Supreme Court dismisses appeal on loan repayment, ruling lawsuit filing constitutes valid notice of demand.

Απόφαση 629 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Δάνειο. Καταγγελία με την επίδοση αγωγής επιδόσεως. Η απόδοση του δανείου ως λόγος αποσβέσεως της σχετικής ενοχής. Αναίρεση. Απορρίπτει λόγους αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 1, 8 και 19 του Κ.Πολ.Δ. [Επικυρώνει την Εφ.Πειρ. 764/2009]

Αριθμός 629/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Nοεμβρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Σ. Σ. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Άρη Τσαβδαρίδη.

Του αναιρεσιβλήτου: Ν. Σ. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αντώνιο Χλωρό.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-9-1998 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3298/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 764/2009 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 15-4-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. O εισηγητής Αρεοπαγίτης Αργύριος Σταυράκης ανέγνωσε την από 4-11-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από την ένδικη αγωγή του αναιρεσιβλήτου, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ο ενάγων - αναιρεσίβλητος εξέθετε σ' αυτήν ότι ο αναιρεσείων - εναγόμενος, αδελφός του, ζήτησε από αυτόν και ο τελευταίος (αναιρεσίβλητος) του κατέβαλε ως δάνειο το ποσό των 10.000.000 δραχμών την 16-4-1996 και το ποσό των 5.500.000 δραχμών την 20-1-1997, αποδοτέα την 20-7-1997, ισχυριζόμενος δε περαιτέρω ότι ο αναιρεσείων δεν "επέστρεψε" σ' αυτόν τα ποσά των δανείων κατά τη λήξη τους ζήτησε με την αγωγή να υποχρεωθεί ο τελευταίος να του καταβάλει τα εν λόγω ποσά και συνολικά το ποσό των 15.500.000 δραχμών, με τον νόμιμο τόκο από την ημέρα που ο αναιρεσείων "εισέπραξε" τα ανωτέρω ποσά, άλλως από την επίδοση της αγωγής.

Παρότι αναφέρεται στην αγωγή (και) ότι ο εναγόμενος με την παροχή σ' αυτόν των ως άνω δανείων έγινε αδικαιολογήτως πλουσιότερος από την περιουσία του ενάγοντος, είναι προφανές, ενόψει των προαναφερθέντων, ότι η ένδικη αγωγή ως ιστορική της βάση έχει την κατά τα άρθρα 806 επ. του ΑΚ σύμβαση δανείου, την οποία σαφώς επικαλείται ο αναιρεσίβλητος-ενάγων και στην οποία στηρίζει το δικαίωμά του.

Επομένως το Εφετείο, που, επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση, δέχθηκε ως καταρτισθείσα τη σύμβαση, των ως άνω δανείων (και τη στηριζόμενη σ' αυτήν αγωγή του αναιρεσιβλήτου), δεν υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 8 του ΚΠολΔ, της παρά τον νόμο δηλαδή λήψεως υπόψη ουσιωδών πραγμάτων που δεν προτάθηκαν, και τα αντίθετα που ο αναιρεσείων υποστηρίζει με τους πρώτον και δεύτερο λόγους του αναιρετηρίου είναι αβάσιμα και απορριπτέα.

Περαιτέρω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο μετά από συνεκτίμηση και αξιολόγηση των αναφερομένων αποδεικτικών μέσων απέρριψε την ένσταση εξοφλήσεως των ένδικων δανείων που είχε προβάλει ο αναιρεσείων, δεχόμενο ότι ο τελευταίος δεν είχε αποδώσει στον αναιρεσίβλητο τα προαναφερθέντα ποσά που είχε λάβει ως δάνειο από αυτόν.

Η απόδειξη του πραγματικού γεγονότος της απόδοσης των ληφθέντων λόγω δανείου χρημάτων (εξόφληση) αποτελεί προϋπόθεση της έννομης συνέπειας του πραγματικού του άρθρου 416 του ΑΚ, που ορίζει ότι η ενοχή αποβέννυται με καταβολή, χωρίς την οποία (απόδειξη) και δεν επέρχεται η έννομη αυτή συνέπεια (απόσβεση της ενοχής).

Επομένως η κατά τα ανωτέρω παραδοχή του Εφετείου ότι δεν αποδείχθηκε η απόδοση, με καταβολή, των ένδικων δανείων στηρίζει πλήρως το διατακτικό της αναιρεσιβαλλομένης για την απόρριψη της ένστασης εξοφλήσεως του εναγομένου- αναιρεσείοντος και η απόφαση διαλαμβάνει σχετικώς πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, ο δε τρίτος, από το άρθρο 559 αρ. 19 (όχι και 1) του ΚΠολΔ, λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, αλλά και ο τέταρτος, από το άρθρο 559 αρ. 1 του ΚΠολΔ, λόγος, με τον οποίο υποστηρίζεται ότι το Εφετείο με το να μη δεχθεί την ένσταση εξοφλήσεως του αναιρεσείοντος παραβίασε του ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 416 του ΑΚ που ήταν εφαρμοστέα, είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι.

Με τους πέμπτον και έκτο, από το άρθρο 559 αρ. 19 και 1 ΚΠολΔ, λόγους του αναιρετηρίου προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο με το να δεχθεί ότι το ένδικο (συνολικό) δάνειο ήταν ληξιπρόθεσμο χωρίς να αναφέρει την ορισθείσα, μετά την αναφερόμενη στην απόφαση μικρή παράταση του χρόνου της εξόφλησής του, νέα ημερομηνία λήξεως και αποδόσεώς του και χωρίς να δέχεται την ύπαρξη καταγγελίας του δανείου εκ μέρους του αναιρεσιβλήτου, αφ' ενός μεν δεν περιέλαβε (το Εφετείο) καθόλου αιτιολογίες ως προς την υπερημερία του αναιρεσείοντος περί την απόδοση του δανείου (άρθρ. 340 του ΑΚ), το οποίο δέχθηκε ως ληξιπρόθεσμο, αφ' ετέρου δε παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 807 του ΑΚ που ορίζει ότι για την απόδοση του δανείου αορίστου χρόνου απαιτείται καταγγελία (εδ.

α'). Και οι λόγοι αυτοί του αναιρετηρίου είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι, αφού η επίδοση της αγωγής για απόδοση του δανείου αποτελεί καταγγελία του δανείου, η οποία (καταγγελία) δεν υπόκειται σε τύπο, από την επίδοση δε αυτή, ως καταγγελία, το δάνειο γίνεται ληξιπρόθεσμο και απαιτητό, όπως ρητώς δέχθηκε και εν προκειμένω το Εφετείο.

Τέλος, ενόψει της τελευταίας αυτής παραδοχής του Εφετείου, ότι δηλαδή ο αναιρεσείων κατέστη υπερήμερος ως προς την απόδοση του δανείου από τον χρόνο επιδόσεως της ένδικης αγωγής, είναι απορριπτέοι προεχόντως ως αλυσιτελείς οι έβδομος και όγδοος, από το άρθρο 559 αρ. 8 του ΚΠολΔ, λόγοι του αναιρετηρίου, με τους οποίους προσάπτεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δέχθηκε ότι ο αναιρεσείων παρέδωσε στον αναιρεσίβλητο χάριν καταβολής την αναφερόμενη ισόποση μεταχρονοληγημένη τραπεζική επιταγή με φερόμενη ημερομηνία εκδόσεως την 20-7-1997, η οποία και συμφωνήθηκε ως χρόνος αποδόσεως του (συνολικού) δανείου, χωρίς ο αναιρεσίβλητος - ενάγων να έχει προβάλει τέτοιους ισχυρισμούς περί δόσεως της επιταγής χάριν καταβολής και χρόνου αποδόσεως του δανείου.

Και τούτο, ότι δηλαδή οι τελευταίοι ως άνω λόγοι είναι αλυσιτελείς, διότι το Εφετείο στήριξε το διατακτικό του στην κατά τα ανωτέρω παραδοχή του περί λήξεως του δανείου από (με) την επίδοση της αγωγής (καταγγελία), που είναι μεταγενέστερη του προαναφερθέντος χρόνου της επιταγής, όχι δε στις ρηθείσες παραδοχές που επικαλείται ο αναιρεσείων με τους έβδομο και όγδοο λόγους του αναιρετηρίου.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει ν' απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στην αναφερόμενη στο διατακτικό δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, κατά το νόμιμο αίτημα του τελευταίου (άρθρ. 175, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-5-2010 αίτηση του Σ. Σ. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 764/2009 απόφασης του Εφετείου Πειραιώς. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Μαρτίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Απριλίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ