Supreme Court dismisses appeal against court ruling denying pension subsidy to former bus company president.

Απόφαση 625 / 2021 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 625/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρία Νικολακέα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Όλγα Σχετάκη - Μπονάτου, Θεόδωρο Μαντούβαλο, Καλλιόπη Πανά και Ελένη Κατσούλη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 29 Σεπτεμβρίου 2020, με την παρουσία και της Γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Ν. του Γ., κατοίκου …, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Φίλιππο Κώτσιο, που κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΥΠΕΡΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ Ν. ΦΛΩΡΙΝΑΣ - ΑΝΩΝΥΜΗ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΗ, ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ", που εδρεύει στη Φλώρινα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Ραρρή, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18/9/2012 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Φλώρινας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 29/2013 του ίδιου Δικαστηρίου και 19/2017 του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 27/3/2019 αίτησή του και τους από 24/3/2020 προσθέτους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη της αντιδίκου της στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και τους από 24-3-2020 πρόσθετους λόγους αναίρεσης, οι οποίοι ασκήθηκαν παραδεκτά, εντός της οριζόμενης στη διάταξη του άρθρου 569 παρ. 2 ΚΠολΔ προθεσμίας, με ιδιαίτερο δικόγραφο που επιδόθηκε στην αναιρεσίβλητη στις 27-3-2020, ήτοι τριάντα τουλάχιστον πλήρεις ημέρες πριν την ορισθείσα στις 28-4-2020 αρχική ημερομηνία συζήτησης της αναίρεσης, προσβάλλεται η 19/2017 απόφαση του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Η τελευταία εκδόθηκε, αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία. Με αυτήν έγινε τυπικά δεκτή και απορρίφθηκε κατ' ουσία η από 6-2-2014 έφεση που είχε ασκήσει ο αναιρεσείων κατά της 29/2013 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Φλώρινας, που είχε απορρίψει ως μη νόμιμη την από 18-9-2012 αγωγή αυτού και κατά τις δύο βάσεις της (κύρια και επικουρική). Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθ. 495 και 564 παρ. 3 ΚΠολΔ). Επομένως, η αίτηση και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής πρέπει να συνεκδικαστούν λόγω της μεταξύ τους συνάφειας.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την εν λόγω διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, προκύπτει, ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτήν λόγος αναίρεσης ιδρύεται, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας) ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία). Ο λόγος αυτός αναίρεσης προϋποθέτει ουσιαστική έρευνα της υπόθεσης και, συνεπώς, δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε την αγωγή, την ανακοπή ή την ένσταση ως αόριστη ή μη νόμιμη ή για κάποιο τυπικό λόγο, αφού στις περιπτώσεις αυτές το δικαστήριο δεν εκτιμά πραγματικά περιστατικά, ώστε να είναι δυνατό να υπάρξουν ελλείψεις στην περιγραφή τους (ολΑΠ 3/1997, ΑΠ 99/2020, ΑΠ 701/2011).

Συνεπώς, ο πρώτος πρόσθετος λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση γενικώς έλλειψη και ανεπάρκεια αιτιολογιών ως προς την απόρριψη ως μη νόμιμης της κύριας βάσης της αγωγής είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού, όπως προαναφέρθηκε, απορρίφθηκε από το Εφετείο ως μη νόμιμη η αγωγή (και κατά τις δύο βάσεις της) και αυτό δεν έκρινε επί της ουσίας.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 3 παρ. 1 του Ν. 2963/2001 "Οργάνωση και λειτουργία των δημόσιων επιβατικών μεταφορών με λεωφορεία, τεχνικός έλεγχος οχημάτων και ασφάλεια χερσαίων μεταφορών και άλλες διατάξεις" (ΦΕΚ Α' 268/23-11-2001), "Κάθε υφιστάμενο κατά την έναρξη της ισχύος του παρόντος νόμου ΚΤΕΛ δύναται να μετατραπεί σε ανώνυμη εταιρία, με την επιφύλαξη της παραγράφου 4 του άρθρου 5.

Για την ως άνω μετατροπή απαιτείται απόφαση της γενικής συνέλευσης των μετόχων του, η οποία πρέπει να ληφθεί το αργότερο μέχρι τις 30-9-2002, με πλειοψηφία τουλάχιστον των δύο τρίτων (2/3) του συνολικού αριθμού των μετόχων του ΚΤΕΛ. Οι διαδικασίες μετατροπής πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί μέχρι τις 31-12-2003". Περαιτέρω, με το άρθρο 28 παρ. 3 του ως άνω νόμου, όπως ίσχυε πριν από την αντικατάστασή του με το άρθρο 25 παρ. 3 του Ν. 3710/2008, ορίσθηκε ότι "Οι μετά την 31η Δεκεμβρίου 1977 διατελέσαντες Πρόεδροι του Διοικητικού Συμβουλίου, κάθε αστικού ή υπεραστικού ΚΤΕΛ, καθώς και οι εφεξής διατελούντες, επί δύο τουλάχιστον τριετίες, λαμβάνουν μηνιαία χορηγία μετά τη συμπλήρωση του 60ου έτους της ηλικίας τους, η οποία θα βαρύνει τα γενικά έξοδα του ΚΤΕΛ, εφόσον παραμένουν μέτοχοι αυτού.

Το ύψος της χορηγίας καθορίζεται με απόφαση της Γ.Σ. του ΚΤΕΛ". Εξάλλου, με το άρθρο 23 του ως άνω νόμου ορίσθηκε ότι "Μέχρι τη μετατροπή των ΚΤΕΛ σε ανώνυμες εταιρείες και την οργάνωση και λειτουργία αυτών σύμφωνα με τις διατάξεις του κ.ν. 2190/1920 και τις ειδικές ρυθμίσεις του νόμου αυτού, θέματα σχετικά με τη σύσταση, οργάνωση και λειτουργία των Γενικών Συνελεύσεων και των Διοικητικών Συμβουλίων των ΚΤΕΛ διέπονται από τις διατάξεις των άρθρων 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31 και 32 του νόμου αυτού (παρ. 1).

Οι διατάξεις των άρθρων 24 έως και 32 του νόμου αυτού εφαρμόζονται στα ΚΤΕΛ που δεν υποχρεούνται να μετατραπούν σε ΑΕ (παρ. 2)", ενώ με τη μεταβατική διάταξη του άρθρου 32 παρ. 2 του ιδίου ως άνω νόμου ορίσθηκε ότι "Οι διατάξεις των άρθρων 1 έως και 22 του παρόντος νόμου που αναφέρονται στους συγκοινωνιακούς φορείς ΚΤΕΛ, μετά τη μετατροπή των ΚΤΕΛ σε ανώνυμες εταιρείες σύμφωνα με τις ρυθμίσεις του άρθρου 3, εξακολουθούν να ισχύουν και να εφαρμόζονται και στις ανώνυμες εταιρείες.".

Από το συνδυασμό των ως άνω διατάξεων του Ν. 2963/2001 συνάγεται ότι ο νομοθέτης θέλησε ενόψει της προβλεπόμενης στο άρθρο 3 του νόμου αυτού μετατροπής των ΚΤΕΛ σε ανώνυμες εταιρίες, οι οποίες μετά την εν λόγω μετατροπή τους διέπονται ως προς την οργάνωση και τη λειτουργία τους και ειδικότερα ως προς τη σύσταση, οργάνωση και λειτουργία των Γενικών Συνελεύσεων και των Διοικητικών Συμβουλίων τους από τις ειδικές για τις ανώνυμες εταιρείες διατάξεις του κ.ν. 2190/1920, ειδικά για τα εν λόγω οργανωτικά ζητήματα, να διασφαλισθεί ότι αφενός τα ΚΤΕΛ που επρόκειτο να μετατραπούν σε ανώνυμες εταιρείες θα εξακολουθούσαν έως τη μετατροπή τους να εφαρμόζουν τις σχετικές διατάξεις των άρθρων 24 έως 32 του νόμου αυτού και αφετέρου ότι οι εν λόγω διατάξεις θα εφαρμόζονται παγίως από τα ΚΤΕΛ που δεν υποχρεώθηκαν να μετατραπούν σε ανώνυμες εταιρείες και ως προς τα οποία δεν ήταν δυνατή η εφαρμογή των διατάξεων του κ.ν. 2190/1920.

Οι ως άνω διατάξεις δεν έχουν, επομένως, την έννοια ότι αποκλείεται η εφαρμογή επί των ΚΤΕΛ που μετατράπηκαν σε ανώνυμες εταιρείες διατάξεων που περιλαμβάνονται τυχόν στα άρθρα 24 έως και 32 του Ν. 2963/2001 και αφορούν όχι οργανωτικά ζητήματα των ΚΤΕΛ.

Συνεπώς, εξακολουθεί να εφαρμόζεται και επί των ως άνω ΚΤΕΛ που μετατράπηκαν σε ανώνυμες εταιρείες (και ας μην περιλαμβάνεται στα άρθρα 1 έως και 22 του Ν. 2963/2001, τα οποία κατά τη ρητή διατύπωση της παρ. 2 του άρθρου 32 του νόμου αυτού εφαρμόζονται και στα ΚΤΕΛ αυτά, αλλά στα άρθρα 24 έως και 32) το άρθρο 28 του ίδιου νόμου, το οποίο στην παρ. 3 αυτού προβλέπει την καταβολή μηνιαίας χορηγίας στους Προέδρους του Διοικητικού Συμβουλίου κάθε αστικού ή υπεραστικού ΚΤΕΛ, μετά τη συμπλήρωση του 60ου έτους της ηλικίας τους, εφόσον παραμένουν μέτοχοι αυτού. Η ερμηνεία αυτή ενισχύεται και από το ότι μετά την αντικατάσταση του άρθρου 28 του Ν. 2963/2001 με το άρθρο 25 παρ. 3 του Ν. 3710/2008 (ΦΕΚ Α' 216/23-10-2008), ορίσθηκε ότι "Οι μετά την 31-12-1984 διατελέσαντες Πρόεδροι του Διοικητικού Συμβουλίου κάθε αστικού ή υπεραστικού ΚΤΕΛ, καθώς και οι εφεξής διατελούντες, επί τρείς (3) τουλάχιστον τριετίες, λαμβάνουν μηνιαία χορηγία, μετά τη συμπλήρωση του 60ου έτους της ηλικίας τους, η οποία θα βαρύνει τον ειδικό λογαριασμό του ΚΤΕΛ 1% της περίπτωσης γ' της παραγράφου 1 του άρθρου 13 του ν. 2963/2001, εφόσον παραμένουν μέτοχοι αυτού (παρ. 3)" και ότι "Οι διατάξεις των παραγράφων 1,2 και 3 του παρόντος άρθρου ισχύουν και για τους Προέδρους των ΚΤΕΛ ΑΕ".

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο, έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου ... Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου, δηλαδή όταν στο δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σ' αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε ως κακή εφαρμογή, ήτοι εσφαλμένη υπαγωγή σ'αυτόν των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού (ολ ΑΠ 3/2020, ολΑΠ 1/2016).

Με τον παραπάνω λόγο αναίρεσης ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας κατά την εκτίμηση της νομικής βασιμότητας της αγωγής και των ισχυρισμών (ενστάσεων) των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα του ανωτέρω δικαστηρίου κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κτλ ορθώς απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσία (ολΑΠ 28/1998).

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν εμφανή την παραβίαση.

Τούτο συμβαίνει όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται (ολΑΠ 7/2006).

Περαιτέρω στο άρθρο 578 ΚΠολΔ ορίζεται ότι αν το αιτιολογικό της αποφάσεως που προσβάλλεται, κρίνεται εσφαλμένο, αλλά το διατακτικό της ορθό, ο 'Αρειος Πάγος απορρίπτει την αναίρεση, εκτός αν υπάρχει έννομο συμφέρον να αποτραπεί το δεδικασμένο, οπότε αναιρείται η απόφαση μόνο ως προς την εσφαλμένη αιτιολογία της.

Κατά την έννοια του άρθρου 578 ΚΠολΔ, αν ο 'Αρειος Πάγος διαπιστώσει ότι το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως είναι ορθό, απορρίπτει την αναίρεση, χωρίς να αντικαταστήσει την αιτιολογία, δηλαδή την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού (τις ουσιαστικές παραδοχές), εκτός αν υπάρχει έννομο συμφέρον του αναιρεσείοντος, οπότε η απόφαση αναιρείται, μόνο, ως προς την αιτιολογία της (ΑΠ 18/2020).

Στην προκείμενη περίπτωση, στην από 18-9-2012 αγωγή ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Φλώρινας, κατά παραδεκτή επισκόπηση του δικογράφου της (άρθ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων εξέθετε, ότι με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης, που λήφθηκε κατά μήνα Οκτώβριο του έτους 2008, καθορίσθηκε και χορηγήθηκε σ' αυτόν η προβλεπόμενη από το άρθρο 28 του Ν. 2963/2001, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 25 παρ. 3 του Ν. 3710/2008, μηνιαία χορηγία ύψους 1272 ΕΥΡΩ, καθόσον πληρούσε τις από το ως άνω άρθρο του Ν. 2963/2001 προϋποθέσεις και συγκεκριμένα είχε διατελέσει Πρόεδρος του ΔΣ του ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΥΠΕΡΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ Ν.

ΦΛΩΡΙΝΑΣ", του οποίου η εναγομένη, μετά τη μετατροπή του σε ανώνυμη εταιρεία κατά τις διατάξεις του άρθρου 3 του Ν. 2963/2001, είναι καθολική διάδοχος, επί τρείς τριετίες, ήτοι από 1-5-1984 έως 30-4-1987, από 1-5-1987 έως 31-3-1990 και από 1-4-1990 έως 30-4-1993, είναι μέτοχος αυτού και ιδιοκτήτης του με αριθμό κυκλοφορίας … υπεραστικού λεωφορείου, και είχε συμπληρώσει το 60ο έτος της ηλικίας του.

Και ότι κατά μήνα Απρίλιο του έτους 2012 η εναγομένη, δια των αρμοδίων οργάνων της, διέκοψε την καταβολή σ' αυτόν της ως άνω μηνιαίας χορηγίας με την αιτιολογία ότι αυτός δεν ενέπιπτε στις διατάξεις του άρθρου 28 του ως άνω νόμου, μετά την αντικατάστασή του με την παρ.3 του άρθρου 25 του Ν. 3710/2008. Ζήτησε δε να αναγνωρισθεί η ακυρότητα της ως άνω απόφασης της εναγομένης ως παράνομης άλλως ως καταχρηστικής και να αναγνωρισθεί η υποχρέωση της εναγομένης να του καταβάλλει την ως άνω μηνιαία χορηγία από την ημερομηνία διακοπής της.

Επί της αγωγής εκδόθηκε, κατά την τακτική διαδικασία, η 29/2013 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Φλώρινας, με την οποία απορρίφθηκε αυτή ως μη νόμιμη και κατά τις δύο βάσεις της. Το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο (Τριμελές Εφετείο Δυτικής Μακεδονίας), έκρινε όπως και το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, ότι η αγωγή ήταν μη νόμιμη κατά την κύρια βάση της, με το ειδικότερο σκεπτικό ότι μετά την μετατροπή του Υπεραστικού ΚΤΕΛ σε ανώνυμη εταιρεία, κατ' εφαρμογή του άρθρου 3 του Ν. 2963/2001, η λειτουργία που διέπεται αποκλειστικά από τις διατάξεις του Ν. 2190/1920 "περί Ανωνύμων Εταιρειών" και ότι οι διατάξεις των άρθρων 24 έως 32 του ιδίου νόμου, μεταξύ των οποίων και εκείνη του άρθρου 28 παρ. 3 έχουν εφαρμογή μόνο μέχρι τη μετατροπή των ΚΤΕΛ σε ανώνυμες εταιρείες και, συνεπώς, "η αξίωση του ενάγοντος για αναγνώριση ως άκυρης της διακοπής της χορηγίας του άρθρου 28 του Ν. 2963/2001 (όπως αντικ.

με το άρθρο 25 παρ. 3 του Ν. 3710/2008) και της υποχρέωσης συνέχισης της καταβολής αυτής παρίσταται ως μη νόμιμη, λόγω της κατάργησής της όσον αφορά τα ΚΤΕΛ που μετατράπηκαν σε ανώνυμες εταιρείες". Στη συνέχεια απέρριψε ως αβάσιμο το λόγο της από 6-2-2014 εφέσεως του ενάγοντος - εκκαλούντος και ήδη αναιρεσείοντος, με τον οποίο παραπονείτο κατά της αποφάσεως του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και την έφεση ως κατ' ουσίαν αβάσιμη.

Με την κρίση του αυτή το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, που, με επικύρωση της ομοίως αποφανθείσας απόφασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, αποφάνθηκε ότι η αγωγή ήταν νομικά αβάσιμη κατά την κύρια βάση της, αν και με εσφαλμένη αιτιολογία, ορθώς κατ' αποτέλεσμα έκρινε, εφόσον, κατά τα ήδη προεκτεθέντα, η διάταξη του άρθρου 28 του Ν. 2963/2001, όπως αντικ.

με την παρ. 3 του άρθρου 25 του Ν. 3710/2008, προσδιορίζει ως απαιτούμενο χρόνο για τη θεμελίωση του δικαιώματος απόληψης της ως άνω μηνιαίας χορηγίας στους Προέδρους του Διοικητικού Συμβουλίου κάθε αστικού ή υπεραστικού ΚΤΕΛ τις τρείς τριετίες, έναντι των μέχρι την τροποποίηση του άνω άρθρου δύο και μεταφέρει το χρόνο έναρξης της θεμελίωσης του ως άνω δικαιώματος από την 1-1-1978 την 1-1-1985, στην προκείμενη δε περίπτωση, σύμφωνα με τα ιστορούμενα στο δικόγραφο της αγωγής, ο αναιρεσείων δεν διετέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του υπεραστικού ΚΤΕΛ Φλώρινας επί τρείς τριετίες αρχόμενες την 1-1-1985, καθώς η πρώτη από αυτές άρχισε την 1-5-1984 και ως εκ τούτου αυτός δεν διαθέτει συνολικό χρόνο εννέα ετών (ή τριών τριετιών) μετά την 31-12-1984, και, κατά συνέπεια, η απόφαση των αρμοδίων οργάνων της εναγομένης περί διακοπής της καταβολής της ως άνω μηνιαίας χορηγίας στον αναιρεσείοντα είναι σύννομη.

Επομένως, ο από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ αναιρετικός λόγος και ο δεύτερος πρόσθετος αναιρετικός λόγος είναι αβάσιμοι και πρέπει να απορριφθούν κατά το άρθρο 578 ΚΠολΔ. Τέλος, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως, πρέπει η αίτηση να απορριφθεί, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που κατέβαλε ο αναιρεσείων, στο Δημόσιο Ταμείο (άρθ. 495 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να συμψηφισθούν τα μεταξύ των διαδίκων δικαστικά έξοδα διότι η ερμηνεία των κανόνων δικαίου που εφαρμόσθηκαν ήταν ιδιαίτερα δυσχερής (άρθ. 179 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27-3-2019 αίτηση για αναίρεση της 19/2017 αποφάσεως του Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας και τους πρόσθετους λόγους αυτής.

Διατάσσει την εισαγωγή του καταβληθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Και

Συμψηφίζει τα μεταξύ των διαδίκων δικαστικά έξοδα, στο σύνολό τους.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 24 Νοεμβρίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 18 Μαΐου 2021.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ