Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, rejecting arguments regarding unexamined facts and insufficient reasoning.

Απόφαση 633 / 2008 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 633/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη, Αντιπρόεδρο, Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Ειρήνη Αθανασίου, Αλέξανδρο Νικάκη και Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Ιανουαρίου 2008, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΕΚΔΟΣΕΙΣ Ι. ΜΑΣΤΟΡΑ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αντώνιο Αργυρό. Της αναιρεσίβλητης: ............., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κων/νο Σαγρόπουλο, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-12-2002 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 354/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 7087/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 3-11-2005 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βαρβάρα Κριτσωτάκη, διάβασε την από 30-12-2006 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Εμμανουήλ Καλούδη, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση της αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, ο από το άρθρο 559 αρ. 8 του Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως, ιδρύεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Πράγματα υπό την έννοια της άνω διάταξης είναι οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασης τους, θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής ενστάσεως ή αντενστάσεως και συνεπώς πράγματα υπό την έννοια αυτή είναι και οι λόγοι εφέσεως που περιέχουν παράπονα κατά της πρωτοβάθμιας κρίσεως.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τους, πρώτο, τρίτο κατά το πρώτο μέρος του και πέμπτο κατά το πρώτο μέρος του, λόγους της αναιρέσεως, προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη πράγματα με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης που δεν προτάθηκαν και συγκεκριμένα δέχτηκε ότι: α) οι διάδικοι συμφώνησαν να καθορίζεται ο μηνιαίος μισθός της αναιρεσίβλητης σύμφωνα με τις οικείες συλλογικές συμβάσεις εργασίας για τους όρους αμοιβής των συντακτών-μελών της Ε.Σ.Η.Ε.Α., που προσλαμβάνονται για πρώτη φορά και απασχολούνται σε εφημερίδες μέλη της Ε.Ι.Η.Ε.Α., και β) η αναιρεσίβλητη προσελήφθη ως εξωτερικός συντάκτης την 1-12-1996, χωρίς να περιέχονται σχετικοί ισχυρισμοί στην αγωγή.

Από την επισκόπηση όμως του δικογράφου της από 30-12-2002 αγωγής της αναιρεσίβλητης προκύπτει, ότι περιέχονται σ' αυτήν οι πιο πάνω ισχυρισμοί και ειδικότερα αναφέρεται, ότι 1) οι αποδοχές που προβλέπουν οι παραπάνω Σ.Σ.Ε. οφείλονται στην ενάγουσα κυρίως ως συμβατικές αποδοχές και 2) ότι η αναιρεσίβλητη προσελήφθη στις ......

ως μαθητευόμενη δημοσιογράφος-συντάκτης και ότι κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας της είχαν ανατεθεί σ' αυτήν και προσέφερε καθήκοντα συντάκτη ελεύθερου ρεπορτάζ (εξωτερικού συντάκτη). Επομένως οι προαναφερόμενοι λόγοι πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Περαιτέρω, με τον δεύτερο κατά το δεύτερο μέρος του, λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση (με την οποία έγινε δεκτό ότι οι διάδικοι συμφώνησαν να καθορίζεται ο μηνιαίος μισθός της αναιρεσίβλητης σύμφωνα με τις οικείες Σ.Σ.Ε.

για τους όρους αμοιβής και εργασίας των συντακτών-μελών της Ε.Σ.Η.Ε.Α. που προσλαμβάνονται για πρώτη φορά και αποτελούν μέλη της Ε.Ι.Η.Ε.Α) πλημμέλεια από την παραπάνω διάταξη του άρθρου 559 αρ. 8 του Κ.Πολ.Δ., διότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη το δεύτερο λόγο εφέσεως της αναιρεσείουσας, με τον οποίο ισχυρίζονταν ότι η αναιρεσίβλητη είχε προσληφθεί ως μαθητευόμενη και δεν είχε συμφωνηθεί να αμείβεται με βάση τις προαναφερόμενες Σ.Σ.Ε.

Από την αναιρεσιβαλλόμενη όμως απόφαση προκύπτει ότι το εφετείο ερευνώντας τη βασιμότητα του σχετικού λόγου εφέσεως, που προσέβαλε πράγματι την εκκαλούμενη πρωτόδικη απόφαση για κακή εκτίμηση των αποδείξεων, επανεκτίμησε το σύνολο των προσαχθέντων αποδεικτικών στοιχείων και έκρινε ότι οι διάδικοι συμφώνησαν να αμείβεται η αναιρεσίβλητη σύμφωνα με τις εν λόγω Σ.Σ.Ε.

Επομένως το Εφετείο έλαβε υπόψη και απέρριψε κατ' ουσίαν τον πιο πάνω λόγο εφέσεως και ως εκ τούτου πρέπει ν απορριφθεί ως αβάσιμος ο προαναφερόμενος λόγος της αναιρέσεως.

Επειδή, κατά το άρθρο 559 αρ. 11 του Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και όταν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι για την απόδειξη ή ανταπόδειξη ισχυρισμών που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Για την ίδρυση του λόγου αυτού αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τα πιο πάνω αποδεικτικά μέσα, ενώ μόνο το γεγονός ότι δεν έγινε ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση κάποιου αποδεικτικού μέσου δεν στοιχειοθετεί τον ανωτέρω λόγο αναιρέσεως, εφόσον από το περιεχόμενο της αποφάσεως συνάγεται ότι έχει ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο.

Με τον δεύτερο κατά το πρώτο μέρος του, λόγο της αναιρέσεως, από την παραπάνω διάταξη του άρθρου 559 αρ. 11 του Κ.Πολ.Δ., πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση, διότι δεν έλαβε υπόψη τις από ..... δύο επιστολές της αναιρεσίβλητης προς την αναιρεσείουσα, από τις οποίες προέκυπτε ότι η πρώτη επιθυμούσε να μαθητεύσει ως δημοσιογράφος και δεν είχε συμφωνηθεί να αμείβεται κατά τις οικείες Σ.Σ.Ε.

Από το περιεχόμενο όμως της προσβαλλόμενης αποφάσεως και ιδίως την υπάρχουσα σ' αυτή βεβαίωση ότι λήφθηκαν υπόψη και "όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα τα οποία οι διάδικοι νομίμως προσκομίζουν και επικαλούνται" και τις αιτιολογίες της αποφάσεως για την ουσιαστική βασιμότητα της αξιώσεως της αναιρεσίβλητης, προκύπτει σαφώς ότι τι δικαστήριο έλαβε υπόψη για το σχηματισμό της ουσιαστικής του κρίσης και τις ανωτέρω επιστολές, τις οποίες και συνεκτίμησε με τα υπόλοιπα αποδεικτικά στοιχεία.

Επομένως ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Κατά το άρθρο 562 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., εκτός των αναφερομένων σ' αυτήν εξαιρέσεων, είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας. Εξάλλου η αοριστία της αγωγής ερευνάται μεν αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της ουσίας, δεν αφορά όμως τη δημόσια τάξη και συνεπώς ο σχετικός ισχυρισμός για να θεμελιώσει λόγο αναιρέσεως πρέπει να έχει προταθεί στο εφετείο και να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι προτάθηκε.

Επομένως ο τρίτος κατά το δεύτερο μέρος του λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 14 του Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το εφετείο παρά το νόμο δεν απέρριψε ως αόριστη την αγωγή, παρότι η αναιρεσίβλητη δεν προσδιόριζε με αυτή το χρόνο δοκιμασίας της, χωρίς όμως να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι προτάθηκε στο εφετείο ο σχετικός ισχυρισμός, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 19 του Κ.Πολ.Δ., η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, όταν στις αιτιολογίες της που συνιστούν την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται διόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόστηκε.

Αντιθέτως η απόφαση δεν στερείται από νόμιμη βάση όταν οι ανωτέρω ελλείψεις αφορούν στα νομικά ή πραγματικά επιχειρήματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου ή ανάγονται στην αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρ. 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ) και ειδικότερα στην ανάλυση και αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αρκεί τούτο να εκτίθεται στην απόφαση σαφώς.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τους δεύτερο κατά το τρίτο μέρος του, τέταρτο και πέμπτο κατά το δεύτερο μέρος του λόγους αναιρέσεως, από την ως άνω διάταξη, πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση διότι έχει ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες σε ζήτημα με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και συγκεκριμένα διότι δεν αναφέρεται ο τρόπος και ο χρόνος καταρτίσεως της συμφωνίας για εφαρμογή των Σ.Σ.Ε της Ε.Σ.Η.Ε.Α., την ύπαρξη της οποίας δέχτηκε το Εφετείο, παρότι οι ανωτέρω επιστολές της αναιρεσείουσας οδηγούσαν στο αντίθετο πόρισμα.

Οι λόγοι αυτοί είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, διότι, αφενός μεν, οι επικαλούμενες ελλείψεις αφορούν στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, το οποίο όμως εκτίθεται στην απόφαση σαφώς, αφετέρου δε πλήττεται με τους λόγους αυτούς η αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων από το Εφετείο (άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ), που δέχτηκε ότι οι διάδικοι είχαν συμφωνήσει την εφαρμογή των ανωτέρω Σ.Σ.Ε στην ένδικη σύμβαση.

Ο τρίτος, κατά το δεύτερο μέρος του λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια από την παραπάνω διάταξη, είναι απορριπτέος ως αόριστος, αφού δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο σε τι συνίσταται η προσδιοριζόμενη μόνο με τον αριθμό της εν λόγω διατάξεως πλημμέλεια. Τέλος ο πέμπτος κατά το τρίτο μέρος του λόγος της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.

με τον οποίο αποδίδεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, δηλαδή τους ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπραξιών αφού έκρινε ότι η συμβατική σχέση που συνέδεε τους διαδίκους ήταν σύμβαση αορίστου χρόνου, παρότι δεν αποδείχτηκε, πρέπει να απορριφθεί, διότι ανεξάρτητα από το ότι προβάλλεται αορίστως, αφού δεν αναφέρονται τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε το Εφετείο, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του Εφετείου επί της ουσίας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ.

Απορρίπτει την από 3-11-2005 αίτηση αναιρέσεως της Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΕΚΔΟΣΕΙΣ Ι. ΜΑΣΤΟΡΑ Α.Ε." κατά της υπ' αριθμ. 7087/2005 αποφάσεως του εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης την οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων (700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 2008.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, την 1 Απριλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ