Supreme Court dismisses appeal for failure to specify factual premises and evidence weight arguments.

Απόφαση 637 / 2008 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 637/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη, Αντιπρόεδρο, Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Ειρήνη Αθανασίου, Αλέξανδρο Νικάκη και Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Ιανουαρίου 2008, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κων/νο Χασάπη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ψ1, 2) Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "Ι. ΠΑΠΑΚΑΛΙΑΤΗΣ & ΥΙΟΙ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ - ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ & ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ" και το διακριτικό τίτλο "ΖΕΥΣ ΚΡΗΤΗΣ Α.Ε.", που εδρεύει στο Ηράκλειο Κρήτης και εκπροσωπείται νόμιμα, 3) Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "SERVIN ΚΡΗΤΗΣ Α.Ε.", που εδρεύει στη Νέα Αλικαρνασσό Ηρακλείου Κρήτης και εκπροσωπείται νόμιμα και 4) .......... Εκπροσωπήθηκαν όλοι από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κων/νο Παπαδάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-5-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 35/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 1308/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 25-5-2007 αίτησή του και τον από 19-12-2007 πρόσθετο λόγο. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αλέξανδρος Νικάκης, διάβασε την από 8-1-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αναιρέσεως ως και του προσθέτου λόγου αυτής. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως και του προσθέτου λόγου και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 118 παρ.4, 566 παρ.1, 577 παρ.3 και 578 του ΚΠολΔ συνάγεται ότι όταν η αγωγή κρίθηκε κατ' ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία ή εκ πλαγίου παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (αρθ. 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ), δεν αρκεί να εκτίθενται στο αναιρετήριο το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος πραγματικό μέρος της υποθέσεως, οι διατάξεις που φέρονται ότι παραβιάστηκαν, η έννοια που αποδίδει σ' αυτές ο αναιρεσείων και το συμπέρασμα του δικαστηρίου που φέρεται ως προϊόν ερμηνευτικού ή υπαγωγικού σφάλματος, αλλά πρέπει επιπλέον να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια -και όχι αποσπασματικά και επιλεκτικά- οι ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο, ως θεμελιωτικά της κρίσεως του για το βάσιμο ή αβάσιμο της αγωγής.

Διότι η ευδοκίμηση της αναιρέσεως εξαρτάται, σύμφωνα με το άρθρο 578 ΚΠολΔ, από την ορθότητα όχι του αιτιολογικού, αλλά του διατακτικού της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το οποίο συνάπτεται αιτιωδώς με τις ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου. Επομένως η παράθεση των παραδοχών αυτών στο αναιρετήριο είναι αναγκαία για να μπορεί να ελεγχθεί από το περιεχόμενο του αν η αποδιδόμενη στην απόφαση ευθεία παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό ή αν τα δεκτά γενόμενα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού εκτίθενται επαρκώς και χωρίς αντιφάσεις στην απόφαση, ώστε να αποβαίνει εφικτός ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου και συνακόλουθα ο έλεγχος του διατακτικού της αποφάσεως.

Δεν επιτρέπεται δε συμπλήρωση του αναιρετηρίου με την προσβαλλόμενη απόφαση ή άλλα διαδικαστικά έγγραφα (Ολ. ΑΠ 27/1998, 32/1996, 57/1990). Στην προκειμένη περίπτωση, με τους πρώτο, δεύτερο, τρίτο, τέταρτο, λόγους της αναιρέσεως και μοναδικό των προσθέτων από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ, πλήσσεται η προσβαλλομένη απόφαση με την οποία απορρίφθηκε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, για έλλειψη ενεργητικής νομιμοποιήσεως του αναιρεσείοντος και παθητικής των αναιρεσιβλήτων, η από 24.5.2005 αγωγή του πρώτου, περί καταβολής της αμοιβής του, ως αρχιτέκτονα μηχανικού, για την εκπόνηση μελέτης κτιριακού έργου της δεύτερης και τρίτης των αναιρεσιβλήτων διότι: 1) παραβίασε τις ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 185-195 και 212 ΑΚ και 2) περιέχει αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες ως προς την έλλειψη της εξουσίας αντιπροσώπευσης της δεύτερης και τρίτης των αναιρεσιβλήτων εταιριών κατά την κατάρτιση της επίδικης συμβάσεως από τους νομίμους εκπροσώπους τους, πρώτο και τέταρτο των αναιρεσιβλήτων.

Στο αναιρετήριο όμως εκτίθενται σύντομο ιστορικό της υποθέσεως, μεμονωμένες νομικές σκέψεις και αποσπασματικές παραδοχές του Εφετείου, ενώ δεν παρατίθενται με πληρότητα οι ουσιαστικές παραδοχές του Εφετείου, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε τούτο ως αποδειχθέντα, για να στηρίξει τη φερόμενη ως λανθασμένη ή ανεπαρκώς αιτιολογημένη κρίση του.

Επομένως, με βάση το περιεχόμενο του αναιρετηρίου, του οποίου δεν επιτρέπεται η συμπλήρωση κατά τα προεκτεθέντα, δεν είναι δυνατόν να ελεγχθούν και στοιχειοθετηθούν οι ανωτέρω αναιρετικοί λόγοι, οι οποίοι γι' αυτό πρέπει ν' απορριφθούν ως αόριστοι. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας περί του αν συνάγεται εξώδικη ομολογία από έγγραφα, που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, ανάγεται σε ουσιαστική εκτίμηση και, ως εκ τούτου, κατά το άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τις εκατέρωθεν μεταξύ των διαδίκων επιστολές, οι οποίες θεμελιώνουν ομολογία (εξώδικη) των αναιρεσιβλήτων ως προς την κατάρτιση της επίδικης συμβάσεως, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Επειδή κατά τη διάταξη του αριθ. 13 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. ως εσφαλμένη εφαρμογή των ορισμών του νόμου για το βάρος της αποδείξεως, που θεμελιώνει λόγο αναιρέσεως, νοείται η παρά τους ορισμούς του άρθρου 338 Κ.Πολ.Δ. κατανομή του (υποκειμενικού) βάρους αποδείξεως, που προϋποθέτει την έκδοση παρεμπίπτουσας αποφάσεως περί αποδείξεως. Τέτοια, όμως, απόφαση δεν εκδίδεται κατά τη διαδικασία εκδικάσεως των εργατικών διαφορών, κατά την οποία, σύμφωνα με τα άρθρα 670 και 674 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., οι διάδικοι έως το τέλος της συζητήσεως στο ακροατήριο προσάγουν όλα τα αποδεικτά μέσα. Άρα η από τον αριθ. 13 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. αιτίαση του δευτέρου λόγου της αναιρέσεως για εσφαλμένη εφαρμογή των ορισμών του νόμου ως προς το βάρος της αποδείξεως από την προσβαλλόμενη εφετειακή απόφαση, που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία των εργατικών διαφορών, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτη.

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχτεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Για το ορισμένο του λόγου αυτού, πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο: α) το αληθινό περιεχόμενο του φερόμενου ότι παραμορφώθηκε εγγράφου, ώστε από τη σύγκριση με εκείνο που δέχτηκε η απόφαση να υπάρχει δυνατότητα να κριθεί από τον Άρειο Πάγο, αν υφίσταται διαγνωστικό σφάλμα β) το από την προβαλλόμενη απόφαση δεκτό γενόμενο διαφορετικό από το αληθινό περιεχόμενο γ) το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο για το ότι υπάρχουν ή όχι κρίσιμα πραγματικά γεγονότα δ) ο ουσιώδης πραγματικός ισχυρισμός για την απόδειξη ή ανταπόδειξη του οποίου χρησιμοποιήθηκε το έγγραφο.

Αν ο λόγος αναίρεσης δεν περιέχει τα παραπάνω αναφερόμενα στοιχεία είναι αόριστος και πρέπει ν' απορριφθεί. Με τον πέμπτο λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ αποδίδεται στο Εφετείο η αιτίαση, ότι παραμόρφωσε τα ακόλουθα έγγραφα: 1) το από ..... από α.α. ....... προς: ΠΑΠΑΚΑΛΙΑΤΗΣ ΚΑΙ ΥΙΟΙ ΑΕ/ υπόψη ........ (υπογραφή Χ1 Αρχιτέκτων), 2) τα από .....

και ....... από ZEUS OF CRETE TRAVEL AGENCY προς ......./ υπόψη Χ1 (υπογραφή Ψ1), 3) το από ........ από α.α. ....... προς ZEUS OF CRETE/ υπόψη Ψ1 (υπογραφή Χ1 Αρχιτέκτων). Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αόριστος, αφού δεν αναφέρει τα ως άνω στοιχεία, κατά δε το μέρος που αναφέρεται στην αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου των εγγράφων αυτών είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, γιατί πρόκειται για αιτίαση που ανάγεται σε εσφαλμένη εκτίμηση πραγματικών γεγονότων που δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (αρθρ. 561 παρ.1 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25.5.2007 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της 1308/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε επτακόσια (700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 2008.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, την 1 Απριλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ