ώστε να επιβάλλεται η καταστροφή τους. Αλλά και αν αυτό...είχε συμβεί, οι σχέσεις των διαδίκων στο χρονικό σημείο της ισχυριζόμενης καταστροφής ήταν τόσο τεταμένες μετά από τις προεκτεθείσες δικαστικές και εξώδικες ενέργειες, ώστε, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, αλλά και βάσει της συμπεριφοράς του δεύτερου εναγόμενου, κατά τη διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης της προαναφερθείσας προσωρινής διαταγής, ο οποίος, αν και ήταν εκ του νόμου υποχρεωμένος να ανοίξει τον ως άνω ψυκτικό θάλαμο, ζήτησε, προς πλήρη εξασφάλιση των συμφερόντων των εναγόμενων, έγγραφη συναίνεση του ενάγοντος, ώστε, αν προκαλούνταν οποιαδήποτε φθορά στα μήλα του, να αποκλείσει κάθε ενδεχόμενο αναζήτησης ευθυνών από τον ίδιο και την εταιρία που εκπροσωπεί, είναι λογικά αδύνατο ο τελευταίος να μη φρόντιζε να ενημερώσει ή να προσπαθήσει να ενημερώσει με τρόπο αδιαμφισβήτητο τον νόμιμο εκπρόσωπο του ενάγοντος, ότι ανέκυψε σοβαρό πρόβλημα (σήψη μεγάλης ποσότητας των μήλων του), από τη αντιμετώπιση του οποίου, εν αγνοία του ενάγοντος, με τον ανωτέρω τρόπο (και μάλιστα με δαπάνη που ανήλθε στο ποσό των 3.000,00 ευρώ περίπου), ήταν βέβαιο ότι θα δημιουργούνταν ζητήματα ευθύνης για τους εναγομένους...Επομένως, οι ισχυρισμοί των εναγομένων, που προβλήθηκαν πρωτοδίκως και επαναφέρονται με την έφεσή τους, ότι αφενός ο θάλαμος δεν ανοίχτηκε διότι ο νόμιμος εκπρόσωπος του ενάγοντος αρνήθηκε να δώσει σχετική εντολή και αφετέρου ότι ο ενάγων σκοπίμως απείχε από τη διαδικασία καταστροφής των μήλων, οι οποίοι λειτουργούν ως ένσταση για την βάση της αγωγής, της ενδοσυμβατικής ευθύνης (άρθρ. 342 ΑΚ), είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι.

Ακολούθως...η πρώτη εναγομένη...κατέθεσε, ενώπιον του Ειρηνοδικείου Λάρισας... αίτηση, δικάσιμο για τη συζήτηση της οποίας ορίστηκε η 31-5-2011, με την οποία εξέθετε ότι κατά του ενάγοντος έχει ασκήσει, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λάρισας, αγωγή, αιτούμενη το ποσό των 56.272, 75 ευρώ ως αμοιβή για αποθήκευση και συντήρηση των προϊόντων του σε συνθήκες ελεγχόμενης ατμόσφαιρας και ότι τα εν λόγω προϊόντα, επί των οποίων έχει νόμιμο ενέχυρο, κινδυνεύουν με άμεση καταστροφή...και ζητούσε να διαταχθεί η δια πλειστηριασμού πώληση της εναπομείνασας ποσότητας.

Επί των προαναφερθέντων υπ’ αριθμ. ...2011 αιτήσεων του ενάγοντος και της πρώτης εναγομένης, εκδόθηκαν στις 30-6-2011 οι υπ’ αριθμ. 83/2011 και 80/2011 αποφάσεις του Ειρηνοδικείου Λάρισας (διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων) αντίστοιχα. Δυνάμει της πρώτης εξ αυτών, έγινε δεκτή η αίτηση του ενάγοντος και υποχρεώθηκε η πρώτη εναγομένη να επιτρέψει την πρόσβαση των νομίμων εκπροσώπων του ενάγοντος στους ψυκτικούς θαλάμους της όπου βρίσκονται τα προϊόντα του και να αποδώσει στον ενάγοντα τη νομή αυτών, καθόσον κρίθηκε ότι υπάρχει συγκαλυμμένη αντιποίηση της νομής των προϊόντων του ενάγοντος εκ μέρους της πρώτης εναγόμενης..., ενώ δυνάμει της δεύτερης εξ αυτών απορρίφθηκε η αίτηση της πρώτης εναγόμενης.

Η ανωτέρω...83/2011 απόφαση του Ειρηνοδικείου Λάρισας...επιδόθηκε στη πρώτη εναγομένη στις 11-7-2011 μαζί με επιταγή προς εκτέλεση και επειδή δεν υπήρξε εκούσια συμμόρφωση σε αυτή της πρώτης εναγομένης, στις 13-7-2011 ημέρα Τετάρτη και ώρα 10.00 πμ, μετέβη στις εγκαταστάσεις της ο δικαστικός επιμελητής του Πρωτοδικείου Λάρισας Δ.

Τ., προκειμένου να προβεί σε αναγκαστική εκτέλεση της ανωτέρω απόφασης, ήτοι σε βίαιη αφαίρεση της εναπομείνασας ποσότητας μήλων και απόδοση της νομής τους στον επισπεύδοντα ενάγοντα...Αφού κατέφθασε ο γεωπόνος της επιλογής της πρώτης εναγόμενης, παρουσία του δεύτερου εναγόμενου, ως νόμιμου εκπρόσωπου αυτής, ο τελευταίος δήλωσε ότι η εναπομείνασα ποσότητα μήλων του ενάγοντος βρίσκεται στο θάλαμο 12 υπό συνθήκες κοινής ψύξης.

Ο δικαστικός επιμελητής προέβη σε καταμέτρηση των κλουβών και των bins στον ως άνω θάλαμο από την οποία προέκυψε ότι εκεί υπήρχαν 1.664 κλούβες και 412 bins, ενώ θα έπρεπε, βάσει των ήδη εκτεθέντων σχετικά με τις εισαχθείσες και εξαχθείσες ποσότητες μήλων...,να υπάρχουν 3915 κλούβες και 889 bins...,κάθε bin έχει χωρητικότητα 247,50 κιλά και κάθε κλούβα 20 κιλά εμπορεύσιμα μήλα.

Συνεπώς, στους ψυκτικούς θαλάμους της πρώτης εναγομένης έπρεπε να υπάρχουν επιπλέον 2.251 κλούβες και 477 bins, ήτοι 163.077,5 κιλά μήλα {(2.251 κλούβες χ 20 κιλά/κλούβα= 45.020 + (477 bins χ 247,50 κιλά/bin=118.057,5)}, τα οποία ο δεύτερος εναγόμενος, ως νόμιμος εκπρόσωπος της πρώτης εναγομένης, ιδιοποιήθηκε παράνομα, προσπάθησε δε να δικαιολογήσει την απουσία των ανωτέρω προϊόντων ισχυριζόμενος εσφαλμένη αναγραφή στο προαναφερθέν δελτίο ποσοτικής παραλαβής και καταστροφή λόγω αποσύνθεσης εν αγνοία του ενάγοντος....

Συνεπώς, ο εναγών, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, αν αναλάμβανε την ανωτέρω ποσότητα μήλων σταδιακά, κατά τα συμφωνηθέντα μεταξύ των διαδίκων, και σε κάθε περίπτωση το μήνα Μάιο του έτους 2011, ήτοι μετά την περίοδο του Πάσχα, όπου οι τιμές ανεβαίνουν, και βάσει των συνθηκών που επικράτησαν στην αγορά το πρώτο εξάμηνο του έτους 2011, λαμβανομένου υπόψη και του γεγονότος ότι τα μήλα του ενάγοντος ήταν αρίστης ποιότητας και μεγάλης ζήτησης, θα τη μεταπωλούσε σε χονδρέμπορους αποκερδαίνοντας 1 ευρώ το κιλό {καθαρό κέρδος αφού έχουν ήδη υπολογιστεί και αφαιρεθεί όλα τα έξοδα για τη συντήρηση (εμβάπτιση σε υγρο-ψυκτικά δικαιώματα) - διαλογή- επεξεργασία - συσκευασία κατά τη μεταξύ των διαδίκων σύμβαση}.

Συνεπώς, από την ως άνω υπαίτια και παράνομη συμπεριφορά του δευτέρου εναγομένου, υπό την ιδιότητα του νομίμου εκπροσώπου της πρώτης εναγόμενης, απώλεσε το ποσό των 163.077,5 ευρώ (163.077,5 κιλά υπεξαιρεθέντα μήλα Χ 1 ευρώ/κιλό). Περαιτέρω..., στις 1.664 κλούβες που βρέθηκαν στους ψυκτικούς θαλάμους της πρώτης εναγόμενης, θα έπρεπε να υπάρχουν 33.280 κιλά μήλα (1.664 Χ 20 κιλά/κλούβα) και στα 353 bins από τα 412 που βρέθηκαν, (καθόσον οι αξιώσεις που σχετίζονται με τα μήλα που βρέθηκαν σε 59 bins η ένδικη αγωγή έχει απορριφθεί ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας - 412 - 59=353 και όχι 363 κατά τους υπολογισμούς του ενάγοντος) θα έπρεπε να υπάρχουν 87.367,50 κιλά (353 Χ 247,50 κιλά/bin) και συνολικά 120.647,50 κιλά.

Κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, αν ο ενάγων αναλάμβανε την ποσότητα αυτή σταδιακά, κατά τα συμφωνηθέντα μεταξύ των διαδίκων, και σε κάθε περίπτωση το μήνα Μάιο του έτους 2011, ήτοι μετά την περίοδο του Πάσχα, όπου οι τιμές ανεβαίνουν, και βάσει των συνθηκών που επικράτησαν στην αγορά το πρώτο εξάμηνο του έτους 2011 λαμβανομένου υπόψη και του γεγονότος ότι τα μήλα του ενάγοντος ήταν αρίστης ποιότητας και μεγάλης ζήτησης, θα τη μεταπωλούσε σε χονδρέμπορους αποκερδαίνοντας 1 ευρώ το κιλό {καθαρό κέρδος αφού έχουν ήδη υπολογιστεί και αφαιρεθεί όλα τα έξοδα για τη συντήρηση (εμβάπτιση σε υγρό-ψυκτικά δικαιώματα)- διαλογή-επεξεργασία -συσκευασία κατά τη μεταξύ των διαδίκων σύμβαση} και συνολικά το ποσό των 120.647,50 ευρώ.

Όμως...ποσοστό κατά μέσο όρο 6% ...επί των μήλων στις 1664 κλούβες και στα 353 bins σάπισε λόγω μακρόχρονης συντήρησης σε συνθήκες κοινής ψύξης (από 19 Μαίου και εντεύθεν). Η συνέπεια αυτή...οφείλεται σε υπαιτιότητα της πρώτης εναγομένης, η οποία από την εκπλήρωση των συμβατικών υποχρεώσεων του ενάγοντος, ήτοι από 10-5-2011, είχε περιέλθει σε υπερημερία οφειλέτη ως προς την εκπλήρωση των δικών της υποχρεώσεων από την επίδικη σύμβαση, μη επιτρέποντας στον ενάγοντα την πρόσβαση στους ψυκτικούς θαλάμους, όπου βρισκόντουσαν τα προϊόντα του, προκειμένου αυτός να συνεχίσει την τμηματική εξαγωγή αυτών προς διαλογή, επεξεργασία και συσκευασία κατά τα συμφωνηθέντα, επιπλέον και κατά τη διάρκεια αυτής (της υπερημερίας) μετέβαλε τις συνθήκες συντήρησης των επίδικων προϊόντων, χωρίς να ενημερώσει τον αντισυμβαλλόμενο της ενάγοντα, ως όφειλε, καθόσον η μεταβολή αυτή στο χρονικό αυτό σημείο επέβαλε, εν γνώσει της πρώτης εναγομένης, εντατικοποίηση και επίσπευση όλων των σταδίων της διαδικασίας για την πώληση αυτών και χωρίς τελικά να επιτρέψει την πρόσβαση στους θαλάμους της, έστω και καθυστερημένα, παρά έπραξε τούτο δύο περίπου μήνες μετά την ως άνω μεταβολή στα πλαίσια της προαναφερθείσας διαδικασίας αναγκαστικής εκτέλεσης.

Συνεπεία, λοιπόν, των ως άνω αντισυμβατικών ενεργειών της πρώτης εναγόμενης, ο ενάγων απώλεσε, λόγω σήψης, 1.996,80 κιλά μήλα από αυτά που βρίσκονταν στις κλούβες (1664 κλούβες Χ 20 κιλά/ κλούβα = 33.280 κιλά Χ6%= 1.996,80 κιλά) και 5.242,05 κιλά μήλα από αυτά που βρίσκονταν στα bins (353 bins X 247,50 κιλά/bin= 87.367,50 κιλά - 6%=5.242,05 κιλά ) και συνολικά 7.238,85 κιλά, από την έγκαιρη πώληση των οποίων, κατά τα ήδη εκτεθέντα, θα εισέπραττε το ποσό των 7.238,85 ευρώ.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι η διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης της ως άνω υπ’ αριθμ. 83/2011 απόφασης του Ειρηνοδικείου Λάρισας διήρκησε τρεις ημέρες. Ειδικότερα,...την πρώτη μέρα, ήτοι στις 13-7-2011, ημέρα Τετάρτη, η διαδικασία άρχισε στις 10.00 και η απομάκρυνση των προϊόντων του ενάγοντος από τον ψυκτικό θάλαμο με αριθμό 12 από τις εγκαταστάσεις της πρώτης εναγομένης...ξεκίνησε από αυτά που ήταν μέσα σε κλούβες με τα διακριτικά του ενάγοντος.

Αυτές ήταν 667, φορτώθηκαν στο φορτηγό με αριθμό κυκλοφορίας ... και μεταφέρθηκαν σε ψυκτικούς θαλάμους στην περιοχή της ... ιδιοκτησίας Αδελφών Χ.... Οι υπόλοιπες 997 κλούβες ανήκαν στην πρώτη εναγομένη και περί τις 14.00 βρίσκονταν στη ράμπα φόρτωσης. Τότε, ο δεύτερος εναγόμενος, υπό την ιδιότητα του νομίμου εκπροσώπου της πρώτης εναγομένης, απαγόρευσε την έξοδο αυτών, αλλά και των bins ιδιοκτησίας της πρώτης εναγομένης από τις εγκαταστάσεις της και ζήτησε την μετάγγιση όλων των μήλων σε κιβώτια αποθήκευσης του ενάγοντος.

Στο σημείο αυτό διεκόπη η διαδικασία για την επόμενη μέρα. Την επόμενη μέρα, ήτοι στις 14-7-2011, ημέρα Πέμπτη, η διαδικασία άρχισε στις 13.00. Αρχικά μεταγγίστηκαν οι υπόλοιπες 997 κλούβες ιδιοκτησίας της πρώτης εναγομένης σε bins ιδιοκτησίας του ενάγοντος, τα οποία φορτώθηκαν σε δύο φορτηγά και μεταφέρθηκαν στα ως άνω ψυγεία...

Ακολούθως μεταγγίστηκαν τα bins με τα διακριτικά της πρώτης εναγομένης και άλλα bins χωρίς διακριτικά, σε bins ιδιοκτησίας του ενάγοντος συνεταιρισμού, συνολικά μεταγγίστηκαν 124 bins και φορτώθηκαν στα ως άνω φορτηγά με τον ίδιο προορισμό. Στις 19.00 διεκόπη η διαδικασία και συμφωνήθηκε μεταξύ του ενάγοντος και της πρώτης εναγομένης, δια του δευτέρου, αφενός η ολοκλήρωσή της να γίνει το Σάββατο 16-7-2011 και αφετέρου μέχρι τότε τα υπόλοιπα 288 bins να παραμείνουν στον ψυκτικό θάλαμο 12.

Στις 16-7-2011 η ως άνω διαδικασία μετάγγισης, μεταφοράς και εναπόθεσης άρχισε στις 9.30 και ολοκληρώθηκε στις 18.00. Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί ότι αρχικά η μετάγγιση γινόταν με τα χέρια, αλλά επειδή η θερμοκρασία του περιβάλλοντος κυμαινόταν περί τους 38 βαθμούς και η ποσότητα των μήλων ήταν μεγάλη, η διαδικασία εξελίσσονταν ιδιαίτερα αργά και αυτό επιβάρυνε την ποιότητα των μήλων και ως εκ τούτου η μετάγγιση συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε με ανατροπή των bins και των κλουβών της πρώτης εναγομένης στα bins του ενάγοντος.

Στην έναρξη αλλά και κατά τη διάρκεια της ανωτέρω διαδικασίας, ελέγχονταν συνεχώς η ποιότητα των μήλων, η οποία κρίθηκε από τους ειδικούς ικανοποιητική, ενόψει της συντήρησης αυτών για 10 μήνες περίπου, 8 εκ των οποίων σε συνθήκες ελεγχόμενης ατμόσφαιρας και 2 σε συνθήκες κοινής ψύξης. Το προαναφερθέν δε ποσοστό 5% έως 7% σάπιων κρίθηκε φυσιολογικό.

Από τα παραπάνω συνάγεται ότι τα μήλα του ενάγοντος είναι εξαιρετικής ποιότητας. Περαιτέρω, ο δεύτερος εναγόμενος, υπό την ιδιότητα του νομίμου εκπροσώπου της πρώτης εναγόμενης, επιβάλλοντας, κατά την προπεριγραφείσα διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης, τη μετάγγιση των προϊόντων του ενάγοντος, τα οποία ήδη λόγω της μεταβολής του τρόπου συντήρησης του είχαν εισέλθει σε συνθήκες υποβάθμισης της ποιότητας τους, από τα bins και τις κλούβες ιδιοκτησίας της πρώτης εναγόμενης σε bins ιδιοκτησίας του ενάγοντος, αντί να επιτρέψει την απομάκρυνση αυτών μέσα στα bins και στις κλούβες που ήδη βρισκόντουσαν, ήτοι με τρόπο που θα εξασφάλιζε την γρήγορη και ασφαλή (χωρίς περαιτέρω καταπόνηση τους) μεταφορά τους, μολονότι ο ενάγων προσφέρθηκε να παρέχει εγγύηση για την άμεση επιστροφή των bins και των κλουβών της πρώτης εναγόμενης και μολονότι ήταν σαφές αλλά επισημάνθηκε και από τα όργανα εκτέλεσης και από τον καθηγητή Β., ότι ο τρόπος αυτός δεν ήταν ούτε επιστημονικά ούτε πρακτικά ο ενδεδειγμένος, παραβίασε την κοινωνικώς επιβεβλημένη και εκ της θεμελιώδους δικανικής αρχής της συνεπούς συμπεριφοράς απορρέουσα υποχρέωση λήψης μέτρων επιμέλειας, για την αποφυγή προκλήσεως ζημίας σε έννομα αγαθά τρίτου.

Ειδικότερα, κατά τα ήδη εκτεθέντα, ο ίδιος είχε δημιουργήσει μία επικίνδυνη κατάσταση, η οποία συνίστατο στην επιμήκυνση του χρόνου συντήρησης των προϊόντων του ενάγοντος με το να παρεμποδίζει την πρόσβασή του σε αυτά αδικαιολόγητα από τις 10-5-2011 και στη μεταβολή του τρόπου συντήρησης αυτών από τις 19-5-2011 με αποτέλεσμα τη δημιουργία συνθηκών για τη σταδιακή περαιτέρω υποβάθμιση της ποιότητας των ανωτέρω προϊόντων και για το λόγο αυτό όφειλε, κατά την καλή πίστη, να λάβει κάθε ενδεικνυόμενο από τις περιστάσεις μέτρο για την αποτροπή κάθε περαιτέρω ζημίας του ενάγοντος, κατά τη διαδικασία απομάκρυνσης των προϊόντων του, το οποίο εν προκειμένω ήταν να επιτρέψει την απομάκρυνση αυτών με άμεση φόρτωση των κλουβών και των bins στα οποία αυτά ήταν ήδη αποθηκευμένα σε φορτηγά.

Με το να επιβάλλει τη μετάγγιση αυτών προκάλεσε, αφενός περαιτέρω υποβάθμιση της ποιότητας των ανωτέρω προϊόντων, (η οποία, κατά τις παραδοχές του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, δεν έφτασε στο σημείο μωλωπισμού 11,081,02 κιλών, σε βαθμό που ήταν αδύνατο να πωληθούν, γι’ αυτό και το αντίστοιχο κονδύλιο απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμο) και αφετέρου υποχρέωσε τον ενάγοντα να προσλάβει 10 εργάτες για τη μετάγγιση, τους οποίους απασχόλησε επί τρεις ημέρες κατά τα προεκτεθέντα χρονικά διαστήματα, μεταφέροντάς τους με τρία αυτοκίνητα από και προς τις εγκαταστάσεις της πρώτης εναγομένης, με ημερομίσθιο 50 ευρώ/ημέρα, δαπανώντας για το λόγο αυτό το ποσό των 1.500,00 ευρώ (μισθολογική δαπάνη) και 900,00 ευρώ (δαπάνη μεταφοράς) και δύο φορτηγά για τη μεταφορά των προϊόντων σε άλλους ψυκτικούς θαλάμους προκειμένου να εξασφαλιστεί η καλύτερη δυνατή συντήρηση ολόκληρης της ποσότητας μέχρι την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας, δαπανώντας, κατ’ αποκοπή για τη μεταφορά και τη συντήρηση το ποσό των 5.000,00 ευρώ.

Συνεπώς, από την ως άνω παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του δευτέρου εναγομένου, υπό την ιδιότητα του νομίμου εκπροσώπου της πρώτης εναγομένης, ο ενάγων υπέστη ζημία ανερχόμενη στο ποσό των 7.400,00 ευρώ (1.500,00+900,00+5.000,00). Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω αποδεδειγμένων πραγματικών γεγονότων, η εναπομείνασα προς διάθεση στην αγορά ποσότητα μήλων του ενάγοντος, ανέρχεται σε 102.327,63 κιλά (120.647,50 κιλά που έπρεπε να είναι -7.238,85 κιλά που σάπισαν= 113.408,65 -11.081,02 κιλά η αξίωση ως προς τα οποία απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμη=102.327,63 κιλά). Την ποσότητα αυτή ο ενάγων πώλησε τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο του έτους 2011 σε διάφορους εμπόρους με τίμημα ανερχόμενο, κατά μέσο όρο, σε 0,35 ευρώ/κιλό, εισπράττοντας το ποσό των 35.814,67 ευρώ, ενώ αν την πωλούσε, κατά τα ήδη εκτεθέντα, έγκαιρα, θα είχε εισπράξει το ποσό των 102.327,63 ευρώ (με τίμημα 1 ευρώ/κιλό).

Συνεπώς ο ενάγων απώλεσε, λόγω της αντισυμβατικής συμπεριφοράς της πρώτης εναγόμενης, το ποσό των 73.751,81 ευρώ (102.327,63 ευρώ-35.814,67= 66.512,96 ευρώ + 7.238,85 ευρώ) και υπέστη επί πλέον, λόγω της αντισυμβατικής και αδικοπρακτικής συμπεριφοράς του πρώτου (δευτέρου το ορθό) εναγομένου, ο οποίος όμως ενήργησε κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του ως νόμιμος εκπρόσωπος της πρώτης εναγομένης, και ως εκ τούτου η τελευταία ευθύνεται για τις πράξεις του, ζημία ανερχομένη συνολικά στο ποσό των 170.477,50 ευρώ (υπεξαίρεση : 163.077,50 ευρώ και έξοδα κατά την διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης:7.400 ευρώ).

Από την παραπάνω αδικοπρακτική συμπεριφορά των εναγομένων, ο ενάγων συνεταιρισμός υπέστη και ηθική βλάβη, καθόσον, λόγω της εξαιρετικής ποιότητας των προϊόντων του είχε εξ αρχής προτάσεις πώλησης αυτών σε χονδρεμπόρους, σε πολλές από τις οποίες δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί αλλά και σε αυτές, που τελικά ανταποκρίθηκε, υποχρεώθηκε να πουλήσει προϊόντα των οποίων η ποιότητα, κατά τα προεκτεθέντα, είχε υποβαθμιστεί, γεγονός που έπληξε τη φήμη και την αξιοπιστία του στην αγορά των οπωροκηπευτικών, η χρηματική ικανοποίηση για την οποία αποτιμάται στο ποσό των 30.000 ευρώ το οποίο, ενόψει των συνθηκών τέλεσης των αδικοπραξιών, της αποκλειστικής υπαιτιότητας του δευτέρου εναγομένου ως νομίμου εκπροσώπου της πρώτης εναγομένης, του είδους και της έκτασης της ζημίας του ενάγοντος, της κοινωνικής κατάστασης του δευτέρου εναγομένου, φυσικού προσώπου και της οικονομικής κατάστασης των διαδίκων κρίνεται από το Δικαστήριο ως εύλογο.

Σημειώνεται ότι για το κονδύλιο της χρηματικής ικανοποίησης δεν υπάρχει ειδικότερος λόγος εφέσεως".

Με βάση τις ανωτέρω παραδοχές το Εφετείο, δεχόμενο την έφεση των εναγομένων και εξαφανίζοντας την πρωτόδικη απόφαση, η οποία είχε προσδιορίσει την εις ολόκληρον ως άνω οφειλή των τελευταίων σε 398.072,50 ευρώ, αντί του τοιούτου των 200.477,50 ευρώ, δέχθηκε εν συνεχεία εν μέρει την αγωγή και υποχρέωσε τους εναγομένους -αναιρεσείοντες να καταβάλουν εις ολόκληρον έκαστος προς τον ενάγοντα -αναιρεσίβλητο νομιμοτόκως το ποσό των 200.477,50 ευρώ και επί πλέον η πρώτη εναγομένη το ποσό των 73.751, 81 ευρώ.

Έτσι κρίνοντας το Εφετείο ορθώς ερμήνευσε και εφήρμοσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 361, 681 επ. 822 επ., 914 του Α.Κ. και 375 το Π.Κ., αφού τα ανελέγκτως γενόμενα δεκτά, ως αποδειχθέντα, ως άνω, πραγματικά περιστατικά πληρούν τις προϋποθέσεις εφαρμογής των διατάξεων τούτων, καθόσον συνιστούν παραβίαση των συμβατικών υποχρεώσεων της πρώτης αναιρεσιβλήτου, αλλά και αδικοπραξία του διευθύνοντος συμβούλου και νομίμου εκπροσώπου αυτής δευτέρου αναιρεσείοντος, υπό την μορφήν της αξιοποίνου πράξεως της υπεξαιρέσεως και της παραβιάσεως της συμβάσεως κατά τρόπο αντιτιθέμενο προς την θεμελιώδη αρχή του δικαίου της λήψεως μέτρων προνοίας προς αποφυγήν προκλήσεως ζημιών σε έννομα αγαθά τρίτων, και στοιχειοθετούν εντεύθεν την ενδοσυμβατική ευθύνη της πρώτης εξ αυτών και την αδικοπρακτική τοιαύτη αμφοτέρων.

Επίσης, το Εφετείο, υπό τις προεκτεθείσες παραδοχές του, δεν εστέρησε την προσβαλλομένη απόφασή του νομίμου βάσεως, καθόσον διέλαβε σ’ αυτήν την απαιτουμένη αιτιολογία, που ανταποκρίνεται στο πραγματικό των προδιαληφθεισών ουσιαστικού δικαίου διατάξεων και καθιστά εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο περί της ορθής εφαρμογής αυτών, τις οποίες έτσι δεν παρεβίασε ούτε εκ πλαγίου.

Επομένως οι περί του αντιθέτου ισχυρισμοί των αναιρεσειόντων περί ευθείας και εκ παγίου παραβιάσεως των προδιαληφθεισών ουσιαστικού δικαίου διατάξεων και στοιχειοθετήσεως εντεύθεν των αναιρετικών πλημμελειών του άρθρου 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ., που προβάλλονται με τους δεύτερο τρίτο, τέταρτο, έκτο και όγδοο λόγους του αναιρετηρίου τυγχάνουν αβάσιμοι.

Ειδικότερα, με τον δεύτερο λόγο του αναιρετηρίου προσάπτονται στην προσβαλλομένη απόφαση αιτιάσεις από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ, υπό την έννοια ότι το Εφετείο εσφαλμένως ερμήνευσε τις προεκτεθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις και ακολούθως εχώρησε στην εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 822 Α.Κ., χωρίς μάλιστα και να το αναφέρει γεγονός που καθιστούσε αδύνατη συνακολούθως την εφαρμογή των αναφερομένων στην απόφαση διατάξεων των άρθρων 914 Α.Κ.

και 375 Π.Κ., ενώ εφαρμοστέες εν προκειμένω ήταν οι διατάξεις των άρθρων 681 επ. Α.Κ., αφού η κυρία και προέχουσα σύμβαση των διαδίκων είναι αυτή της μισθώσεως έργου. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως, πέραν της αντιφατικότητός του ως προς την εφαρμογή ή μη της διατάξεως του άρθρου 822 Α.Κ., είναι αβάσιμος, διότι ανεξαρτήτως του προέχοντος χαρακτήρος της μικτής, σύμφωνα με την προσβαλλομένη απόφαση, ενδίκου συμβάσεως, οι διατάξεις περί αδικοπραξίας τυγχάνουν εφαρμογής, εφόσον συντρέχουν, ως εν προκειμένω οι προϋποθέσεις των, ανεξαρτήτως της νομικής θεμελιώσεως της ενδοσυμβατικής ευθύνης των αναιρεσειόντων επί των περί παρακαταθήκης ή συμβάσεως έργου διατάξεων.

Περαιτέρω με τον τρίτο λόγο του αναιρετηρίου προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η εκ του άρθρου 559 αριθμ. 19 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, ειδικότερα ως προς την παραδοχή αυτής ότι η απωλεσθείσα ποσότητα των 163.077,5 κιλών μήλων δεν εσάπισε, αλλά υπεξαιρέθηκε από τον δεύτερο αναιρεσείοντα, την οποίαν, κατά τους αναιρεσείοντες, δεν εστήριξε σε πραγματικά περιστατικά, αλλά σε υποθετικές κρίσεις και επιχειρήματα του μάρτυρος αποδείξεως Μ. Β.. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος διότι, από το περιεχόμενο της αποφάσεως που παρατίθεται ανωτέρω, προκύπτει σαφώς ότι η προρρηθείσα κρίση του Εφετείου στηρίζεται σε πραγματικά περιστατικά συναγόμενα από το σύνολο των αναφερομένων στην απόφαση αποδεικτικών μέσων, ενώ οι αποδιδόμενες στην ρηθείσα μαρτυρική κατάθεση πλημμέλειες δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες και δεν στοιχειοθετούν τον αντίστοιχο αναιρετικό λόγο.

Εξάλλου, με τον τέταρτο λόγο του αναιρετηρίου πλήττεται η προσβαλλομένη απόφαση για έλλειψη αιτιολογίας ειδικότερα ως προς τον προσδιορισμό της τιμής μονάδος των μήλων, ο οποίος κατά τους αναιρεσείοντες, έγινε αορίστως και χωρίς την παράθεση των κριτηρίων διαμορφώσεως της τιμής του ενός ευρώ ανά κιλό, με αποτέλεσμα η απόφαση να καθίσταται αναιρετέα το μεν για πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., το δε για πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του ιδίου άρθρου, λόγω παραβάσεως των διδαγμάτων της κοινής πείρας και της λογικής, βάσει των οποίων για την διαμόρφωση της τιμής μονάδος των μήλων έπρεπε να ληφθούν υπόψη τα έξοδα από την παραγωγή αυτών μέχρι την διάθεση των στην αγορά.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος κατά το πρώτο μέρος του ως αβάσιμος, διότι η απόφαση περιέχει την αναγκαία ως προς το επίμαχο ζήτημα, αιτιολογία, αφού αναφέρει με σαφήνεια ότι η καθορισθείσα ως αποζημίωση τιμή του ενός ευρώ ανά κιλό μήλων, είναι το καθαρό κέρδος που θα απεκόμιζε ο αναιρεσίβλητος από την πώληση των μήλων σε χονδρεμπόρους, ενόψει της αρίστης ποιότητος αυτών και της μεγάλης ζητήσεώς των, και μετά από αφαίρεση όλων των εξόδων συντηρήσεως, διαλογής και συσκευασίας αυτών.

Κατά το δεύτερο δε μέρος του ο αυτός λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι η προβαλλομένη παράβαση των διδαγμάτων της λογικής και της κοινής πείρας δεν αφορά την ερμηνεία κανόνος δικαίου ή την υπαγωγή σ’ αυτόν αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών, οπότε και μόνο ιδρύεται ο αντίστοιχος λόγος αναιρέσεως, αλλά στην διαπίστωση πραγματικών ισχυρισμών και στην εκτίμηση των αποδείξεων και ως τοιαύτη εκφεύγει του αναιρετικού ελέγχου (Α.Π.42/2014, 444/2014).

Τέλος, με τους έκτο και όγδοο λόγους του αναιρετηρίου προσάπτονται στην προσβαλλομένη απόφαση αιτιάσεις επίσης εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ., ήτοι για ευθεία και εκ πλαγίου παράβαση των διατάξεων των άρθρων 914, 297, 299, 932 και 985 εδ. β’ Α.Κ., καθόσον αφορά ειδικότερα την επιδίκαση σε βάρος των αναιρεσειόντων του ποσού των 7.400 ευρώ, ως αποζημίωση για την ζημία που υπέστη ο αναιρεσίβλητος συνεπεία της αδικοπρακτικής συμπεριφοράς του δευτέρου εξ αυτών ως νομίμου εκπροσώπου της πρώτης, η οποία εξεδηλώθη κατά το στάδιο της αναγκαστικής εκτελέσεως, με την επιβληθείσα μετάγγιση των μήλων από τα μέσα συσκευασίας της πρώτης εξ αυτών σε παρόμοια μέσα του αναιρεσείοντος, η οποία δεν ήταν επιστημονικώς και πρακτικώς ενδεδειγμένη και είχε ως συνέπεια την πρόκληση των αντιστοίχων ζημιών στον αναιρεσίβλητο, κατά παράβαση της κοινωνικώς επιβεβλημένης και εκ της θεμελιώδους δικαιϊκής αρχής της συνεπούς συμπεριφοράς απορρεούσης υποχρεώσεως λήψεως μέτρων επιμέλειας, για την αποφυγή προκλήσεως ζημίας σε έννομα αγαθά τρίτου.

Οι λόγοι αυτοί αναιρέσεως είναι αβάσιμοι, διότι όπως προκύπτει από τις προπαρατεθείσες σχετικές παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, περιέχονται σ’ αυτήν με σαφήνεια και πληρότητα όλα τα γενόμενα δεκτά ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, τα οποία συγκροτούν την αδικοπρακτική συμπεριφορά του δευτέρου των αναιρεσειόντων και θεμελιώνουν την αιτιωδώς μετ’ αυτής συνδεομένη θετική ζημία του αναιρεσιβλήτου, στην οποία περιλαμβάνεται και η επί πλέον δαπάνη μεταφοράς και συντηρήσεως των μήλων σε άλλους ψυκτικούς θαλάμους μέχρι την πώληση αυτών, ανερχομένη στο ποσό των 5.000 ευρώ.

Εξάλλου, οι αυτοί ως άνω λόγοι αναιρέσεως, κατά τις λοιπές αιτιάσεις των τυγχάνουν απαράδεκτοι διότι υπό την επίκληση των ως είρηται αναιρετικών πλημμελειών, πλήττεται η εκτίμηση από το Εφετείο πραγματικών γεγονότων, η οποία κατ’ άρθρο 561 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

Επειδή, κατά την διάταξη του άρθρου 932 εδ. α’ και β’ του Α.Κ. "Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη, κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του".

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι παρέχεται στο δικαστήριο η ευχέρεια, ύστερα από εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών που οι διάδικοι θέτουν υπόψη του, όπως των συνθηκών τελέσεως της αδικοπραξίας, του βαθμού του πταίσματος του υπόχρεου, του είδους και των συνεπειών της προσβολής, της περιουσιακής και κοινωνικής καταστάσεως των μερών και με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και λογικής, να επιδικάσει χρηματική ικανοποίηση, αν κρίνει ότι επήλθε στον αδικηθέντα ηθική βλάβη καθορίσει δε συγχρόνως και το ποσό αυτής, που θεωρεί εύλογο.

Ο προσδιορισμός του ποσού της ευλόγου χρηματικής ικανοποιήσεως αφέθηκε στην ελεύθερη εκτίμηση του δικαστηρίου, η σχετική κρίση του οποίου δεν υπόκειται, κατ’ αρχήν σε αναιρετικό έλεγχο, αφού σχηματίζεται από την εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), χωρίς υπαγωγή του πορίσματος σε νομική έννοια, ώστε να μπορεί να κριθεί εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου, είτε ευθέως, είτε εκ πλαγίου, για έλλειψη νομίμου βάσεως (Ολ.Α.Π. 19/2011, 13/2002).

Επιβάλλεται όμως σε κάθε περίπτωση να τηρείται, κατά τον καθορισμό του επιδικαζομένου ποσού, η αρχή της αναλογικότητος, ως γενική νομική αρχή και δη αυξημένης τυπικής ισχύος, υπό την έννοια ότι η σχετική κρίση του δικαστηρίου, δεν πρέπει να υπερβαίνει τα ακραία όρια της διακριτικής ευχέρειας, πράγμα που αν συμβαίνει, ελέγχεται ως παραβίαση της ανωτέρω γενικής νομικής αρχής, ήτοι ως πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ. (Α.Π.531/2014).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον έβδομο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται παραβίαση της αρχής της αναλογικότητος ως προς το κεφάλαιο της χρηματικής ικανοποιήσεως του αναιρεσιβλήτου και προσάπτονται συναφώς στην προσβαλλομένη απόφαση αναιρετικές πλημμέλειες από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ.. Ειδικότερα οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι το Εφετείο, μολονότι, κατά μερικήν παραδοχήν της εφέσεώς των, περιόρισε το ύψος της επιδικασθείσης με την πρωτόδικη απόφαση αποζημιώσεως για την περιουσιακή ζημία του αναιρεσιβλήτου από το ποσό των 398.972,50 ευρώ σε 170.477,50 ευρώ, δεν προέβη σε ανάλογο περιορισμό της εκ 30.000 ευρώ χρηματικής ικανοποιήσεως, λόγω της ηθικής του βλάβης, για την οποία δεν είχε μεν προβληθεί ειδικός λόγος εφέσεως, είχε ωστόσο συμπροσβληθεί με τους λόγους που αφορούσαν την αδικοπρακτική τους ευθύνη, η οποία και συνιστά την γενεσιουργό της αιτία.

Το ποσό των 30.000 ευρώ όμως σε ποσοστό επί της επιδικασθείσης αποζημιώσεως είναι υπερδιπλάσιο του αντιστοίχου της πρωτοδίκου αποφάσεως, αφού η σχέση του προς την αποζημίωση είναι 1:5,5, ενώ η αυτή σχέση στην πρωτόδικη απόφαση ήταν 1:13,2 και συνεπώς το Εφετείο, με την επιδίκαση του ποσού τούτου, κατά παράλειψη της συγκριτικής αξιολογήσεώς του προ το ύψος επιδικασθείσης αποζημιώσεως παρεβίασε ευθέως, άλλως δε εκ πλαγίου με ασαφείς, ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες την καθιερουμένη με το άρθρο 25 του Συντάγματος αρχή της αναλογικότητος.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος, διότι ο προσδιορισμός του ποσού της ευλόγου χρηματικής ικανοποιήσεως δεν καθορίζεται από το νόμο, αλλά έχει αφεθεί, ως ήδη εξετέθη, στην ελευθέρα εκτίμηση του δικαστηρίου της ουσίας, η σχετική κρίση του οποίου, δεν υπόκειται, κατ’ αρχήν σε αναιρετικό έλεγχο, αφού σχηματίζεται από την εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και το μέγεθος της προκληθείσης περιουσιακής ζημίας (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), χωρίς υπαγωγή του πορίσματός του σε νομική έννοια, ώστε να μπορεί να κριθεί εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου, είτε ευθέως, είτε εκ πλαγίου, για έλλειψη νομίμου βάσεως, υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι, κατά τον καθορισμό του επιδικαζομένου ποσού, τηρείται η αρχή της αναλογικότητος, υπό την έννοια ότι η σχετική κρίση του δικαστηρίου, δεν πρέπει να υπερβαίνει τα ακραία όρια της διακριτικής ευχερείας.

Η αρχή δε αυτή δεν παραβιάσθηκε εν προκειμένω, με την επιδίκαση από το Εφετείο, μετά την αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων, του προρρηθέντος ποσού των 30.000 ευρώ, αφού το ποσό τούτο δεν είναι, κατά την κοινή πείρα, τη δικαστηριακή πρακτική και την περί δικαίου συνείδηση, μεγαλύτερο από εκείνα που συνήθως επιδικάζονται σε παρόμοιες περιπτώσεις, ώστε η κρίση του να υπερβαίνει τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχερείας.

Επειδή, κατά το άρθρο 211 Α.Κ., δήλωση βουλήσεως από κάποιον (αντιπρόσωπο) στο όνομα άλλου (αντιπροσωπευόμενου) μέσα στα όρια της εξουσίας αντιπροσωπεύσεως ενεργεί αμέσως υπέρ και κατά του αντιπροσωπευομένου, το αποτέλεσμα δε αυτό επέρχεται είτε η δήλωση γίνεται ρητώς στο όνομα του αντιπροσωπευομένου, είτε συνάγεται από τις περιστάσεις ότι έγινε στο όνομά του.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 212 Α.Κ., αν δεν μπορεί να διαγνωσθεί ότι κάποιος ενεργεί στο όνομα άλλου, θεωρείται ότι ενεργεί στο δικό του όνομα.. Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών συνάγεται ότι α) για να ενεργήσει η δήλωση βουλήσεως αμέσως υπέρ και κατά του αντιπροσωπευομένου, πρέπει ο αντιπρόσωπος να επιχειρήσει τη δικαιοπραξία στο όνομα εκείνου και να καταστήσει γνωστό σε αυτόν με τον οποίο συναλλάσσεται, ότι η ενέργεια από τη δικαιοπραξία θα παραχθεί όχι για τον εαυτό του, αλλά για τον αντιπροσωπευόμενο, πράγμα το οποίο, σε περίπτωση ελλείψεως ρητής δηλώσεως του αντιπροσώπου ότι ενεργεί στο όνομα του αντιπροσωπευομένου μπορεί να συναχθεί και από τις περιστάσεις, και β) αν δεν μπορεί να διαγνωσθεί ότι κάποιος ενεργεί στο όνομα άλλου θεωρείται ότι ενεργεί στο δικό του όνομα.

Αντιθέτως, στην έμμεση αντιπροσώπευση, υποκείμενο της εννόμου σχέσεως που ιδρύεται με την ενέργεια του αντιπροσώπου είναι ο ίδιος ο δικαιοπρακτών αντιπρόσωπος, ο οποίος με βάση τη συνδέουσα αυτόν με τον κύριο της υποθέσεως εσωτερική σχέση υποχρεούται να μεταφέρει σε αυτόν τα αποτελέσματα της δικαιοπραξίας.

Εξ άλλου, κατά το άρθρο 1 του ν.δ. 3424/1955, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 8 του ν. 1409/1983, αγοραστής γεωργικών προϊόντων για μεταπώληση, εξαγωγή ή βιομηχανοποίηση, που καθίσταται υπερήμερος για την καταβολή του τιμήματος στους πωλητές παραγωγούς ή συνεταιρισμούς τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και χρηματική ποινή μέχρι 500.000 δραχμών.

Η ποινική δίωξη ασκείται και αυτεπαγγέλτως. Στο άρθρο 3 του ίδιου ν.δ. ορίζεται ότι υπό την έννοια του παρόντος πωλητές αγρότες είναι και οι γεωργικοί συνεταιρισμοί που πωλούν τα γεωργικά ή κτηνοτροφικά προϊόντα των μελών τους, δεν είναι όμως αυτοί αγοραστές για τις συναλλαγές με τα μέλη τους προς το σκοπό διαθέσεως της παραγωγής αυτών.

Με τη νομοθετική αυτή ρύθμιση σκοπήθηκε η αποτελεσματική προστασία των παραγωγών για είσπραξη του τιμήματος από την πώληση των προϊόντων τους από αυτούς ή τους συνεταιρισμούς, ορίσθηκε δε ρητά ότι οι συνεταιρισμοί στις συναλλαγές με τα μέλη τους προς το σκοπό διαθέσεως των προϊόντων τους δεν θεωρούνται αγοραστές, αναφορικά με τις συνέπειες (ποινικές) που προβλέπονται για τους αγοραστές γεωργικών προϊόντων που παραβαίνουν τις υποχρεώσεις τους (Α.Π. 752/2003).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη κρίση του ότι ο αναιρεσίβλητος, Αγροτικός Συνεταιρισμός, όπως σαφώς εκτίθεται και στην ένδικο αγωγή, συνήψε με την πρώτη των αναιρεσειόντων, νομίμως εκπροσωπουμένη από τον δεύτερο την επίδικη σύμβαση επ’ ονόματί του και όχι ως αντιπρόσωπος των μελών του, παραγωγών μήλων, και συνεπώς αυτός νομιμοποιείται ενεργητικώς στην άσκηση της αγωγής, τόσο ως προς την εκ συμβάσεως όσο και ως προς την εξ αδικοπραξίας βάση της. Έτσι κρίνοντας το Εφετείο δεν παρεβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου τις προδιαληφθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις και ο περί αντιθέτου πρώτος λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίον οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι ο αναιρεσίβλητος ως απλούς διακινητής και μη κύριος των μήλων των παραγωγών μελών του δεν ενομιμοποιείτο στην άσκηση της ενδίκου αγωγής και συνεπώς το Εφετείο δεχόμενο την αγωγή παρεβίασε ευθέως και εκ πλαγίου, λόγω ανεπαρκών αιτιολογιών ως προς την ιδιότητα υπό την οποία αυτός άσκησε την αγωγή, και υπέπεσε στις πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 1, 19 αλλά και 14, λόγω μη κηρύξεως απαραδέκτου της αγωγής, συνεπεία της αοριστίας ως προς το συγκεκριμένο κεφάλαιο, τυγχάνει αβάσιμος.

Επειδή, κατά την διάταξη του άρθρου 529 παρ. 1 εδ. α’ του Κ.Πολ.Δ., στην κατ’ έφεση δίκη επιτρέπεται να γίνει επίκληση και προσαγωγή νέων αποδεικτικών μέσων, κατά την διάταξη δε της παραγράφου 2 του αυτού άρθρου, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο μπορεί να αποκρούσει τα αποδεικτικά μέσα που προσάγονται πρώτη φορά σ’ αυτό ως απαράδεκτα, αν κατά την κρίση του ο διάδικος δεν τα είχε προσκομίσει στην πρωτόδικη δίκη από πρόθεση στρεψοδικίας ή από βαριά αμέλεια.

Ως νέα αποδεικτικά μέσα, κατά την έννοια της ως άνω διατάξεως, θεωρούνται αυτά τα οποία είτε δεν υπεβλήθησαν καθόλου πρωτοδίκως, είτε υπεβλήθησαν μεν αλλά απαραδέκτως, όπως εκπροθέσμως ή χωρίς νόμιμη επίκληση. Είναι δε αδιάφορο αν το πρωτοβάθμιο δικαστήριο απεφάνθη ρητώς περί του απαραδέκτου, ή το αντιπαρήλθε σιωπηρώς.

Η διάταξη, εξάλλου, του άρθρου 529 παρ. 1 εδ. α’ Κ.Πολ.Δ. είναι γενική και, έτσι, περιλαμβάνει χωρίς διακρίσεις όλα τα αποδεικτικά μέσα που επιτρέπονται από το νόμο. Ειδικότερα τα έγγραφα, κατ’ εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 237 παρ. 1 εδάφιο β’ Κ.Πολ.Δ., που εφαρμόζεται και στην κατ’ έφεση δίκη, είναι παραδεκτά αν η νόμιμη επίκληση τους γίνει με τις ενώπιον του Εφετείου προτάσεις των διαδίκων (Α.Π. 1450/2011).

Εξάλλου κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ’ του Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσεκόμισαν. Κατά την αληθή έννοια της εν λόγω διατάξεως, η οποία προκύπτει από το συνδυασμό της προς τις διατάξεις των άρθρων 106, 237 παρ. 1 στοιχ.

β, 346 και 453 παρ.1 Κ.Πολ.Δ., ως αποδεικτικά μέσα νοούνται και εκείνα των οποίων έγινε σαφής και ορισμένη επίκληση με τις προτάσεις του διαδίκου που τις προσεκόμισε (Α.Π. 2182/2007, 1116/2013, 731/2014).

Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με τον πέμπτο λόγο του αναιρετηρίου προσάπτουν στην προσβαλλομένη απόφαση την εκ του άρθρου 559 αριθμ.11 περ.γ’ Κ.Πολ.Δ., αναιρετική πλημμέλεια, συνισταμένη ειδικότερα στο ότι το Εφετείο για την διαμόρφωση του αποδεικτικού πορίσματος δεν έλαβε υπόψη του νομίμως προσκομισθέν έγγραφο και δη απόσπασμα του βιβλίου αποθήκης των, για το λόγο ότι το έγγραφο τούτο δεν προσεκομίσθη νομίμως ενώπιόν του κατά την συζήτηση της εφέσεως, με νόμιμη επίκλησή του στις κατατεθείσες προτάσεις των, αλλά με την προσθήκη στις προτάσεις των αυτές. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος, διότι, σύμφωνα με την προεκτεθείσα σχετική νομική σκέψη, η προσκομιδή του προαναφερομένου εγγράφου, κατά τα εκτιθέμενα στα αναιρετήριο, με επίκληση στην προσθήκη των προτάσεων, δεν ήταν νόμιμη και συνεπώς το Εφετείο μη λαμβάνοντας υπόψη το έγγραφο αυτό δεν υπέπεσε στην αποδιδομένη με τον συγκεκριμένο λόγο αναιρέσεως πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 11 γ’ Κ.Πολ.Δ..

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί, να διαταχθεί δε η εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες ως ηττώμενοι (άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.) στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό εκτιθέμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16 Νοεμβρίου 2015 αίτηση των: 1) Ανωνύμου εταιρείας με την επωνυμία "... ABE", νομίμως εκπροσωπουμένης και 2) Κ. Λ. του Ι. για αναίρεση της υπ’ αριθμ.318/2015 αποφάσεως του Εφετείου Λαρίσης.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Επιβάλλει στους αναιρεσείοντες τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Φεβρουαρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 25 Απριλίου 2017.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ