Supreme Court dismisses appeal for inadmissible grounds regarding date errors and vague allegations.

Απόφαση 638 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 638/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Γεώργιο Φώσκολο, Βασίλειο Νικόπουλο και Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Π. του Δ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γρηγόριο Παπαδογιάννη, ο οποίος ανακάλεσε την από 9-1-2006 δήλωσή του εκ του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Των αναιρεσιβλήτων:1) Ο. συζύγου Δ. Μ. και 2) Δ. Π. του Ν., κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αριστομένη Λαγιανδρέου.

Μετά την εκφώνηση των ονομάτων των διαδίκων, οι οποίοι παραστάθηκαν όπως ανωτέρω σημειώνεται, ο δικηγόρος του αναιρεσείοντος ζήτησε την αναβολή της υποθέσεως, διότι, όπως δήλωσε, ο πληρεξούσιος δικηγόρος του αναιρεσείοντος που χειρίζεται την υπόθεση Χρήστος Αλβανός δεν μπορεί σήμερα να βρίσκεται στο Δικαστήριο. Για το ανωτέρω ζήτημα έλαβε το λόγο και ο πληρεξούσιος των αντιδίκων ο οποίος δεν συναίνεσε στο αίτημα της αναβολής.

Το Δικαστήριο διασκέφτηκε και δια του προέδρου του απέρριψε το αίτημα αναβολής και προχώρησε στη συζήτηση της υποθέσεως.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-12-1987 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κατερίνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 261/1990 του ίδιου Δικαστηρίου και 615/1992 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Κατά της αποφάσεως αυτής ασκήθηκε η από 10-11-1992 τριτανακοπή των ήδη αναιρεσιβλήτων, επί της οποίας εκδόθηκαν οι αποφάσεις 255/1993,237/2000 μη οριστικές και η 890/2002 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 29-5-2002 αίτησή του και τους από 22-11-2005 προσθέτους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη ανέγνωσε την από 30-12-2005 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης καθώς και των προσθέτων λόγων αυτής κατά της 890/2002 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή των, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ.17 ΚΠολΔ δημιουργείται αν η ίδια απόφαση περιέχει αντιφατικές αιτιολογίες. Για να ιδρυθεί ο λόγος με βάση την πιο πάνω διάταξη πρέπει η αντίφαση μεταξύ των διατάξεων της προσβαλλόμενης απόφασης να υπάρχει στο διατακτικό της, έτσι ώστε να καθίσταται, εξαιτίας αυτής, αδύνατη η εκτέλεσή της ή να εμποδίζεται η παραγωγή και η ενέργεια του δεδικασμένου.

Εάν η αντίφαση υπάρχει στο αιτιολογικό ή ανάμεσα στο αιτιολογικό και το διατακτικό της απόφασης και έχει τη μορφή ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, μπορεί να θεμελιωθεί ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης. Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 17 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο, με το να δεχθεί ότι είναι οι ήδη αναιρεσίβλητοι-τριτανακόπτοντες συγκύριοι του επίδικου ακινήτου, που βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του όλου ακινήτου-αγροτεμαχίου, κατά ποσοστό 3/8 εξ αδιαιρέτου ο καθένας από αυτούς, ο δε αναιρεσείων-καθ'ου η τριτανακοπή, συγκύριοι, κατά ποσοστό 2/8 εξ αδιαιρέτου του ίδιου ακινήτου, παράλληλα δε να δεχθεί ότι το ακίνητο που δωρήθηκε στον τελευταίο από τον πατέρα του βρίσκεται σε άλλη θέση της ίδιας περιοχής, πλησίον του χοιροστασίου και μακράν του επιδίκου, περιέχει αντιφατικές αιτιολογίες.

Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού η αποδιδόμενη από τον αναιρεσείοντα πλημμέλεια στην προσβαλλόμενη απόφαση, δηλαδή, η ύπαρξη αντίφασης στο αιτιολογικό της εν λόγω απόφασης δεν μπορεί να θεμελιώσει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθ.17 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης. Ο ίδιος λόγος, εκτιμώμενος ως πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, αφού η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει σαφείς και πλήρεις αιτιολογίες ως προς το ουσιώδες ζήτημα, ότι το επίδικο ακίνητο δεν ταυτίζεται με το ακίνητο που δωρήθηκε στον αναιρεσείοντα από τον πατέρα του

ΙΙ. Ο δεύτερος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο δεν κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση της ένδικης τριτανακοπής, αφού η τελευταία, στρεφόταν μόνο κατά του αναιρεσείοντος που νίκησε και όχι κατά όλων των αρχικών διαδίκων, είναι απορριπτέος, σύμφωνα με το άρθρο 562 § 2 ΚΠολΔ, σε συνδυασμό με τα άρθρα 118 αριθ. 4 και 566 § 1 του ίδιου Κώδικα, ως αόριστος, γιατί ο αναιρεσείων δεν επικαλείται, ότι ο πιο πάνω θεμελιωτικός του αναιρετικού λόγου ισχυρισμός του προτάθηκε στο Εφετείο ή ότι συντρέχει κάποια από τις συντρέχουσες στο άρθρο 562 § 2 ΚΠολΔ, που προπαρατέθηκε, εξαιρετικές περιπτώσεις απαλλαγής από την αντίστοιχη υποχρέωση πρότασης.

ΙΙΙ. Ο τρίτος λόγος αναίρεσης κατά το πρώτο σκέλος του, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο με το να δεχθεί ότι το ακίνητο που δώρήθηκε στον αναιρεσείοντα από τον πατέρα του Δ. Π. βρίσκεται στην βορειοδυτική πλευρά του όλου ακινήτου του τελευταίου και πέριξ του χοιροστασίου, το οποίο ο αναιρεσείων ανήγειρε κατά το έτος 1969 με δάνειο που έλαβε από την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος, προς ασφάλεια του οποίου γράφτηκε υποθήκη στο χοιροστάσιο με τίτλο κτήσης το δωρητήριο συμβόλαιο, ενώ στην πραγματικότητα το χοιροστάσιο κείμενο στο άκρο της νοτιοδυτικής πλευράς του όλου ακινήτου και έχοντας συνολικό εμβαδό 1992 τετρ.

μέτρων, κτίστηκε σε έκταση που είχε χαρακτηριστεί ως δασική με το από 27-3-1961 Π.Δ.Α. του Δασαρχείου Πιερίας και αποχαρακτηρίστηκε με την από 9-10-2001 πράξη Δασών Πιερίας, έκταση που δεν ταυτίζεται με το ακίνητο που δωρήθηκε στον ίδιο-αναιρεσείοντα0 περιέχει ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες και, έτσι, στέρησε την απόφασή του από τη νόμιμη βάση της, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού, υπό την επίκληση της προαναφερόμενης αναιρετικής πλημμέλειας, πλήττεται με αυτόν η αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση από το Εφετείο πραγματικών γεγονότων (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ).

IV. Ο τρίτος, επίσης, λόγος της αναίρεσης, κατά το δεύτερο σκέλος του, με τον οποίο μέμφεται ο αναιρεσείων την προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλεια από τον αριθμό 11 εδάφ.γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ. γιατί το Εφετείο παράλειψε να λάβει υπόψη το περιεχόμενο της 873/1982 δημόσιας διαθήκης του θανόντος πατέρα του αναιρεσείοντος Δ.

Π., προς απόδειξη του ουσιώδους ισχυρισμού του περί του ότι το επίδικο ακίνητο ταυτίζεται με εκείνο που δωρήθηκε από τον πιο πάνω πατέρα του, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού από την περιεχόμενη στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, βεβαίωση περί της από το Εφετείο λήψης υπόψη όλων των προσκομιζόμενων με επίκληση αποδεικτικών εγγράφων και από το περιεχόμενο των αιτιολογιών εκείνης καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη την προμνημονευόμενη δημόσια διαθήκη, την οποία και τη μνημόνευσε ειδικά.

V. Ο τέταρτος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 11 εδάφ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τα αποδεικτικά μέσα που ο αναιρεσείων επικαλέστηκε και προσκόμισε σ' αυτό, είναι απορριπτέος ως αόριστος, αφού δεν μνημονεύονται ρητά σ'αυτόν ποια συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα επικαλέστηκε και προσκόμισε ο αναιρεσείων στο Εφετείο, κατά τη συζήτηση μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση.

VΙ. Από τη διάταξη του άρθρου 216 παρ. 1 ΚΠολΔ, η οποία, κατά τις διατάξεις των άρθρων 583 παρ. 1, 585 και 586 του ίδιου Κώδικα, εφαρμόζεται και επί της ανακοπής, προκύπτει, ότι το δικόγραφο της αγωγής, για το ορισμένο του, πρέπει να περιέχει εκτός από τα στοιχεία που απαιτούνται για τη νομική θεμελίωσή της -αγωγής- και δικαιολογούν την άσκηση της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου, ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς και ορισμένο αίτημα.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου της τριτανακοπής των ήδη αναιρεσιβλήτων κατά του ήδη αναιρεσείοντος οι τριτανακόπτοντες επικαλέστηκαν, προς θεμελίωση της τελευταίας, όλα τα απαιτούμενα κατά νόμο, για το ορισμένο αυτής (άρθρο 216 παρ. 1α' ΚΠολΔ), στοιχεία. Ειδικότερα, οι τριτανακόπτοντες ισχυρίστηκαν τα ακόλουθα:

Ο καθ'ού η τριτανακοπή και ήδη αναιρεσείων άσκησε κατά της μητέρας του Τ. χήρας Ν. Π. ατομικά ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κατερίνης τη με αύξοντα αριθμό έκθεσης κατάθεσης 478/31-12-1987 διεκδικητική αγωγή, με την οποία διεκδίκησε έναντι αυτής την κυριότητα ολόκληρου του ακινήτου, που, κατά θέση, έκταση και όρια αναφέρεται και περιγράφεται στην τριτανακοπή.

Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η με αριθμό 261/1990 απόφαση του πιο πάνω Δικαστηρίου, με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή ως κατ'ουσία αβάσιμη. Κατά της απόφασης αυτής ο καθ'ού η τριτανακοπή άσκησε τη με αύξοντα αριθμό έκθεση κατάθεσης 160/1990 έφεσή του ενώπιον του προαναφερόμενου Εφετείου, επί της οποίας εκδόθηκε η με αριθμό 615/1992 απόφασή του, με την οποία εξαφανίστηκε η εκκαλούμενη απόφαση και έγινε δεκτή η αγωγή ως κατ'ουσία βάσιμη, ήδη δε πραγματώθηκε η εκτέλεση της απόφασης με την αποβολή από το στην αγωγή περιγραφόμενο ακίνητο της τότε εναγόμενης μητέρας και την εγκατάσταση σ'αυτό του καθ'ου η τριτανακοπή με την ...

έκθεση βίαιης αποβολής και εγκατάστασης του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή Σ. Α.. Το πιο πάνω όμως ακίνητο ανήκει κατά συγκυριότητα σ'αυτούς κατά ποσοστό 3/8 εξ αδιαιρέτου στον καθένα, αντίστοιχα, ενώ το υπόλοιπο (2/8) ανήκε στη μητέρα τους, το οποίο ήδη με την τριτανακοπτόμενη απόφαση επιδικάστηκε εσφαλμένα μαζί με τα ιδανικά μερίδιά τους στον καθ'ου η τριτανακοπή.

Τη συγκυριότητά τους, κατά τα παραπάνω ιδανικά μερίδια, στον επίδικο ακίνητο, απέκτησαν οι τριτανακόπτοντες ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του κατά τη 18-8-1983 αποβιώσαντος πατέρα τους Ν. Π., στην κληρονομία του οποίου κλήθηκαν μαζί με τη μητέρα τους, την οποία αποδέχθηκαν με τη ... δήλωση αποδοχής κληρονομίας της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Πηνελόπης Μιχελή την οποία νόμιμα έχουν μεταγράψει.

Στο δικαιοπάροχο τους το εν λόγω ακίνητο περιήλθε από το έτος 1959 με άτυπη δωρεά του πατέρα αυτού και παπού τους-τριτανακοπτόντων- Δ. Κ. Π., ο οποίος με την επί συναπτή εικοσαετία και πλέον νομή αυτού με διάνοια κυρίου και την άσκηση σ'αυτό όλων των διακατοχικών πράξεων που προσιδιάζουν στη φύση του και αναφέρονται στην τριτανακοπή έγινε κύριος αυτού με έκτακτη χρησικτησία.

Αμέσως μετά το θάνατο του άμεσου δικαιοπαρόχου, πατέρα τους, οι τριτανακόπτοντες αναμίχθηκαν ενεργά στην κληρονομιαία περιουσία του τελευταίου και, ειδικότερα, κατέλαβαν τη νομή του ακινήτου αυτού με διάνοια κυρίου και ασκούσαν σ'αυτό τις ίδιες πιο πάνω διακατοχικές πράξεις μέχρι το χρόνο της εκτέλεσης της τριτανακοπτόμενης απόφασης και, έτσι, έγιναν συγκύριοι αυτού κατά τα παραπάνω ιδανικά μερίδια.

Στις δίκες δε που διεξάχθηκαν με αφορμή την επίμαχη διεκδικητική αγωγή δεν έλαβαν μέρος οι τριτανακόπτοντες, ούτε προσκλήθηκαν σ'αυτές, ούτε ενέκριναν με οποιοδήποτε τρόπο καμιά διαδικαστική πράξη. 'Ετσι, η τριτανακοπτόμενη απόφαση, που αφορά διαφορά μεταξύ τρίτων προσώπων, είναι ανύπαρκτη και ανίσχυρη ως προς αυτούς και δεν τους δεσμεύει το απ'αυτή παραγόμενο δεδικασμένο.

Με βάση τα προεκτιθέμενα πραγματικά περιστατικά ζήτησαν, ακολούθως, οι τριτανακόπτοντες την παραδοχή της τριτανακοπής και την κήρυξη ως ανενεργούς της προσβαλλόμενης 615/1992 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Τέτοιο περιεχόμενο έχοντας η τριτανακοπή είναι ορισμένη. Το Εφετείο, επομένως, που, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, έκρινε ορισμένη την τριτανακοπή, δεν υπέπεσε στην από τον αριθμό 14 περ.

γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γι'αυτό ο πρώτος πρόσθετος λόγος, κατά το πρώτο σκέλος του, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Ο ίδιος αναιρετικός λόγος, κατά τα δεύτερο και τρίτο, αντίστοιχα, σκέλη του, με τα οποία αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση ως προς την πιο πάνω κρίση του Εφετείου, οι από τους αριθμούς 9 και 19, αντίστοιχα, του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλειες, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, ως προς μεν το δεύτερο σκέλος του, εξαιτίας της αοριστίας του, γιατί δεν εκτίθεται στο αναιρετήριο σε τι συνίσταται, ειδικότερα, η προβαλλόμενη πλημμέλεια, ως προς δε το τρίτο σκέλος του, γιατί η τυχόν αοριστία της τριτανακοπής ή οι διαλαμβανόμενες στην ίδια τυχόν αντιφάσεις δεν θεμελιώνουν τον από τον αριθμό 19 λόγο αναίρεσης, που προϋποθέτει παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας επί αποδεικνυόμενων ή μη πραγματικών γεγονότων.

VII. Κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ., η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν ή όχι οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε.

Τυχόν παρατιθέμενες στην απόφαση δύο αιτιολογίες δεν είναι μεταξύ τους αντιφατικές, αν η δεύτερη τυγχάνει επικουρική έναντι της πρώτης. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, κατ'ορθή εκτίμησή της, το Εφετείο δέχθηκε τα ακόλουθα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά:

Τα 8 στρέμματα που δώρησε ο Δ. Π. στο γιό του Ι. Π. καθ'ού η τριτανακοπή βρίσκονται στη ΒΔ πλευρά της όλης έκτασης του μείζονος αγρού και πέριξ του χοιροστασίου που έκτισε ο ΙΠ. το 1969 με δάνειο που έλαβε από την ΑΤΕ, προς ασφάλεια της οποίας γράφτηκε υποθήκη στο χοιροστάσιο με τίτλο κτήσης το πιο πάνω δωρητήριο συμβόλαιο.

Στην έκταση αυτή, που δεν ταυτίζεται με το επίδικο ακίνητο, εγκατέστησε ο Δ. Π. το πιο πάνω γιό του, ενώ μέρος της υπόλοιπης έκτασης που βρίσκεται το επίδικο ακίνητο είχε παραχωρήσει από το έτος 1959 άτυπα λόγω δωρεάς στον άλλο γιο του Ν., πατέρα των δύο τριτανακοπτόντων. Την έκταση αυτή είχε στη φυσική του εξουσίαση με διάνοια κυρίου ο πατέρας των τριτανακοπτόντων από την πιο πάνω παραχώρηση μέχρι που πέθανε το 1983 και κληρονομήθηκε από τη σύζυγο του Τ.

και τα τέκνα του και ήδη τριτανακόπτοντες. Ειδικότερα, ο δικαιοπάροχος των τριτανακοπτόντων κατ'έτος καλλιεργούσε την έκταση αυτή με γεωργικά προϊόντα και αποκόμιζε τους καρπούς και μετά το θάνατο του συνέχισαν να νέμονται το επίδικο ακίνητο οι τριτανακόπτοντες, που επιλήφθηκαν του ακινήτου αυτού ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του πατέρα τους κατά το προσήκον στον καθένα ποσοστό εξ αδιαιρέτου 3/8 και συνέχισαν να νέμονται αυτό μέχρι της 20-3-1992, οπότε εκτελέστηκε σε βάρος της μητέρας τους η τριτανακοπτόμενη απόφαση του Δικαστηρίου αυτού. 'Ετσι οι τριτανακόπτοντες έγιναν συγκύριοι κατά 3/8 εξ αδιαιρέτου ο καθένας με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας,αφού αυτοί και ο δικαιοπάροχος πατέρας τους Ν.

Π. νεμήθηκαν το επίδικο ακίνητο συνέχεια πάνω από 20 χρόνια. 'Αλλωστε ο παππούς τους Διονύσιος ΚΠ., που πέθανε το 1982, με τη 783/1982 συμβολαιογραφική και δη δημόσια διαθήκη του, που δημοσιεύθηκε νόμιμα το έτος 1983, κατέλιπε έκταση του πιο πάνω μείζονος αγρού του στην οποία περιλαμβάνεται και το επίδικο ακίνητο στο γιο του Ν. (πατέρα των τριτανακοπτόντων), τον οποίον τα τέκνα του και ήδη τριτανακόπτοντες κληρονόμησαν εξ αδιαθέτου κατά τα ανωτέρω αποδεχθέντες την κληρονομία αυτού και του πάππου τους με τη μεταγραμμένη συμβολαιογραφική ...

δήλωση αποδοχής. Ακολούθως, το Εφετείο, δέχθηκε την τριτανακοπή. 'Ετσι ενόψει του ότι η πιο πάνω αιτιολογία της αναιρεσιβαλλομένης περί της από τους τριτανακόπτοντες κτήσης της συγκυριότητας επί του επιδίκου με παράγωγο τρόπο (κληρονομικέ διαδοχές) είναι επικουρική έναντι της πιο πάνω αιτιολογίας της ίδιας απόφασης περί της από τους ίδιους διαδίκους κτήσης της συγκυριότητας επί του επιδίκου με έκτακτη χρησικτησία, ώστε και οι δύο αιτιολογίες να μην είναι μεταξύ τους αντιφατικές, η αναιρεσιβαλλομένη δεν στερήθηκε τη νόμιμη βάση της και γι'αυτό ο περί του αντιθέτου από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ δεύτερος πρόσθετος λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

VIII.Σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 1710 παρ.1, 1193, 1195, 1198 και 1199 ΑΚ, η κληρονομική διαδοχή, είτε χωρεί από το νόμο, είτε από διαθήκη, αποτελεί παράγωγο τρόπο κτήσης κυριότητας κινητών και ακινήτων κληρονομιαίων πραγμάτων, η κυριότητα όμως των ακινήτων που περιλαμβάνονται στην κληρονομία, όπως και κάθε άλλο εμπράγματο δικαίωμα επί αυτών, μεταβιβάζεται στον κληρονόμο αναδρομικώς από το χρόνο του θανάτου του κληρονομουμένου, μόνο εφόσον αυτός (κληρονόμος) αποδεχθεί με δημόσιο έγγραφο την κληρονομία και η αποδοχή αυτή μεταγραφεί ή εκδοθεί κληρονομητήριο και μεταγραφεί το τελευταίο.

Εξάλλου, ο προβλεπόμενος από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για παραμόρφωση εγγράφου συνίσταται στο διαγνωστικό λάθος της απόδοσης από το δικαστήριο της ουσίας σε αποδεικτικό, με την έννοια των άρθρων 339 και 432 ΚΠολΔ, έγγραφο, περιεχομένου καταδήλως διαφορετικού από το αληθινό, εξαιτίας του οποίου εκείνο το δικαστήριο καταλήγει να δεχθεί ή να αποκρούσει ουσιώδη για την έκβαση της δίκης πραγματικό ισχυρισμό προς βλάβη του αναιρεσείοντος.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τρίτο πρόσθετο λόγο, κατά το πρώτο σκέλος του, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της 14.195/2-11-1992 δήλωσης αποδοχής κληρονομίας της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Πηνελόπης Αθ.Μιχελή, που έχει νόμιμα μεταγραφεί, με την οποία οι ήδη αναιρεσίβλητοι-τριτανακόπτοντες αποδέχθηκαν την κληρονομία του θανόντος πατέρα τους Ν.

Δ.Π., καθώς και τη για λογαριασμό του τελευταίου κληρονομία του θανόντος πατέρα του και παππού τους, αντίστοιχα, Δ. Κ.Π., με το να δεχθεί ως ημεροχρονολογία σύνταξης της τη 2-11-1982 και όχι την ορθή 2-11-1992 και έτσι να καταλήξει στην εσφαλμένη κρίση, ότι οι αναιρεσίβλητοι, οι οποίοι, κατά τους χρόνους δημοσίευσης της τριτανακοπτόμενης απόφασης (17-2-1992), κοινοποίησής της (16-3-1992) και εκτέλεσής της (20-3-1992), αντίστοιχα, προγενέστερης του χρόνου σύνταξης της επίμαχης δήλωσης αποδοχής κληρονομιών κατά οκτώ (8) ολόκληρους μήνες, δεν είχαν ακόμη καταστεί συγκύριοι του επίδικου ακινήτου με παράγωγο τρόπο, δηλαδή, με βάση τις πιο πάνω διαδοχικές κληρονομίες των θανόντων πατέρα και παππού τους, αντίστοιχα, απέκτησαν τη συγκυριότητα του εν λόγω ακινήτου με βάση τον προμνημονευόμενο παράγωγο τρόπο.

Ο αναιρετικός αυτός λόγος πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, γιατί, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η εσφαλμένη στην προσβαλλόμενη απόφαση ημεροχρονολογία σύνταξης της πιο πάνω δήλωσης αποδοχής κληρονομιών (2-11-1982 αντί του ορθού 2-11-1992) αποτελεί γραφικό λάθος οφειλόμενο σε παραδρομή, που δεν συνιστά πλημμέλεια θεμελιωτική λόγου αναίρεσης κατά το άρθρο 559 ΚΠολΔ, αφορά μη ουσιώδη για την έκβαση της δίκης πραγματικό ισχυρισμό και, άρα, αυτή καθεαυτή δεν ασκεί στην υπόθεση καμιά έννομη επιρροή, αφού, όπως προεκτέθηκε, από τη νόμιμη μεταγραφή της δήλωσης αποδοχής κληρονομίας, η οποία μπορεί να γίνει οποτεδήποτε,ενεργεί, όμως, αναδρομικά (άρθρο 1199ΑΚ), η κυριότητα στο ακίνητο θεωρείται ότι μεταβιβάζεται στον κληρονόμο από το χρόνο του θανάτου του κληρονομουμένου.

Οι περιλαμβανόμενες, επίσης, στον ίδιο αναιρετικό λόγο αιτιάσεις για πλημμέλειες από τους αριθμούς 8 και 19, αντίστοιχα, του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέες ως αόριστες, αφού δεν εκτίθεται στο αναιρετήριο σε τι συνίστανται, ειδικότερα, οι αποδιδόμενες στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλειες,

IX.Ο μεν λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ.12 ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο αποδίδει σε ορισμένο αποδεικτικό μέσο μεγαλύτερη ή μικρότερη αποδεικτική δύναμη από εκείνη που του προσδίδει ο νόμος, ο δε λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ.11 περίπτ. γ' ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δεν λαμβάνει υπόψη αποδεικτικό μέσο που κάποιος διάδικος προσκομίζει με επίκληση.

Στα αποδεικτικά μέσα που ορίζονται στο άρθρο 339 ΚΠολΔ περιλαμβάνεται και η δικαστική ομολογία, η οποία, κατά το άρθρο 352 παρ.1 ΚΠολΔ, αποτελεί πλήρη απόδειξη εναντίον εκείνου που ομολόγησε. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, με τον τέταρτο πρόσθετο λόγο αναίρεσης προβάλλεται, ότι το Εφετέιο δεν έλαβε υπόψη κατά παράβαση του άρθρου 352 παρ.1 ΚΠολΔ, την περιεχόμενη στο εισαγωγικό δικόγραφο της τριτανακοπής ο ομολογία των τριτανακοπτόντων περί του ότι το επίδικο ακίνητο είναι αυτό που δωρήθηκε στον αντιδικό τους από τον πατέρα του.

Ο αναιρετικός αυτός λόγος από τον αριθμό 11 περίπτ.γ' (και όχι 12, όπως αναφέρεται στο αναιρετήριο) του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι, απορριπτέος, σύμφωνα με το άρθρο 562 παρ.2 ΚΠολΔ, σε συνδυασμό με τα άρθρα 118 αριθ.4 και 566 παρ.1 του ίδιου Κώδικα, ως αόριστος, αφού ο αναιρεσείων δεν επικαλείται ότι ο θεμελιωτικός του αναιρετικού λόγου πιο πάνω ισχυρισμός του προτάθηκε στο Εφετείο ή ότι συντρέχει κάποια από τις ρητά προβαλλόμενες στο πιο πάνω άρθρο εξαιρετικές περιπτώσεις απαλλαγής από την αντίστοιχη υποχρέωση πρότασης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-5-2002 αίτηση αναίρεσης κατά της 890/2002 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 28 Φεβρουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Απριλίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ