Supreme Court dismisses appeal for failure to specify legal errors and facts under Article 559 of Civil Procedure Code.

Απόφαση 646 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 646/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Πλαστήρα Αναστασάκη, Αντώνιο Παπαθεοδώρου και Γεώργιο Πετράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ηλία Στεργιάκη.

Του αναιρεσίβλητου: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του ΄Αγγελο Σκιαδά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16 Μαϊου 2003 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 807/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 270/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 9 Φεβρουαρίου 2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής, Αρεοπαγίτης Γεώργιος Πετράκης, ανέγνωσε την από 22 Ιανουαρίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι στο δικόγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια, που αποδίδεται στο δικαστήριο, ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί, αν και ποίο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 του ίδιου Κώδικα θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση. Ειδικώς, για να είναι ορισμένοι οι κατά το άρθρο 559 αριθμοί 1 και 19 ΚΠολΔ λόγοι αναιρέσεως για ευθεία παραβίαση από το δικαστήριο κανόνων ουσιαστικού δικαίου και έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως, εφόσον το δικαστήριο ερεύνησε την ουσία της υποθέσεως, πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο, με πληρότητα και σαφήνεια και όχι αποσπασματικά, τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για το βάσιμο ή μη της αγωγής και καθόσον αφορά την πρώτη πλημμέλεια η διάταξη ουσιαστικού δικαίου, που φέρεται ότι παραβιάστηκε, αλλά και να προσδιορίζεται σε τι συνίσταται η ευθεία ή εκ πλαγίου παραβίαση του ουσιαστικού κανόνα δικαίου.

Εν προκειμένω, με τους, κατά σειρά προβολής τους, πρώτο, έβδομο, όγδοο, ένατο, δέκατο, δωδέκατο και δέκατο πέμπτο λόγους της κρινομένης αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της διατάξεως του αριθμού 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ και με τους δεύτερο και δέκατο λόγους η πλημμέλεια της διατάξεως του αριθμού 19 του ίδιου άρθρου. Οι λόγοι αυτοί είναι αόριστοι και πρέπει ν' απορριφθούν ως απαράδεκτοι, προεχόντως, διότι, στο αναιρετήριο δεν παρατίθενται με πληρότητα και σαφήνεια, παρά μόνο σε ορισμένους λόγους (έβδομο, δωδέκατο) εντελώς αποσπασματικά, οι κρίσιμες ουσιαστικές παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης, καθώς, καθόσον αφορά την πρώτη αναιρετική πλημμέλεια, και οι διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου, που φέρονται ότι παραβιάστηκαν (πρώτος, έβδομος, ένατος, δέκατος, δέκατος πέμπτος), ούτε εξειδικεύεται το σφάλμα κατά την ερμηνεία και εφαρμογή των ουσιαστικών κανόνων (πρώτος,έβδομος, ένατος, δέκατος, δωδέκατος, δέκατος πέμπτος).

ΙΙ. Περαιτέρω, οι τρίτος, τέταρτος και δέκατος λόγοι της αναιρέσεως, με τους οποίους προσάπτονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι αναιρετικές πλημμέλειες των αριθμών 12 ο πρώτος και 10 και 11 οι άλλοι δύο του αυτού ως άνω άρθρου, πρέπει επίσης ν' απορριφθούν ως απαράδεκτα λόγω αοριστίας, διότι δεν προσδιορίζονται τα πραγματικά περιστατικά, που στοιχειοθετούν τις ανωτέρω πλημμέλειες, αλλά αναφέρονται μόνο οι διατάξεις που τις προβλέπουν. Επίσης για τον ίδιο λόγο είναι απορριπτέοι και οι πέμπτος και δέκατος λόγοι αναιρέσεως (ο πρώτος κατ' εκτίμηση) από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ.

ΙΙΙ. Επειδή κατά το άρθρο 559 αριθμός 8 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα, που δεν προτάθηκαν ή προτάθηκαν αντίστοιχα και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, που συγκροτούν την ιστορική βάση της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως κι έτσι θεμελιώνουν το αίτημά τους.

Επομένως, δεν είναι πράγματα με την έννοια αυτή τα αποδεικτικά μέσα. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του αριθμού 11 περ. γ' του αυτού ως άνω άρθρου ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμοί 8 και 11 του ΚΠολΔ ψέγεται το Εφετείο, διότι δεν έλαβε υπόψη και δεν συνεκτίμησε την τεχνική έκθεση πολιτικού μηχανικού για την κατάσταση του μίσθιου διαμερίσματος, που είχε επικαλεστεί και προσκομίσει ο αναιρεσείων.

Ο λόγος αυτός πρέπει ν' απορριφθεί όσον αφορά μεν την πρώτη πλημμέλεια ως απαράδεκτος, όσον αφορά δε τη δεύτερη πλημμέλεια ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε με τα άλλα αποδεικτικά μέσα και το πιο πάνω έγγραφο. Εξάλλου, με τον έκτο λόγο αναιρέσεως από την αυτή άνω διάταξη του αριθμού 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση, ότι δέχθηκε πως "το μίσθιο διέθετε κεκρυμμένο ελάττωμα και δεν μπορούσε ο μισθωτής να το διαπιστώσει κατά την έναρξη της μισθώσεως, εμφανίστηκε μετά την εγκατάσταση του μισθωτή στο μίσθιο και οξύνθηκε με την πάροδο του χρόνου", χωρίς ο σχετικός ισχυρισμός να έχει προταθεί.

Ο λόγος αυτός πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει τόσον από τις πρωτόδικες όσον και τις στην κατ' έφεση δίκη προτάσεις του αναιρεσιβλήτου, τον παραπάνω ισχυρισμό προέβαλε ο διάδικος αυτός προς υποστήριξη της εγκυρότητας της γενομένης καταγγελίας της συμβάσεως μισθώσεως. Ο ίδιος δε λόγος, όσον αφορά την αιτίαση, που αναφέρεται στη μη απόδειξη του άνω επίμαχου ισχυρισμού, πρέπει ν' απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι με αυτή πλήττεται η ανέλεγκτη περί πραγμάτων εκτίμηση του δικαστηρίου της ουσίας (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ).

IV. Επειδή ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμός 9 του ΚΠολΔ στοιχειοθετείται και στην περίπτωση, που το δικαστήριο άφησε αίτηση αδίκαστη, όχι όμως και όταν δίκασε τα αιτήματα της αγωγής και τα απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό.

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Εφετείο έκρινε απορριπτέα ως αβάσιμα κατ' ουσίαν τα αιτήματα της αγωγής του αναιρεσείοντος να αναγνωριστεί η ακυρότητα της καταγγελίας της συμβάσεως μισθώσεως και να του καταβληθούν τα μισθώματα του χρονικού διαστήματος από 1.5.2003 έως 30.10.2004.

Επίσης, από την ίδια απόφαση, προκύπτει ότι δεν υπήρξε αντικείμενο της κατ' έφεση δίκης κι΄ έτσι δεν έχει θιγεί η πρωτόδικη απόφαση ως προς τη διάταξή της, με την οποία, κατά παραδοχή σχετικού αιτήματος της αγωγής, επιδικάστηκαν στον αναιρεσείοντα τα μισθώματα των μηνών Μαρτίου και Απριλίου 2003. Κατά συνέπεια, οι ένατος και δέκατος τρίτος λόγοι της κρινομένης αναιρέσεως από τη διάταξη του αριθμού 9 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, με τους οποίους προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο άφησε αδίκαστα τα πιο πάνω αγωγικά αιτήματα, πρέπει ν' απορριφθούν ως αβάσιμοι.

Εξάλλου, με τον δέκατο τέταρτο λόγο της αναιρέσεως πλήττεται με την αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 1 του ΚΠολΔ η επικουρική αιτιολογία της προσβαλλόμενης, όσον αφορά το γενόμενο δεκτό αίτημα της ανταγωγής του αναιρεσιβλήτου για την απόδοση του ποσού της εγγυοδοσίας. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής διότι η κύρια αιτιολογία της αναιρεσιβαλλομένης ως προς το ανωτέρω ανταγωγικό αίτημα, η οποία στηρίζεται στην ακυρότητα της συμφωνίας για την εγγύηση, δεν πλήττεται αποτελεσματικώς, αφού ο δέκατος πέμπτος λόγος της αναιρέσεως, που αναφέρεται σε αυτή, έχει ήδη κριθεί απορριπτέος.

V. Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθμός 20 του ΚΠολΔ αναιρείται η απόφαση, αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου, με το να δεχτεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα, που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Παραμόρφωση υπάρχει, όταν το δικαστήριο κάνει διαγνωστικό λάθος (εσφαλμένη ανάγνωση) και αποδίδει σε ορισμένο αποδεικτικό έγγραφο, με την έννοια των άρθρων 339 και 432 επ. του ΚΠολΔ, περιεχόμενο διαφορετικό από το πραγματικό, εξαιτίας του οποίου καταλήγει σε πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα.

Εν προκειμένω, με τον ενδέκατο λόγο της αναιρέσεως αποδίδεται στην αναιρεσιβαλλομένη η αιτίαση, ότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο του κοινοποιηθέντος στον αναιρεσείοντα από 9.4.2003 εγγράφου του αναιρεσιβλήτου όσον αφορά τη γενόμενη με αυτό καταγγελία της συμβάσεως μισθώσεως, διότι δέχεται ότι η καταγγελία αυτή κατά τη σχετική δήλωση είναι απρόθεσμη, ενώ στο επίμαχο έγγραφο η καταγγελία γίνεται με προθεσμία. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι από τη διαλαμβανόμενη στο επίμαχο έγγραφο δήλωση του αναιρεσιβλήτου, ότι "με την παρούσα και για τους λόγους, που περιγράφουμε στο ιστορικό της παρούσας, καταγγέλλουμε την άνω μίσθωση και θα σας παραδώσουμε το μίσθιο εντός του επόμενου τριμήνου και πάντως μέχρι το τέλος Ιουνίου του 2003, διότι....", δεν προκύπτει η προβαλλόμενη παραμόρφωση του περιεχομένου αυτού του εγγράφου, αφού δεν γίνεται σε αυτό αναφορά για καταγγελία με προθεσμία, αλλά σε απόδοση μόνο του μισθίου εντός του καθοριζομένου επόμενου χρονικού διαστήματος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 9.2.2006 αίτηση του ..... για αναίρεση της 270/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Μαρτίου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, το ακροατήριό του, στις 23 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ