Supreme Court dismisses appeal against compensation for unauthorized use of public coastal property.

Απόφαση 642 / 2023 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 642/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κυριάκο Μπαμπαλίδη, Παναγιώτη Βενιζελέα, Βρυσηίδα Θωμάτου και Βαρβάρα Πάπαρη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Νοεμβρίου 2022, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, το οποίο εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιό του Σπυρίδωνα Κουλούρη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Του αναιρεσιβλήτου: Κ. Μ. του Χ., κατοίκου ... ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-2-2005 ανακοπή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καβάλας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 844/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 96/2008 του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 1-3-2011 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο το αναιρεσείον, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βαρβάρα Πάπαρη ανέγνωσε την από 31-10-2022 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Από το άρθρο 576 παρ. 1-2 ΚΠολΔ προκύπτει ότι, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολειπόμενος διάδικος, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικός του, τότε ερευνάται αν ο απολειπόμενος ή ο μη παριστάμενος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος διάδικος κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα.

Αν η κλήση για τη συζήτηση δεν επιδόθηκε ή επιδόθηκε αλλά όχι νόμιμα, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται με νέα κλήση. Στην αντίθετη περίπτωση, προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί (ΑΠ 696/2021, ΑΠ 206/2017).Στην προκειμένη περίπτωση από την με αριθμό 1594Β'/10-6-2022 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Εφετείο Θράκης Β.

Μ., που προσκομίζει το αναιρεσείον που επισπεύδει τη συζήτηση, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της ένδικης, από 1-3-2011 και με αριθμό κατάθεσης 14/11-3-2011, αίτησης αναίρεσης, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στον αναιρεσίβλητο, με κλήση να παραστεί στην δικάσιμο που σημειώνεται στην αρχή της παρούσας απόφασης (άρθρα 122 παρ.1, 123, 126, 127 παρ.1, 139, 568 παρ. 4 ΚΠολΔ).

Επομένως, αφού ο αναιρεσίβλητος δεν εμφανίσθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε νόμιμα στο ακροατήριο, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, η συζήτηση πρέπει να προχωρήσει παρά την απουσία του, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ.

2. Με τις παρ. 1 και 2 του άρθρου 115 του ΠΔ της 11/12-11-1929 "περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων", το οποίο εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 2 του Ν. 4266/1929 και αντικαταστάθηκε με το άρθρο 5 του Ν. 5895/1933, όπως περαιτέρω τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με τα άρθρα 20 του ΑΝ 1540/1938, 19 του ΑΝ 1919/1939 2 του ΑΝ 1925/1951 και 5 τταρ.4 του ΑΝ 263/1968, ορίζεται, μεταξύ άλλων, ότι σε βάρος εκείνων που χωρίς συμβατική σχέση καρπώνονται ή κάνουν χρήση δημοσίων κτημάτων ή κτημάτων των οποίων τη νομή ή κατοχή έχει με οποιαδήποτε σχέση το Δημόσιο, στους οποίους περιλαμβάνεται και ο αιγιαλός (άρθρα 968 και 969 Α.Κ.), βεβαιώνεται, κατά την κρίση αγαθού ανδρός και για το χρονικό διάστημα που έκαναν χρήση, αποζημίωση με πρωτόκολλο, το οποίο κοινοποιείται σε αυτόν που καρπώνεται ή χρησιμοποιεί το ακίνητο, ο οποίος δικαιούται να ασκήσει ανακοπή μέσα σε ένα μήνα στον ειρηνοδίκη ή στον πρόεδρο πρωτοδικών, ανάλογα με το ποσό της αποζημίωσης, αυτοί δε, κρίνοντας εκ των ενόντων, ακυρώνουν ή επικυρώνουν το πρωτόκολλο ή περιορίζουν την αποζημίωση και ότι κατά της απόφασης αυτής, ουδέν ένδικο μέσο επιτρέπεται.

Μετά την εισαγωγή του ΚΠολΔ, καθ' ύλην αρμόδιο δικαστήριο για την εκδίκαση της άνω ανακοπής κατέστη, κατά τις διατάξεις των άρθρων 1 εδ, ε και στ, 3 παρ.1, 2, 4, 24 παρ.1 και 39 παρ.1 του ΕισΝΚΠολΔ, το Μονομελές Πρωτοδικείο, που δικάζει κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (ΑΠ 1408/2012, ΑΠ 67/2012). Η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου τέμνει οριστικά τη διαφορά ως προς την οφειλή και το ποσό της αποζημίωσης για την κατάληψη δημόσιου κτήματος, παρά την ακολουθούμενη διαδικασία, η παραπομπή στην οποία έγινε για λόγους ταχύτητας και μόνον και δεν αφορά τη λήψη ασφαλιστικού ή ρυθμιστικού της κατάστασης μέτρου.

Για το λόγο αυτό δεν ίσχυε γι' αυτήν την απόφαση η απαγόρευση του άρθρου 699 ΚΠολΔ, αλλά υπέκειτο στα προβλεπόμενα από τον ΚΠολΔ ένδικα μέσα της έφεσης και της αναίρεσης (άρθ. 511 και 552 ΚΠολΔ), καθόσον η άνω διάταξη της παρ.2 του άρθρου 115 του ΠΔ της 11/12-11-1929, που απαγόρευε την άσκηση ένδικων μέσων κατ' αυτής θεωρήθηκε ότι έχει καταργηθεί, σύμφωνα με το άρθρο 24 παρ.1 του ΕισΝΚΠολΔ (Ολ.

ΑΠ 38, 21, 22/2002, ΑΠ 1379/2013, ΑΠ 40/2013). Ήδη όμως με το άρθρο 326 παρ. 3 του ν. 4072/2012, που άρχισε να ισχύει από 11-4-2012, αντικαταστάθηκαν τα εδάφια δέκατο και ενδέκατο του άνω άρθρου 115 του π.δ. από 11/12-11-1929 και ρητά επαναλήφθηκε η απαγόρευση άσκησης ενδίκων μέσων κατά των αποφάσεων, που εκδίδονται επί ανακοπών κατά πρωτοκόλλου αποζημίωσης, για αυθαίρετη χρήση δημοσίων κτημάτων.

Η πιο πάνω διάταξη δεν ορίζει, αν η θεσπιζόμενη με αυτήν απαγόρευση άσκησης ενδίκων μέσων καταλαμβάνει ή όχι και τις υποθέσεις του ανωτέρω άρθρου 115 του από 11/12-11-1929 διατάγματος, που ήσαν ήδη εκκρεμείς ενώπιον των δικαστηρίων, κατά την έναρξη της ισχύος του ν. 4072/2012 (11-4-2012), όπως ορίζουν άλλες διατάξεις του (π.χ.

το ίδιο άρθρο 326 παρ.1 για τις εκεί αναφερόμενες υποθέσεις). Στην περίπτωση αυτή εφαρμόζεται η διαχρονικού δικαίου διάταξη του άρθρου 24 παρ. 1 εδ. α ΕισΝΚΠολΔ, που έχει γενική ισχύ και ορίζει ότι "Το παραδεκτό των ενδίκων μέσων, το επιτρεπτό των προβαλλόμενων λόγων και ο χρόνος της άσκησης κρίνονται σύμφωνα με τον νόμο που ισχύει κατά το χρόνο που δημοσιεύεται η απόφαση".

Ως απόφαση δε, κατά τη διάταξη αυτή, εννοείται η προσβαλλόμενη (ΑΠ 2148/2014, 929/2014). Μετά ταύτα, η απαγόρευση άσκησης ενδίκων μέσων κατά των αποφάσεων, που εκδίδονται επί ανακοπών κατά πρωτοκόλλου αποζημίωσης για αυθαίρετη χρήση δημοσίων κτημάτων, καταλαμβάνει και τις εκκρεμείς επ' αυτών δίκες, εφόσον η απόφαση που προσβάλλεται δημοσιεύτηκε μετά την 11-4-2012, που τέθηκε σε ισχύ το άρθρο 326 παρ.3 του ν.4072/2012 (ΑΠ 1229/2021, ΑΠ 579/2017, ΑΠ 287/2016, ΑΠ 285/2016). 3.

Στην προκείμενη περίπτωση, με την κρινόμενη από 1-3-2011 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η υπ' αριθμ. 96/2008 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Θράκης, η οποία εκδόθηκε κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων αντιμωλία των διαδίκων. Με την απόφαση αυτή απορρίφθηκε κατ' ουσία η από 23-8-2005 έφεση του αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου κατά της υπ' αριθμ. 844/2005 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας, η οποία είχε δεχθεί την από 25-2-2005 ανακοπή του αναιρεσιβλήτου κατά του υπ' αριθμ. 272/2005 πρωτοκόλλου καθορισμού αποζημίωσης αυθαίρετης χρήσης Δημοσίου κτήματος του προϊσταμένου της Κτηματικής Υπηρεσίας Καβάλας, ως προς το επικουρικό της αίτημα, μεταρρυθμίζοντας την επιβληθείσα, με το ως άνω ανακοπέν πρωτόκολλο, αποζημίωση.

Η ως άνω προσβαλλόμενη, με αριθμό 96/2008, απόφαση του Εφετείου Θράκης, δημοσιεύθηκε στις 28-2-2008, όπως προκύπτει από την παραδεκτή κατ' άρθρ. 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ επισκόπησή της. Επομένως, αφού η δημοσίευσή της έλαβε χώρα πριν την ισχύ του άρθρου 326 παρ. 3 του ν. 4072/2012, υπόκειται σε προσβολή με το ένδικο μέσο της αναίρεσης, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα στη μείζονα σκέψη.

Άρα, η αίτηση αναίρεσης, η οποία,εξάλλου, κατατέθηκε πριν τις 11-4-2012,ήτοι στις 1-3-2011, ημέρα Τρίτη, δηλαδή την τελευταία ημέρα της καταχρηστικής προθεσμίας των τριών (3) ετών κατ' άρθρο 564 παρ. 3 ΚΠολΔ, ως ίσχυε πριν την αντικατάστασή του με το αρ. 1 αρ. τρίτο Ν. 4335/2015, βλ. Ολ. ΑΠ 10/2018), είναι, κατά ταύτα, παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ.1 και 3 ΚΠολΔ).

4. Κατά το προαναφερόμενο άρθρο 115 παρ. 1 και 2 του από 11/12-11-1929 Π. Διατάγματος "περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων", το οποίο εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 2 ν. 4266/1929, όπως ίσχυε κατά τον κρίσιμο χρόνο, σε βάρος εκείνων που χωρίς συμβατική σχέση καρπώνονται ή κάνουν χρήση δημοσίων κτημάτων, στα οποία περιλαμβάνεται και ο αιγιαλός (άρθρα 968 και 969 Α.Κ.), βεβαιώνεται αποζημίωση για το χρονικό διάστημα που έκαναν χρήση (παρ.1).

Η αποζημίωση αυτή ορίζεται "κατά την κρίση αγαθού ανδρός", ήτοι εύλογη, με πρωτόκολλο του αρμοδίου Οικονομικού Εφόρου και ήδη της Κτηματικής Υπηρεσίας (άρθρο 9 παρ. 1 εδ. β' και 4 Π.Δ. 551/1998), το οποίο κοινοποιείται σε αυτόν που καρπώνεται ή χρησιμοποιεί το ακίνητο. Εντός μηνός δικαιούται αυτός να ασκήσεις ανακοπή ενώπιον του Ειρηνοδίκη ή του προέδρου Πρωτοδικών, αναλόγως του ποσού της αποζημίωσης, οι οποίοι, κρίνοντες εκ των ενόντων, ακυρώνουν ή επικυρώνουν το πρωτόκολλο ή περιορίζουν την αποζημίωση.

Κατά της αποφάσεως αυτής ουδέν ένδικο μέσο επιτρέπεται. Αν όμως αμφισβητείται με την ανακοπή το δικαίωμα του Δημοσίου, η απόφαση του Ειρηνοδίκη ή του προέδρου ουδεμία ασκεί επιρροή στη δίκη για το δικαίωμα, η οποία ήθελε κινηθεί ενώπιον του αρμόδιου Δικαστηρίου. Το πρωτόκολλο αποζημίωσης εφόσον δεν ανακοπεί εμπροθέσμως ή εφόσον επικυρωθεί ή τροποποιηθεί, αποτελεί τίτλο διοικητικής εκτέλεσης κατά το νόμο περί εισπράξεως δημοσίων εσόδων κατά της οποίας ουδεμία ανακοπή χωρεί από τις διατάξεις του νόμου αυτού (παρ.2).

Από τα ανωτέρω, σε συνδυασμό με τη διάταξη του άρθρου 561 ΚΠολΔ, προκύπτει μεν ότι ο προσδιορισμός του ύψους της ως άνω αποζημίωσης, ως ανήκων στην ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, δεν υπόκειται στον αναιρετικό έλεγχο, ως κρίση περί τα πράγματα, όμως η απόφαση ελέγχεται αναιρετικά, αν έχει υποπέσει στην από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ.

πλημμέλεια. Αν δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία δέχεται το δικαστήριο ως αποδειχθέντα δεν είναι επαρκή, για να στηρίξουν το διατακτικό της απόφασης. Ειδικότερα ο λόγος αναιρέσεως της απόφασης, λόγω ελλείψεως νόμιμης βάσης, κατά το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, ιδρύεται όταν από το αιτιολογικό της δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση περί της συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων για την εφαρμογή της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή της μη συνδρομής των όρων αυτών που αποκλείει την εφαρμογή της, όπως και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Αντίθετα, δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός όταν η αντίστοιχη έλλειψη, αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια αφορά στην ανάλυση, στάθμιση, αξιολόγηση και γενικότερα στην εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη, αρκεί δε ότι το πόρισμα του δικαστηρίου το οποίο έχει εξαχθεί από αυτές, εκτίθεται με σαφήνεια (AΠ 67/2012). 5.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε, με την προσβαλλομένη απόφασή του, κατά το ενδιαφέρον τον αναιρετικό έλεγχο μέρος, τα ακόλουθα: "Ο ανακόπτων κατέχει από πολλών ετών και χρησιμοποιεί αυθαίρετα ακίνητο που αποτελεί τμήμα δημοσίου κτήματος, για το οποίο έχει εκδοθεί το ανακοπτόμενο υπ'αριθμ.272/2005 πρωτόκολλο του Προϊσταμένου της Κτηματικής Υπηρεσίας Καβάλας, με το οποίο καθορίσθηκε καταβλητέα αποζημίωση υπέρ του Δημοσίου, ύψους 7.915,05 ευρώ για το έτος 1997, 8.297,07 ευρώ για το έτος 1998 και 8.512,79 ευρώ για το έτος 1999 για αυθαίρετη χρήση.

Το εν λόγω ακίνητο που κατέχεται από τον ανακόπτοντα βρίσκεται επί της οδού ... στη συνοικία "..." της πόλης της …, καταλαμβάνει τμήμα παραλίας και αιγιαλού και έχει έκταση 1.443,83 τ.μ και όχι 2.045,75, όπως εμφανίζονται στο πρωτόκολλο. Ειδικότερα, η κατεχόμενη έκταση είναι περιτοιχισμένη με τοιχίο, το οποίο προς την πλευρά της θάλασσας αποτελεί το νότιο όριο αυτής, πέραν του οποίου και μέσα στη θάλασσα έχουν τοποθετηθεί βράχοι σε βάθος είκοσι μέτρων από το τοιχίο (βλ.

έκθεση αυτοψίας της Κτηματικής Υπηρεσίας Καβάλας από 15-4-2004)....... Περαιτέρω πιθανολογήθηκε ότι το πιο πάνω δημόσιο κτήμα....είναι εκτός του σχεδίου πόλεως …. και εκτείνεται μεταξύ της θάλασσας και της εθνικής οδού ... (...), σε περιοχή όπου η θάλασσα είναι μολυσμένη και δεν υπάρχει τουριστικό ενδιαφέρον ή κίνηση από λουσμένους.

Για το έτος 1994 είχε επιβληθεί αποζημίωση για αυθαίρετη χρήση αυτού ύψους 258.000 δραχμών και για τα έτη 1995, 1996 από δικαστική απόφαση καθορίσθηκε αυτή στο συνολικό ποσόν των 1.550.950 δραχμών. Τα επικαλούμενα από το καθ'ου συγκριτικά στοιχεία, που αφορούν ακίνητα επί της οδού …., είναι απρόσφορα για τον προσδιορισμό της μισθωτικής αξίας του επιδίκου ακινήτου και την βάσει αυτής προσδιορισμό της αποζημίωσης για αυθαίρετη χρήση, διότι πλεονεκτούν καταφανώς έναντι αυτού, αφού πρόκειται για ακίνητα κείμενα στο σχέδιο πόλης, με εμπορική κίνηση και ανοικοδόμηση.

Επίσης το καθ'ου εκκαλούν επικαλείται την υπ' αριθμ. 2074/2004 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας, την οποία δεν προσκομίζει, πλην όμως, κατά τα ισχυριζόμενα από το ίδιο, με την ως άνω απόφαση για παρακείμενο δημόσιο κτήμα, εμβαδού 1.248,5 τ.μ (οικία με κατάστημα-ταβέρνα) καθορίστηκε αποζημίωση για το έτος 1998 2.871,55 ευρώ και για το 1999 3.256,10 ευρώ, ενώ από το υπ'αριθμ.πρωτ. 1828/27-2-1996 έγγραφο του Δήμου Καβάλας, που προσκομίζει με επίκληση το καθ'ου (εκκαλούν) προκύπτει ότι για δημοτικό ακίνητο 1000 τμ, κοντά στο επίδικο, καταβάλλεται συμβατικά ετήσιο μίσθωμα 1.222.500 ευρώ, δηλαδή ποσά που είναι ανάλογα με την καθορισθείσα πρωτοδίκως για το επίδικο αποζημίωση χρήσης.

Με βάση τα ανωτέρω, το Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη τη θέση και έκταση του ακινήτου σε συνδυασμό με τις κρατούσες συνθήκες της περιοχής, πιθανολογεί ότι η αποζημίωση για την αυθαίρετη χρήση αυτού ανέρχεται στο ποσόν των 3.032,04 ευρώ για το έτος 1997, των 3.465,19 ευρώ για το έτος 1998 και 3.609,5 ευρώ για το έτος 1999, όπως έκρινε και το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο προσδιορίζοντας αυτήν (αποζημίωση) στα ποσά αυτά ορθά εφάρμοσε το νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις....".

Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο απέρριψε τους σχετικούς λόγους της έφεσης, με τους οποίους το ήδη αναιρεσείον παραπονείτο για το ύψος της καθορισθείσας αποζημίωσης, ως ουσία αβάσιμους. 6. Έτσι κρίνοντας το Εφετείο δεν παραβίασε εκ πλαγίου τις προαναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις και δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, καθόσον διέλαβε σ' αυτήν επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, οι οποίες καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή εφαρμογή των εν λόγω διατάξεων, και με βάση τις οποίες οδηγήθηκε στην ως άνω κρίση, ήτοι του καθορισμού του ύψους της αποζημίωσης, για τη χρήση του εν λόγω δημοσίου κτήματος που καταλαμβάνει τμήμα παραλίας και αιγιαλού, στο ως άνω χρηματικό ποσό, λαμβάνοντας υπόψη, τη θέση και το χρόνο χρήσης αυτής και τις εν γένει οικονομικές συνθήκες, που επικρατούσαν, κατά τον κρίσιμο, ως άνω, χρόνο, ενώ για τα συγκριτικά στοιχεία που επικαλέσθηκε το αναιρεσείον αναφέρονται τα στοιχεία εκείνα από τα οποία συνάγεται η καταφανής μισθωτική υπεροχή τους έναντι του επιδίκου.

Συνεπώς, ο περί του αντιθέτου, εκ του αριθ. 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ μοναδικός λόγος της ένδικης αίτησης αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί, ως αβάσιμος. Κατ' ακολουθίαν, αφού δεν υπάρχει άλλος αναιρετικός λόγος προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης. Δικαστικά έξοδα δεν επιβάλλονται διότι ο αναιρεσίβλητος ερημοδικεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-3-2011 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της υπ' αριθμ. 96/2008 απόφασης του Εφετείου Θράκης.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 28 Μαρτίου 2023.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 26 Απριλίου 2023.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ