Supreme Court dismisses appeal on co-ownership profits claim due to lack of specific request for the disputed property.

Απόφαση 634 / 2021 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 634/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ'Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Παρασκευή Καλαϊτζή, Γεώργιο Παπανδρέου-Εισηγητή, Αναστασία Περιστεράκη, Μαρία Μουλιανιτάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 16 Δεκεμβρίου 2020, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Α. Κ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Φίλιππο Πανταζή και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Θ. Κ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Κανέλλια με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις, 2) Α. συζ. Γ. Κ., το γένος Γ. Τ., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, 3) Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα, Αμερικής 4, και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικής διαδόχου της Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.", η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ζωγραφιά Ευαγγελίδου-Τσικρικά με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-5-2014 αγωγή και την από 25-5-2014 ανακοίνωση δίκης-προσεπίκληση του ήδη α' αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσπρωτίας και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 9/2015 εν μέρει οριστική και εν μέρει μη οριστική, 2/2017 μη οριστική, 5/2018 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 25/2019 του Τριμελούς Εφετείου Κέρκυρας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20-9-2019 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 74 του ν. 4690/30-5-2020 για την επαναλειτουργία των πολιτικών δικαστηρίων και τη διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης ορίζονται τα εξής: 1. Το χρονικό διάστημα της επιβολής του μέτρου της προσωρινής αναστολής της λειτουργίας των δικαστηρίων και των εισαγγελιών της Χώρας (13.3.2020 - 31.5.2020) δεν υπολογίζεται στις νόμιμες και δικαστικές προθεσμίες για τη διενέργεια διαδικαστικών και εξώδικων πράξεων, καθώς και άλλων ενεργειών ενώπιον των δικαστηρίων, συμβολαιογράφων ως υπαλλήλων του πλειστηριασμού, υποθηκοφυλακείων, κτηματολογικών γραφείων και άλλων τρίτων προσώπων. 2.

Σε περίπτωση που η συζήτηση υπόθεσης οποιουδήποτε βαθμού δικαιοδοσίας και με οποιαδήποτε διαδικασία ματαιώθηκε διαρκούσης της αναστολής, δηλαδή μέχρι και τις 31.5.2020, ορίζεται αυτεπαγγέλτως, με πράξη του προέδρου του τμήματος ή του δικαστή, ημέρα και ώρα συζήτησης στο ακροατήριο σε σύντομη κατά το δυνατόν δικάσιμο και κατά προτεραιότητα εντός του χρονικού διαστήματος από 1.7.2020 έως 15.7.2020 ή από 1.9.2020 έως 15.9.2020.

Η εγγραφή της υπόθεσης στο οικείο πινάκιο ή έκθεμα, το οποίο μπορεί να τηρείται και ηλεκτρονικά, γίνεται με πρωτοβουλία του γραμματέα και ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων. Προς ενημέρωση των διαδίκων, και πάντως όχι επί ποινή ακυρότητας, η νέα δικάσιμος γνωστοποιείται από τον γραμματέα στον δικηγορικό σύλλογο της έδρας του δικαστηρίου και στην Κεντρική Υπηρεσία του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Με πρωτοβουλία επίσης του γραμματέα μπορεί να γνωστοποιείται η νέα δικάσιμος με αποστολή ηλεκτρονικού μηνύματος στη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου των διαδίκων ή με ανάρτηση στην πύλη ψηφιακών υπηρεσιών δικαστηρίων solon.gov.gr για όσα δικαστήρια και διαδικασίες έχουν ενταχθεί στο εν λόγω σύστημα.

2.Από τις διατάξεις του άρθρου 576 §§ 1 και 2 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι, αν κάποιος από τους διαδίκους δεν εμφανιστεί κατά τη συζήτηση της υποθέσεως ή εμφανιστεί και δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολειπόμενος διάδικος, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικος του, τότε ερευνάται αν ο απολειπόμενος, ή ο μη παριστάμενος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα.

Αν η κλήση για συζήτηση δεν επιδόθηκε, ή επιδόθηκε αλλά όχι νόμιμα και εμπρόθεσμα, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται με νέα κλήση, άλλως προχωρεί η συζήτηση παρά την απουσία του (ΚΠολΔ 576 §§ 1 και 3). Όπως προκύπτει από την υπ' αριθμ. 5900Α/30-12-2019 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας Ε.

Σ., την οποία προσκομίζει και επικαλείται ο αναιρεσείων προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης με πράξεις καταθέσεως δικογράφου και ορισμού δικασίμου για τη δικάσιμο της 18-3-2020 και κλήση προς εμφάνιση κατά τη συζήτηση αυτής, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στη δεύτερη αναιρεσίβλητη, με επιμέλεια του αναιρεσείοντος.

Κατά την ανωτέρω δικάσιμο η συζήτηση της υπόθεσης ματαιώθηκε λόγω της προσωρινής αναστολής λειτουργίας των δικαστηρίων της Επικράτειας από 13-3-202Θ έως 27-3-2020 (δυνάμει της με αριθμ. Δ1α/ΓΠ.οικ. 17734 ΚΥΑ, Τεύχος ΦΕΚ Β' 833/2020) και επαναπροσδιορίσθηκε οίκοθεν από τη γραμματεία του τμήματος του παρόντος Δικαστηρίου, σύμφωνα με το άρθρο 74 παρ. 2 ν. 4690/2020 για τη σημερινή δικάσιμο (23-9-2020), οπότε η εγγραφή της υπόθεσης στο οικείο πινάκιο, με πρωτοβουλία του γραμματέα, ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων.

Η δεύτερη αναιρεσίβλητη όμως, δεν εμφανίστηκε κατά τη σημερινή δικάσιμο, κατά την οποία εκφωνήθηκε η υπόθεση κατά τη σειρά της από το οικείο πινάκιο, αλλ' ούτε κατέθεσε δήλωση ότι δεν θα παραστεί κατά την εκφώνησή της σύμφωνα με τα άρθρα 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. Επομένως, πρέπει, σύμφωνα με τις προαναφερθείσες διατάξεις του άρθρου 525 παρ.3 και 4 Κ.ΠολΔικ., να προχωρήσει το Δικαστήριο στη συζήτηση της υπόθεσης παρά την απουσία της, σαν να ήταν παρούσα.

3.Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 553 παρ. 1 β, 577, 309 εδ 1, 321, 495 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι σε αναίρεση υπόκειται η απόφαση που έχει καταστεί τελεσίδικη κατά το χρόνο άσκησης του ενδίκου αυτού μέσου, δηλαδή, κατά το χρόνο της κατάθεσης του οικείου δικογράφου στη γραμματεία του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση, είναι δε τελεσίδικη η απόφαση, η οποία απεκδύοντας το δικαστή από κάθε περαιτέρω εξουσία περατώνει τη δίκη επί της αγωγής και δεν υπόκειται στα τακτικά ένδικα μέσα της ανακοπής ερημοδικίας και της έφεσης.

Συνεπώς, η ερήμην οριστική απόφαση του Εφετείου υπόκειται σε αναίρεση, μόνον, αφότου έπαυσε να υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας είτε επειδή παρήλθε η κατ' άρθρο 503 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. δεκαπενθήμερη προθεσμία από την επίδοση της ερήμην αποφάσεως προς άσκηση αυτής, είτε επειδή ο δικαιούμενος σε άσκηση αυτής διάδικος που δικάσθηκε ερήμην παραιτήθηκε νομίμως από το ασκηθέν ένδικο μέσον ή από το δικαίωμα προς άσκηση αυτού, διότι έκτοτε αυτή καθίσταται τελεσίδικη και προσβλητή με αναίρεση, σύμφωνα με την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 553 παρ. 1β Κ.Πολ.Δ. Η απόδειξη της τελεσιδικίας της προσβαλλόμενης με αναίρεση απόφασης γίνεται με την προσκομιδή των σχετικών εκθέσεων επίδοσης ή με τη βεβαίωση του δικαστικού επιμελητή στο δικόγραφο που επιδόθηκε, σε συνδυασμό με βεβαίωση της γραμματείας του δικαστηρίου ότι δεν ασκήθηκε ένδικο μέσο. Εξάλλου, όπως προκύπτει από το συνδυασμό της παραπάνω διάταξης του άρθρου 553 Κ.Πολ.Δ., προς εκείνες των άρθρων 76 παρ. 1 Κ.Πολ,Δ. σε περίπτωση αναγκαστικής ομοδικίας, η οριστική απόφαση προσβάλλεται παραδεκτά με αναίρεση, μόνον, όταν καταστεί τελεσίδικη για όλους τους ομοδίκους.

Στην προκείμενη περίπτωση, με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η ερήμην των δεύτερης και τρίτης των αναιρεσιβλήτων και αντιμωλία των λοιπών διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία υπ' αριθ. 25/2019 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κέρκυρας που έκρινε επί εφέσεως του ήδη αναιρεσείοντος-εναγομένου κατά της πρωτόδικης απόφασης που διέταξε, μεταξύ άλλων, την αυτούσια διανομή των κοινών ακινήτων των διαδίκων.

Από τα προσκομιζόμενα έγγραφα προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δημοσιεύτηκε στις 8-5-2019, επιδόθηκε με επιμέλεια του πρώτου αναιρεσιβλήτου στον αναιρεσείοντα και στη δεύτερη αναιρεσίβλητη στις 26-7-2019, όπως προκύπτει από τη σχετική επισημείωση της επιδόσασας δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας Α.

Τ. στα αντίγραφα της προσβαλλόμενης απόφασης που προσκομίζει και επικαλείται ο αναιρεσείων, και με επιμέλεια του πρώτου αναιρεσιβλήτου στην τρίτη αναιρεσίβλητη, στις 2-8- 2019 ,όπως προκύπτει από την 2064Γ72-8-2019 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή Πρωτοδικείου Αθηνών Ε. Κ.. Από την επομένη της επίδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης στην δεύτερη και τρίτη αναιρεσίβλητες, που δικάσθηκαν ερήμην στο Εφετείο, άρχισε η προθεσμία των δεκαπέντε ημερών (άρθρου 503 & 1 ΚΠολΔ) για την άσκηση ανακοπής ερημοδικίας ,η οποία παρήλθε άπρακτη (μη υπολογιζομένου του χρονικού διαστήματος από 1 έως 31 Αυγούστου, κατ' άρθρο 147 & 2 ΚΠολΔ) αντίστοιχα, την 11-9-2019 και 16-9-2019, χωρίς οι δεύτερη και τρίτη αναιρεσίβλητες να ασκήσουν κατά της προσβαλλόμενης απόφασης ανακοπή ερημοδικίας, όπως προκύπτει από το προσκομιζόμενο και επικαλούμενο από τον αναιρεσείοντα …/…-3-2020 πιστοποιητικό του Εφετείου Κέρκυρας.

Συνεπώς, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, παραδεκτά ασκήθηκε, καθόσον κατά το χρόνο κατάθεσής της στο Εφετείο Κέρκυρας, την 23-9-2019, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν μπορούσε να προσβληθεί με ανακοπή ερημοδικίας (άρθρο 553 &1 ΚΠολΔ) 4 Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, η προσβαλλόμενη απόφαση, καθό μέρος αφορά τους αναιρετικούς λόγους, αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής:

Ο πρώτος αναιρεσίβλητος με την από 10-5-2014 αγωγή του ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας ισχυρίσθηκε ότι είναι συγκύριοι με τον εναγόμενο - πρώτο αναιρεσίβλητο, κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου ο καθένας, των αναφερόμενων στην αγωγή ακινήτων και ότι ο εναγόμενος δεν συμφωνεί στην εξώδικη διανομή τους.

Ότι κατά το χρονικό από 2009 έως 2013 ο εναγόμενος έκανε αποκλειστική χρήση τριών επιδίκων ακινήτων, με την εκμετάλλευση των καλλιεργούμενων σ' αυτά εσπεριδοειδών, αποκομίζοντας συνολικά από καθαρά κέρδη το ποσό των 199.000 ευρώ, δικαιουμένου του ιδίου το ήμισυ αυτού, ήτοι ποσού 99.500 ευρώ και ότι ο εναγόμενος κατά το ίδιο διάστημα εισέπραξε από την εκμίσθωση άλλου αγροτεμαχίου το συνολικό ποσό των 1.750 ευρώ, δικαιουμένου του ιδίου το ήμισυ αυτού, ήτοι ποσού 875 ευρώ και, συνολικώς, για την αιτία αυτή το ποσό των 100.375 ευρώ.

Με βάση τα ανωτέρω ζήτησε ο ενάγων να διαταχθεί η λύση της κοινωνίας και να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να του καταβάλλει το συνολικό ποσό των 100.375 ευρώ νομιμοτόκως. Με την από 25-5-2014 ανακοίνωση δίκης -προσεπίκληση ο ενάγων προσεπικάλεσε, κατ' άρθρο 491 ΚΠολΔ να παρέμβουν στην ανοιγείσα δίκη τους δεύτερη και τρίτη αναιρεσίβλητες (επικαρπώτρια και ενυπόθηκη δανείστρια .αντίστοιχα, σε μερικά από τα επίδικα ακίνητα).

Ο εναγόμενος με τις προτάσεις ισχυρίσθηκε ότι σε ορισμένα από τα επίδικα ακίνητα ενήργησε αναγκαίες και επωφελείς δαπάνες .συνολικού ποσού 377.000 ευρώ δικαιούμενος να ζητήσει από τον ενάγοντα το ήμισυ αυτών (188.500 ευρώ) βάσει των διατάξεων του αδικαιολογήτου πλουτισμού, για το οποίο άσκησε το δικαίωμα επίσχεσης

Εκδόθηκε, αρχικά, η 9/2015 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας, με την οποία, καθό μέρος αφορά την αναιρετική διαδικασία, η ένσταση επίσχεσης του εναγομένου κρίθηκε ορισμένη μόνον αναφορικά με το κόστος αγοράς και φύτευσης δένδρων, συνολικού ποσού (165.000 + 80.0000) 245.000 ευρώ, χωρίς να ερευνηθεί η ουσιαστική της βασιμότητα, ενώ για τις λοιπές δαπάνες απορρίφθηκε ως αόριστη και υποχρεώθηκε ο εναγόμενος να καταβάλει στον ενάγοντα, κατά το λόγο της μερίδας του τελευταίου το συνολικό ποσό των 79.975 ευρώ, νομιμοτόκως, ως αποζημίωση χρήσης, ενώ κατά τα λοιπά διέταξε την επανάληψη της συζήτησης της αγωγής για να διεξαχθεί πραγματογνωμοσύνη και να διαπιστωθεί αν είναι εφικτή η αυτούσια διανομή των επικοίνων ακινήτων.

Ακολούθως, εκδόθηκε η 2/2017 απόφαση του ανωτέρω δικαστηρίου, με την οποία διατάχθηκε η διεξαγωγή συμπληρωματικής πραγματογνωμοσύνης και, στη συνέχεια, εκδόθηκε η 5/2018 οριστική απόφαση του ανωτέρω δικαστηρίου η οποία: α) έκρινε ότι η αξία των διανεμητέων ακινήτων κατά το χρόνο άσκησης της αγωγής ανερχόταν στο ποσό των 595.000 ευρώ και η αξία των ιδανικών μεριδίων του καθένα διαδίκου στο ποσό των 297.500 ευρώ, β) διέταξε την αυτούσια διανομή των ακινήτων με απονέμηση, με σχηματισμό δύο μερίδων ακινήτων, συνολικής αξίας της πρώτης 245.000 ευρώ και της δεύτερης 350.000 ευρώ, γ) επιδίκασε στον ενάγοντα την πρώτη μερίδα και στον εναγόμενο τη δεύτερη μερίδα και δ) υποχρέωσε τον εναγόμενο να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των 52.500 ευρώ προς εξίσωση των μερίδων τους.

Ο εναγόμενος άσκησε την από 6-6-2018 έφεσή του κατά των ανωτέρω αποφάσεων του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου (5/2018, 9/2015 και 2/2017) και επ'αυτής εκδόθηκε η προσβαλλόμενη 25/2019 απόφαση του Εφετείου Κέρκυρας, η οποία, καθό μέρος αφορά την αναιρετική διαδικασία, απέρριψε τον τέταρτο (μέρος πρώτο) λόγο έφεσης που αφορούσε τη μερική απόρριψη της ένστασης επίσχεσης ως αόριστης, ενώ δέχθηκε τον τέταρτο (μέρος δεύτερο) λόγο έφεσης που αφορούσε την μη ουσιαστική έρευνα της πιο πάνω ένστασης, καθό μέρος κρίθηκε νόμιμη, και δέχθηκε ότι "ο εναγόμενος φύτευσε και καλλιεργεί στο ακίνητο στη θέση "... "1.650 εσπεριδοειδή δένδρα και στο ακίνητο στη θέση "..." 800 εσπεριδοειδή δένδρα, αξίας κατά το χρόνο άσκησης της ένστασης επίσχεσης 80 ευρώ το καθένα και ότι η αξία των δένδρων στο ακίνητο στη θέση "..." το οποίο απονέμεται στον ενάγοντα ανέρχεται στο συνολικό ποσό 64.000 ευρώ".

Επίσης δέχθηκε ότι " ο ενάγων ουδέν προσέφερε στην αγορά ,την ανάπτυξη και τη φροντίδα τους και γι'αυτό πρέπει να συμμετάσχει καθολοκληρίαν στις επωφελείς δαπάνες του εναγομένου, ήτοι σε ποσό 64.000 ευρώ. Όσον αφορά το ακίνητο στη θέση "...", αφού αυτό απονεμήθηκε στον εναγόμενο ,αυτός δεν δικαιούται να αξιώσει επωφελείς δαπάνες του για το εν λόγω ακίνητο από τον εναγόμενο".

Ακολούθως το Εφετείο, αφού δέχθηκε ως ουσιαστικά βάσιμο το δεύτερο μέρος του τέταρτου λόγου της έφεσης εξαφάνισε για την ενότητα της εκτέλεσης τις εκκαλούμενες αποφάσεις ως προς τις οριστικές τους διατάξεις τους ,ήτοι και ως προς αυτές που δεν ανατράπηκαν με την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε εν μέρει την αγωγή υποχρέωσε τον εναγόμενο να καταβάλλει στον ενάγοντα 79.975 ευρώ, νομιμοτόκως, υπό τον όρο καταβολής από τον ενάγοντα στον εναγόμενο του ποσού των 64.000 ευρώ.

Τέλος, διέταξε την αυτούσια διανομή των επικοίνων ακινήτων με απονέμηση, με σχηματισμό δύο μερίδων ακινήτων συνολικής αξίας της πρώτης 245.000 ευρώ και της δεύτερης 350.000 ευρώ .επιδίκασε στον ενάγοντα την πρώτη μερίδα και στον εναγόμενο τη δεύτερη μερίδα και υποχρέωσε τον εναγόμενο να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των 52.500 ευρώ προς εξίσωση των μερίδων τους.

5. Κατ' άρθρο 794 ΑΚ κάθε κοινωνός ενέχεται απέναντι στους λοιπούς, κατά την αναλογία της μερίδας του, για τα έξοδα της συντήρησης, της διοίκησης και της χρησιμοποίησης του κοινού". Από τη διάταξη αυτή, ερμηνευόμενη σε συνδυασμό και με τις διατάξεις των άρθρων 788, 789, 790, 730, 904 επ. και 1101-1107 του ίδιου Κώδικα, προκύπτει ότι ο κοινωνός, που καταβάλει έξοδα πέραν τη αναλογίας του, δικαιούται να απαιτήσει τα επί πλέον καταβληθέντα, παρά των λοιπών κοινωνών, κατ' αναλογία των μερίδων τους, απ' ευθείας με βάση την πιο πάνω διάταξη του άρθρου 794 Α.Κ., εφόσον πρόκειται για έξοδα που έγιναν υπό τις προϋποθέσεις των άρθρων 788-790 Α.Κ., δηλαδή κατόπιν αποφάσεως όλων των κοινωνών ή της πλειοψηφίας αυτών ή του δικαστηρίου ή αφορούν μέτρα που λήφθηκαν για την αποτροπή επικείμενου κινδύνου του πράγματος.

Εάν δεν συντρέχουν οι ως άνω προϋποθέσεις, ο συγκύριος που πλήρωσε τα έξοδα του κοινού πράγματος, δικαιούται να αξιώσει αυτά κατά τις διατάξεις για τη διοίκηση αλλότριων ή για τον αδικαιολόγητο πλουτισμό (Α.Π. 1188/2010). Ο σχετικός ισχυρισμός του εναγομένου - συγκυρίου, ο οποίος μπορεί να προταθεί, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 325, 326, 802, 1103 ΑΚ και 479 ΚΠολΔ, ανταγωγικά ή κατ' ένσταση, κατά τη συζήτηση της αγωγής διανομής, με την άσκηση συγχρόνως και του δικαιώματος επίσχεσης ως προς αυτά, για να είναι ορισμένος, πρέπει να αναφέρει ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις της διοίκησης αλλότριων ή του αδικαιολόγητου πλουτισμού, σε αντίθετη δε περίπτωση, μη αναφοράς ,δηλαδή, των στοιχείων αυτών, ο εν λόγω ισχυρισμός είναι απορριπτέος.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 904 εδ, α' Α.Κ., οι προϋποθέσεις της αξίωσης του αδικαιολόγητου πλουτισμού είναι: η πραγματοποίηση πλουτισμού του λήπτη, η επέλευση αυτού από την περιουσία ή σε βάρος άλλου, το αδικαιολόγητο του πλουτισμού, δηλαδή, έλλειψη νόμιμης αιτίας του (όπως στην περίπτωση παροχής αχρεώστητης) και η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ του πλουτισμού και της επιβάρυνσης του δικαιούχου (Α.Π. 1440/2000).

Για να είναι, όμως, ορισμένη η ένσταση επισχέσεως πρέπει να καθορίζει σαφώς και κατά τρόπον ορισμένο, μεταξύ άλλων, το ύψος κάθε μιας δαπάνης χωριστά με ειδική ονοματοδοσία του περιεχομένου της (ΑΠ 944/2013).Τέλος, η ανεπάρκεια των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την ιστορική βάση της αγωγής ή της ένστασης, χαρακτηρίζεται ως νομική αοριστία και ελέγχεται με τον αναιρετικό λόγο από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ., ως παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, εφόσον το δικαστήριο της ουσίας έκρινε τελικά ως ορισμένη την αγωγή ή την ένσταση, αρκούμενο σε λιγότερα ή διαφορετικά στοιχεία από αυτά που απαιτεί ο νόμος.

Με τον ίδιο λόγο ελέγχεται και το σφάλμα του δικαστηρίου της ουσίας να κρίνει ως αόριστη την αγωγή ή την ένσταση, αξιώνοντας για τη θεμελίωσή τους περισσότερα στοιχεία από όσα απαιτεί ο νόμος για τη θεμελίωση του ουσιαστικού δικαιώματος στο οποίο στηρίζονται. Πρόκειται και πάλι για παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ως προς τη διαπίστωση νομικής δήθεν αοριστίας της αγωγής ή της ένστασης (Ολ.Α.Π.18/1998).

Επομένως, νομική είναι η αοριστία που συνδέεται με τη νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου. Αντίθετα, η έλλειψη εξειδίκευσης των πραγματικών περιστατικών που θεμελιώνουν κατ' αρχήν το ασκούμενο με την αγωγή ή την ένσταση ουσιαστικό δικαίωμα και αποτελούν την προϋπόθεση εφαρμογής του αντίστοιχου κανόνα ουσιαστικού δικαίου χαρακτηρίζεται ως ποσοτική αοριστία της αγωγής ή της ένστασης, ενώ η επίκληση απλώς των στοιχείων του νόμου χωρίς αναφορά πραγματικών περιστατικών χαρακτηρίζεται ως ποιοτική αοριστία της αγωγής ή της ένστασης και ελέγχονται αμφότερες αναιρετικά με τους λόγους από το άρθρ. 559 αριθ. 8 και 14 ΚΠολΔ (Ολ.Α.Π. 16/2013).

Ανεξάρτητα, πάντως, από το είδος της αοριστίας πρέπει η σχετική ένσταση, η οποία δεν υπάγεται στις εξαιρέσεις του άρθρ. 562§2 ΚΠολΔ., να προτάθηκε παραδεκτά στο δικαστήριο της ουσίας (Ολ.Α.Π.43/1990) και να αναφέρεται αυτό στην αίτηση αναίρεσης, στην οποία πρέπει επίσης να παρατίθεται το περιεχόμενο της αγωγής ή της ένστασης που κρίθηκαν με την προσβαλλόμενη απόφαση ως ορισμένες ή απορρίφθηκαν ως αόριστες, ώστε σε αντιπαραβολή με τις αντίστοιχες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, που επίσης πρέπει να παρατίθενται στο αναιρετήριο, να μπορεί να διαπιστωθεί το τυχόν σφάλμα της απόφασης, που πρέπει και αυτό να προσδιορίζεται με την αίτηση αναίρεσης.

Στην προκείμενη περίπτωση, ο εναγόμενος - αναιρεσείων, τόσο με τις προτάσεις του ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, αμυνόμενος κατά της ένδικης αγωγής, με την οποία ο πρώτος αναιρεσίβλητος ζήτησε να διαταχθεί η δικαστική διανομή των επικοίνων ακινήτων, όσο και με την έφεσή του στο Εφετείο πρόβαλε .επικουρικώς, την ένσταση απόδοσης επωφελών δαπανών, που ενήργησε επί των κοινών ακινήτων, κατά τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού, προβάλλοντας και την ένσταση επίσχεσης.

Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, ενώ δέχθηκε ως εν μέρει νόμιμη την ένσταση επίσχεσης του εναγομένου, μέχρι ο ενάγων να εκπληρώσει την υποχρέωσή του για τις δαπάνες επί των αναφερόμενων 2.450 εσπεριδοειδών δένδρων που βρίσκονται στα ακίνητα στις θέσεις "..." και "...", εν τούτοις, παρέλειψε να κρίνει και να αποφανθεί επί της ουσιαστικής βασιμότητάς της, ως προς δε τις λοιπές δαπάνες απέρριψε τα σχετικά κονδύλια ως αόριστα.

Ο εναγόμενος επανέφερε τον ως άνω ισχυρισμό του με σχετικό λόγο έφεσης και το εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε τα ακόλουθα όσον αφορά τις δαπάνες: "Από τις έγγραφες προτάσεις του εναγομένου ενώπιον του ανωτέρω Δικαστηρίου προκύπτει ότι αυτός, αμυνόμενος κατά της αγωγής, ισχυρίσθηκε ότι στα υπό στοιχεία Β1 και Β2 ακίνητα, που βρίσκονται στην θέση "..." ...

και θεωρούνται ένα ενιαίο ακίνητο, φύτεψε 1.650 εσπεριδοειδή, αξίας καθενός αυτών 5 ευρώ, ενώ η συνολική τους αξία, κατά τον χρόνο ασκήσεως τη; αγωγής, ανέρχεται σε 100 ευρώ το ένα, ήτοι σε συνολικό ποσό 165.000 ευρώ. Ότι στο ανωτέρω ακίνητο εγκατέστησε αρδευτικό σύστημα συνολικού κόστους, μαζί με τις αμοιβές των εργατοτεχνικών, 17.000 ευρώ, τοποθέτησε περίφραξη, μήκους 1.000 μέτρων περίπου, από τσιμεντένιους πασσάλους και μεταλλικό πλέγμα, συνολικής αξίας, μαζί με την αποτίμηση της προσωπικής του εργασίας, ποσού 9.500 ευρώ, κατασκεύασε αποστραγγιστικό δίκτυο με την κατασκευή ορυγμάτων.

τοποθέτησε ειδικούς λίθους (κροκάλα) και πλαστικούς σωλήνες, συνολικού μήκους 1.900 μέτρων, καταβάλλοντες συνολικό ποσό 15.000 ευρώ, τοποθέτησε αντιπαγετικό άνεμο μεικτή, για την αγορά του οποίου και τα σχετικό, έργα εγκαταστάσεως του κατέβαλε συνολικό ποσό 30.000 ευρώ και εντός του ενιαίου ακινήτου κατασκεύασε δρόμους, καταβάλλοντας συνολικό ποσό 4.500 ευρώ, ήτοι ότι.

για τους ανωτέρω λόγους, κατέβαλε συνολικό ποσό 241.500 ευρώ. Ότι στο υπό στοιχείο Β6 ακίνητο, που βρίσκεται στην θέση "..., φύτεψε 800 εσπεριδοειδή, συνολικής αξίας 5.200 ευρώ. ενώ η συνολική τους αξία, κατά τον χρόνο ασκήσεως της αγωγής, ανέρχεται σε 100 ευρώ το ένα, ήτοι σε συνολικό ποσό 80.000 ευρώ. Ότι στο ανωτέρω ακίνητο τοποθέτησε αρδευτικό σύστημα, κόστους υλικών κατασκευής ποσού 8.500 ευρώ και αμοιβής εργασίας 6.500 ευρώ και κατέβαλε, για τον λόγο αυτόν, συνολικό ποσό 15.000 ευρώ, περίφραξη κόστους 30.000 ευρώ, δίκτυο αρδεύσεως κόστους 5.000 ευρώ και για τους ανωτέρω λόγους δαπάνησε συνολικό ποσό 130.000 ευρώ και ότι στο υπό στοιχείο Α1 ακίνητο, που βρίσκεται στην θέση "...

τοποθέτησε αρδευτικό σύστημα, κόστους υλικών κατασκευής ποσού 8.000 ευρώ και αμοιβής εργασίας 3.000 ευρώ και κατέβαλε, για τον λόγο αυτόν. συνολικό ποσό 11.000 ευρώ και ηλεκτρολογικό και μηχανολογικό εξοπλισμό, αντλητικά μηχανήματα και δίκτυο υδρεύσεως, καταβάλλοντας συνολικό ποσό 10.000 ευρώ. επισκεύασε την υφιστάμενη αποθήκη, καταβάλλοντας για υλικά ποσό 7.000 ευρώ και αμοιβή εργατών ποσό 3.000 και, συνολικώς, ποσό 10.000 ευρώ και κατασκεύασε οδικό δίκτυο κόστους 2.000 και, για τον λόγο αυτόν, κατέβαζε συνολικό ποσό 33.000 ευρώ.

Επικαλούμενος τις δαπάνες αυτές, ζήτησε επικουρικοί, σε περίπτωση κατά την οποία δεν γίνει δεκτή η ένσταση του περί ιδίας κυριότητας επί των ανωτέρω ακινήτων λόγω εκτάκτου χρησικτησίας, να υποχρεωθεί ο ενάγων, κατά τον λόγο της μερίδας του επ' αυτών, ήτοι 1/2 εξ αδιαιρέτου, να του καταβάλει το ήμισυ των ανωτέρω ποσών, αρνούμενος μέχρι την καταβολή του στην εκπλήρωση της παροχής, όπως αυτή θα διαμορφωθεί από την απόφαση επί της αγωγής.

Όπως προκύπτει, όμως, από την διατύπωση της κρινομένης ενστάσεως στο δικόγραφο των εγγράφων προτάσεων του εναγομένου ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, πλην των αξιώσεων του για την αγορά 1.650 εσπεριδοειδών δένδρων και την φύτευση τους στο υπό στοιχείο Β1 ακίνητο και για την αγορά 800 εσπεριδοειδών δένδρων και την φύτευση τους στο υπό στοιχείο Β6 ακίνητο, δαπάνη, για την οποία γίνεται λεπτομερής αναφορά και αναφορικώς με την οποία η ένσταση του τελευταίου είναι ορισμένη, όπως έκρινε και το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την υπ' αριθμ. 9/2015 απόφασή του.

για τις λοιπές, προαναφερθείσες, δαπάνες, αυτή (ένσταση) είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη λόγω της αοριστίας της, καθόσον δεν γίνεται λεπτομερής αναφορά σχετικών με την επί μέρους ποσότητα, το είδος και την αξία των υλικών και το ποσό των ημερομισθίων, για όλες τις ανωτέρω δαπάνες, αλλά εκτίθεται μόνον η συνολική δ απάχη για τις κατασκευές και τις παρεμβάσεις, στις οποίες προέβη ο εκκαλών.

Συγκεκριμένα, για τις δαπάνες του στο ενιαίο ακίνητο, υπό στοιχεία ΒI και Β2 και δη για την με στοιχείο 2 δαπάνη αναφέρεται το συνολικό κόστος των υλικών της όλης εγκαταστάσεως του αρδευτικού συστήματος σε 5 ευρώ ανά δέντρο και, αν και αναφέρεται ότι χρησιμοποιήθηκαν πλαστικές σωλήνες Φ110, όμως, δεν εκτίθεται η ποσότητα και το κόστος αυτών, για την δαπάνη κατασκευής περιφράξεως, συνολικού μήκους 1.000 μέτρων, αποτελούμενη από τσιμεντένιους πασσάλους και μεταλλικό πλέγμα, δεν αναφέρεται η ποσότητα, τα υλικά και η τιμή εκάστου αυτών (τσιμεντένιου πάσσαλου και μεταλλικού πλέγματος), ώστε να προκύπτει το συνολικό κόστος, που επικαλείται ο εναγόμενος, καθώς και η προσωπική του εργασία σε 800.000 δρχ.

και σε σημερινές τιμές 1.500 ευρώ, χωρίς να προσδιορίζει με ποιόν τρόπο αυτός αποτιμά την προσωπική του εργασία στο ποσό αυτό. για την δαπάνη με στοιχείο 4 του αποστραγγιστικού δικτύου αναφέρεται η συνολική αξία 15.000 ευρώ, χωρίς να εξειδικεύονται αναλυτικώς οι αξίες εκάστου των υλικών, που αναφέρονται κατά ποσότητα, για την δαπάνη του με-γάλου αντιπαγετικού ανεμομείκτη αναφέρεται ότι απαιτήθηκε κατασκευή υποβάθρου με οπλισμένο σκυρόδεμα και στην εγκατάσταση ηλεκτρικής παροχής με μετρητή, για την οποία απαιτήθηκε κατασκευή οικίσκου και κατασκευή ασφαλούς μεταλλικής περιφράξεως, συνολικού ποσού 8.300.000 δραχμών ή 30.000 ευρώ, χωρίς να προσδιορίζεται χωριστά η ποσότητα και το κόστος εκάστου υλικού και εκάστης εργασίας και για την με στοιχείο ό δαπάνη των περιμετρικών και κάθετων σταυροειδών δρόμων, για την διευκόλυνση της κινήσεως των μηχανημάτων για την καλλιέργεια, λίπανση και ράντισμα των δέντρων, για την συγκομιδή και την μεταφορά των καρπών, συνολικού ποσού 4.500 ευρώ, δεν εξειδικεύεται πώς προκύπτει το ποσό αυτό (υλικά και εργασία).

Περαιτέρω, για τις επικαλούμενες δαπάνες στο υπό στοιχείο Β 6 ακίνητο και δη για την υπό στοιχείο 2 δαπάνη του αρδευτικού συστήματος, του οποίου το επικαλούμενο κόστος των υλικών κατασκευής ανέρχεται σε 8.500 ευρώ, δεν προσδιορίζεται αναλυτικώς το είδος, η ποσότητα και η τιμή εκάστου των υλικών, ενώ αναφέρεται ως αμοιβή της αντίστοιχης εργασίας αυτή του ποσού των 6.500 ευρώ, χωρίς να αναφέρεται πώς προκύπτει αυτή.

Επίσης, για την υπό στοιχείο 3 δαπάνη, που αφορά στην κατασκευή περιφράξεως, ποσού 3.000 ευρώ, δεν αναφέρεται αναλυτικώς η ποσότητα και η αξία των υλικών, που χρησιμοποιήθηκαν και σε τί κόστος ανήλθε η εργασία, που απαιτήθηκε για την κατασκευή της, ενώ για την υπό στοιχείο 4 δαπάνη, που αφορά στην εγκατάσταση δικτύου αρδεύσεως, ποσού 5.000 ευρώ, δεν διευκρινίζεται πώς προκύπτει το ποσό αυτό, δεδομένου ότι αναφέρεται, ότι αφορά αντίστοιχο, με την υπό στοιχείο 12 δαπάνη, δίκτυο, όπου αναφέρεται ότι το κόστος των υλικών ανέρχεται, κατά τον χρόνο εγέρσεως της αγωγής, σε 5 ευρώ κατά δέντρο και η αμοιβή εργατοτεχνιτών σε 1,50 ευρώ κατά δέντρο, ήτοι συνολικό κόστος 6,50 ευρώ, αλλά αν πολλαπλασιασθεί το κόστος αυτό με τον αριθμό των δέντρων (800 δέντρα Χ 6,50€), το κόστος ανέρχεται σε 5.200 ευρώ και όχι σε 5.000 ευρώ, ώστε να μην διευκρινίζεται πώς ο εναγόμενος υπολογίζει την δαπάνη αυτή.

Το αυτό ισχύει και για τις επικαλούμενες όμοιες δαπάνες στο ακίνητο, που βρίσκεται στην θέση "...". Εξάλλου, η αοριστία αυτή της ενστάσεως δεν μπορεί να καλυφθεί από τα επικαλούμενα από τον εναγόμενο τιμολόγια αγοράς, καθόσον σε αυτά αναφέρεται μεν σε ποιες δαπάνες αφορούν, πλην, όμως, παρατίθενται διάφορα χρηματικά ποσά, χωρίς διευκρίνιση σε ποιά υλικά (είδος, ποσότητα) ή εργασία αφορούν αυτά.

Συνεπώς, δεν έσφαλε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο με την υπ' αριθμ. 9/2015 απόφασή του δέχθηκε εν μέρει ως ορισμένη την ένσταση επισχέσεως του εναγομένου και γι' αυτό ο τέταρτος λόγος της κρινομένης εφέσεως, με τον οποίον ο τελευταίος υποστηρίζει τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος." Έτσι που έκρινε το Εφετείο και απέρριψε εν μέρει ως αόριστη την ένσταση επίσχεσης του εναγομένου , απορρίπτοντας ως αβάσιμο το σχετικό τέταρτο (μέρος πρώτο), λόγο της έφεσης του εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 14 του ΚΠολΔ και, επομένως, οι πρώτος, δεύτερος και τέταρτος λόγοι αναίρεσης, με τους οποίους ο αναιρεσείων υποστηρίζει τ'αντίθετα είναι αβάσιμοι. Ο τρίτος λόγος αναίρεσης, όπως εκτιμάται στηρίζεται σε πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο ελέγχονται τα σφάλματα κατά την εκτίμηση του νόμω βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων (ΑΠ 214/2006) είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος λόγω της αοριστίας του, διότι δεν διαλαμβάνεται ποιο είναι ακριβώς το σφάλμα που αποδίδεται στην απόφαση και με ποιο τρόπο το σφάλμα αυτό επέδρασε στο διατακτικό της.

6.Κατά το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος αυτός ιδρύεται μόνο όταν το δικαστήριο εισήλθε στην έρευνα της ουσίας της υπόθεσης και διατύπωσε αποδεικτικό πόρισμα, όχι δε και όταν αυτό απέρριψε την αγωγή, την ένσταση κλπ ως απαράδεκτη, αόριστη ή μη νόμιμη (ΑΠ 701/2011). Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης, ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι το Εφετείο, απορρίπτοντας εν μέρει την ως άνω ένσταση επίσχεσης για απόδοση δαπανών ως αόριστη, υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι, κατά τα προεκτεθέντα, το δικαστήριο της ουσίας δεν ερεύνησε κατ' ουσίαν την ένσταση αυτή του διαδίκου και δεν διατύπωσε αποδεικτικό πόρισμα, αλλά την απέρριψε, κατά το μέρος που πλήττεται με το λόγο αναίρεσης, ως εν μέρει αόριστη.

7.Εξάλλου από τις διατάξεις των άρθρων 802, 1113, 1103 και 1106 του ΑΚ προκύπτει ότι κατά τη δικαστική διανομή κοινού ακινήτου ο συγκύριος που πραγματοποίησε καλοπίστως επωφελείς δαπάνες επί του πράγματος, δαπάνες, δηλαδή, από τις οποίες αυξήθηκε η αξία του πράγματος, έχει δικαίωμα να ζητήσει, με ανταγωγή ή ένσταση επισχέσεως, από τον συγκύριο (αποζημίωση για τις δαπάνες) ανάλογα με την μερίδα του συγκυρίου επί του ακινήτου και εφ'οσον, κατά τον χρόνο της αποδόσεως των δαπανών, ήτοι τον χρόνο της ασκήσεως της ανταγωγής ή της ένστασης, σώζεται η αύξηση αυτή της αξίας (υπεραξία) του ακινήτου. (ΑΠ 272/2014) Για τον υπολογισμό, δηλαδή, της οφειλόμενης για επωφελείς δαπάνες αποζημίωσης λαμβάνεται υπόψη η κατά την ως ανωτέρω απόδοση των δαπανών υπάρχουσα (σωζόμενη) υπεραξία του πράγματος που οφείλεται στις δαπάνες, η οποία βεβαίως και μπορεί να είναι μεγαλύτερη από την υπεραξία κατά τον χρόνο της πραγματοποιήσεως των δαπανών.

Εξάλλου ο κατά το άρθρο 559 αρ. 1α του ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται και όταν το δικαστήριο της ουσίας εφαρμόζει εσφαλμένα τον κανόνα (Ολομ.ΑΠ 4/2005), προσδίδοντας σ'αυτόν (στον εφαρμοστέο κανόνα δικαίου) έννοια διαφορετική από την αληθή (ΑΠ 281/2010). Με τον πέμπτο λόγο αναίρεσης αποδίδεται στο εφετείο η πλημμέλεια από τον αριθμ, 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ γιατί έκρινε ότι κρίσιμος χρόνος για τη γέννηση της σχετικής αξίωσης του εναγομένου λόγω επωφελών δαπανών που πραγματοποίησε σε επίκοινα ακίνητα, ήταν ο χρόνος έκδοσης της απόφασης και συντέλεσης της διανομής των επικοίνων και όχι ο χρόνος της πρώτης συζήτησης της αγωγής διανομής και προβολής της σχετικής του αξίωσης κατ'ένσταση.

Από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης προκύπτει ότι η σχετική παραδοχή του Εφετείου έχει ως εξής: "Με τον τέταρτο λόγο της εφέσεώς του και κατά το δεύτερο σκέλος αυτού, ο εναγόμενος παραπονείται, επειδή το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, αν και με την υπ' αριθμ. 9/2015 απόφασή του έκρινε ως εν μέρει νόμιμη την ένστασή του περί επισχέσεως και αρνήσεως αυτού να εκπληρώσει την παροχή του, σε περίπτωση ευδοκιμήσεως της αγωγής, μέχρι ο ενάγων να εκπληρώσει την υποχρέωση του επί των αναφερομένων 2.450 εσπεριδοειδών δένδρων, που βρίσκονται στα ακίνητα στις θέσεις "..." και "...", εν τούτοις, παρέλειψε να κρίνει και να αποφανθεί επί του μέρους αυτού της ενστάσεώς του.

Όπως αποδείχθηκε, ο εναγόμενος στο ακίνητο, που βρίσκεται στην θέση "...", στα τέλη της δεκαετίας του 1980, φύτεψε ιδίοις εξόδοις και καλλιεργεί έκτοτε 1.650 εσπεριδοειδή δένδρα, ήτοι 1.000 πορτοκαλιές και 650 μανταρινιές, ενώ στο ακίνητο, που βρίσκεται στην θέση "..." φύτεψε, μετά το 2000 και πάλι ιδίοις εξόδοις και καλλιεργεί έκτοτε 800 εσπεριδοειδή δένδρα, ήτοι συνολικώς 2.450 δένδρα.

Αυτά, κατά τον χρόνο της ασκήσεως της ενστάσεως επισχέσεως από τον εναγόμενο, βρίσκονταν σε πλήρη ανάπτυξη και από ετών καρποφορούν, ενώ κατά τον ανωτέρω χρόνο η αξία καθενός αυτών ανέρχονταν σε ποσό 80 ευρώ. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα, ήτοι από την αγορά τους, ο εναγόμενος έχει αποκλειστικώς αναλάβει την φροντίδα τους και δαπανά αποκλειστικώς αυτός όλα τα έξοδα για την συντήρησή τους, χωρίς καμία συμμετοχή του ενάγοντος.

Το Δικαστήριο κρίνει ότι η αξία καθενός δένδρου, κατά τον ανωτέρω χρόνο, ανέρχονταν σε ποσό 80 ευρώ και η αξία των δένδρων στο ακίνητο, που βρίσκεται στην θέση "...", το οποίο απονέμεται στον ενάγοντα, σε συνολικό ποσό 64.000 ευρώ. Ο τελευταίος ουδέν προσέφερε στην αγορά, την ανάπτυξη και την φροντίδα τους και γι' αυτό πρέπει να συμμετάσχει καθ' ολοκληρίαν στις επωφελείς αυτές δαπάνες του εναγομένου, ήτοι σε ποσό 64.000 ευρώ.

Όσον αφορά το ακίνητο στην θέση "...", αφού αυτό απονεμήθηκε στον εναγόμενο αυτός δικαιούται να αξιώσει επωφελείς δαπάνες του για το εν λόγω ακίνητο από τον εναγόμενο". Από τα προεκτεθέντα καθίσταται σαφές ότι το Εφετείο υπολόγισε την αύξηση της αξίας των υπό διανομή κοινών ακινήτων στις θέσεις "... "και "...", που οφείλεται στις δαπάνες του αναιρεσείοντος σ'αυτό (φύτευση εσπεριδοειδών δένδρων), με κρίσιμο χρόνο όχι εκείνον της πραγματοποιήσεως των δαπανών (τέλη της δεκαετίας του 1980 και το έτος 2000),αλλά εκείνον της αποδόσεως της ωφελείας (χρόνος άσκησης της ένστασης επίσχεσης), και βάσει του υπολογισμού αυτού επιδίκασε στον αντενάγοντα το κατά τα ανωτέρω ήμισυ των δαπανών που βάρυναν τον αναιρεσίβλητο.

Έτσι όπως έκρινε το Εφετείο δεν προσέδωσε στις προρρηθείσες διατάξεις και, ιδίως σε εκείνην του άρθρου 1103 του ΑΚ διαφορετική έννοια από την κατά τα ανωτέρω με αληθή έννοιά τους, ως προς τον χρόνο υπολογισμού της αποζημιώσεως που οφείλεται στον συγκύριο του υπό διανομήν κοινού ακινήτου για επωφελείς δαπάνες που ενήργησε καλοπίστως στο ακίνητο, και συνεπώς δεν υπέπεσε (το Εφετείο) στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.

Ια' του ΚΠολΔ, της παραβιάσεως δηλαδή κανόνα ουσιαστικού δικαίου με εσφαλμένη εφαρμογή του, όπως αβάσιμα η αναιρεσείουσα υποστηρίζει με τον πέμπτο, από τη διάταξη αυτή, λόγο της αιτήσεώς της. 8. Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι ο λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, αντίστοιχα δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου τα πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα το στοιχεία που απαιτούνται με βάση το πραγματικό κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας, που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της.

Στην περίπτωση, που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, που ανελέγκτως δέχτηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο, και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση (Ολ.

Α.Π. 9/2013). Κατά το άρθρο 559 αρ.9 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο επιδίκασε κάτι που δεν ζητήθηκε ή επιδίκασε περισσότερα από όσα ζητήθηκαν ή άφησε αίτηση αδίκαστη. Ως αίτηση κατά την έννοια της παραπάνω διάταξης θεωρείται εκείνη που αποτελεί ιδιαίτερο κεφάλαιο της δίκης και προκαλεί εκκρεμοδικία.

Στην προκείμενη περίπτωση με τον έκτο λόγο αναίρεσης εκ του άρθρου 559 αρ.1 και 9 ΚΠολΔ προβάλλεται αιτίαση ότι το Εφετείο εσφαλμένα έκρινε ότι ο ενάγων .(ψιλός συγκύριος του ακινήτου στη θέση "..." με επικαρπώτρια τη μητέρα των διαδίκων) δικαιούται να απαιτήσει από τον εναγόμενο μερίδα ωφελημάτων από το παραπάνω ακίνητο και επιδίκασε σ'αυτόν ωφελήματα ,χωρίς μάλιστα να υφίσταται στην αγωγή σχετικό αίτημα.

Από την παραδεκτή επισκόπηση της κρινόμενης αγωγής προκύπτει ότι ο ενάγων εκθέτει ότι: "Ο εναγόμενος ο οποίος είναι συγκύριος των προαναφερόμενων ακινήτων, κατά 1/2 εξ αδιαιρέτου, έκανε αποκλειστική χρήση των ακινήτων αυτών, πλην των υπό στοιχ.Α1 και 2 ακινήτων( των οποίων τυγχάνει επικαρπώτρια η μητέρα μας) τα οποία καρπώθηκε αποκλειστικά ...."και συνεπώς δεν συμπεριέλαβε το υπό στοιχ.

Α1 ακίνητο (στη θέση "...") στην αποκλειστική χρήση και κάρπωση των ωφελημάτων από τον εναγόμενο. Άρα στο αγωγικό αίτημα απόδοσης των ωφελημάτων δεν συμπεριλήφθηκε και το πιο πάνω ακίνητο. Περαιτέρω από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης προκύπτει η παραδοχή ότι "Αποδείχθηκε ότι τα ανωτέρω ακίνητα περιέχουν εσπεριδοειδή, τα οποία καλλιεργούσε και εισέπραττε τους καρπούς τους αποκλειστικώς ο εναγόμενος, τους οποίους στη συνέχεια εμπορευόταν.

Συγκεκριμένα στο ακίνητο, το οποίο βρίσκεται στη θέση "..." καλλιεργεί 1000 δένδρα πορτοκαλιών ποικιλίας "..." και 890 δένδρα μανταρινιών πλήρους παραγωγής ποικιλίας "...", ενώ στο ακίνητο που βρίσκεται στη θέση "..." καλλιεργεί 600 μεγάλα δένδρα μανταρινιών, ποικιλίας "..."... "Στη συνέχεια το Εφετείο δέχεται ότι: "...ο εναγόμενος εισέπραξε από την αποκλειστική χρήση καλλιέργεια και κάρπωση των δένδρων των επιδίκων ακινήτων και καθ'υπέρβαση της ιδανικής του μερίδος

158.200 ευρώ "και ότι ο ενάγων ".Δικαιούται ανάλογη προς το ποσοστό του δικαιώματος του μερίδα από το όφελος το ποσοστό του 1/2 , από τα ωφελήματα που αποκόμισε ο εναγόμενος από τα ακίνητα, που βρίσκονται στις θέσεις "...", ..." και "...", ήτοι 158.200 ευρώ χ1/2= 79.100 ευρώ. "Από τα παραπάνω συνάγεται ότι το ακίνητο στη θέση "...' αναφέρθηκε μαζί με τα άλλα δύο ακίνητα από προφανή παραδρομή, ενόψει και του ότι τα εισπραχθέντα ωφελήματα υπολογίσθηκαν με βάση τον αριθμό των εσπεριδοειδών δένδρων, (την ετήσια παραγωγή και τις τιμές των προϊόντων) που υπάρχουν στα πιο πάνω δύο ακίνητα (στις θέσεις "..." και "...") και όχι στο ακίνητο στη θέση "...',' για το οποίο δεν γίνεται καμία αναφορά σε αριθμό δένδρων, παραγωγή και εισπράξεις από την πώληση προϊόντων. Ενόψει αυτών ο πέμπτος λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος και κατά τα δύο μέρη του, γιατί το Εφετείο δεν δέχθηκε ότι ο ενάγων, ψιλός συγκύριος ακινήτου, νομιμοποιείται να ζητήσει ωφελήματα από το πιο πάνω ακίνητο, ούτε και του τα επιδίκασε, δεδομένου μάλιστα, ότι δεν υπήρχε σχετικό αγωγικό αίτημα. Κατόπιν αυτών πρέπει ν' απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης στο σύνολο της, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου σε βάρος του αναιρεσείοντος, λόγω της ήττας του (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20/9/2019 αίτηση αναίρεσης κατά της 25/2019 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κέρκυρας.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Επιβάλλει τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου σε βάρος του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Μαρτίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 19 Μαΐου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ