Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to lack of service of the appellate decision on the appellant.

Απόφαση 630 / 2011 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Αναίρεση κατ’ (ερήμην) αποφάσεως Εφετείου, που απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της ερήμην του πρωτόδικης απόφασης ως ανυποστήρικτη. Απαράδεκτη εφόσον δεν γίνεται επίκληση νόμιμου τρόπου τελεσιδικίας. -Αναίρεση κατά (συμπροσβαλλόμενης) ερήμην απόφασης Πρωτοδικείου. Απαράδεκτη διότι κατά ένα μέρος της μεν η πρωτόδικη έχει εξαφανισθεί κατά παραδοχή αντίθετης έφεσης αναιρεσιβλήτων και έπαυσε να ισχύει, κατά το υπόλοιπο δε έχει ενσωματωθεί στην εφετειακή απόφαση μετά την πλασματική ερημοδικία του εκκαλούντος.

Αριθμός 630/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Εμμανουήλ Καλούδη), Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή και Δημήτριο Τίγγα, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 28 Μαρτίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Κ. του Ν., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ζήση Φασούλα, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 2παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Κ. Σ. του Σ. και 2. Α. συζ. Κ. Σ. του γένος Α. Θ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξουσίους δικηγόρους τους Χτήστο Κρανιδιώτη και Ιωάννη Μαντζουράνη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17 Απριλίου 2002 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 171/2003 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 10/2009 του Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 1.10.2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Τίγγας, ανέγνωσε την από 16 Μαρτίου 2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων ζήτησαν την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου τους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 553 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι κατά των αποφάσεων του εφετείου που υπόκεινται σε ανακοπή ερημοδικίας, αναίρεση επιτρέπεται από τότε που δεν συγχωρείται ανακοπή ερημοδικίας λόγω παρελεύσεως της προθεσμίας ασκήσεώς της και αν δεν κοινοποιήθηκε η απόφαση, από τότε που ο διάδικος παραιτήθηκε από το δικαίωμα άσκησης ή από το ένδικο μέσο που ήδη άσκησε, διαφορετικά η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται, κατά το άρθρο 577 παρ.2 του ΚΠολΔ, ως απαράδεκτη και αυτεπαγγέλτως.

Η τελεσιδικία πρέπει να υπάρχει κατά το χρόνο ασκήσεως και όχι συζητήσεως της αναιρέσεως, ενώ η παραίτηση από το δικαίωμα άσκησης ή από το ασκηθέν ένδικο μέσο της ανακοπής ερημοδικίας, όπως συνάγεται από τις διατάξεις των άρθρων 296, 297 και 299 του ΚΠολΔ, μπορεί να γίνει και με το επιδιδόμενο στον αντίδικο του παραιτουμένου δικόγραφο της αναιρέσεως (Ολ.ΑΠ 9/1996) από δικηγόρο με ειδική πληρεξουσιότητα, εκτός αν επακολούθησε έγκριση, έστω και σιωπηρή.

Αν η έφεση απορρίφθηκε κατ'ουσίαν, όπως θεωρείται και η απόρριψη λόγω(πραγματικής ή πλασματικής) ερημοδικίας του εκκαλούντος (Ολ.ΑΠ 16/1990), τα σφάλματα της πρωτόδικης απόφασης, που θεμελιώνουν αναιρετικούς λόγους, προτείνονται ως λόγοι αναιρέσεως κατά της ερήμην του εκκαλούντος αποφάσεως του Εφετείου, η οποία, μετά την απόρριψη της έφεσης, ενσωματώνει την πρωτόδικη απόφαση αντικαθιστώντας τις αιτιολογίες της (Ολ.ΑΠ 16/1990), ενώ αν η έφεση απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, η αναίρεση στρέφεται μόνον κατά της πρωτόδικης απόφασης, εφόσον δεν παρήλθε η προθεσμία αυτής και προσβάλλεται μόνον ως προς την απορριπτική της εφέσεως διάταξη και τέλος, αν η έφεση ευδοκίμησε και εξαφανίσθηκε η πρωτόδικη απόφαση, σε αναίρεση υπόκειται μόνον η απόφαση του εφετείου (Ολ.ΑΠ 40/1996).

Η απόδειξη της τελεσιδικίας γίνεται με την προσκόμιση των αποδεικτικών επιδόσεως ή τη βεβαίωση του δικαστικού επιμελητή στο επιδοθέν δικόγραφο ή την παραίτηση από το δικαίωμα άσκησης ή το ασκηθέν ένδικο μέσο, μπορεί δε η τελεσιδικία και να συνομολογείται.

Στην προκείμενη περίπτωση η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως στρέφεται κατά της 10/2009 αποφάσεως του Εφετείου Δωδεκανήσου, η οποία απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της πρωτόδικης απόφασης ως ανυποστήρικτη και δίκασε ερήμην του αναιρεσείοντος-εφεσιβλήτου την αντίθετη έφεση των αναιρεσιβλήτων. Όμως ο αναιρεσείων δεν προσκομίζει με επίκληση αποδεικτικά επιδόσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως ούτε προβάλλει με το αναιρετήριο ότι παραιτείται από το δικαίωμα ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας κατά της αποφάσεως αυτή ή άλλον νόμιμο τρόπο τελεσιδικίας της, ώστε να θεμελιώνεται δικαίωμά του για προσβολή της με το ένδικο μέσο της αναιρέσεως.

Επομένως, κατά το μέρος που στρέφεται η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως κατά της 10/2009 αποφάσεως του Εφετείου Δωδεκανήσου, που έχει εκδοθεί ερήμην του εκκαλούντος, χωρίς να επικαλείται νόμιμο τρόπο τελεσιδικίας της, είναι απαράδεκτη. Επίσης απαράδεκτη είναι η αίτηση αναιρέσεως και κατά το μέρος που στρέφεται κατά της συμπροσβαλλόμενης 171/2003 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, η οποία, ως προς μεν το κεφάλαιο των 146.735 ευρώ, που αφορά διαφυγόντα κέρδη λόγω ελλείψεως της συμφωνημένης ιδιότητας του πωληθέντος από τον αναιρεσείοντα προς τους αναιρεσιβλήτους ετοίμου σκυροδέματος, εξαφανίσθηκε κατόπιν παραδοχής σχετικού λόγου έφεσης των αναιρεσιβλήτων από το Εφετείο και έπαυσε να ισχύει, ως προς δε το υπόλοιπο μέρος της έχει ενσωματωθεί στην εφετειακή απόφαση μετά την πλασματική ερημοδικία του εκκαλούντος (αναιρεσείοντος).

Κατ'ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της, ως απαράδεκτη, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως. Ο αναιρεσείων πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 183 και 176 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-10-2009 αίτηση του Ι.Κούρου για αναίρεση της 10/2009 αποφάσεως του Εφετείου Δωδεκανήσου και της συμπροσβαλλόμενης 171/2003 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων από δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 13 Απριλίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 2 Μαΐου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ