Appeal dismissed for procedural error in service of process; all defendants must be summoned for joint claims.

Απόφαση 639 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 639/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Δημητρούλα Υφαντή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Φεβρουαρίου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Δημητρίου Αβραάμ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ψ1, 2) Ψ2 ως καθολικής διαδόχου στη θέση του διαχειριστή της επί της οδού ... πολυκατοικίας στην ..., Ψ1, 3) Ψ3, 4) Ψ4, 5) Ψ5, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Σαγώνα και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 13/4/2005 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και την από 27/6/2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων και προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2364/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, ως προς την πρώτη των ως άνω αγωγών και 2363/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, ως προς την δεύτερη των ως άνω αγωγών και η 280/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 21/9/2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δημητρούλα Υφαντή ανέγνωσε την από 10/2/2010 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 21-9-2009 αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρ. 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.

ΑΠ 7/2006, Ολ. ΑΠ 4/2005). Εξάλλου από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1, 2 παρ. 1, 3, 4 παρ. 1, 5 περ. α', 13 του ν. 3741/1929, 785, 787, 1002 και 1117 ΑΚ προκύπτει ότι κάθε ιδιοκτήτης ορόφου ή διαμερίσματος οικοδομής, για την οποία έχει συσταθεί εγκύρως οριζόντια ιδιοκτησία, δικαιούται, λόγω της αναγκαίας συγκυριότητάς του επί των κοινόχρηστων μερών της οικοδομής, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και ο ακάλυπτος χώρος του οικοπέδου, να κάνει απόλυτη χρήση τούτων, αρκεί να μη βλάπτει τα αντίστοιχα δικαιώματα των λοιπών συνιδιοκτητών και να μη μεταβάλλει τον συνήθη προορισμό των μερών αυτών.

Μπορεί, επίσης, να περιληφθεί στον κανονισμό συμφωνία, με την οποία ένας ή και περισσότεροι από τους συνιδιοκτήτες θα έχουν το δικαίωμα της αποκλειστικής χρήσης σε κοινόκτητο και κοινόχρηστο τμήμα της οικοδομής αλλά για τον προορισμό που το τμήμα αυτό από τη φύση του έχει και προκύπτει από τις λειτουργικές χρησιμότητες του οικοδομήματος που ορίζονται από τον κανονισμό, την τοποθεσία του ακινήτου και τις τακτικές συνήθειες της περιοχής.

Αν και πότε θίγονται τα δικαιώματα των λοιπών συνιδιοκτητών ή υπάρχει μεταβολή του συνήθους προορισμού των κοινών μερών με τη χρήση τους από ορισμένους συνιδιοκτήτες, κρίνεται, κατά περίπτωση, με βάση τις συγκεκριμένες συνθήκες και στο πλαίσιο του γενικότερου συμφέροντος της ομαλής λειτουργίας της σχέσεως της οροφοκτησίας.

Ειδικότερα, βλαπτική για τα δικαιώματα των λοιπών συνιδιοκτητών είναι η χρήση που εμποδίζει ή δυσχεραίνει υπερμέτρως αυτούς στη χρήση των οριζόντων ιδιοκτησιών τους ή και στη σύγχρηση των κοινών μερών, ενώ μεταβολή του συνήθους προορισμού προκαλείται όταν η συγκεκριμένη χρήση αλλοιώνει τον προορισμό των κοινών μερών, που ορίζεται με δικαιοπρακτική ρύθμιση ή, σε περίπτωση ελλείψεώς της, προκύπτει από τη φύση των πραγμάτων και τον σκοπό που αυτά υπηρετούν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας στη λειτουργία της οροφοκτησίας, καθώς και από τις συνθήκες της συγκεκριμένης περίπτωσης.

Κάθε συνιδιοκτήτης, εφόσον από τις ενέργειες άλλου συνιδιοκτήτη παραβλάπτεται στη χρήση των κοινών πραγμάτων και μειώνεται η ασφάλεια της οικοδομής, έχει το δικαίωμα να ζητήσει με αγωγή την επαναφορά των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση. (Α.Π. 357/2006 και 1830/2005). Περαιτέρω στο πλαίσιο των πιο πάνω αρχών εφαρμογής των αντίστοιχων διατάξεων του ν. 3741/1929 εφαρμόζονται συμπληρωματικά και οι διατάξεις του ΓΟΚ, στην προκειμένη δε περίπτωση των άρθρων 2 παρ. 22 και 8 παρ. 2 του ΓΟΚ/2000, με τις οποίες ορίζεται ότι κοινής χρήσεως χώροι του κτιρίου και του οικοπέδου είναι οι χώροι που προορίζονται για χρήση από όλους τους ενοίκους του κτιρίου και ότι ο υποχρεωτικός ακάλυπτος χώρος του οικοπέδου πρέπει να είναι προσπελάσιμος από τους χώρους κοινής χρήσης του κτιρίου.

Ειδικότερα, η εφαρμογή της πρώτης από τις πιο πάνω ρυθμίσεις προϋποθέτει στο πλαίσιο εφαρμογής και των διατάξεων του ν. 3741/1929 ότι οι συγκεκριμένοι χώροι του οικοπέδου έχουν χαρακτηρισθεί ως κοινόχρηστοι με τον υπάρχοντα κανονισμό, και εφ' όσον δεν υπάρχει κανονισμός ή κοινοχρησία προκύπτει από τη φύση του πράγματος και το σκοπό που αυτό υπηρετεί στη λειτουργία της οροφοκτησίας.

Εξάλλου, το γεγονός ότι ο υποχρεωτικός ακάλυπτος χώρος του οικοπέδου χαρακτηρίσθηκε με τον υπάρχοντα κανονισμό της ως κοινόχρηστος, δεν αναιρείται από το εάν ενδεχομένως ο χώρος αυτός κατά παράβαση της προαναφερθείσας διάταξης του άρθρου 8 παρ. 2 του ΓΟΚ δεν είναι προσπελάσιμος από τους υπόλοιπους χώρους κοινής χρήσης του κτιρίου.

Εξ άλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ., αναίρεση επιτρέπεται και αν παραβιάσθηκαν οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών των άρθρων 173 και 200 Α.Κ. Οι ερμηνευτικοί αυτοί κανόνες εφαρμόζονται από το δικαστήριο της ουσίας όταν κατά την ανέλεγκτη, ως προς αυτό, κρίση του, διαπιστώνει ότι υπάρχει στη σύμβαση κενό ή αμφιβολία σχετικά με τη δήλωση της βουλήσεως των συμβαλλομένων.

Η διαπίστωση αυτή του δικαστηρίου της ουσίας μπορεί είτε να αναφέρεται στην απόφαση ρητώς, είτε να προκύπτει από αυτήν έμμεσα, όταν, παρά τη μη ρητή αναφορά της διαπιστώσεως της, ή ακόμα και παρά τη ρητή διαβεβαίωση της ανυπαρξίας της, το δικαστήριο προβαίνει σε ερμηνεία της συμβάσεως, η οποία (ερμηνεία) αποκαλύπτει ότι το δικαστήριο βρέθηκε μπροστά σε κενό ή αμφιβολία σχετικά με τη δήλωση της βουλήσεως των συμβαλλομένων, τα οποία ακριβώς δημιούργησαν την ανάγκη να καταφύγει σε ερμηνεία της.

Μόνη η παράλειψη της μνείας των διατάξεων των άρθρων 173 και 200 ΑΚ δεν συνιστά παραβίαση τους, αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη κατά την ερμηνεία της συμβάσεως τα ερμηνευτικά κριτήρια που προβλέπονται με αυτές. Παραβιάζονται δε οι κανόνες αυτοί όταν το Δικαστήριο, παρά τη διαπίστωση έστω και έμμεσα, κενού ή αμφιβολίας σχετικά με την έννοια της δήλωσης βούλησης, παραλείπει να προσφύγει σ' αυτούς, για τη διαπίστωση της αληθινής έννοιας των δηλώσεων ή να παραθέσει στην απόφαση του τα πραγματικά στοιχεία από τα οποία προκύπτει η εφαρμογή τους ή προβαίνει σε κακή εφαρμογή τους, με την έννοια ότι το ερμηνευτικό πόρισμα στο οποίο, μετά από ερμηνεία της δικαιοπραξίας κατέληξε (το δικαστήριο), δεν είναι σύμφωνο με την καλή πίστη και τα "συναλλακτικά ήθη (Ολ.

ΑΠ 26/2004, Α.Π. 1183/2007). Στην προκειμένη περίπτωση με τη προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν δεκτά τα ακόλουθα κατά την ανέλεγκτη επί της ουσίας εκτίμηση των αποδείξεων: "Ο πρώτος εφεσίβλητος Ψ1 ήταν διαχειριστής και οι υπόλοιποι διάδικοι είναι συνιδιοκτήτες της πολυκατοικίας, που βρίσκεται στην ..., επί της συμβολής των οδών ...

και ... στον .... Ήδη διαχειρίστρια είναι η δευτέρα εφεσίβλητη Ψ2. Η πολυκατοικία αυτή διέπεται από τις διατάξεις του Ν. 3741/1929 και των άρθρων 1002 και 1117 Α.Κ., καθώς και των όρων της 37149/6-7-1968 πράξης σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και κανονισμού πολυκατοικίας του συμβολαιογράφου Αθηνών Απόστολου Ζέρβα, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Αθηνών, τον τόμο ...

και αριθμό ..., όπως τροποποιήθηκε με την 38379/15-1-1969 πράξη του ίδιου συμβολαιογράφου, που επίσης υπογράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του ίδιου Υποθηκοφυλακείου, στον τόμο ... και αριθμό ... Σύμφωνα με τις πράξεις αυτές, το ημιυπόγειο αποτελείται από δύο αυτοτελείς οριζόντιες ιδιοκτησίες, με αριθμούς (1) και (2), οι οποίες έχουν ιδιαίτερη είσοδο από την οδό ....

Από αυτές, η με αριθμό (2) ιδιοκτησία συνορεύει ΒΑ με λεβητοστάσιο, φωταγωγούς και αυλή της πολυκατοικίας, ΑΜ με την υπ' αριθμό (1) ιδιοκτησία, ΔΜ με φωταγωγούς και την οδό ... και ΒΔ με φωταγωγό και ιδιοκτησία αγνώστων. Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 3 του κανονισμού, ως κοινόκτητοι και κοινόχρηστοι χώροι θεωρούνται μεταξύ των άλλων και οι ακάλυπτοι χώροι της πολυκατοικίας.

Με το ... αγοραπωλητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών Θεόδωρου Α. Ζέρβα, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Αθηνών, στον τόμο ... και αριθμό ..., ο ενάγων Χ απέκτησε την κυριότητα του υπ' αριθμ. (2) διαμερίσματος του ημιυπόγειου και εγκαταστάθηκε ο ίδιος σε αυτό. Στο ίδιο συμβόλαιο αγοραπωλησίας αναφέρεται ότι ο αγοραστής έλαβε γνώση της 37149/1968 πράξης σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και κανονισμού πολυκατοικίας του συμβολαιογράφου Αθηνών Απόστολου Ζέρβα, όπως αυτή τροποποιήθηκε με την 38379/1969 πράξη του ίδιου συμβολαιογράφου και αποδέχεται τους όρους αυτής.

Η πολυκατοικία ανεγέρθηκε με βάση την 3643/1968 άδεια του Γραφείου Πολεοδομίας του Υπουργείου Δημοσίων Έργων, ενώ η πολυκατοικία κατοικείται από πολλών ετών και λειτουργεί σε αυτήν η κεντρική θέρμανση. Η δεξαμενή πετρελαίου και ο καυστήρας έχουν τοποθετηθεί στον ακάλυπτο χώρο (αυλή) της πολυκατοικίας, η δε δεξαμενή είναι υπαίθρια και ο καυστήρας σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο κάτω από το δάπεδο της αυλής.

Μετά από αίτηση του Χ διενεργήθηκε αυτοψία στον ακάλυπτο χώρο της πολυκατοικίας στις 19-3-2001 από υπαλλήλους της Διεύθυνσης Πολεοδομίας του Δήμου Αθηναίων και διαπιστώθηκε ότι η τοποθέτηση της δεξαμενής και του καυστήρα στον χώρο αυτό αποτελούν αυθαίρετη κατασκευή και επιβλήθηκε στους συνιδιοκτήτες πρόστιμο ανέγερσης, ύψους 58,69 Ευρώ, το οποίο και καταβλήθηκε στις 7-12-2003.

Σύμφωνα με το 6/30468/18-11-2005 έγγραφο της Διεύθυνσης Πολεοδομίας του Δήμου Αθηναίων, η αυθαίρετη κατασκευή της τοποθέτησης δεξαμενής πετρελαίου και καυστήρα στον ακάλυπτο χώρο που περιγράφεται στην 3165/639/ΦΑ/260/01 έκθεση αυτοψίας της ως άνω υπηρεσίας, ήταν, είναι και παραμένει αυθαίρετη κατασκευή και με την απορριπτική απόφαση 539/226/4-2-2003 της Επιτροπής Κρίσεως Αυθαιρέτων της παρ. 2 του άρθρου 7 του ΠΔ 267/6-8-1998 είναι και κατεδαφιστέα.

Η δεξαμενή του πετρελαίου και ο καυστήρας βρίσκονται στον ακάλυπτο χώρο της πολυκατοικίας, εμπρός από το ημιυπόγειο διαμέρισμα του διαδίκου Χ και ο χώρος που καταλαμβάνουν είναι ειδικά περιφραγμένος με σιδερένια κιγκλιδώματα. Ολόκληρος ο ακάλυπτος χώρος - αυλή της πολυκατοικίας εμπρός από το διαμέρισμα του Χ, που έχει πρόσοψη στην οδό ..., είναι επίσης περιφραγμένος κατά ένα μέρος με μανδρότοιχο και κατά ένα μέρος με σιδερένια κιγκλιδώματα, επί των οποίων υπάρχει σιδερένια αυλόπορτα.

Από την είσοδο αυτή εισέρχεται στον ακάλυπτο χώρο και στη συνέχεια στο διαμέρισμα του ο Χ. Ο τελευταίος, στις 17-9-2003, αντικατέστησε τα κιγκλιδώματα του ακαλύπτου χώρου της πολυκατοικίας με νέα και τοποθέτησε νέα συρόμενη αυλόθυρα, την οποία κλειδώνει και αποκλείει έτσι τον διαχειριστή και τους υπολοίπους συνιδιοκτήτες από τον χώρο αυτό και κατ' επέκταση και από τον ειδικό χώρο, όπου βρίσκεται η δεξαμενή πετρελαίου, προσπαθώντας να οικειοποιηθεί τον χώρο της πολυκατοικίας, που είναι κοινόκτητος και κοινόχρηστος, επικαλούμενος αορίστως τον κανονισμό, ενώ ρητώς ο κανονισμός αυτός (στο άρθρο 3), όπως προαναφέρθηκε, αναφέρει ότι οι ακάλυπτοι χώροι είναι κοινόκτητοι και κοινόχρηστοι.

Έτσι, οι υπόλοιποι συνιδιοκτήτες εμποδίζονται να έχουν πρόσβαση στον ακάλυπτο αυτό χώρο. Αυτοί, όμως, δεν δικαιούνται να διατηρούν στον χώρο αυτό δεξαμενή πετρελαίου και λεβητοστάσιο, διότι οι παραπάνω κατασκευές είναι επικίνδυνες για την ασφάλεια της οικοδομής και των ενοίκων της, από κίνδυνο ανάφλεξης και για το λόγο αυτό δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί εκεί η, δεξαμενή πετρελαίου και ο καυστήρας με το όλο λεβητοστάσιο, εμπρός μάλιστα από το ημιυπόγειο (2) διαμέρισμα του διαδίκου Χ.

Το λεβητοστάσιο και η δεξαμενή πρέπει να μεταφερθούν σε άλλο ασφαλές σημείο, σύμφωνα με τις ισχύουσες πολεοδομικές διατάξεις, όπως αναφέρεται στην 57/3/24-10-2001 απόφαση της Επιτροπής Πολεοδομίας του Δήμου Αθηναίων, της παρ. 2 του άρθρου 7 του ΠΔ 267/6-8-1998 (ΦΕΚ Α' 195/21-8-1998) και τυχόν νομιμοποίηση του υφισταμένου δεν κωλύει την αγωγή (Α.Π. 1496/1984 ΝοΒ 33, 1012).

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να γίνει μερικώς δεκτή η από 13-4-2005 αγωγή του Χ, ως κατ' ουσίαν βάσιμη, απορριφθεί το πρώτο αίτημα της αγωγής αυτής, όπως αναγνωριστεί η ιδιότητα ως μη κοινοχρήστου και κοινοκτήτου χώρου, του χώρου του κειμένου έμπροσθεν της οριζόντιας ιδιοκτησίας [υπ' αριθμ. (2) διαμερίσματος του ημιυπόγειου ορόφου], του ενάγοντος και γίνει μερικώς δεκτό το δεύτερο αίτημα της αγωγής αυτής, όπως υποχρεωθούν οι εναγόμενοι στην αποχή από κάθε ενέργεια, κατατείνουσα στη χρήση του κοινόχρηστου αυτού χώρου, ως χώρου λειτουργίας του λεβητοστασίου, του καυστήρος και δεξαμενής πετρελαίου, ενώ δεν υφίσταται αγωγικό αίτημα, όπως αποξηλωθεί από εκεί το λεβητοστάσιο, με τον καυστήρα και η δεξαμενή πετρελαίου.

Εξ άλλου, ο Χ έχει συγκεντρώσει στον ακάλυπτο χώρο της πολυκατοικίας, εμπρός από την ιδιοκτησία του, πολλά παλαιά αντικείμενα, όπως ελαστικά αυτοκινήτων, ποδήλατα, εργαλεία, ξύλα, νάϋλον, στρώματα, ντουλάπες, αλλά και άλλα αντικείμενα που συλλέγει, η σώρευση των οποίων (βλ. και τις φωτογραφίες) έχει συνέπεια στον κίνδυνο για την υγεία των ενοίκων της πολυκατοικίας και ιδιαίτερα της ιδιοκτήτριας - ενοίκου του γειτονικού υπ' αριθμ. (1) ημιυπόγειου διαμερίσματος της Ζ, της οποίας η κατάσταση της υγείας είναι ήδη βεβαρημένη από άλλη αιτία.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η Διεύθυνση Υγείας και Δημόσιας Υγιεινής - Τμήμα Υγειονομικού Ελέγχου της Νομαρχίας Αθηνών, με το 4921/38/25-2-2003 έγγραφο του προς τον Χ, πληροφορεί ότι υπάλληλοι της Υπηρεσίας της, διενήργησαν αυτοψία στον έμπροσθεν ακάλυπτο χώρο του διαμερίσματος του και διαπίστωσαν ότι έχει συσσωρεύσει διάφορα άχρηστα αντικείμενα, με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί ανθυγιεινή εστία με κίνδυνο ανάπτυξης τρωκτικών, κατσαριδών κ.λ.π.

και αντιαισθητική εικόνα, τον παρακαλεί να φροντίσει για την άμεση απομάκρυνση όλων των άχρηστων αντικειμένων και τον καθαρισμό του χώρου. Τα ίδια αναφέρονται και στο μεταγενέστερο 12332/128/27-5-2005 έγγραφο της ίδιας Διεύθυνσης Υγείας προς τον Χ, κοινοποιούμενο στο Αστυνομικό Τμήμα Κολωνού και στον Ψ1. Αντιθέτως, δεν αποδείχθηκε, ότι ο εναγόμενος συγκεντρώνει και στο εσωτερικό του διαμερίσματος του τα ρυπαρά αντικείμενα, από την ύπαρξη των οποίων να προκαλείται κίνδυνος στην υγεία των ενοίκων της πολυκατοικίας, εν όψει του ότι ουδέν περί τούτου κατάθεσε ο προαναφερθείς μάρτυρας των εναγόντων, ούτε αποδείχθηκε τούτο από τη διενεργηθείσα από τους επόπτες δημόσιας υγείας αυτοψία.

Ο εναγόμενος αντικατέστησε παράνομα και αυθαίρετα το υφιστάμενο κοινόκτητο κιγκλίδωμα της κοινόχρηστης αυλής, ύψους 0,70 μ., με άλλο ύψους 2,00 μ., αποκλείοντας την πρόσβαση των λοιπών συνιδιοκτητών προς το τμήμα της κοινόχρηστης αυλής, στην οποία αυτή έχουν δικαίωμα απλής και ανεμπόδιστης σύγχρησης, όχι όμως και της πρόσβασης στη δεξαμενή πετρελαίου, η οποία μαζί με το όλο λεβητοστάσιο πρέπει να μεταφερθούν σε άλλο κατάλληλο σημείο, όπως προαναφέρθηκε και δεν μπορούν αυτά να παραμένουν τοποθετημένα εκεί, όπου, όπως προαναφέρθηκε, είναι κοινόκτητος και κοινόχρηστος χώρος της πολυκατοικίας, έχει δε ο χώρος αυτός εμβαδόν 26,45 τ.μ.

Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω, πρέπει να γίνει μερικώς δεκτή η από 27-6-2005 αγωγή των συνιδιοκτητών, ως βάσιμη κατ' ουσίαν και να υποχρεωθεί ο εναγόμενος: α) να απομακρύνει όλα τα παλαιά και ρυπαρά αντικείμενα, να απομακρύνει τα αντικείμενα που έχει τοποθετήσει στην κοινόχρηστη αυλή και να παραλείπει στο μέλλον την εναπόθεση σε αυτή κάθε είδους ρυπαρών και παλαιών αντικειμένων, β) να αντικαταστήσει το περιγραφόμενο, ύψους 2,00 μέτρων, κιγκλίδωμα της κοινόχρηστης αυλής με το προϋφιστάμενο ύψους 0,70 μέτρων, άλλως να επιτραπεί η ενέργεια αυτή στους ίδιους ενάγοντες με δαπάνες αυτού και γ) να επιτραπεί η αδιακώλυτη προσπέλαση των εναγόντων συνιδιοκτητών της πολυκατοικίας που έχουν δικαίωμα απλής σύγχρησης της κοινόχρηστης αυλής, όπως περί των ανωτέρω (α, β) ορθώς έκρινε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, απορριπτόμενου του περί του αντιθέτου λόγου της εφέσεως, ενώ έσφαλε στην εκτίμηση των αποδείξεων, κατά τον βάσιμο λόγο αυτής, που επέτρεψε την αδιακώλυτη προσπέλαση των βυτιοφόρων οχημάτων προς την ευρισκόμενη στην κοινόχρηστη αυλή δεξαμενή πετρελαίου και πρέπει κατά το σημείο τούτο να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη 2363/2006 οριστική απόφαση αυτού, διότι, όπως προαναφέρθηκε, οι ενάγοντες έχουν δικαίωμα ανεμπόδιστης πρόσβασης στον κοινόχρηστο αυτό χώρο της αυλής, ως δικαιούχοι απλής σύγχρησης και όχι προσπέλασής τους προς την δεξαμενή πετρελαίου, η οποία πρέπει να μεταφερθεί σε άλλο σημείο".

Το Εφετείο με το να απορρίψει με τις ανωτέρω σκέψεις τους αντίστοιχους λόγους της έφεσης του αναιρεσείοντος, κατά της ομοίως κρίνασας πρωτόδικης απόφασης, με την οποία έγινε δεκτή η αγωγή, που είχαν ασκήσει οι αναιρεσίβλητοι συνιδιοκτήτες να τους επιτραπεί η ακώλυτη σύγχρηση της κοινόχρηστης αυλής (ακάλυπτου χώρου) και με το ν' απορρίψει το αντίστοιχο αίτημα της αντίθετης αγωγής του αναιρεσείοντος ν' αναγνωρισθεί ότι η ίδια αυλή του ακάλυπτου χώρου δεν είχε την ιδιότητα του κοινόχρηστου χώρου, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε, τις εφαρμοσθείσες ως άνω ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 1, 2 παρ. 1, 3, 4 παρ. 1,5 περ.

ε 13 του ν. 3741/1929, 1002 και 1117 Α.Κ. και 2 παρ. 22 και 8 παρ. 2 του ΓΟΚ 2000 καθόσον τα ανελέγκτως πιο πάνω δεκτά γενόμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά ότι το τμήμα του ένδικου ακάλυπτου χώρου με βάση τον ισχύοντα κανονισμό της οικοδομής που είχε απαχθεί στο σύστημα της οριζόντιας ιδιοκτησίας έχει χαρακτηρισθεί ως κοινόκτητος και κοινόχρηστος χώρος και ότι η ιδιότητα αυτή της κοινοχρησίας δεν αναιρείται από το γεγονός ότι ο αναιρεσείων χρησιμοποιεί τον ένδικο ακάλυπτο χώρο για την προσπέλαση στο διαμέρισμά του, η οποία (προσπέλαση) δεν παραβλάπτει τ' αντίστοιχα δικαιώματα των λοιπών συνιδιοκτησιών πληρούν το πραγματικό των νομικών εννοιών του κοινόχρηστου και κοινόκτητου χαρακτήρα του ένδικου ακάλυπτου χώρου και δικαιολογούν την παραδοχή της αγωγής των αναριεσιβλήτων συνιδιοκτητών και την απόρριψη της αντίθετης αγωγής του αναιρεσείοντος, όσο είχαν ως αντικείμενο τον κοινόχρηστο και κοινόκτητο χαρακτήρα του ίδιου ακάλυπτου χώρου.

Περαιτέρω, με βάση τις προαναφερθείσες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, το Εφετείο δεν διαπίστωσε κενό ή αμφιβολία σε σχέση με τις ρυθμίσεις του οικείου κανονισμού για το χαρακτηρισμό του ένδικου ακάλυπτου χώρου ως κοινόκτητου και κοινόχρηστου, ούτε προσέφυγε, αλλά ούτε ήταν, με βάση τις ίδιες παραδοχές, αναγκαίο να προσφύγει στην εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 173 και 200 του ΑΚ, τις οποίες δεν παραβίασε με την μη εφαρμογή τους, ή την εσφαλμένη εφαρμογή τους, αφού δεν ήταν εφαρμοστέες στην προκείμενη περίπτωση.

Τέλος, το Εφετείο δεν παραβίασε τις ίδιες πιο πάνω διατάξεις με το να κρίνει τις συγκεκριμένες ενέργειες του αναιρεσείοντος που είχαν σχέση με την τοποθέτηση κιγκλιδώματος στον ένδικο ακάλυπτο χώρο, ύψους 2 μέτρων, την απαγόρευση προσπέλασης των αναιρεσιβλήτων συνιδιοκτητών στον ένδικο ακάλυπτο χώρο και την τοποθέτηση σ' αυτόν κάθε είδους παλαιών και ρυπαρών αντικειμένων, ως βλαπτικές για τα δικαιώματα των αναιρεσιβλήτων συνιδιοκτησιών, με τις οποίες εμποδιζόταν η δυσχαιραινόταν υπέρμετρα η σύγχρησή τους στον ένδικο ακάλυπτο χώρο, αλλά και με τις οποίες (ενέργειες) αλλοιώθηκε ο προορισμός του ένδικου χώρου όπως ορίσθηκε με τη δικαιοπρακτική ρύθμιση του οικείου κανονισμού.

Επομένως, τα όσα αντίθετα υποστηρίζει ο αναιρεσείων με τους πρώτο και τρίτο λόγους του αναιρετηρίου, με τους οποίους αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ. 1 του άρθρ. 559 του ΚΠολΔ κρίνονται αβάσιμα και απορριπτέα, όπως και οι αντίστοιχοι λόγοι αναίρεσης.

ΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 335, και 338 έως 341 ΚΠολΔ συνάγεται ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει την δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, κατ' αντιδιαστολή προς τα λοιπά έγγραφα και εν γένει προς τα άλλα αποδεικτικά μέσα, τα οποία φέρονται ότι ελήφθησαν υπόψη προς σχηματισμό της κρίσης του.

Βέβαια δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξαίρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν νόμιμα οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει το λόγο της αναίρεσης του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του Κ.Πολ.Δ υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης (Ολ.

ΑΠ 14/2005 και 2/2008). Α) Με τον πρώτο λόγο κατά το δεύτερο μέρος του αναιρετηρίου αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του ΚΠολΔ ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του και δεν εκτίμησε για την απόδειξη του βασικού αγωγικού ισχυρισμού του αναιρεσείοντος για τα δικαιώματά του αποκλειστικής κατοχής και χρήσης του ένδικου ακάλυπτου χώρου της από 17-3-2006 και 17-6-2004 αντίστοιχα της από 17-3-2006 και 17-6-2004 αντίστοιχα τεχνικές εκθέσεις των ...

αρχιτέκτονα και ... Πολιτικού Μηχανικού τα αποδεικτικά δε αυτά στοιχεία είχε νόμιμα επικαλεσθεί και προσκομίσει με τις προτάσεις του στο Εφετείο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Από την περιλαμβανομένη στην προσβαλλόμενη απόφαση ρητή βεβαίωση του Εφετείου, ότι στο αποδεικτικό του πόρισμα κατέληξε, αφού έλαβε υπόψη, πλην άλλων αποδεικτικών μέσων, όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που του είχαν επικαλεσθεί και προσκομίσει νομίμως οι διάδικοι, και από το όλο περιεχόμενο εκείνης της απόφασης, με την οποία απορρίφθηκε ρητά ο ισχυρισμός του αναιρεσείοντος για αποκλειστική κατοχή και χρήση του ένδικου ακάλυπτου χώρου καθίσταται αναμφίβολα βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε, μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις, και τα πιο πάνω έγγραφα (των οποίων το καθοριζόμενο στο αναιρετήριο περιεχόμενό τους ρητά αποκρούεται από το Εφετείο με τη συνεκτίμηση των λοιπών αποδεικτικών στοιχείων) για να καταλήξει στο απορριπτικό αποδεικτικό του πόρισμα, ο δε σχετικός λόγος αναίρεσης κρίνεται αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

Β) Με τον δεύτερο λόγο του αναιρετηρίου αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η ίδια αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 11 περ. γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, για το λόγο ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την υπ' αριθ. 8340/26-4-2007 ένορκη βεβαίωση στον Ειρηνοδίκη Αθηνών που δόθηκε ύστερα από αίτησή του (αναιρεσείοντος) με την αιτιολογία ότι αποτελούσε απαράδεκτο αποδεικτικό μέσο γιατί κλητεύτηκαν να παραστούν μόνο οι Ψ1, Ψ2, Ψ3, Ψ4, ...

και Ψ5, που ήταν εφεσίβλητοι στην από 19-3-2007 έφεση του αναιρεσείοντος, αλλά και στη συνεκδικασθείσα από 19-3-2007 επίσης δεύτερη έφεση του αναιρεσείοντος, και δεν κλήθηκαν οι λοιποί εφεσίβλητοι της δεύτερης έφεσης Ζ, ..., ..., ..., ... και ... Ο λόγος αυτός αναίρεσης κρίνεται αβάσιμος και πρέπει ν' απορριφθεί γιατί με βάση την εφαρμοζόμενη στην προκειμένη διαδικασία διάταξη του άρθρου 650 παρ. 1 εδ.

β' του ΚΠολΔ είναι παραδεκτή η λήψη ένορκης βεβαίωσης ενώπιον Ειρηνοδίκη με την προϋπόθεση ότι ο αντίδικος εκείνου που τη προσκομίζει κλήθηκε πριν από 24 τουλάχιστον ώρες, στη περίπτωση δε (όπως εν προκειμένω) περισσοτέρων αντιδίκων μεταξύ των οποίων υπάρχει απλή ομοδικία πρέπει να καλούνται όλοι πριν από την πιο πάνω προθεσμία, εκτός εάν τα δια της ενόρκου βεβαιώσεως εκτιθέμενα αρμόζουν αποκλειστικά και μόνο στα πρόσωπα ορισμένων εκ των αντιδίκων.

Ειδικότερα, στη προκειμένη περίπτωση, συνεκδικάσθηκαν στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο δύο αντίθετες αγωγές μία του αναιρεσείοντος, με την οποία εκτός άλλων ζητούσε ν' αναγνωρισθεί ότι έχει αποκλειστικά δικαιώματα κατοχής και χρήσης στον ένδικο ακάλυπτο χώρο του οποίου έχει αρθεί ο κοινόκτητος και κοινόχρηστος χαρακτήρας και μία των αναιρεσιβλήτων με την ποία εκτός άλλων ζητούσαν ν' αναγνωρισθεί ότι ο ίδιος ακάλυπτος χώρος είναι κοινόχρηστος και ο αναιρεσείων και τότε εναγόμενος τον χρησιμοποιεί κατά τρόπον που παραβλάπτει τα δικαιώματά τους.

Από τις αγωγές αυτές η μεν πρώτη απορρίφθηκε ως αόριστη, η δε δεύτερη έγινε δεκτή κατά ένα μέρος. Κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου ο αναιρεσείων άσκησε τις ταυτόχρονες από 19-3-2007 εφέσεις του με αριθμούς 2572/2007 και 2573/2007, με τις οποίες ζητούσε να γίνει δεκτή η αγωγή του και ν' απορριφθεί η αντίθετη αγωγή των αναιρεσιβλήτων.

Η πρώτη από τις εφέσεις αυτές απευθύνθηκε κατά των έξι εναγομένων της αγωγής του αναιρεσείοντος, ενώ η δεύτερη από τις εφέσεις αυτές απευθύνθηκε κατά των ίδιων όπως και η προηγούμενη έφεση, που ήταν ενάγοντες της αντίθετης αγωγής, αλλά επί πλέον και κατά των πιο πάνω πέντε άλλων εναγόντων επίσης της αντίθετης αγωγής.

Εν όψει του περιεχομένου των αντιθέτων αγωγών και των δύο εφέσεων του αναιρεσείοντος το κρίσιμο ζήτημα του κοινόχρηστου και κοινόκτητου χαρακτήρα του ένδικου ακάλυπτου χώρου αφορούσε και τις δύο συνεκδικασθείσες εφέσεις επί των οποίων εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση. Εν όψει αυτών, για να δοθεί εγκύρως η υπ' αριθ. 8340/2007 ένορκη βεβαίωση έπρεπε να κληθούν και οι δέκα αντίδικοι του αναιρεσείοντος στην υπ' αριθ. 2573/2007 έφεση και όχι μόνον οι εξ αυτών που προαναφέρθηκαν και ήταν αντίδικοι του αναιρεσείοντος στην υπ' αριθ. 2572/2007 έφεση.

Μετά τα πιο πάνω πρέπει ν' απορριφθεί και η αίτηση αναιρέσεως στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, λόγω της ήττας του.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21-1-2009 αίτηση του Χ για αναίρεση της υπ' αριθ. 280/2008 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων την οποία ορίζει σε χίλια οχτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Μαρτίου 2010. Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 14 Απριλίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ