Supreme Court dismisses third-party appeal on abuse of right and procedural grounds.

Απόφαση 639 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 639/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Δεκεμβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1.Ν. Κ. του Λ., 2Λ. Κ. του Ν. και 3 Α. Ψ. του Α., κατοίκων ... οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στον ακροατήριο.

Των αναιρεσιβλήτου: 1.Ανώνυμης εταιρεία με την επωνυμία "WIND ΕΛΛΑΣ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΑΕΒΕ" (πρώην "ΤΙΜ ΕΛΛΑΣ ΑΕΒΕ" και πρώην "ΣΤΕΤ ΕΛΛΑΣ ΑΕΒΕ" που εδρεύει στο … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Χριστίνα Φαϊτακη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. 2. Γ. Χ. του Δ. και 3. Ι. συζ. Γ. Χ., το γένος Θ.Σ., κατοίκων ... οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την ανακοπή της ήδη α' αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 22276/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 1084/2010 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 25-1-2012 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρυσόστομος Ευαγγέλου, ανέγνωσε την από 1-2-2013 έκθεση της κωλυομένης να μετάσχει στη σύνθεση του δικαστηρίου τούτου, Αρεοπαγίτη Χαραλαμπίας Σίμου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από τις υπ αριθ. ... και .../ 4-9-2012 εκθέσεις της δικαστικής επιμελήτριας Θεσσαλονίκης …, ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης με πράξη προσδιορισμού δικασίμου, καθώς και κλήση για συζήτηση, επιδόθηκε, με εντολή του έχοντος ειδική πληρεξουσιότητα δικηγόρου των αναιρεσειόντων Κ.

Π., στους απολειπομένους εκ των αναιρεσιβλήτων Γ. Χ. και Ι. Χ.. Οι τελευταίοι, όπως και οι αναιρεσείοντες, δεν εμφανίστηκαν στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση και συζήτηση της υποθέσεως, ούτε παρέστησαν με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠολΔ. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία τους (άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ ).

Σύμφωνα με το άρθρο 936 ΚΠολΔ τρίτος έχει δικαίωμα να ασκήσει ανακοπή κατά της αναγκαστικής εκτέλεσης, αν προσβάλλεται δικαίωμα του επάνω στο αντικείμενο της εκτέλεσης, το οποίο δικαιούται να αντιτάξει σε εκείνον κατά του οποίου έχει στραφεί η εκτέλεση και ιδίως: α) δικαίωμα εμπράγματο που αποκλείει ή περιορίζει το δικαίωμα εκείνου κατά του οποίου στρέφεται η εκτέλεση, β) απαγόρευση διάθεσης που έχει ταχθεί υπέρ αυτού και συνεπάγεται σύμφωνα με το νόμο την ακυρότητα της διάθεσης.

Η διάταξη αυτή θέτει ως γενική αρχή ότι, ο τρίτος δικαιούται να επικαλεστεί οποιοδήποτε δικαίωμά του στο αντικείμενο της εκτέλεσης, το οποίο μπορεί όμως να αντιτάξει κατά του καθ ου η εκτέλεση, συγχρόνως δε καθορίζει ενδεικτικά ορισμένα δικαιώματα που θεμελιώνουν ανακοπή εις τρόπον ώστε και οποιοδήποτε άλλο δικαίωμα, εφόσον επιδρά στη διαδικασία της εκτέλεσης είναι δυνατόν να αποτελέσει αντικείμενο της ανακοπής.

Συνεπώς, μπορεί να ασκήσει ανακοπή και αυτός που έχει ενοχικό δικαίωμα, εφόσον το δικαίωμα αυτό δεν αποκρούεται με επικρατέστερο δικαίωμα του καθ' ου η εκτέλεση. Η θέση της διάταξης του άρθρου 936, κατ' απόκλιση από το προϊσχύον δίκαιο, στο κεφάλαιο που περιλαμβάνει τις γενικές διατάξεις που ρυθμίζουν τη διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης και η διατύπωση αυτής, η οποία είναι γενική χωρίς διακρίσεις, απολήγουν στην καθολική εφαρμογή της διάταξης αυτής.

Επομένως, η ανακοπή τρίτου μπορεί να ασκηθεί όχι μόνο σε περίπτωση αναγκαστικής εκτέλεσης για ικανοποίηση χρηματικών απαιτήσεων αλλά και' σε οποιοδήποτε άλλο είδος αναγκαστικής εκτέλεσης (ΑΠ 1587/2006, Α.Π. 1451/1987 ). Η άσκηση της ανακοπής του τρίτου δεν υπόκειται ευθέως από το νόμο σε χρονική οριοθέτηση. Μπορεί, όμως, αυτή να ασκηθεί κατά το χρονικό διάστημα από την επίδοση της επιταγής προς εκτέλεση στον καθού η εκτέλεση έως και την κύρια διαδικασία, ιδίως μάλιστα με αφορμή τις περιπτώσεις της άμεσης εκτέλεσης όπου η κύρια διαδικασία εντοπίζεται σε μια πράξη.

Εξ' άλλου, κατά τη διάταξη του άρθρ. 559 αριθ. 1 του Κ.Πολ.Δ αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών 173 και 200 του ΑΚ. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, δικάζοντας έφεση της πρώτης αναιρεσίβλητης εταιρίας κατά της υπ' αριθ. 22276/2008 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, η οποία εκδόθηκε επί της από 1-12-2006 ανακοπής της (πρώτης αναιρεσίβλητης) κατά των αναιρεσειόντων και των απολειπομένων αναιρεσιβλήτων και κατά της υπ' αριθ. 26.498/2004 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, η οποία κατά παραδοχή της από 17-11-2003 αγωγής των αναιρεσειόντων υποχρέωσε τους εναγομένους και ήδη απολειπομένους αναιρεσιβλήτους να καθαιρέσουν και απομακρύνουν από το δώμα της πολυκατοικίας, του οποίου έχουν την αποκλειστική χρήση, τις εγκαταστάσεις κινητής τηλεφωνίας που ανήκουν στην μισθώτριά τους πρώτη αναιρεσίβλητη, έκρινε ότι:

α ) η ανακοπή του άρθρου 936 ΚΠολΔ, όπως η ένδικη, χωρεί σε κάθε είδους εκτέλεση και όχι μόνο επί εκτέλεσης για την ικανοποίηση χρηματικών απαιτήσεων και μπορεί να ασκηθεί από την επίδοση επιταγής προς εκτέλεση, β ) ότι η ανακόπτουσα, ως μισθώτρια του δώματος της πολυκατοικίας, νομιμοποιείται ενεργητικά, ως τρίτη, στην άσκηση της ένδικης ανακοπής, αφού, με την επισπευδόμενη εκτέλεση της αποφάσεως, δια της επιδόσεως επιταγής προς εκτέλεση, προσβάλλεται το επί του αντικειμένου της εκτελέσεως και εκ της μισθώσεως απορρέον και αντιτάξιμο έναντι των καθών η εκτέλεση ενοχικό δικαίωμά της για εγκατάσταση στο δώμα της πολυκατοικίας σταθμών βάσης κινητής τηλεφωνίας και γ) ακύρωσε την επισπευδόμενη εκτέλεση κατά το μέρος που διώκει τη άρση και απομάκρυνση των εγκαταστάσεων κινητής τηλεφωνίας, Έτσι που έκρινε το Εφετείο, δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή τη διάταξη ουσιαστικού δικαίου του άρθρου 936 του ΚΠολΔ και οι περί του αντιθέτου πρώτος, δεύτερος και τρίτος από το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ λόγοι του αναιρετηρίου είναι αβάσιμοι.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, η άσκηση του δικαιώματος απαγορεύεται αν υπερβαίνει προφανώς, τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος υπάρχει και όταν από την προηγούμενη συμπεριφορά του δικαιούχου ή από την πραγματική κατάσταση που διαμορφώθηκε ή από τις περιστάσεις που μεσολάβησαν, η εκ των υστέρων άσκηση του δικαιώματος έρχεται σε προφανή αντίθεση προς την ευθύτητα και εντιμότητα που πρέπει να κρατούν στις συναλλαγές, προς τα επιβαλλόμενα χρηστά συναλλακτικά ήθη ή προς τον εγκείμενο στο δικαίωμα κοινωνικό και οικονομικό σκοπό, έτσι ώστε η ενάσκησή του να προσκρούει στην περί δικαίου και ηθικής αντίληψη του μέσου κοινωνικού ανθρώπου (Ολ.

ΑΠ 19/1998, Ολ. ΑΠ 17/1995). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τέταρτο, από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια ότι, κατ' εσφαλμένη εφαρμογή του άρθρου 281 Α.Κ., απέρριψε ως νομικά αβάσιμη την ένσταση των αναιρεσειόντων που είχαν προβάλλει πρωτοδίκως και επανέφεραν κατ' έφεση, περί καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος της τριτανακόπτουσας.

Από την επισκόπηση των από 27-1-2010 προτάσεών τους, ενώπιον του Εφετείου, προκύπτει ότι αυτοί για τη θεμελίωση του ισχυρισμού τους περί καταχρηστικής άσκησης του ενδίκου δικαιώματος της ανακόπτουσας επικαλέσθηκαν ότι αυτή κατά τη μίσθωση του ενδίκου ακινήτου γνώριζε ότι το αντικείμενο της μίσθωσης ήταν αντίθετο με τον κανονισμό της οικοδομής και παρόλα αυτά δεν ζήτησε από τους εκμισθωτές, οι οποίοι τότε ήσαν οι μοναδικοί συνιδιοκτήτες της όλης οικοδομής, να τροποποιήσουν τον κανονισμό, ενώ της είχε παρασχεθεί τέτοιο δικαίωμα με το συμφωνητικό μίσθωσης.

Τα περιστατικά, όμως, αυτά και αληθή υποτιθέμενα δεν αρκούν για να καταστήσουν την άσκηση του δικαιώματος καταχρηστική και δεν αντιβαίνουν, και μάλιστα προφανώς, στις επιταγές του άρθρου 281 Α.Κ. και συνεπώς ο ισχυρισμός αυτός δεν είναι νόμιμος. Επομένως, το Εφετείο με το να απορρίψει, ως μη νόμιμο τον εν λόγω ισχυρισμό δεν παραβίασε με εσφαλμένη μη εφαρμογή τον ως άνω κανόνα ουσιαστικού δικαίου και ο ερευνώμενος αναιρετικός λόγος είναι αβάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα της παρισταμένης πρώτης των αναιρεσιβλήτων σε βάρος των αναιρεσειόντων, λόγω της ήττας των (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25-1-2012 αίτηση των Ν. Κ. κ.λ.π για αναίρεση της υπ' αριθ. 1084/2010 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της παρισταμένης πρώτης των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 11 Φεβρουαρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Μαρτίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ