Supreme Court dismisses appeal on partnership liquidation terms, ruling no ambiguity existed in the contract clause.

Απόφαση 628 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 628/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 12 Δεκεμβρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ν. Μ. του Α., κατοίκου ...,ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Κριτσιμά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Κ. Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ταρσίτσα Κυπαρισσίδου Καλλιμπάκα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 13-8-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 26304/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 2465/2009 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 28-2-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Χρυσόστομος Ευαγγέλου, ανέγνωσε την από 1-12-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρ. 559 αριθ. 1 του Κ.Πολ.Δ αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών 173 και 200 του ΑΚ. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.ΑΠ 7/2006, Ολ.

ΑΠ 4/2005 ). Οι γενικοί ερμηνευτικοί κανόνες των άρθρων 173 και 200 του Α.Κ. εφαρμόζονται σε κάθε περίπτωση που το δικαστήριο της ουσίας κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του, διαπιστώνει ότι υφίσταται κενό στη σύμβαση ή ότι γεννιέται αμφιβολία για την έννοια των δηλώσεων βουλήσεως. Παραβιάζονται δε οι κανόνες αυτοί όταν το Δικαστήριο, παρά τη διαπίστωση έστω και έμμεσα, κενού ή αμφιβολίας σχετικά με την έννοια της δηλώσεως βουλήσεως, παραλείπει να προσφύγει σ` αυτούς, για τη διαπίστωση της αληθινής έννοιας των δηλώσεων ή να παραθέσει στην απόφασή του τα πραγματικά στοιχεία από τα οποία προκύπτει η εφαρμογή τους ή προβαίνει σε κακή εφαρμογή τους, με την έννοια ότι το ερμηνευτικό πόρισμα στο οποίο, μετά από ερμηνεία της δικαιοπραξίας κατέληξε (το δικαστήριο), δεν είναι σύμφωνο με την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη (Ολ.ΑΠ 26/2004).

Για να είναι ορισμένος ο παραπάνω λόγος αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο, ότι το δικαστήριο της ουσίας, ενώ διαπίστωσε αμέσως ή εμμέσως ύπαρξη κενού ή ασάφειας, δεν προσέφυγε στους άνω ερμηνευτικούς κανόνες (Α.Π. 1388/2010, Α.Π. 60/2010). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο από το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ λόγο του αναιρετηρίου προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παρέλειψε να εφαρμόσει τους κανόνες των άρθρων 173 και 200 του Α.Κ.

και να αναζητήσει το νόημα που έπρεπε να δοθεί στη δήλωση βουλήσεως των διαδίκων κατά τη σύσταση των αφανών εταιριών και ειδικότερα στην κρίσιμη έννοια της φράσης "Στην περίπτωση κατά την οποία οι εταίροι αποφασίσουν να κλείσουν τα καταστήματα ή το κατάστημά τους, θα γίνει εκκαθάριση κατά την οποία, αφού αφαιρεθούν όλες οι υποχρεώσεις θα μοιρασθεί το υπόλοιπο ανάλογα με τη μερίδα συμμετοχής ενός εκάστου εταίρου", περιοριζόμενο στην γραμματική διατύπωση του ως άνω όρου της σύμβασης.

Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι ο αναιρεσείων δεν επικαλείται ότι το Εφετείο διαπίστωσε έστω και έμμεσα κενό ή αμφιβολία στη δήλωση των μερών και παρά ταύτα παρέλειψε να προσφύγει στους ως άνω ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπραξιών. Αλλά και αν γίνει δεκτό ότι ενυπάρχει τέτοια επίκληση στο αναιρετήριο, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι από τις παραδοχές του Εφετείου ότι " από τη φραστική διατύπωση του ως άνω όρου σαφώς συνάγεται ότι προβλέφθηκε μεταξύ των διαδίκων η προσφυγή στο στάδιο της εκκαθαρίσεως μετά την λύση των εταιριών μόνο στην περίπτωση που ένα ή όλα τα καταστήματα κλείσουν, προϋπόθεση όμως που δεν συντρέχει στην προκειμένη υπόθεση, διότι ως αποδείχθηκε μετά τη λύση των ως άνω εταιριών και τα δύο καταστήματα λειτουργούν στο όνομα του εναγομένου και δεν έκλεισαν" προκύπτει ότι το Εφετείο δεν διαπίστωσε ούτε άμεσα ούτε έμμεσα κενό ή αμφιβολία στη δήλωση των διαδίκων και ειδικότερα στον όρο " κλείσιμο καταστήματος ή καταστημάτων".

Αντίθετα δέχθηκε ότι η δήλωση είναι σαφής και κατ' αυτήν το στάδιο της εκκαθάρισης συμφωνήθηκε να ακολουθήσει τη λύση των αφανών εταιριών μόνο αν ένα ή και όλα τα καταστήματα παύσουν να λειτουργούν, πράγμα, που όπως δέχθηκε ανέλεγκτα, δεν συνέβη, αφού ο εναγόμενος συνέχισε και μετά τη λύση των εταιριών με καταγγελία, να λειτουργεί τα καταστήματα.

Με τον δεύτερο, από το άρθρο 559 αριθ. 11 γ' ΚΠολΔ, λόγο του αναιρετηρίου προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψη τα έγγραφα που ο εναγόμενος επικαλέστηκε με τις προτάσεις του και προσκόμισε για την απόδειξη του ισχυρισμού του ότι συμφωνήθηκε η θέση των αφανών εταιριών σε εκκαθάριση αμέσως μετά τη λύση τους. Ειδικότερα, προβάλλεται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την με αριθ. κατάθεσης 2964/2004 αγωγή του αναιρεσιβλήτου για αποζημίωση από αδικοπραξία και την επ' αυτής εκδοθείσα υπ' αριθ. 26.730/2004 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, στα οποία έγγραφα γίνεται λόγος ότι ο αναιρεσίβλητος ζητούσε από τον αναιρεσείοντα να απέχει από κάθε δραστηριότητα μετά την καταγγελία των εταιριών και μέχρι να διορισθούν εκκαθαριστές από το αρμόδιο δικαστήριο. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των από 27-2-2009 προτάσεων που κατέθεσε ο αναιρεσείων ενώπιον του Εφετείου, δεν γίνεται σ' αυτές επίκληση των εγγράφων που φέρονται αγνοηθέντα. Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-2-2010 αίτηση του Ν. Μ. του Α., κατοίκου ..., για αναίρεση της υπ' αριθ. 2465/2009 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Φεβρουαρίου 2012. Και,

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Απριλίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ