Supreme Court dismisses appeal on lease termination, ruling that factual evaluation errors are not grounds for cassation.

Απόφαση 643 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 643/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 24 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΣΙΛΒΙΟ Α.Ε." που έχει έδρα στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Κωστόπουλο και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου με την επωνυμία "ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΤΤΙΚΗΣ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Πολέμη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-3-2010 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:2241/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2804/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 2-11-2011 αίτησή της.

Εκδόθηκε η 1012/2012 απόφαση του Αρείου Πάγου που έκανε δεκτή την αναίρεση και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο.

Εκδόθηκε η 984/2013 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 22-10-2013 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Ιωάννα Πετροπούλου ανέγνωσε την από 15-1-2014 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά το άρθρο 43 του π.δ. 34/1995 όπως αυτό ίσχυε πριν από την τροποποίησή του με το άρθρο 17 του ν. 3853/2010, το οποίο θεσπίστηκε προς προστασία του εκμισθωτή από τον κίνδυνο πρόωρης και αιφνίδιας λύσης της μίσθωσης "ο μισθωτής μπορεί μετά την πάροδο διετίας από την έναρξη της σύμβασης να καταγγείλει τη μίσθωση.

Η καταγγελία γίνεται εγγράφως και τα αποτελέσματά της επέρχονται μετά την πάροδο έξι (6) μηνών από αυτή ...". Από τη διάταξη αυτή σαφώς προκύπτει ότι ο έγγραφος τύπος στον οποίο απαιτείται να υποβληθεί η καταγγελία είναι συστατικό στοιχείο του κύρους της και δεν έχει αποδεικτικό μόνο χαρακτήρα. Απαιτείται δε έγγραφος τύπος μόνο για τη δήλωση της καταγγελίας και δεν είναι ανάγκη να υπάρχει έγγραφη απόδειξη για την περιέλευσή της στον εκμισθωτή, η οποία δε χρειάζεται να γίνει πανηγυρικά αλλά με οποιονδήποτε τρόπο, αποδεικνυόμενη με κάθε αποδεικτικό μέσο κι με μάρτυρες.

Αν δεν τηρηθεί ο έγγραφος τύπος η καταγγελία είναι άκυρη και ο μισθωτής οφείλει τα μισθώματα. Τα αποτελέσματα της καταγγελίας αυτής επέρχονται μετά την πάροδο της προθεσμίας έξι μηνών, η οποία αρχίζει κατ' άρθρο 167 Α.Κ. από την επόμενη της περιέλευσής της στον εκμισθωτή με συνέπεια, κατά το χρονικό αυτό διάστημα να υπέχει ο μισθωτής υποχρέωση καταβολής μισθώματος.

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 167 Α.Κ., η δήλωση της βούλησης έχει νομική ενέργεια και θεωρείται ότι συντελέστηκε όχι απλώς από την αποτύπωσή της στον εξωτερικό κόσμο, ούτε αναγκαίως από τη γνώση του περιεχομένου της από αυτόν προς τον οποίο απευθύνεται, αλλά από την παραλαβή της από αυτόν. Κατά την έννοια δε της παραλαβής, η δήλωση θεωρείται ότι περιήλθε σε αυτόν, προς τον οποίο απευθύνεται (παραλήπτη), όταν διαβιβάστηκε κατά τρόπο που αυτός μπορούσε και έπρεπε να λάβει γνώση εγκαίρως, όταν δηλαδή η δήλωση περιήλθε στο χώρο εξουσιάσεως του λήπτη, ώστε αυτός, κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων να έχει τη δυνατότητα να λάβει γνώση.

Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 173 του Α.Κ., κατά την ερμηνεία της δήλωσης βουλήσεως αναζητείται η αληθινή βούληση χωρίς προσήλωση στις λέξεις.

Συνεπώς, σε περίπτωση που υφίσταται κενό η δημιουργείται αμφιβολία για τη δηλωθείσα βούληση εφαρμόζεται η ως άνω διάταξη, η οποία επιτάσσει την κατά την ερμηνεία της δηλωθείσας βούλησης λήψη υποκειμενικών κριτηρίων, ήτοι της αληθινής βουλήσεως. Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 550 αρ. 1 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν επί της ουσίας και της υπαγωγής αυτών το νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Τούτο συμβαίνει όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας δεν υπάγονται. Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε ανελέγκτως, τ' ακόλουθα:

Δυνάμει του από 13-12-1999 ιδιωτικού συμφωνητικού μισθώσεως η ενάγουσα εταιρεία εκμίσθωσε στο εναγόμενο νομικό πρόσωπο ένα ακίνητο της αποτελούμενο από υπόγειο, ισόγειο, πρώτο και δεύτερο όροφο και δώμα, το οποίο βρίσκεται στην Καλλιθέα Αττικής επί της οδού ... αρ. 55 για χρονικό διάστημα επτά ετών, ήτοι από 15-3-2000 έως 14-3-2007, με αρχικό μηνιαίο μίσθωμα 19.075,57 ευρώ (6.500.000 δραχμές) συμπεριλαμβανομένων των κρατήσεων υπέρ τρίτων, σταδιακά αναπροσαρμοζόμενο, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως οικοτροφείο και ξενώνας στα πλαίσια του Επιχειρησιακού Προγράμματος Καταπολέμησης του Αποκλεισμού από την αγορά εργασίας "ΨΥΧΑΡΓΩΣ".

Η μίσθωση αυτή μετά τη συμβατική λήξη της παρατάθηκε αναγκαστικά μέχρι 14-3-2012 ως προστατευόμενη από τις σχετικές διατάξεις περί επαγγελματικής στέγης, στις οποίες υπάγεται (άρθ. 1 παρ.1 περ. γ' και 5 παρ. 1 του Π.Δ. 34/1995) το δε μηνιαίο μίσθωμα ανερχόταν κατά το χρόνο ασκήσεως της αγωγής στο ποσό των 28.682,58 ευρώ πλέον τέλους χαρτοσήμου 1.032,57 ευρώ (3,6%) και συνολικά στο ποσό των 29.715,15 ευρώ, από το οποίο 497.92 ευρώ αφορά σε κρατήσεις υπέρ τρίτων.

Με την υπ' αριθμ. 6/8.3.2007 απόφαση του διοικητικού συμβουλίου του εναγομένου, αποφασίσθηκε να κληθεί η ενάγουσα σε επαναδιαπραγμάτευση του ύψους του άνω μηνιαίου μισθώματος με σκοπό μείωσης αυτού, όπως οριζόταν στο με αριθμό πρωτοκόλλου 1141/23.3.2007 έγγραφο της Ειδικής Γραμματέως της Ψυχικής Υγείας του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Η επαναδιαπραγμάτευση όμως δεν κατέληξε σε συμφωνία μεταξύ των διαδίκων και με την υπ' αριθμ. 24/28.12.2007 απόφαση του διοικητικού συμβουλίου του εναγομένου διατάχθηκε η διενέργεια δημοσίου μειοδοτικού διαγωνισμού για την μίσθωση, στην ίδια περιοχή με αυτή του επιδίκου μισθίου, άλλου ακινήτου εκτάσεως 700 τ.μ.

Τελικά ο διαγωνισμός κατέληξε στην μίσθωση εκ μέρους του εναγομένου νοσοκομείου, ακινήτου κειμένου επί της οδού ... αρ. 80 στην Καλλιθέα έναντι μηνιαίου μισθώματος ύψους 9.000 ευρώ, για χρονική διάρκεια από 13.4.2009 έως 12.4.2014. Στη συνέχεια με την υπ' αριθμ. 11/15-5-2009 απόφαση του Δ.Σ. του εναγομένου, αποφασίσθηκε 1ον) η πρόωρη μονομερής λύση της επίδικης μίσθωσης και η μεταφορά των στεγαζομένων στο μίσθιο υπηρεσιών του, στο νέο μίσθιο της οδού ...

αρ. 80, 2ον) η έγγραφη ειδοποίηση της ενάγουσας-εκμισθώτριας κατά το άρθρο 43 πδ 34/1995 και 3ον) η συγκρότηση ειδικής επιτροπής για την παράδοση του μισθίου στην ενάγουσα στις 11.1.2010 και ώρα 9:00 π.μ. Ακολούθως, στις 9.6.2009 το εναγόμενο επέδωσε στην ενάγουσα την από 5.6.2009 εξώδικη δήλωση - πρόσκλησή του με την οποία της γνωστοποιούσε μεταξύ άλλων: 1ον) την πρόωρη μονομερή λύση της μίσθωσης του επίδικου μισθίου ακινήτου, την 11.1.2010 και ώρα 9:00 π.μ.

λόγω μεταφοράς του Ξενώνα "ΠΥΛΗ" και του οικοτροφείου "ΕΝΑΡΧΗ" στο νέο ως άνω κτίριο, 2ον) την έγγραφη ειδοποίηση της εκμισθώτριας ενάγουσας εταιρείας με δικαστικό επιμελητή τουλάχιστον έξι (6) μήνες πριν από την ημερομηνία παράδοσης του μισθίου, 3ον) ότι η Δ.Τ.Υ. του Νοσοκομείου (εναγομένου) θα προβεί στην άμεση αποκατάσταση των τυχόν φθορών στο εν λόγω ακίνητο και οι οποίες αποτελούν ευθύνη του μισθωτή, 4ον) την εξόφληση όλων των οικονομικών εκκρεμοτήτων προς την ενάγουσα (μισθώματα, λογαριασμοί κοινής ωφελείας) μέχρι την ημερομηνία παράδοσης του ακινήτου, επίσης την καταβολή τεσσάρων μηνιαίων μισθωμάτων ως αποζημίωση στην ενάγουσα και 5ον) η ενάγουσα εκμισθώτρια, πριν τη λύση της μίσθωσης και την παράδοση του ακινήτου την 11-1-2010 και με την προϋπόθεση ότι το Ψ.Ν.Α.

έχει εξοφλήσει όλες τις οικονομικές εκκρεμότητες προς αυτήν (ενάγουσα-εκμισθώτρια) και δεν υπάρχουν φθορές και ζημίες στο μισθό που να υπερβαίνουν την συνήθη χρήση, να επιστρέφει στο Νοσοκομείο (εναγόμενο) την εγγύηση των τεσσάρων μισθωμάτων (76.302,27 ευρώ), αναπροσαρμοσμένη κατά το ύψος του μηνιαίου μισθώματος, όπως θα έχει διαμορφωθεί κατά την λήξη της μίσθωσης την 11-1-2010.

Με βάση την προεκτεθείσα διάταξη του άρθρου 173 του ΑΚ, κατά την οποία για την ερμηνεία της δήλωσης βούλησης αναζητείται η αληθινή βούληση χωρίς προσήλωση στις λέξεις, μολονότι στην προαναφερθείσα εξώδικη δήλωση του εναγομένου αναγράφεται ότι "σας γνωρίζουμε ότι το Διοικητικό Συμβούλιο του Νοσοκομείου μας, με την αριθ. 11/15-5-2009 απόφασή του αποφάσισε: 1.

Την πρόωρη λύση της μίσθωσης ...", το δικαστήριο τούτο αναζητώντας την αληθινή βούληση του εναγομένου χωρίς προσήλωση στις λέξεις, κρίνει ότι η παραπάνω εξώδικη δήλωση εκ μέρους του εναγομένου, που επιδόθηκε στην ενάγουσα στις 9-6-2009, αποτελεί έγκυρη καταγγελία της ένδικης μίσθωσης κατ' άρθρο 43 του π.δ. 34/1995, καθόσον με αυτή γνωστοποιείται στην ενάγουσα-εκμισθώτρια α) η απόφασή του να λύσει πρόωρα, μονομερώς, την επίδικη μίσθωση την 11-1-2010, ήτοι έξι (6) μήνες μετά την επίδοση της εξώδικης δήλωσης, β) να ειδοποιηθεί εγγράφως η εκμισθώτρια με δικαστικό επιμελητή, τουλάχιστον έξι (6) μήνες πριν την χρονολογία παράδοσης του μισθίου (11-1-2010), περί της απόφασης του εναγομένου μισθωτή να λύσει πρόωρα τη μίσθωση, γ) η πρόθεση του εναγομένου να εξοφλήσει όλες τις οικονομικές εκκρεμότητες προς την ενάγουσα (μισθώματα και λογαριασμούς κοινής ωφέλειας) μέχρι την ως άνω παράδοση του μισθίου, καθώς και να καταβάλει τέσσερα μηνιαία μισθώματα ως αποζημίωση λόγω της δια της καταγγελίας επελθούσας λύσης της μίσθωσης και δ) η υποχρέωση της εκμισθώτριας- ενάγουσας να επιστρέφει την εγγύηση των τεσσάρων μισθωμάτων κατά τη λύση της μισθώσεως την 11-1-2010.

Συνεπώς, σύμφωνα με τα παραπάνω και εν όψει του ότι είχε παρέλθει διετία από την έναρξη της μισθώσεως, η από 5-6-2009 καταγγελία της μίσθωσης από το εναγόμενο επέφερε τα αποτελέσματά της έξι μήνες μετά την κοινοποίησή της και ήδη η ένδικη μίσθωση λύθηκε.

Με τις παραδοχές αυτές το Εφετείο διέγνωσε κενό και ασάφεια στη δήλωση βούλησης του αναιρεσίβλητου ν.π.δ.δ. τη διαλαμβανόμενη στην από 5.6.2009 εξώδικη δήλωση-πρόσκλησή του, αναφορικά με το ζήτημα αν με την εξώδικη αυτή δήλωση γνωστοποιείται απλώς στην αναιρεσείουσα (εκμισθώτρια) εταιρία η απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου αυτού για πρόωρη λύση της ένδικης μίσθωσης ή βάσει της απόφασης αυτής κατήγγειλε τη μισθωτική σύμβαση κατ' άρθρο 43 του π.δ/τος 34/1995, ενόψει των όσων αναγράφονται στην εξώδικη αυτή δήλωση "Σας γνωρίζουμε ότι το Διοικητικό Συμβούλιο του Νοσοκομείου με την αρ. 11/15.5.2009 απόφασή του αποφάσισε: 1.

την πρόωρη λύση της μίσθωσης ..." και περί του αντιθέτου πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως κατά τον οποίο το δικαστήριο της ουσίας εσφαλμένως προσέφυγε στη διάταξη του άρθρου 173 Α.Κ., για να συναγάγει ερμηνευτικώς αυτή την ίδια τη δήλωση, άλλως, για να αποσαφηνίσει το περιεχόμενό της, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Περαιτέρω, με το δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, της παραβίασης των διατάξεων των άρθρων 67, 158, 159, 167, 587 Α.Κ. και 43 του π.δ/τος 43/1995 διότι με την παραδοχή ότι "η παραπάνω εξώδικη δήλωση εκ μέρους του εναγόμενου που επιδόθηκε στην ενάγουσα στις 9.6.2009 αποτελεί έγκυρη καταγγελία της ένδικης μίσθωσης κατ' άρθρο 43 του π.δ. 34/1995, καθόσον με αυτή γνωστοποιείται στην ενάγουσα εκμισθώτρια α) η απόφασή του να λύσει πρόωρα, μονομερώς, την επίδικη μίσθωση την 11.1.2010, ήτοι έξι μήνες μετά την επίδοση της εξώδικης δήλωσης ...", ταύτισε την απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του αναιρεσίβλητου ν.π.δ.δ.

περί καταγγελίας της ένδικης μίσθωσης, με αυτή τη δήλωση καταγγελίας. Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, ως επί εσφαλμένης προϋποθέσεως στηριζόμενος, ενόσω με την προσβαλλόμενη απόφαση κρίθηκε ότι η ένδικη μίσθωση καταγγέλθηκε με την από 5.6.2009 εξώδικη δήλωση του αναιρεσίβλητου ν.π.δ.δ.

που επιδόθηκε στην αναιρεσείουσα στις 9.6.2009, περιεχόμενο της οποίας αποτελεί η αποκαλούμενη ως άνω απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του αναιρεσίβλητου. Επειδή, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 126§1 στοιχ. δ', 127§1 και 139§1 στοιχ. δ' και αυτών των άρθρων 124, 128§4 και 129 ΚΠολΔ προκύπτει ότι προκειμένου για την επίδοση δικογράφου σε νομικό πρόσωπο, πρέπει να εγχειρίζεται αυτό το έγγραφο στον κατά το νόμο ή το καταστατικό εκπρόσωπο του νομικού προσώπου.

Σε περίπτωση απουσίας ή αρνήσεως του εκπροσώπου να παραλάβει αυτό, πρέπει να εκτίθεται στην έκθεση ο κατά το νόμο επιτρεπόμενος τρόπος επιδόσεως του δικογράφου σε άλλο πρόσωπο από αυτά που αναφέρονται στο άρθρο 129§1 ίδιου Κώδικα ή με θυροκόλληση. Δηλαδή αν ο παραλήπτης της επίδοσης δεν βρίσκεται στο κατά το άρθρο 124§2 κατάστημα, γραφείο ή εργαστήριο, το έγγραφο παραδίδεται στα χέρια του διευθυντή του καταστήματος, του γραφείου ή του εργαστηρίου ή σε έναν από τους συνεταίρους, συνεργάτες, υπαλλήλους ή υπηρέτες (άρθρο 129§1) και αν κανένα από τα πρόσωπο που αναφέρονται στην τελευταία αυτή διάταξη δεν βρίσκεται στο κατάστημα, στο γραφείο, ή στο εργαστήριο, εφαρμόζονται κατά την παρ. 2 της ίδιας διάταξης (άρθρο 129 ΚΠολΔ) όσα ορίζονται στο άρθρο 128 παρ. 4 ρύθμιση που εφαρμόζεται και για το νομικά πρόσωπα.

Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 14 ΚΠολΔ κατά την οποία επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από το δικαίωμα ή απαράδεκτο προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος με αυτήν αναιρετικός λόγος αναφέρεται αποκλειστικά στις δικονομικές ακυρότητες, ήτοι εκείνες που αποτελούν νόμιμες κυρώσεις απαγγελλόμενες για παράβαση διατάξεων οι οποίες ρυθμίζουν τη διαδικασία και κυρίως τον τύπο διαδικαστικών πράξεων.

Με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια κατά ένα μέρος από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι το Εφετείο, παρά το Νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτο και συγκεκριμένα δεν κήρυξε άκυρη τη χωρήσασα επίδοση της από 5.6.2009 εξώδικης δήλωσης του αναιρεσίβλητου ν.π.δ.δ.

προς την αναιρεσείουσα εταιρία καθ' όσον θυροκολλήθηκε στο κατάστημα της τελευταίας, ενώ έπρεπε να θυροκολληθεί στην κατοικία του νομίμου αυτής εκπροσώπου. Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος αφού σύμφωνα και με τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης η επίδοση της ως άνω εξώδικης δήλωσης χώρησε σύννομα, βάσει των όσων επιτάσσονται στη διάταξη του άρθρου 129§2 ΚΠολΔ η ρύθμιση του οποίου εφαρμόζεται και στα νομικά πρόσωπα, ενόσω, ο αρμόδιος δικαστικός επιμελητής κατά τη μετάβασή του στο κατάστημα (έδρα) της αναιρεσείουσας εταιρίας (όπως βεβαιώνεται στη σχετική έκθεση επίδοσης) δεν βρήκε ούτε τον νόμιμο εκπρόσωπό της, ούτε κανένα άλλο πρόσωπο από τα αναφερόμενα στην παρ. 1 του άρθρου 129 ΚΠολΔ.

Επειδή κατά το άρθρο 559 αρ. 20 ΚΠολΔ παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου που συνεπάγεται την αναίρεση της αποφάσεως υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει στο έγγραφο περιεχόμενο διαφορετικό από εκείνο που διαλαμβάνεται σ' αυτό και όχι όταν, μετά από εκτίμηση του περιεχομένου του, όπως έχει πραγματικά, οδηγείται σε κρίση ανέλεγκτη κατά το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ διαφορετική από εκείνη την οποία ο αναιρεσείων που προβάλλει ότι παραμορφώθηκε το περιεχόμενό του θεωρεί ως σωστή.

Γενικά, ο λόγος αυτός αναιρέσεως συντρέχει όταν έγινε σφάλμα διαγνωστικό, δηλαδή λάθος στην ανάγνωση του εγγράφου με την παραδοχή ως περιεχομένων σ' αυτό περιστατικών κατάδηλα διαφορετικών από εκείνα που πραγματικά διαλαμβάνονται και όχι όταν υπάρχει σφάλμα στην εκτίμηση του περιεχομένου του, το οποίο αναγνώσθηκε ορθά για τη συναγωγή αποδεικτικού συμπεράσματος.

Ως έγγραφα για την παραμόρφωση του περιεχομένου των οποίων συγχωρείται αναίρεση κατά το άρθρο 559 αρ. 20 ΚΠολΔ, νοούνται τα προβλεπόμενα ως αποδεικτικά μέσα με τα άρθρα 339 και 432 επ. ΚΠολΔ. Επί του προκειμένου, με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό πόρισμα ότι το αναιρεσίβλητο κατήγγειλε με την από 5.6.2009 εξώδικη-δήλωση πρόσκληση την ένδικη μίσθωση λόγω παρέλευσης διετίας από την έναρξή της, κατ' άρθρο 43 του Π.Δ/τος 34/1995 παραμόρφωσε το περιεχόμενο αυτής, καθ' όσον δέχθηκε ότι διαλαμβάνει δήλωση καταγγελίας πράγμα ανακριβές.

Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος καθ' όσον, ο από το άρθρο 559 αρ. 20 ΚΠολΔ προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης δεν περιλαμβάνει και την περίπτωση που το δικαστήριο, από την εκτίμηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου, καταλήγει σε συμπέρασμα αντίθετο από εκείνο που θεώρησε ως ορθό ο αναιρεσείων, γιατί τότε πρόκειται για αιτίαση σχετική με την εκτίμηση πραγμάτων, η οποία δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο.

Επειδή, με βάση τα προεκτιθέμενα, πρέπει να απορριφθεί η από 22.10.2013 και με αρ. κατ. 778/2013 αίτηση αναιρέσεως της 984/2013 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, να διαταχθεί η εισαγωγή των καταβληθέντων παραβόλων στο Δημόσιο Ταμείο σύμφωνα με το άρθρο 12 παρ. 4 του Ν. 4055/2012 και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου όπως ορίζεται στο διατακτικό (άρθρ. 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 22.10.2013 και με αρ. κατ. 778/2013 αίτηση αναιρέσεως της 984/2013 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή των καταβληθέντων παραβόλων στο Δημόσιο Ταμείο. Και ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου που ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων 91.800) Ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 7 Μαρτίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 21 Μαρτίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ