Supreme Court dismisses appeal on inheritance dispute, upholding lower court's finding of acquisitive prescription.

Απόφαση 642 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 642/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χ. Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Βασίλειο Νικόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 1 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων : 1) Θ. Α. του Σ., κατοίκου ... και 2) Κ. συζύγου Σ. Τ., το γένος Σ. Α., κατοίκου…, που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Καυκούλα.

Των αναιρεσιβλήτων : 1) Σ. χήρας Χ. Α., το γένος Ι. Κ., κατοίκου ... 2) Φ. συζύγου Π. Π., το γένος Χ. Α., κατοίκου ..., 3) Γ. συζύγου Γ. Μ., το γένος Χ. Α., κατοίκου ... ... και 4) Β. συζύγου Α. Π., το γένος Χ. Α., κατοίκου…, που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Μίγγο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4-4-2002 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Καβάλας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 43/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 553/2004 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 4-2-2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Φώσκολος ανέγνωσε την έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Με την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο Θράκης κατ' ορθή εκτίμηση δέχθηκε μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά : Με τον 13078/1950 τίτλο κυριότητας της Αγροτικής Τράπεζας, νόμιμα μεταγραμμένο, παραχωρήθηκε προς αγροτική αποκατάσταση του κληρούχου Σ. Α. γεωργικός κλήρος συνολικής έκτασης 53.055 τ.μ.

στην περιοχή του αγροκτήματος ..., αποτελούμενος από τα αναφερόμενα με αριθ. 636, 391, 408, 356 και 65 αγροτεμάχια της οριστικής διανομής του έτους 1932. Ο κληρούχος πέθανε στις 4-11-1944 χωρίς διαθήκη και κληρονομήθηκε από τη σύζυγό του Μ. κατά ποσοστό 5/20 και από τα πέντε παιδιά του δηλαδή τους Χ., Α., Π., Θ. και Κ., κατά ποσοστό 3/20 εξ αδιαιρέτου από το καθένα.

Στις 4-11-1964 πέθανε και η Μ. χήρα Σ. Α., η οποία με δημόσια διαθήκη εγκατέστησε κληρονόμους της τους Θ. Α., πρώτον εναγόμενο ήδη πρώτο αναιρεσίβλητο, στον οποίο περιήλθε το επί του κλήρου ποσοστό της 5/20 εξ αδιαιρέτου. 'Ετσι συννομείς του κλήρου ήταν ο Θ εμ. Α. κατά ποσοστό 8/20 εξ αδιαιρέτου, ο αδελφός του και δικαιοπάροχος των εναγόντων και τώρα αναιρεσιβλήτων Χ.

Α. κατά ποσοστό 3/20 και οι αδελφές τους Κ., Π. και Α., καθεμιά κατά ποσοστό 3/20 εξ αδιαιρέτου. Το έτος 1974 έγινε άτυπη διανομή μεταξύ εκείνων των συγκυρίων του αγροτικού κλήρου και με βάση αυτή περιήλθε στο Χ. Α. ολόκληρο το επίδικο με αριθ. 391 κληροτεμάχιο, όπως στην απόφαση περιγράφεται. Μετά την άτυπη αυτή διανομή ο Χ.

Α. παρέλαβε τη νομή ολόκληρου του επιδίκου ακινήτου την οποία ασκούσε με διάνοια κυρίου μέχρι το θάνατό του (6-1-1996), καλλιεργώντας σ' αυτό αμπελώνα μέχρι το έτος 1992, οπότε τον αντικατέστησε με φυτεία ελαιοδένδρων, τα οποία επίσης καλλιεργούσε και εκμεταλλευόταν έκτοτε. Τον Χ. Α. κληρονόμησαν εξ αδιαθέτου οι ενάγουσες (τώρα αναιρσίβλητες) κατά ποσοστό 1/4 εξ αδιαιρέτου καθεμιά, οι οποίες από το χρόνο θανάτου του δικαιοπαρόχου τους ανέλαβαν την κατοχή και νομή του επιδίκου και συνεχίζουν να το καλλιεργούν έκτοτε ώστε απέκτησαν την κυριότητά του με έκτακτη χρησικτησία, προσμετρώντας στο χρόνο της δικής τους νομής (από το έτος 1996) εκείνο του δικαιοπαρόχου τους από το έτος 1974.

Μετά τις παραδοχές αυτές το Εφετείο απέρριψε ως αβάσιμη την έφεση των αναιρεσειόντων κατά της πρωτόδικης απόφασης, που είχε κάμει δεκτή την ένδικη αναγνωριστική της κυριότητας αγωγή των αναιρεσίβλητων. Με την κρίση του αυτή το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του σαφείς, πλήρεις και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες και με βάση αυτές κατέληξε σε σαφές αποδεικτικό πόρισμα περί της κτήσης της κυριότητας του επίδικου ακινήτου από τις αναιρεσίβλητες με έκτακτη χρησικτησία, μετά από προσμέτρηση στο χρόνο της δικής τους νομής και εκείνο του δικαιοπαρόχου τους.

Επομένως οι υπό στοιχ. Α, Β, Γ και Δ λόγοι της αναίρεσης, κατά τα μέρη που, κατ' ορθή εκτίμηση προβάλλουν αιτιάσεις από τον αριθ. 19 άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. για ελλείψεις ως προς τη νόμιμη βάση ης απόφασης πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι, ενώ κατά τα μέρη που προβάλλουν εσφαλμένη εκτίμηση πραγματικών γεγονότων και του περιεχομένου εγγράφων από το Εφετείο, πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι διότι η εκτίμηση αυτή είναι αναιρετικά ανέλεγκτη (άρθρ. 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.).

ΙΙ. Με τον υπό στοιχ. Ε λόγο της αναίρεσης, κατ' ορθή εκτίμηση, προβάλλονται κατά της προσβαλλόμενης απόφασης αιτιάσεις για πλημμέλειες από τους ακόλουθους αριθμούς του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. : α) Από τον αριθ. 8 περ. β' ότι δεν έλαβε υπόψη όλους του ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων, β) από τον αριθμό 11 περ. α' ότι έλαβε υπόψη την κατάθεση της μάρτυρα των αναιρεσίβλητων που δεν έπρεπε να τη λάβει υπόψη και γ) από τον αριθ. 11 περ. γ' ότι δεν εκτίμησε ορθά την κατάθεση της μάρτυρα των αναιρειόντων. Από τις αιτιάσεις αυτές, εκείνη υπό στοιχ. α' είναι αόριστη, διότι δεν εξειδικεύει ποιοι ήταν συγκεκριμένα οι ισχυρισμοί των αναιρεσειόντων και δεν αναφέρει αν είχαν προταθεί νόμιμα στο δικαστήριό της ουσίας. Η αιτίαση υπό στοιχ. β' είναι επίσης αόριστη διότι δεν αναφέρει για ποιο λόγο η κατάθεση της μάρτυρα εκείνης ήταν ανεπίτρεπτο αποδεικτικό μέσο. Τέλος η υπό στοιχ. γ' αιτίαση είναι απαράδεκτη διότι αφορά την εκτίμηση πραγματικών γεγονότων από το δικαστήριο της ουσίας (άρθρ. 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.). Επομένως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του ο κρινόμενος λόγος της αναίρεσης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4 Φεβρουαρίου 2005 αίτηση για αναίρεση της 553/2004 απόφασης του Εφετείου Θράκης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην καταβολή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων και ορίζει αυτά σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 28 Φεβρουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Απριλίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ