Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds due to lack of lawyer and vague legal arguments.

Απόφαση 639 / 2022 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 639/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Λουκά Μόρφη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Ζώη, Ιωάννα Μαργέλλου-Μπουλταδάκη, Ιωάννη Δουρουκλάκη και Δημητρία Στρούζα-Ξένου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 11 Ιανουαρίου 2022, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Δ. Μ. του Β., κατοίκου ..., 2) Χ. Ζ. του Λ., κατοίκου ..., 3) Χ. Μ. του Ε., κατοίκου ... και 4) Δ. Κ. του Γ., κατοίκου ..., εκ των οποίων ο με α/α3ος δεν παραστάθηκε, οι λοιποί που παραστάθηκαν δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Βασίλειου Κουλούρη, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "..." και τ.δ. "...", ως καθολικής διαδόχου της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "..." όπως εκπροσωπείται νόμιμα, που εδρεύει στην … και παραστάθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου Ουρανίας Μπάρλου, η οποία κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-11-2009 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν η 96/2011 μη οριστική και 1121/2014 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 10503/2020 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας, ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 20-4-2021 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Εισηγήτρια ορίσθηκε η Αρεοπαγίτης Δήμητρα Ζώη. Η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στα δικαστικά έξοδα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 1 και 2 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι, αν κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανισθεί κατά τη συζήτηση της υπόθεσης ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν ο αναιρεσείων είναι εκείνος που επισπεύδει τη συζήτηση και δεν εμφανισθεί ο ίδιος ή εμφανισθεί, αλλά δεν λάβει μέρος στη συζήτηση της αναίρεσης με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος χωρεί στη συζήτηση της υπόθεσης, σαν να ήταν αυτός παρών, υπό την επιφύλαξη του ότι η από αυτόν επίσπευση της συζήτησης είχε λάβει χώρα εγκύρως.

Περαιτέρω κατά το άρθρο 94 παρ. 1 του ΚΠολΔ στα πολιτικά δικαστήρια οι διάδικοι έχουν υποχρέωση να παρίστανται με πληρεξούσιο δικηγόρο, κατά δε το άρθρο 96 παρ. 1 και 3, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει από 22-12-2017, σύμφωνα με τα άρθρα 63 και 80 ν. 4509/2017 (ΦΕΚ Α' 201) του ίδιου Κώδικα, η πληρεξουσιότητα δίνεται είτε με συμβολαιογραφική πράξη, είτε με προφορική δήλωση, που καταχωρίζεται στα πρακτικά.

Ειδικά για τις εργατικές διαφορές, κατά τη διαδικασία ενώπιον του Αρείου Πάγου η πληρεξουσιότητα μπορεί να δίδεται με ιδιωτικό έγγραφο, το οποίο φέρει βεβαίωση του γνήσιου της υπογραφής του διαδίκου από Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών (Κ.Ε.Π.) ή οποιαδήποτε άλλη δημόσια ή δημοτική αρχή. Εξάλλου, κατά το άρθρο 104 του ίδιου Κώδικα για τις προπαρασκευαστικές πράξεις και κλήσεις έως τη συζήτηση στο ακροατήριο θεωρείται ότι υπάρχει η πληρεξουσιότητα, ενώ για τη συζήτηση στο ακροατήριο, απαιτείται ρητή πληρεξουσιότητα και αν δεν υπάρχει κηρύσσονται άκυρες όλες οι πράξεις, ακόμη και εκείνες που είχαν γίνει προηγουμένως.

Τέλος το δικαστήριο εξετάζει και αυτεπαγγέλτως, σε κάθε στάση της δίκης την έλλειψη πληρεξουσιότητας, καθώς και την υπέρβασή της. Από τον συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων και εκείνης του ως άνω άρθρου 576 παρ. 1 του ΚΠολΔ που καθιερώνει την αρχή ότι για τη συζήτηση της υπόθεσης στον Άρειο Πάγο πρέπει να έχουν κλητευθεί από εκείνον που επισπεύδει τη συζήτηση όλοι οι διάδικοι, προκύπτει ότι εάν ο αναιρεσείων είναι εκείνος που επισπεύδει τη συζήτηση και απουσιάζει ο ίδιος ή παρίσταται αλλά δεν αποδεικνύει την ύπαρξη ρητής πληρεξουσιότητας, αυτός θεωρείται δικονομικά απών και κηρύσσεται άκυρη η κλήση αυτού με την οποία εμφανίζεται ως επιμελούμενος τη συζήτηση, με αποτέλεσμα να μην χωρεί εφαρμογή της τελευταίας διάταξης για συζήτηση της υπόθεσης από τον Άρειο Πάγο σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι (ΟλΑΠ 39/2005, 9/2003, 9/1992).

Στη περίπτωση αυτή, εάν δεν προκύπτει άλλοθεν κλήτευση του απολιπομένου ή μη προσηκόντως παρισταμένου αναιρεσείοντος, η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης κηρύσσεται απαράδεκτη ως προς αυτόν. Τις κλητεύσεις επικαλείται και αποδεικνύει ο παριστάμενος διάδικος (ΑΠ ολομ. 39/2005, ΑΠ 18/2020, 1374/2017, 1312/2017). Τέλος κατά τη διάταξη του άρθρου 576 παρ.3 εδ.

β του ιδίου Κώδικα, όπως το εδάφιο αυτό προστέθηκε με το άρθρο 62 του Ν. 4139/2013, σε περίπτωση απλής ομοδικίας, αν κάποιος δεν εκπροσωπηθεί από πληρεξούσιο δικηγόρο, η υπόθεση χωρίζεται και η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης χωρεί νομίμως ως προς όσους εκπροσωπούνται από πληρεξούσιο δικηγόρο ή έχουν κλητευθεί νομίμως και κηρύσσεται απαράδεκτη ως προς τους λοιπούς (ΑΠ 1374/2017).

Στην προκειμένη περίπτωση η επίσπευση της συζήτησης της ένδικης από 20-4-2021 αιτήσεως αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. 10.503/2020 αποφάσεως του δικάσαντος ως εφετείο Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, για την ορισθείσα δικάσιμο που αναγράφεται στην αρχή της παρούσας (11-1-2022) έλαβε χώρα με επιμέλεια όλων των αναιρεσειόντων από κοινού, όπως προκύπτει από την υπ' αριθμ. 6750Ε'/16-9-2021 έκθεση επιδόσεως αντιγράφου της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως, με την κάτω από αυτή πράξη της Προέδρου του Β1 Πολιτικού Τμήματος περί ορισμού δικασίμου για την ανωτέρω συνεδρίαση του Δικαστηρίου, τις οποίες συνέταξε ο δικαστικός επιμελητής στο Πρωτοδικείο Αθηνών Κ.

Κ., που επικαλούνται και προσκομίζουν οι κατά τη συζήτηση παριστάμενοι αναιρεσείοντες. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως κατά την ως άνω δικάσιμο της 11-1-202, οπότε εκφωνήθηκε η υπόθεση νόμιμα από τη σειρά της στο πινάκιο δεν εμφανίστηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο ο τρίτος των αναιρεσειόντων.

Από τα στοιχεία της δικογραφίας και ειδικότερα το προσκομιζόμενο και επικαλούμενο από τους αναιρεσείοντες υπ' αριθμ. .../23-4-2021 ειδικό πληρεξούσιο της συμβολαιογράφου Αθηνών Μαρίας Στενιώτη, προκύπτει ότι ο δικηγόρος Αθηνών Βασίλειος Κουλούρης, που έδωσε την παραγγελία για την ως άνω επίδοση, είχε ειδική πληρεξουσιότητα να επισπεύσει τη συζήτηση μόνο από τους παριστάμενους αναιρεσείοντες και όχι και από τον απολιπόμενο τρίτο αναιρεσείοντα.

Κατά συνέπεια, αφού δεν αποδεικνύεται η από τον απολιπόμενο αναιρεσείοντα παροχή πληρεξουσιότητας προς τον εν λόγω δικηγόρο, με την προσκόμιση σχετικού συμβολαιογραφικού πληρεξουσίου, ακύρως αυτός επέσπευσε τη συζήτηση. Επίσης δεν προκύπτει ούτε η εκ μέρους της αναιρεσιβλήτου κλήτευση του τρίτου αναιρεσείοντος, προκειμένου να παραστεί αυτός κατά την εκδίκαση της ένδικης αίτησης κατά την ορισθείσα κατά τα άνω δικάσιμο.

Επομένως, εφόσον ο απολιπόμενος τρίτος των αναιρεσειόντων δεν επέσπευσε νομίμως τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης, ούτε κλητεύθηκε νομίμως, πρέπει να χωρισθεί η υπόθεση ως προς αυτόν, ο οποίος συνδέεται με σχέση απλής ομοδικίας με τους λοιπούς αναιρεσείοντες και να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση ως προς αυτόν, ενώ για τους παρισταμένους λοιπούς αναιρεσείοντες, πρέπει ο Άρειος Πάγος να χωρίσει στη συζήτηση της υπόθεσης.

Κατά τη διάταξη του αριθμού 1 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ. (ταυτόσημη με αυτή του αριθμού 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ), αναίρεση κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται και όταν η παράβαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου αφορά τους ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπραξιών, γενικούς ή ειδικούς, με τους οποίους αίρονται οι ασάφειες ή πληρούνται τα κενά που διαπιστώνονται στις δικαιοπρακτικές δηλώσεις βουλήσεως των μερών.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης, μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σε αυτούς. Ειδικότερα, παράβαση των ερμηνευτικών κανόνων των δικαιοπραξιών, που περιέχονται στα άρθρα 173 και 200 ΑΚ, υφίσταται όταν το δικαστήριο της ουσίας, είτε προσέφυγε στους ερμηνευτικούς αυτούς κανόνες προς συμπλήρωση ή ερμηνεία της δικαιοπραξίας, μολονότι κατά την ανέλεγκτη ως προς αυτό κρίση του δέχθηκε ότι η δικαιοπραξία είναι πλήρης και σαφής και δεν έχει ανάγκη συμπλήρωσης ή ερμηνείας (ΑΠ 426/2010), είτε παρέλειψε να προσφύγει στους ίδιους ερμηνευτικούς κανόνες, καίτοι ανέλεγκτα, επίσης, διαπίστωσε την ύπαρξη κενού ή ασάφειας στις δηλώσεις βουλήσεως των δικαιοπρακτούντων, οι οποίες έχρηζαν έτσι κατάλληλης συμπλήρωσης ή ερμηνείας με εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 173 και 200 ΑΚ (ΑΠ 205/2020, 896/2019, 574/2010).

Παράβαση των ερμηνευτικών κανόνων των άρθρων 173 και 200 του ΑΚ συνιστά και η εσφαλμένη εφαρμογή τους, με την έννοια της ευθείας παράβασης των κανόνων αυτών, στην περίπτωση που το σχετικό πόρισμα στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο ως προς την ερμηνεία ή τη συμπλήρωση της δικαιοπραξίας δεν είναι σύμφωνο με την καλή πίστη, αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη (ΑΠ 1477/2019, 1281/2013, 715/2010).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθμ. 6 ΚΠολΔ, αναίρεση κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Για τη διαδικαστική πληρότητα του λόγου αυτού πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο σε τι συνίσταται η έλλειψη νόμιμης βάσης της προσβαλλομένης αποφάσεως (παντελής έλλειψη, ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα) και ειδικότερα, όταν προβάλλεται αιτίαση για ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, πρέπει να προσδιορίζονται ποια επί πλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται, ώστε να είναι επαρκής η αιτιολογία της, (ΟλΑΠ 20/2005), ενώ, στην περίπτωση των αντιφατικών αιτιολογιών, πρέπει να αναφέρεται σε τι συνίσταται η αντίφαση και από ποία αντιτιθέμενα μέρη των αιτιολογιών προκύπτει, χωρίς να αρκούν γενικές εκφράσεις για "ανεπάρκεια" και "αντίφαση" καθώς και το ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και ως προς το οποίο, κατά τον αναιρεσείοντα, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση (ΟλΑΠ 20/200, ΑΠ 965/2020).

Από την επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως (αρθρ. 561 παρ.2 ΚΠολΔ) προκύπτει ότι το Εφετείο, επιλαμβανόμενο της από 2-6-2015 εφέσεως της εναγομένης και ήδη αναιρεσιβλήτου κατά της υπ' αριθμ. 1121/2014 οριστικής αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Αθηνών, με την οποία είχε γίνει δεκτή η από 2-11-2009 αγωγή των αναιρεσειόντων κατά την κυρία βάση της, με την οποία αυτοί, επικαλούμενοι συμβατική δέσμευση της εναγομένης για την εξαγορά του χρόνου της στρατιωτικής τους θητείας, για τη θεμελίωση δικαιώματος πλήρους συντάξεως γήρατος, μέσω του προγράμματος της εθελουσίας αποχώρησης, ζητούσαν να τους επιδικαστούν τα αναφερόμενα ποσά, τα οποία λόγω της αρνήσεως εναγομένης είχαν καταβάλει οι ίδιοι για την εν λόγω εξαγορά, δέχθηκε, κατά το μέρος που ενδιαφέρει εν προκειμένω και κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του, τα ακόλουθα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά: "Οι ενάγοντες προσλήφθηκαν ως υπάλληλοι από την "...

Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε." με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, την 19η-6-1972 ο πρώτος, την 1η-11-1979 ο δεύτερος και την 18η-8-1986 ο τέταρτος. Η ως άνω τραπεζική εταιρεία, καθολική διάδοχος της οποίας είναι η εκκαλούσα (λόγω συγχώνευσης με απορρόφηση, πού έλαβε χώρα στις 28-6-2013), στα πλαίσια εφαρμογής προγράμματος εθελούσιας αποχώρησης με παροχή οικονομικών κινήτρων, εξέδωσε την υπ' αριθ. 43830/2284/1-9-2004 εγκύκλιο, με την οποία καθορίζονταν οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή των ενδιαφερομένων υπαλλήλων της στο εν λόγω πρόγραμμα.

Μεταξύ των προϋποθέσεων ένταξης στο εν λόγω πρόγραμμα ήταν να θεμελιώνουν οι υπάλληλοι της τράπεζας δικαίωμα συνταξιοδότησης από το Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Προσωπικού ... Τράπεζας της Ελλάδος (Τ.Ε.Α.Π.Ε.Τ.Ε.) και να έχουν συμπληρώσει έως την 31-12-2004 τουλάχιστον 10.500 ημέρες κύριας ασφάλισης στο Ι.Κ.Α., έστω και συνυπολογιζομένης της στρατιωτικής θητείας, η εξαγορά της οποίας θα γινόταν, εάν δεν είχε ήδη γίνει, από το Τ.Ε.Α.Π.Ε.Τ.Ε., κατά τα προβλεπόμενα στο καταστατικό του, με τη συμπλήρωση του 58ου έτους της ηλικίας του εκάστοτε υπαλλήλου.

Αποδεχόμενοι οι ενάγοντες την προαναφερόμενη πρόταση της ...ς Τράπεζας, υπέβαλαν σε αυτήν τις παραιτήσεις τους, ο πρώτος την 19η-10-2014, ο δεύτερος την 1-12-2004 και ο τέταρτος την 19η-11-2004. Ωστόσο οι ενάγοντες, κατά το χρόνο της παραίτησής τους, δεν θεμελίωναν δικαίωμα πλήρους σύνταξης γήρατος, με συνέπεια να υφίσταται ανάγκη εξαγοράς της στρατιωτικής τους θητείας για τη θεμελίωση του σχετικού δικαιώματος.

Ειδικότερα: α) ο πρώτος ενάγων υπέβαλε την 26η-4-2005 αίτηση στο Τ.Ε.Α.Π.Ε.Τ.Ε. για απονομή σύνταξης γήρατος. Έχοντας όμως, έως τότε χρόνο κύριας ασφάλισης 9.798 ημέρες, θα έπρεπε να εξαγοραστούν οι υπόλοιπες ημέρες ασφάλισης (μέχρι τις 10.500), όταν θα συμπλήρωνε το 58ο έτος της ηλικίας του, ήτοι την 19η-2-2008, β) ο δεύτερος ενάγων υπέβαλε την 1-12-2006 αίτηση στο IΚΑ - ΕΤΑΜ για απονομή σύνταξης γήρατος.

Έχοντας, όμως, έως τότε χρόνο κύριας, ασφάλισης 9.827 ημέρες, θα έπρεπε να εξαγοραστούν οι υπόλοιπες ημέρες ασφάλισης (μέχρι τις 10.500), όταν θα συμπλήρωνε το 58ο έτος της ηλικίας του, ήτοι την 9η-9-2006 και δ) ο τέταρτος ενάγων υπέβαλε την 22α-11-2004 αίτηση στο Τ.Ε.Α.Π.Ε.Τ.Ε. για απονομή σύνταξης γήρατος. Έχοντας, όμως, έως τότε χρόνο κύριας ασφάλισης 9.765 ημέρες, θα έπρεπε να εξαγοραστούν οι υπόλοιπες ημέρες ασφάλισης (μέχρι τις 10.500), όταν θα συμπλήρωνε το 58ο έτος της ηλικίας του, ήτοι την 26η-9-2007.

Οι ενάγοντες, επικαλούνται ότι με την ανωτέρω εγκύκλιο η ... Τράπεζα ανέλαβε συμβατικά τη δέσμευση εξαγοράς της στρατιωτικής τους θητείας, καθώς στην εν λόγω εγκύκλιο περιλαμβανόταν μονομερής απευθυντέα δήλωση προς τους υπαλλήλους της (επομένως και προς τους ίδιους), με την οποία τους καλούσε να ενταχθούν σε πρόγραμμα εθελουσίας αποχώρησης από αυτή, υποσχόμενη ότι η εξαγορά της στρατιωτικής τους θητείας θα γινόταν από την ίδια μέσω του Τ.Ε.Α.Π.Ε.Τ.Ε..

Ωστόσο, από την επισκόπηση της ως άνω εγκυκλίου ουδεμία δέσμευση της Τράπεζας προκύπτει για την εξαγορά της στρατιωτικής θητείας των υπαλλήλων της. Όποιες οικονομικές δεσμεύσεις θέλησε να αναλάβει η ως άνω Τράπεζα, στα πλαίσια του προγράμματος εθελουσίας αποχώρησης που εφάρμοσε, τις όρισε ρητά στην ως άνω εγκύκλιό της, αναφέροντας συγκεκριμένα οικονομικά κίνητρα.

Εξάλλου, στην επίμαχη εγκύκλιο ορίστηκε ρητά ότι η εξαγορά της στρατιωτικής θητείας των υπαλλήλων της τράπεζας θα γίνονταν από το Τ.Ε.Α.Π.Ε.Τ.Ε, κατά τα οριζόμενα στο καταστατικό του και συνεπώς, με τη διαδικασία και τις προϋποθέσεις που προβλέπονται σε αυτό. Ενδεικτικά επισημαίνεται το άρθρο 26 του καταστατικού του Τ.Ε.Α.Π.Ε.Τ.Ε., στο οποίο προβλέπεται ότι το Δ.Σ.

του ως άνω Ταμείου, με σκοπό τη συμπλήρωση των προϋποθέσεων για τη θεμελίωση ή τη συντόμευση της θεμελίωσης συνταξιοδοτικού δικαιώματος στον κύριο φορέα μπορεί να προβαίνει με ειδική απόφαση που λαμβάνεται με την πλειοψηφία της παρ. 24β του άρθρου 4 σε κάθε επιβαλλόμενη ενέργεια για κάθε ασφαλισμένο συνταξιούχο εφόσον θα προκύπτει οικονομική ωφέλεια για το Ταμείο.

Συνεπώς, η αναφορά στην ως άνω εγκύκλιο της ... Τράπεζας, ότι η εξαγορά της στρατιωτικής θητείας θα γινόταν από το Τ.Ε.Α.Π.Ε.Τ.Ε κατά το καταστατικό του, δεν ήταν σχηματική, αλλά είχε ουσιαστικό περιεχόμενο και υποδήλωνε ότι το Ταμείο θα αποφάσιζε για το ανωτέρω ζήτημα με τη διαδικασία και τους όρους που προέβλεπε το καταστατικό του.

Η ανωτέρω εξάλλου, κρίση δεν αναιρείται από το γεγονός ότι στον 6ο όρο της από 12-4-1995 τροποποιητικής συμφωνίας της από 25-10-1948 ΣΣΕ μεταξύ της ...ς Τράπεζας και του Συλλόγου Εργαζομένων αυτής (περί ίδρυσης και λειτουργίας του Τ.Ε.Α.Π.Ε.Τ.Ε.), η Τράπεζα ανέλαβε την υποχρέωση να εξασφαλίζει στο διηνεκές την επάρκεια των πόρων του Ταμείου για την πληρωμή των συντάξεων και των πάσης φύσεως παροχών που προβλέπονται στο καταστατικό του, καθώς η εν λόγω διασφάλιση αναφέρεται σε συγκεκριμένα ασφαλιστικά ζητήματα και δεν δύναται να θεωρηθεί ότι αφορά και την εξαγορά της στρατιωτικής θητείας".

Στη συνέχεια, καταλήγοντας το Εφετείο, έκρινε, ότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που δέχθηκε ότι η εξαγορά της στρατιωτικής θητείας των εναγόντων αποτελούσε συμβατική υποχρέωση της ...ς Τράπεζας ερμηνεύοντας τις δηλώσεις των μερών κατά τις αρχές της καλής πίστης και των συναλλακτικών ηθών (σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 173 και 200 ΑΚ), σε συνδυασμό με τον 6ο όρο της από 12-4-1995 τροποποιητικής συμφωνίας της ως άνω από 25-10-1948 ΣΣΕ, εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε τον νόμο και εσφαλμένα εκτίμησε τις αποδείξεις και κατά παραδοχή του πρώτου λόγου της έφεσης, εξαφάνισε την εκκαλούμενη απόφαση και, αφού κράτησε την υπόθεση, κατ' άρθρο 533 παρ. 1 ΚΠολΔ, απέρριψε την αγωγή ως αβάσιμη στην ουσία της, τόσο κατά την κύρια, όσο και κατά τις επικουρικές βάσεις της.

Ειδικότερα, όσον αφορά την πρώτη επικουρική βάση της αγωγής, με την οποία οι αναιρεσείοντες ζητούσαν να τους επιδικαστούν τα ποσά που αντιστοιχούσαν στην εξαγορά του χρόνου προϋπηρεσίας τους, με βάση τη διάταξη του άρθρου 415 ΑΚ (σύμβαση σε βάρος τρίτου), το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο δέχθηκε ότι και αυτή τυγχάνει απορριπτέα ως ουσία αβάσιμη, διότι, πέραν της πλήρους αντίφασής της προς την κύρια βάση της αγωγής (συμβατική ευθύνη), δεν αποδείχθηκε ότι η ...

Τράπεζα υποσχέθηκε, κατά την έννοια του άρθρου 415 ΑΚ, ότι κάποιος τρίτος και δη το Ταμείο Τ.Ε.Α.Π.Ο.Τ.Ε., θα εξαγοράσει τη στρατιωτική θητεία των εναγόντων. Οι αναιρεσείοντες με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, πλήττουν την προσβαλλόμενη απόφαση για την από το άρθρο 559 αριθ.1 εδαφ. β' ΚΠολΔ πλημμέλεια, ισχυριζόμενοι ότι, κρίνοντας το Εφετείο ότι "από την επισκόπηση της επίμαχης υπ' αριθμ. 43830/2284/1-9-2004 εγκυκλίου της ...

Τράπεζας προκύπτει ότι ουδεμία συμβατική δέσμευση ανέλαβε η ως άνω Τράπεζα για την εξαγορά του χρόνου της στρατιωτικής θητείας των υπαλλήλων της", παραβίασε τους ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπραξιών, που προκύπτουν από τις διατάξεις των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, καθώς και τα διδάγματα της κοινής πείρας σχετικά με την ερμηνεία της επίμαχης εγκυκλίου της ...

Τράπεζας αναφορικά με την περιεχόμενη σ' αυτή συμβατική ανάληψη της ως άνω υποχρέωσης από τον Τράπεζα, ενώ αν ερμήνευε την περιεχόμενη στην ως άνω εγκύκλιο δήλωση βουλήσεως με βάση τους κανόνες αυτούς, έπρεπε να αχθεί στην παραδοχή ότι με αυτή η αναιρεσίβλητος ανέλαβε τη συμβατική υποχρέωση (μέσω του προγράμματος της εθελουσίας αποχώρησης), της εξαγοράς του χρόνου της στρατιωτικής θητείας των υπαλλήλων της, αφού η καταβολή της επίδικης δαπάνης, ουσιαστικά θα γινόταν από την ίδια (Τράπεζα) μέσω του Τ.Ε.Α.Π.Ε.Τ.Ε., του οποίου αυτή είχε τον πλήρη έλεγχο.

Ο ως άνω λόγος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού, από τα παραπάνω εκτεθέντα προκύπτει ότι το Εφετείο, κατά την ως άνω ανέλεγκτη κρίση του, δεν διαπίστωσε, έστω και έμμεσα κενό ή αμφίβολο σημείο ως προς την περιεχόμενη στην εν λόγω εγκύκλιο δήλωση βουλήσεως της ως άνω Τράπεζας, ώστε να υπάρχει ανάγκη προσφυγής στις διατάξεις των άρθρων 173, 200 ΑΚ για την ερμηνεία της.

Σε κάθε δε περίπτωση στηρίζεται σε αναληθή προϋπόθεση, αφού ούτε και εμμέσως από το περιεχόμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το Εφετείο προέβη σε ερμηνεία της εγκυκλίου αυτής και της περιεχομένης σ' αυτή δηλώσεως βουλήσεως της ως άνω Τράπεζας, αλλά αντιθέτως δέχθηκε, ότι είναι σαφές ότι στην επίμαχη εγκύκλιο ορίστηκε ρητά ότι η εξαγορά του χρόνου της στρατιωτικής θητείας των υπαλλήλων της Τράπεζας θα γινόταν από το Τ.Ε.Α.Π.Ε.Τ.Ε.

κατά τα οριζόμενα στο καταστατικό του, με τη διαδικασία και τις προϋποθέσεις που προβλέπονται σε αυτό και ότι ουδεμία συμβατική δέσμευση ανέλαβε με αυτή η ... Τράπεζα για την εξαγορά από την ίδια της στρατιωτικής θητείας των υπαλλήλων της. Για τον ίδιο λόγο είναι αβάσιμη και η επικαλούμενη με τον ως άνω λόγο (κατά το δεύτερο σκέλος του) πλημμέλεια από το άρθρο 560 αριθμ.1 ΚΠολΔ, λόγω παράβασης των διδαγμάτων της κοινής πείρας σχετικά με την ερμηνεία της επίμαχης εγκυκλίου του ...

Τράπεζας και της περιεχομένης σ' αυτή ως άνω συμβατικής δέσμευσης που φέρεται να ανέλαβε αυτή έναντι των αναιρεσειόντων, πέραν του ότι είναι και απαράδεκτη, λόγω της αοριστίας της, αφού δεν εκτίθενται ποιά διδάγματα κοινής πείρας παραβιάστηκαν και σε τι συνίσταται η παραβίαση αυτών σε σχέση με την επικαλούμενη συμβατική υποχρέωση που φέρεται να ανέλαβε η ως άνω Τράπεζα με την εγκύκλιο αυτή.

Επιπλέον, οι αναιρεσείοντες, με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως, αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την από τον αριθμό 6 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, συνιστάμενη στο ότι το Εφετείο με ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες, προέβη στην απόρριψη της ως άνω επικουρικής βάσης της αγωγής τους, παραβιάζοντας τη διάταξη του άρθρου 415 ΑΚ.

Ο λόγος αυτός είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι δεν προσδιορίζονται στο αναιρετήριο οι ανεπάρκειες ή οι αντιφάσεις που προσάπτονται στις ως άνω παραδοχές, δηλαδή δεν αναφέρεται ποια επιπλέον πραγματικά περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται ώστε να είναι επαρκής η αιτιολογία ή που εντοπίζονται οι αντιφάσεις.

Κατόπιν αυτών και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση και να καταδικαστούν οι παριστάμενοι πρώτος, δεύτερος και τέταρτος των αναιρεσιβλήτων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου, κατά το σχετικό αίτημα αυτής, η οποία κατέθεσε προτάσεις (άρθρα 176, 180 παρ.1, 183, 191 παρ.2 ΚΠολΔ).

Σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ. 3 εδαφ. Β παρ. β ΚΠολΔ, όπως τα άρθρα αυτά τροποποιήθηκαν με το άρθρο τρίτο και τέταρτο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015, εκείνος που ασκεί το ένδικο μέσο της αναίρεσης κατά απόφασης Μονομελούς Πρωτοδικείου υποχρεούται να καταθέσει παράβολο ποσού 300 ευρώ, το οποίο επισυνάπτεται στην έκθεση που συντάσσει ο γραμματέας, διαφορετικά (σε περίπτωση δηλ. μη κατάθεσης του αντίστοιχου παραβόλου) το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο. Η υποχρέωση αυτή δεν ισχύει, μεταξύ άλλων, για τις διαφορές των άρθρων 614 αριθ. 3 ΚΠολΔ. Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες, παρόλο που δεν υποχρεούνταν, από προφανή παραδρομή κατέθεσαν, για το παραδεκτό της ασκηθείσας απ' αυτούς ένδικης αναιρέσεως, παράβολο ποσού 300 ευρώ, όπως προκύπτει από την βεβαίωση της αρμόδιας γραμματέως στην συνταχθείσα απ' αυτήν σχετική έκθεση κατάθεσης του ενδίκου αυτού μέσου και επομένως πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του σ' αυτούς (ΑΠ 504/2017, 2061/2014).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Διατάσσει το χωρισμό της από 20-4-2021 αιτήσεως για αναίρεση της υπ' αριθμ. 10.503/2020 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών ως προς τον τρίτο των αναιρεσειόντων, Χ. Μ. και κηρύσσει ως προς αυτόν απαράδεκτη τη συζήτησή της.

Απορρίπτει ως προς τους λοιπούς, πρώτο, δεύτερο και τέταρτο των αναιρεσειόντων την ως άνω αίτηση.

Καταδικάζει τους ως άνω πρώτο, δεύτερο και τέταρτο των αναιρεσειόντων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ. Και Διατάζει την επιστροφή του παραβόλου 300 ευρώ στους καταθέσαντες.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1η Φεβρουαρίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 18 Απριλίου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ