Supreme Court dismisses appeal due to procedural defects and failure to substantiate legal arguments.

Απόφαση 624 / 2020 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 624/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Παρασκευή Καλαϊτζή-Εισηγήτρια, Αναστασία Περιστεράκη, Λάμπρο Καρέλο, Ανθή Γκάμαρη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 5η Φεβρουαρίου 2020 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Λ. το γένος Ε. Φ., κατοίκου ..., 2.Α. το γένος Κ. Μ., κατοίκου ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν.

Των αναιρεσίβλητων: 1.Α. Μ. Σ., 2 Ι. Μ. Σ., 3Ε. Μ. Σ., 4Ε. (H.) συζύγου Ε. Τ.(E. J.) το γένος Μ. Σ., κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Λάζαρο Κίκα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-6-2007 αγωγή των ήδη αναρεσιβλήτων, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Νάξου.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 66/2008 μη οριστική, 6/2012 οριστική ίδιου Δικαστηρίου, 23/2015 του Μονομελούς Εφετείου Αιγαίου.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την απ...-7-2017 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί το αντίδικο μέρος στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατ' άρθρ. 576 παρ.2 ΚΠολΔ, αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί, αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για τη συζήτηση δεν επιδόθηκε καθόλου ή δεν επιδόθηκε νόμιμα ή εμπρόθεσμα, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση. Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην προκείμενη περίπτωση οι επισπεύδοντες αναιρεσίβλητοι έχουν κλητεύσει τις απολειπόμενες αναιρεσείουσες, οι οποίες κατά τη συζήτηση της υπόθεσης με τη σειρά του οικείου πινακίου δεν εμφανίσθηκαν ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, κατ' άρθ. 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Τούτο προκύπτει από τις με επίκληση εκθέσεις επίδοσης που προσκομίζουν οι αναιρεσίβλητοι, .../23-9-19 και .../27-9-19 των δικ. Επιμελητών Ι. Χ. και Σ. Ι., του Εφετείου Θεσ/κης (με έδρα την Κατερίνη) και του Πρωτοδικείου Νάξου, αντίστοιχα, για την αναφερόμενη ανωτέρω δικάσιμο, με κλήση προς συζήτηση σε αυτήν. Επομένως, η συζήτηση προχωρεί παρά την απουσία των αναιρεσειουσών.

ΙΙ. Ο από τον αρ. 1α του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, για ευθεία παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμοσθεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, αντίστοιχα δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται με βάση το πραγματικό του κανόνα δικαίου για την επέλευση της απαγγελθείσας έννομης συνέπειας ή την άρνησή της.

Περαιτέρω, κατά τον αρ. 1β του άνω άρθρου η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν στην ερμηνεία κανόνων δικαίου ή στην υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς. Ως διδάγματα της κοινής πείρας νοούνται οι αρχές για την εξέλιξη των πραγμάτων που συνάγονται από την παρατήρηση του καθημερινού βίου, την επαγγελματική ενασχόληση και την επιστημονική έρευνα και έχουν έτσι καταστεί κοινό κτήμα, μπορούν δε να χρησιμοποιηθούν είτε για να διαπιστωθεί έμμεσα η βασιμότητα των αποδεικτέων πραγματικών περιστατικών σε συγκεκριμένη δίκη (336 παρ. 4 ΚΠολΔ), είτε για να γίνει, αφού διαπιστωθεί η βασιμότητα αυτών, η υπαγωγή τους σε κανόνες ουσιαστικού δικαίου.

Έτι περαιτέρω, κατά τον αρ. 11γ του ίδιου άρθρου, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Εξάλλου, από τα άρθρα 335 και 338 έως και 340 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούνται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς να επιβάλλεται να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση του καθενός απ' αυτά, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που με επίκληση προσκομίστηκαν νόμιμα απ' τους διαδίκους.

ΙΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ.1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι στο δικόγραφο της αναίρεσης, πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο η πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προσβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικότερα, όμως, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας η νομική πλημμέλεια ότι ευθέως παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, πρέπει (προεχόντως) να αναφέρεται η φερόμενη ως παραβιασθείσα ουσιαστική διάταξη. IV. Η προσβαλλόμενη, 23/2015, απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αιγαίου, επιτρεπτώς επισκοπούμενη, έχει ως εξής: "Από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων, που περιέχονται στα με αριθ. 66/2008 πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, τις οποίες το Δικαστήριο εκτιμά μόνες τους και σε συνδυασμό μεταξύ τους και προς τις λοιπές αποδείξεις, ανάλογα με την αξιοπιστία και γνώση κάθε μάρτυρα, την με αριθ. ...9.2009 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του πραγματογνώμονα πολιτικού μηχανικού Π.

Γ. Κ., που διενεργήθηκε κατόπιν της με αριθ. 66/2008 απόφασης του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου που τη διέταξε, την με αριθ. .../11.6.2008 ένορκη βεβαίωση ενώπιον της συμβολαιογράφου Αθηνών Ε. συζ. Α., το γένος Ι. Γ. και την από 12.6.2008 ένορκη βεβαίωση ενώπιον του δημόσιου συμβολαιογράφου Μελβούρνης Π. Ζ., που επικαλούνται και προσκομίζουν οι ενάγοντες και λήφθηκαν μετά από νομότυπη και εμπρόθεσμη κλήτευση των αντιδίκων (βλ.

την με αριθ. .../30.5.2008 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Νάξου Ι. Ε. Φ.), τις με αριθ. .../22.10.207 ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον της συμβολαιογράφου θήρας Ξ. Κ. - Χ., που προσκομίζουν και επικαλούνται οι εναγόμενες και λήφθηκαν μετά από νομότυπη και εμπρόθεσμη κλήτευση των αντιδίκων (βλ. την με αριθ. .../11.10.2007 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Σύρου Ε.

Σ. Κ.), καθώς και την με αριθ. ...15.7.2014 ένορκη βεβαίωση ενώπιον της συμβολαιογράφου Θήρας Ε. Γ. Β., που επικαλούνται και προσκομίζουν για πρώτη φορά στο Δικαστήριο αυτό οι ίδιες και λήφθηκε μετά από νομότυπη και εμπρόθεσμη κλήτευση των αντιδίκων (βλ. την με αριθ. .../3.7.2014 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών Τ.

Γ. Χ.), ενώ δεν λαμβάνεται υπόψη η με αριθ. ...15.7.2014 ένορκη βεβαίωση ενώπιον της συμβολαιογράφου Θήρας Ε. Γ. Β., που επικαλούνται και προσκομίζουν για πρώτη φορά στο Δικαστήριο αυτό οι εναγόμενες, μολονότι προηγήθηκε νομότυπη και εμπρόθεσμη κλήτευση των αντιδίκων, διότι υπερβαίνουν τον επιτρεπόμενο από το άρθρο 270 παρ. 2 εδ.

γ' ΚΠολΔ αριθμό των τριών ενόρκων βεβαιώσεων και λαμβάνονται υπόψη οι προαναφερθείσες τρεις πρώτες με κριτήριο την σειρά επίκλησής τους από τις εναγόμενες, σύμφωνα με τη νομική σκέψη που προηγήθηκε, από όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που οι διάδικοι προσκομίζουν και επικαλούνται έστω και για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου (άρθρο 529 παρ. 1α' ΚΠολΔ), για να ληφθούν υπόψη είτε προς άμεση απόδειξη είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων (άρθρ. 339 σε συνδ.

προς 395 ΚΠολΔ), μερικά από τα οποία μνημονεύονται ειδικά παρακάτω, χωρίς όμως να παραλειφθεί οποιοδήποτε από αυτά για την κατ' ουσία διάγνωση της διαφοράς, τους πραγματικούς ισχυρισμούς των οποίων δεν αμφισβητήθηκε ειδικά η αλήθεια και η συνομολόγησή τους συνάγεται από το σύνολο των ισχυρισμών των διαδίκων (άρθρο 261 ΚΠολΔ), καθώς και από τα διδάγματα της κοινής πείρας που λαμβάνονται αυτεπαγγέλτως υπόψη (άρθρο 336 παρ. 4 ΚΠολΔ), αποδεικνύονται τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:

Με την από 6.12.1999 ξενόγλωσση διαθήκη του, που δημοσιεύτηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Βικτώρια στην Αυστραλία κατά τη συνεδρίασή του στις 9.11.2004 και καταχωρίστηκε στο γενικό βιβλίο διαθηκών του Πρωτοδικείου Αθηνών (τόμ. ..., αριθ. …), ο αποβιώσας στο ... στις 22.9.2004 Μ. Σ. του Μ. άφησε όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του στους ενάγοντες, που ήσαν τέκνα του, κατ' ίσα μερίδια.

Αυτοί με την με αριθ. .../2006 πράξη αποδοχής κληρονομίας της συμβολαιογράφου Αθηνών Ε. συζ. Α., το γένος Ι. Γ., που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Θήρας (τόμ. …, αριθ. ….), αποδέχθηκαν, κατά το 1/4 ιδανικό μερίδιο ο καθένας, την κληρονομία του, στην οποία περιλαμβάνεται κατά την εν λόγω πράξη αποδοχής, ένα ακίνητο κείμενο κατά τον τίτλο κτήσης στην περιοχή της Κοινότητας Ημεροβιγλίου της νήσου Θήρας του τέως Δήμου Θήρας και νυν Δ.

Δ. Ημεροβιγλίου του Δήμου Θήρας κατά τη θέση "..." και δη το εμφαινόμενο αφενός με τα στοιχεία ...,1 στο από Νοεμβρίου 1988 και με αριθ. σχεδίου … τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Γ. Κ., επικυρωμένο αντίγραφο του οποίου προσαρτήθηκε στο με αριθ. .../1988 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Αθηνών Π. Θ. Ι., έκτασης 5.100 τ.μ., και (εμφαινόμενο) αφετέρου με τα στοιχεία ... .... 13, 14,1 στο από Οκτωβρίου 1990 και με αριθ.

σχεδίου Α-5 τοπογραφικό διάγραμμα του ίδιου πολιτικού μηχανικού, επικυρωμένο αντίγραφο του οποίου προσαρτήθηκε στην εν λόγω πράξη αποδοχής κληρονομίας, έκτασης κατά τη νεότερη αυτή καταμέτρηση 4.961,13 τ.μ. και με όρια βόρεια - βορειοανατολικά - βόρεια ιδιοκτησία Α. Δ., δυτικά σε πρόσωπο μήκους 96 μ. αγροτικό δρόμο ..., νότια ιδιοκτησία αγνώστου και (ανατολικά) σε πρόσωπο μήκους 100 μ.

επαρχιακή οδό .... Περαιτέρω, κατά την εν λόγω πράξη αποδοχής κληρονομίας το ως άνω ακίνητο, καθώς και το δεύτερο αναφερόμενο, εμφαινόμενο με τους αριθμούς ... .....

17,1 στο από Νοεμβρίου 1988 και με αριθ. σχεδίου Α-3 τοπογραφικό διάγραμμα του ίδιου πολιτικού μηχανικού, ως έχον έκταση 1.432,11 τ.μ., περιήλθαν ως ένα αγροτεμάχιο μεγαλύτερης έκτασης στον κληρονομούμενο λόγω πώλησης από τον Ε. Μ. Σ., δυνάμει του με αριθ. .../1939 συμβολαίου του συμβολαιογράφου Ερμούπολης Γ. Λ. Α., που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Δήμου Θήρας (τόμ.

…, αριθ. ...), το οποίο (ευρύτερο αγροτεμάχιο) κατατμήθηκε, λόγω διάνοιξης επαρχιακού και αγροτικού δρόμων, σε τρία αγροτεμάχια μικρότερης έκτασης, το ένα από τα οποία, ήτοι το με στοιχεία Α-1 με τα επ' αυτού κτίσματα μεταβιβάστηκε δυνάμει του ως άνω με αριθ. .../1988 πωλητηρίου συμβολαίου, νόμιμα μεταγραμμένου στα αυτά βιβλία μεταγραφών (τόμ.

…, αριθ. …), στην Α. - Ν. Γ. Μ.. Το ως άνω τμήμα Α-1 του ευρύτερου ακινήτου που μεταβιβάστηκε στην τελευταία έχει έκταση κατά το με αριθ. .../1988 πωλητήριο συμβόλαιο 39.545,01 τ.μ. Σύμφωνα δε με το προηγούμενο με αριθ. .../1939 πωλητήριο συμβόλαιο, ο Ε. Μ. Σ. είχε μεταβιβάσει λόγω πώλησης στον Μ. Μ. Σ. έναν αγραμπελώνα, κείμενον στην περιοχή της Κοινότητας Ημεροβιγλίου της νήσου Θήρας και "εις θέσιν ..., ονόματι ..., έχοντα έκτασιν μιας ζευγαριάς, μετά της εν αυτώ υποσκάφου οικίας μετά μαγειρείου, φούρνου και της έξωθι τούτου προς τα κρημνά κειμένης δεξαμενής, περιέχοντα αλώνιον, προς δε και ετέραν οικίαν εξ ενός διαμερίσματος τινα, κατά την δήλωσίν του, μετέπειτα ωκοδόμησεν ούτος εκ θεμελίων ιδία αυτού δαπάνη, μετά των εις τον ως άνω είρηται αγραμπελώνα του τούτον ανηκόντων κρημνών από των προς την κωμόπολιν Οίας δημοσίων οδών μέχρι του αγραμπελώνος τούτου, συνορεύοντα με κρημνά ανήκοντα εις την κληρονομίαν του πατρός του Μ.

Γ. Σ. και με δημοσίαν οδόν και όπερ ως άνω ακίνητον κτήμα περιήλθεν αυτώ εκ δωρεάς εν ζωή συσταθείσης υπέρ αυτού εκ μέρους του πατρός του Μ. Γ. Σ. δυνάμει του υπ' αριθμόν ... της 10ης Σεπτεμβρίου 1919 έτους σωτηρίου εν ζωή συμβολαίου συνταγέντος ενώπιον του Συμβολαιογράφου Θήρας Β. Ν. Ζ., και μεταγραφέντος εν τόμω … και υπ' αύξοντα αριθμόν ….

των Βιβλίων Μεταγραφών του τέως Δήμου Θήρας". Το ως άνω δωρητήριο εν ζωή με αριθ. ...1919 συμβόλαιο, που αποτελεί τον απώτατο τίτλο ιδιοκτησίας των εναγόντων, περιέχει την αυτή περιγραφή ως προς τη μορφή και τα όρια του πωληθέντος στη συνέχεια ακινήτου (πλην της αναφοράς της ετέρας οικίας που οικοδόμησε με δική του δαπάνη ο δωρεοδόχος και στη συνέχεια πωλητής Ε.

Μ. Σ.). Πρέπει να παρατηρηθεί ότι η περιγραφή του αρχικού ακινήτου, μέρος του οποίου φέρεται ότι είναι το επίδικο, δεν είναι μεν ορισμένη ως προς το εμβαδόν και τα όρια (ενόψει των συνθηκών της εποχής εκείνης, κατά την οποία, κατά τη συνήθη πρακτική, αφενός προσδιόριζαν κατ' εκτίμηση την καλλιεργήσιμη γη με τις τότε μονάδες μέτρησης, όπως ζευγαριά - κιλά σίτου σποράς - ημερομίσθια αμπέλου κλπ., παραλείποντας τα άγονα τμήματα όπου από οικονομική άποψη ήταν αμελητέα με βάση τις ως άνω μονάδες μέτρησης, αφετέρου προσδιόριζαν τα όρια στηριζόμενοι κυρίως σε φυσικά χαρακτηριστικά του εδάφους, όπως κορυφογραμμές - φυσικές πτυχώσεις - ρέματα κλπ., αλλά και σε τεχνητά χαρακτηριστικά, όπως πεζούλες - μονοπάτια κλπ., βλ.

σχετ. την με αριθ. …2009 πραγματογνωμοσύνη), σε κάθε όμως περίπτωση επρόκειτο για μεγάλη έκταση που περιελάμβανε εκτός από την καλλιεργήσιμη γη της μιας ζευγαριάς (με τα επ' αυτής κτίσματα) και τα κρημνά που εκτείνονταν από τις δημόσιες οδούς προς Οία μέχρι την καλλιεργήσιμη τούτη γη (τον αγραμπελώνα). Όσον αφορά στις μνημονευόμενες δημόσιες προς Οία οδούς, επρόκειτο για λιθόστρωτους δρόμους (αγροτικά μονοπάτια με τα σημερινά δεδομένα), που οδηγούσαν προς την Οία, όπως δε προκύπτει από αεροφωτογραφία της περιοχής (βλ.

το απόσπασμα ορθοφωτοχάρτη που συνοδεύει την από Σεπτεμβρίου 2011 έκθεση πραγματογνωμοσύνης της τοπογράφου μηχανικού Χ. Β., που έγινε κατόπιν της με αριθ. 44/2009 απόφασης του Ειρηνοδικείου θήρας και την οποία προσκομίζουν και επικαλούνται οι εναγόμενες), οδηγούσαν από το ναό του ... που βρισκόταν νοτιότερα του αρχικού ακινήτου, ο ένας δρόμος από δυσμάς, πιο κάτω από τα κρημνά και ο άλλος δρόμος από ανατολάς, επίσης πιο κάτω από τα κρημνά.

Λαμβανομένου υπόψη ότι το επίδικο βρίσκεται μεταξύ του παλαιού λιθόστρωτου δρόμου που οδηγούσε από ανατολάς προς Οία και του νεότερου επαρχιακού δρόμου που οδηγεί, ακόμη ανατολικότερα, προς την ίδια κατεύθυνση, ανακύπτει το ερώτημα αν το αρχικό ακίνητο έφθανε μέχρι το νεότερο δρόμο ή και, ενδεχομένως, ανατολικότερα τούτου ή είχε ως ανατολικό όριο τον παλαιό από ανατολάς δρόμο, καθώς ως όρια τούτου αναφέρονται, χωρίς περαιτέρω προσανατολισμό, κρημνά ανήκοντα εις τον δωρητή Μ.

Γ. Σ. και δημοσία οδός (η οποία θα μπορούσε να είναι είτε ο προς ανατολάς παλαιός λιθόστρωτος δρόμος είτε ο προς δυσμάς όμοιος). Προς τη δεύτερη εκδοχή συνηγορούν τα εξής: Την δεκαετία του 1930 ξεκίνησε η διάνοιξη της νέας (ασφαλτοστρωμένης) επαρχιακής ("εθνικής" κατά την οριστική μελέτη και τον κτηματολογικό πίνακα) οδού ..., προς το σκοπό δε αυτό απαλλοτριώθηκαν διάφορα κτήματα, μεταξύ των οποίων αγρός βραχώδης του Ε.

Μ. Σ., εμβαδού 710 τ.μ., που έφερε τον αριθμ... στον θεωρημένο από 1.7.1938 κτηματολογικό πίνακα των καταλαμβανομένων κτημάτων από χιλ. 2+250 - 7+365.07, για το οποίο ορίστηκε να λάβει το ποσό των 2.485 δραχμών (βλ. την από 22.1.1940 εκτιμητική έκθεση της συσταθείσας τότε προς τον σκοπό αυτό Επιτροπής). Από την από 1.7.1938 θεωρημένη οριστική μελέτη από χιλ. 2 + 250 - 7 + 365.07 ... (που περιέχει σχετικό διάγραμμα και τη θέση του υπό απαλλοτρίωση κτήματος με αριθμό…, κειμένου στα βόρεια του επιδίκου, λαμβανομένης υπόψη της σχετικής στροφής της οδού) και τον προαναφερόμενο κτηματολογικό πίνακα των καταλαμβανομένων κτημάτων από χιλ. 2+250 - 7+365.07 (μεταξύ των οποίων είναι ο με αριθμός … βραχώδης αγρός του Ε.

Μ. Σ.), που συντάχθηκαν πριν τη μεταβίβαση του αρχικού ακινήτου από τον Ε. Μ. Σ. στον ανιψιό του και πατέρα των εναγόντων Μ. M. Σ., συνάγεται ότι το κτήμα με τον αριθμ..., που απαλλοτριώθηκε, ήταν τμήμα του ευρύτερου ακινήτου που είχε περιέλθει στην κυριότητα του απώτερου δικαιοπαρόχου των εναγόντων Ε. Μ. Σ. δυνάμει του ως άνω με αριθ. ...1939 δωρητηρίου συμβολαίου (κρινομένου ως εσφαλμένου του συμπεράσματος της απ....9.2011 έκθεσης πραγματογνωμοσύνης της τοπογράφου μηχανικού Χ.

Β., που εκπονήθηκε δυνάμει της με αριθ. 44/2009 απόφασης του Ειρηνοδικείου Θήρας και αφορά στο έτερο αγροτεμάχιο, έκτασης 1.432,11 τ.μ., που αποδέχθηκαν ως κληρονομιαίο οι ενάγοντες, περί του ότι η ακριβής θέση του ακινήτου που απαλλοτριώθηκε δεν μπορεί να προσδιοριστεί παρά μόνο η ευρύτερη περιοχή με εύρος 650,00 μ., χωρίς όμως να αναλύονται περαιτέρω τα στοιχεία που λήφθηκαν υπόψη για να εξαχθεί το συμπέρασμα αυτό, αλλά αναφερομένου μόνο "μετά από επεξεργασία των στοιχείων που μου προσκόμισε ο Δικηγόρος κ.

Λάζαρος Κίκας και αφορούν στην απαλλοτρίωση που έγινε το 1956 ... προκύπτει πως το ακίνητο ... 710,00 τ.μ. που απαλλοτριώθηκε, βρίσκεται..."). Περαιτέρω, με το με αριθ. ...1919 δωρητήριο εν ζωή συμβόλαιο του ως άνω συμβολαιογράφου Β. Ζ., νόμιμα μεταγραμμένο στα ίδια βιβλία μεταγραφών (τόμ. …, αριθ. …), ο αυτός δωρητής Μ.

Γ. Σ.ς μεταβίβασε λόγω δωρεάς εν ζωή σε άλλον γιο του, τον Α. Μ. Σ., όμορο του προηγουμένου ακίνητο και δη έναν αμπελώνα στη θέση ... με το όνομα ..., έκτασης δύο ζευγαριών, αποτελούμενου "εκ δύο ανεξαρτήτων δια δημοσίας οδού χωριζομένων τμημάτων συνισταμένων εκ διαφόρων εκτάσεων πεζουλίων πεφυτευμένων δια φραγκοσυκιών αμπέλου και συκιών και πλησιάζοντος με αγραμπελώνα Ε.

Μ. Σ., Ν. Π. και με δημοσίαν οδόν". Δηλαδή, το δεύτερο αυτό ακίνητο, όμορο εκείνου των τίτλων ιδιοκτησίας των εναγόντων, εκτεινόταν και ανατολικότερα του παλαιού λιθόστρωτου, προς Οία, δρόμου. Σημειώνεται ότι μεταγενέστερα, με την από 5.10.1967 "δήλωση και πρόσκληση" προς τον πατέρα του δικαιοπαρόχου (παππού) των εναγόντων Μ.

Μ. Σ., η θυγατέρα του αδελφού του Α. Μ. Σ. Μ. σύζ. Σ. Γ., διαμαρτυρόταν ως ιδιοκτήτρια από το 1959 του ακινήτου που είχε περιέλθει στον πατέρα της με το με αριθ. ...1919 δωρητήριο συμβόλαιο, επειδή νεμόταν το εν λόγω ακίνητο από το 1959 χωρίς να της καταβάλλει κανένα ενοίκιο, και τον καλούσε να την αναγνωρίσει ως ιδιοκτήτρια και να έλθει σε συνεννόηση μαζί της για τον διακανονισμό του ενοικίου, αργότερα δε άσκησε την από 4.4.1987 με αριθ.

κατάθ. 211/1987 διεκδικητική αγωγή ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σύρου εναντίον τούτου, με την οποία ζητούσε να της αποδώσει το ακίνητο αυτό.

Συνεπώς, το ευρύτερο αρχικό ακίνητο συνόρευε με ακίνητο του Α. Μ. Σ., που νεμόταν επί πολλά έτη ο παππούς των εναγόντων Μ. Μ. Σ., ο οποίος έφερε και το προσωνύμιο Χ., το όριο δε αυτό ήταν προς νότο, διότι το προς βορράν όριο συνίσταται σε φυσική πτύχωση που με σαφήνεια προσδιορίζεται από την διακοπή των πεζουλιών (βλ.

την …/2009 πραγματογνωμοσύνη). Τα ανωτέρω ενισχύονται από το ότι στο με αριθ. ...1995 πωλητήριο συμβόλαιο αγροτικού ακινήτου από τον Α. Μ. Μ. στην εδρεύουσα στα ... ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "Τουριστικαί Επιχειρήσεις Μ. Γ. Α.Ε.", με το οποίο μεταβίβασε ο πρώτος στη δεύτερη δύο ακίνητα (βοσκότοπους) στη θέση "..." περιοχής της Κοινότητας ..., όμορα του ναού του ...

και της γύρω από αυτόν ιδιοκτησίας του, όπως απεικονίζονται στο από Νοεμβρίου 1993 τοπογραφικό διάγραμμα του τεχνολόγου πολιτικού μηχανικού Δ. Α., ως όριο προς βορρά των ακινήτων αυτών αναφέρεται η ιδιοκτησία Μ. Χ. Η αυτή αναφορά γίνεται στην προγενέστερη με αριθ. .../1982 πράξη αποδοχής κληρονομίας ενώπιον του συμβολαιογράφου Θήρας Α.

Γ. Κ. του ως άνω πωλητή Α. Μ., με την οποία αποδέχθηκε την κληρονομία, δυνάμει της με αριθ. .../1957 δημόσιας ενώπιον του συμβολαιογράφου Θήρας Γ. Μ. Α. διαθήκης, του αποβιώσαντος στις 9.2.1962 πατέρα του Μ. Μ., και συγκεκριμένα αναφέρεται στην ως άνω αποδοχή κληρονομίας δυνάμει της δημόσιας διαθήκης, μεταξύ των κληρονομιαίων, ευρύτερο ακίνητο, έκτασης δέκα ζευγαριών θηραϊκών ή όσης έκτασης είναι, στην θέση Προφήτου Ηλία, χαρακτηριζόμενο ως "βουνό (βοσκότοπος)", που συνορεύει βόρεια με ιδιοκτησία Μ.

Σ. από όπου είναι ο δρόμος του, δυτικά με κτήματα ... νότια με το βουνό της ... και ανατολικά με κληρονόμους Α. Μ.. Εξάλλου, στο από Σεπτεμβρίου 1990 τοπογραφικό διάγραμμα του αρχιτέκτονα μηχανικού Κ. Χ. Π., στο οποίο αποτυπώθηκε η όμορη κατά ένα μέρος προς βορρά και κατά ένα μέρος προς ανατολάς του επιδίκου ιδιοκτησία σήμερα της Α.

Δ., αναφέρονται ως όρια προς νότον και δυσμάς αντίστοιχα ιδιοκτησία του δικαιοπαρόχου των εναγόντων Μ. Σ., ο οποίος μάλιστα προσυπέγραψε το τοπογραφικό αυτό διάγραμμα δηλώνοντας, ως ιδιοκτήτης του όμορου κτήματος, ότι τα όρια που υλοποιήθηκαν σ' αυτό είναι ακριβή. Το γεγονός ότι τον κάλεσε η Α. Δ. ως ιδιοκτήτη του όμορου προς δυσμάς αλλά και προς νότον ακινήτου και προσυπέγραψε την ακρίβεια των υλοποιηθέντων ορίων ως ιδιοκτήτης τούτου δεν αναιρείται από την με αριθ. ...2014 ένορκη βεβαίωση της τελευταίας ενώπιον της συμβολαιογράφου Θήρας Ε.

Γ. Β., με την οποία ισχυρίστηκε ότι κατέστησε σαφές στον προσυπογράψαντα το ως άνω τοπογραφικό διάγραμμα δικαιοπάροχο των εναγόντων Μ. Σ. του Μ. ότι ο αναφερόμενος ως όμορος γείτονας Σ. Μ. στο νότιο μέρος της ιδιοκτησίας της, εννοούσε (η ίδια) ότι είναι ο Σ. Μ. του Ι., συνταξιούχος αξιωματικός της αστυνομίας (εγγονός του Β.

Σ.). Τούτο δε διότι το απλούστερο θα ήταν να αναφέρονται στο εν λόγω τοπογραφικό οι διαφορετικοί όμοροι ιδιοκτήτες, των οποίων το κύριο όνομα και το επώνυμο ταυτίζονταν, και με τα πατρώνυμά τους (Μ. και Ι. αντίστοιχα), αλλά και διότι, αφού η ανωτέρω έδειξε την ως άνω επιμέλεια για την προσυπογραφή του τοπογραφικού από τον όμορο (μόνο προς δυσμάς κατ' αυτήν σήμερα) ιδιοκτήτη Μ.

Σ. του Μ., προκειμένου να αποφευχθεί οποιαδήποτε αμφισβήτηση, θα ήταν εύλογο να επιδιώξει για την καλύτερη διασφάλισή της και την αποφυγή ασαφειών και περαιτέρω αμφισβητήσεων, την προσυπογραφή του και από τον έτερο όμορο ιδιοκτήτη Μ. Σ. του Ι.. Αλλά και στο από Ιουλίου 2001 τοπογραφικό διάγραμμα του αρχιτέκτονα - ηλεκτρολόγου μηχανικού Λ.

Π. Ε., στο οποίο αποτυπώθηκε η ευρύτερη ιδιοκτησία των δικαιοπαρόχων των εναγομένων Β. Μ. Σ. - Φ. και Φ. Μ. Σ. - Μ., στην οποία (κατά το εν λόγω διάγραμμα) εμπεριέχεται το επίδικο, αναφέρεται ως όριο αυτής νοτιότερα του επιδίκου η ιδιοκτησία της εταιρίας "Μ. Γ. ΑΕ" (που είχε αγοράσει το ακίνητό της από τον Α. Μ. Μ., ως βόρειο όριο της ιδιοκτησίας του οποίου αναφερόταν η ιδιοκτησία Μ.

Χ. - Σ., όπως προαναφέρθηκε) και δυτικότερα του επιδίκου η ιδιοκτησία Μ. Σ. (του παππού των εναγόντων). Τα στοιχεία αυτά επίσης συνηγορούν στο ότι το επίδικο, ακόμη κι αν ήθελε γίνει δεκτό ότι δεν περιέχεται στον απώτατο τίτλο ιδιοκτησίας των εναγόντων, ήταν γνωστό στους ιδιοκτήτες ομόρων κτημάτων ως ανήκον στην οικογένεια των εναγόντων και περισσότερο στον παππού τους Μ.

Μ. Σ. (ή Χ.), γεγονός ενδεικτικό του ότι πράξεις νομής επ' αυτού ασκούσαν οι δικαιοπάροχοι των τελευταίων, για τις οποίες θα γίνει λόγος παρακάτω. Από το άλλο μέρος, η Β. Μ. Σ., σύζ. Ε. Φ., Φ. Μ. Σ., σύζ. Κ. Μ. και η μητέρα τους Μ. χήρα Μ. Σ., το γένος Μ. Ν., με την με αριθ. ...1994 πράξη αποδοχής κληρονομίας ενώπιον της συμβολαιογράφου Θήρας Ξ.

Κ. - Χ., που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Θήρας (τόμ. …, αριθ. ….), αποδέχθηκαν την κληρονομία του αποβιώσαντος στις 2.7.1989 πατέρα και συζύγου τους αντίστοιχα Μ. Σ. του Ι., και δη, αφενός εκείνη που άφησε με την με αριθ. .../1986 δημόσια διαθήτκη ενώπιον της συμβολαιογράφου Θήρας Μ.

Ρ. Μ., που δημοσιεύθηκε με το με αριθ. 31/1992 πρακτικό δημοσίευσης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Νάξου, με την οποία όρισε κληρονόμο του την σύζυγό του Μ. στα αναφερόμενα σ' αυτήν (δημόσια διαθήκη) τρία αγροτικά ακίνητα που δεν έχουν σχέση με το επίδικο, αφετέρου δε (αποδέχθηκαν) δύο άλλα ακίνητα που δεν περιέλαβε στην ως άνω διαθήκη του, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του, κατά ποσοστά εξ αδιαιρέτου 3/8, 3/8 και 2/8 αντίστοιχα, το ένα από τα οποία, που ενδιαφέρει εν προκειμένω, περιγράφεται ως αγρός στη θέση ..." της Κοινότητας ..., έκτασης του όλου τριών (3) ζευγαριών μετά του άνωθεν βουνού (βοσκότοπου) ονόματι "...", όσης έκτασης είναι, και συνορεύει με ιδιοκτησίες Ν.

Δ. και οδό που οδηγεί προς την παραλία, που περιήλθε στον αποβιώσαντα κατά τα 15/24 με το με αριθ. .../1962 πωλητήριο μεριδίων του συμβολαιογράφου Θήρας Ε. Μ., μεταγραμμένο στο Υποθηκοφυλακείο Θήρας (τόμ. …, αριθ. ...), κατά τα 3/24 από κληρονομία της μητέρας του Φ. χας Ι. Σ., που απεβίωσε στις 22.3.1945, κατά τα 4/24 από κληρονομία του πατέρα του Ι.

Β. Σ. και κατά τα 2/24 από κληρονομία του θείου του Μ. Β. Σ. που απεβίωσε το 1936. Ακολούθως, με τα με αριθμούς .../1994 συμβόλαια του ίδιου συμβολαιογράφου, που μεταγάφηκαν νόμιμα στα αυτά βιβλία μεταγραφών (τόμ. … και αριθ. ... αντίστοιχα), η Μ. χα Μ. Σ. μεταβίβασε λόγω γονικής παροχής τα ποσοστά της επί της κληρονομίας του συζύγου της στις δύο θυγατέρες της Β.

και Φ., κατ' ίσα μερίδια στην καθεμία, μεταγενέστερα δε αυτές, με τα με αριθμούς .../2003 συμβόλαια της συμβολαιογράφου Θήρας Ξ. Χ. - Κ., που μεταγράφηκαν νόμιμα στα αυτά βιβλία μεταγραφών (τόμ. ... και αριθ. ... αντίστοιχα), μεταβίβασαν λόγω γονικής παροχής, κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου η καθεμία, στις θυγατέρες τους Λ.

και Φ., ήτοι εναγόμενες πρώτη και δεύτερη αντίστοιχα, δύο ακίνητα, ως προερχόμενα από μεγαλύτερη έκταση, 101.147 τ.μ., που περιήλθε σ' αυτές από τις αμέσως παραπάνω αποδοχές κληρονομίας του πατέρα τους και γονικές παροχές της μητέρας τους. Ειδικότερα, με το εν λόγω συμβόλαιο παρείχαν στις εναγόμενες θυγατέρες τους, κατά το προαναφερόμενο ποσοστό η καθεμία, 1) έναν αγρό χέρσο, επικλινή και βραχώδη, που βρίσκεται στη θέση "..." περιοχής δημοτικού διαμερίσματος ..., με το όνομα "...

του ...", όπως απεικονίζεται στο συνημμένο (στο συμβόλαιο αυτό) από Αυγούστου 2001 τοπογραφικό διάγραμμα του αρχιτέκτονα - ηλεκτρολόγου μηχανικού Λ. Π. Ε., που έχει έκταση 6.295 τ.μ. κατά το διάγραμμα αυτό και όρια κατά το ίδιο διάγραμμα βόρεια ιδιοκτησία Α. Δ., νότια ιδιοκτησία Μ. Γ. ΑΕ, ανατολικά σε τεθλασμένη πλευρά επαρχιακή οδό ...

και δυτικά την παλιά λιθόστρωτη κοινοτική οδό ... (1930) και 2) έναν αγρό χέρσο, επικλινή και βραχώδη, που βρίσκεται στη θέση "..." περιοχής δημοτικού διαμερίσματος ..., με το όνομα "... του ...", όπως απεικονίζεται στο συνημμένο (στο συμβόλαιο αυτό) από Αυγούστου 2001 τοπογραφικό διάγραμμα του αρχιτέκτονα - ηλεκτρολόγου μηχανικού Λ.

Π. Ε., που έχει έκταση 10.658 τ.μ. κατά το διάγραμμα αυτό και όρια κατά το ίδιο διάγραμμα βόρεια σε τεθλασμένη πλευρά ιδιοκτησία Μ. Σ., νότια ιδιοκτησία Μ. Γ. ΑΕ, ανατολικά σε τεθλασμένη πλευρά την παλαιά λιθόστρωτη κοινοτική οδό ... (1930) και δυτικά σε τεθλασμένη πλευρά ιδιοκτησία Μ. Σ.. Κατά το ίδιο συμβόλαιο, η ως άνω ευρύτερη έκταση των 101.147 τ.μ., από την οποία προήλθαν τα δύο παρεχόμενα ακίνητα, πριν το έτος 1925 ήταν ενιαίο ακίνητο, αλλά μετά το έτος 1925, που έγινε ο νέος πεζόδρομος (καλντερίμι όπως είναι μέχρι σήμερα) ..., διαχωρίστηκε σε δύο τμήματα και επίσης το έτος 1935 που έγινε ο σημερινός επαρχιακός αυτοκινητόδρομος ... - ..., διαχωρίστηκε ξανά, έτσι ώστε αποτελείται πλέον από τρία τμήματα, ήτοι τα δύο ήδη αναφερθέντα και το τρίτο, έκτασης 84.194 τ.μ., το οποίο εκτείνεται ανατολικά του νέου επαρχιακού δρόμου.

Από τα ως άνω παρεχόμενα δύο ακίνητα στις εναγόμενες, το πρώτο εμπεριέχει το μεγαλύτερο μέρος του ακινήτου, εμβαδού 4.961,13 τ.μ., που αποτυπώθηκε με τα στοιχεία .....13,14,1 στο από Οκτωβρίου 1990 και με αριθ. Α-5 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Γ. Κ. και αποδέχθηκαν οι ενάγοντες ως κληρονομιαίο του πατέρα του Μ.

Μ. Σ. κατά τα προεκτεθέντα, και ειδικότερα εμπεριέχει έκταση 4.293,84 τ.μ., όπως αποτυπώνεται ως τμήμα "Ε(Α1)" στο ως άνω τοπογραφικό διάγραμμα, ενώ το δεύτερο αφορά σε τμήμα του αγροτεμαχίου με στοιχεία Α-1 και τα επ' αυτού κτίσματα, έκτασης 39.545,01 τ.μ., που μεταβιβάστηκε, δυνάμει του ως άνω με αριθ. .../1988 πωλητηρίου συμβολαίου, από τον δικαιοπάροχο των εναγόντων Μ.

Μ. Σ. στην Α. - Ν. Γ. Μ.. Πρέπει να λεχθεί ως προς τους υπάρχοντες διαδοχικούς τίτλους ιδιοκτησίας των εναγομένων, ότι για πρώτη φορά στα με αριθμούς .../2003 συμβόλαια γονικής παροχής αναφέρεται α) ως θέση του ευρύτερου αρχικού ακινήτου η θέση "..." περιοχής δημοτικού διαμερίσματος ..., με το όνομα "... του ..." και β) ότι ολόκληρο το ακίνητο ήταν αρχικά ενιαίο, χωρίστηκε δε το 1925 με τη διάνοιξη του πεζόδρομου ... (καλντεριμιού, εννοουμένης προφανώς της παλαιάς λιθόστρωτης οδού) σε δύο τμήματα και το 1935 με τη διάνοιξη του σημερινού επαρχιακού αυτοκινητόδρομου σε τρία τμήματα.

Η πράξη αποδοχής κληρονομίας και τα συμβόλαια γονικής παροχής του 1994, αλλά και το με αριθ. 4.../1962 πωλητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Θήρας Ε. Μ., με το οποίο ο απώτερος δικαιοπάροχος των εναγομένων Μ. Ι. Σ. αγόρασε από την αδελφή του Ρ. Ι. ... τα 15/24 ιδανικά μερίδια του εν λόγω ακινήτου, που προαναφέρθηκαν, αναφέρονται σε αγρό κείμενο στη θέση "..." της Κοινότητας ..., έκτασης του όλου τριών (3) ζευγαριών μετά του άνωθεν βουνού (βοσκότοπου) ονόματι "...", όσης έκτασης είναι, και συνορεύει με ιδιοκτησίες Ν.

Δ. και οδό που οδηγεί προς την παραλία". Ωστόσο, από τα προσκομιζόμενα και επικαλούμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα, μεταξύ των οποίων τα ως άνω μνημονευόμενα συμβόλαια, προκύπτει ότι δεν υπάρχει θέση "..." στην περιφέρεια ..., αλλά δύο διαφορετικές θέσεις "..." και ...", όπως επίσης διαφορετικές είναι και οι θέσεις "..." και "...", η πρώτη από τις οποίες εκτείνεται δυτικά της ασφαλτοστρωμένης επαρχιακής οδού ...

και η δεύτερη εκτείνεται ανατολικά της οδού αυτής. Πέραν τούτου, αν το ευρύτερο ακίνητο, που τμήματά του παρασχέθηκαν στις εναγόμενες, έφθανε (ανεξαρτήτως της αναφερόμενης στα προηγούμενα συμβόλαια έκτασής του ως τριών ζευγαριών και του άνωθεν βουνού, αφού ο υπολογισμός του εμβαδού γινόταν στο παρελθόν κατά προσέγγιση, όπως έχει ήδη αναπτυχθεί) πιο ψηλά (δυτικότερα) από την παλαιά λιθόστρωτη οδό που οδηγούσε προς Οία (δηλαδή την από ανατολάς από τις δύο λιθόστρωτες που έβαιναν από την περιοχή του ναού του ...

προς Οία), τότε θα είχε ως όριο οπωσδήποτε την ιδιοκτησία των δικαιοπαρόχων των εναγόντων, όπως άλλωστε αναφέρεται (ως έχει ήδη προαναφερθεί) ως δυτικό όριο της ευρύτερης ιδιοκτησίας τους στο από Ιουλίου 2001 τοπογραφικό διάγραμμα του αρχιτέκτονα - ηλεκτρολόγου μηχανικού Λ. Π. Ε. η ιδιοκτησία Μ. Σ. (παππού των εναγόντων).

Εντούτοις αναφέρονται ως όμορες ιδιοκτησίες μόνον εκείνες του Ν. Δ.. Τέλος, στο επικαλούμενο και προσκομιζόμενο από τις εναγόμενες με αριθ. .../1899 συμφωνητικό συμβιβασμού (μεταξύ του απώτερου δικαιοπαρόχου τους Β. Μ. ... [παππού του Μ. Ι. ...] και του Κ. Ι.. ...) ως απώτατο τίτλο ιδιοκτησίας τους, γίνεται αναφορά στην παραίτηση του δεύτερου υπέρ του πρώτου από την κατοχή "αμπελώνα κειμένου εις θέσιν ...

της περιοχής Ημεροβιγλίου του Δήμου Θήρας εκτάσεως ζευγαριών τριών μετά του κειμένου άνωθεν αυτού αγρού ζευγαριών τριών ... και του άνωθεν αυτού βουνού καλουμένου ... του Σ. πλησιασταί των οποίων είναι άνωθεν το βουνόν του ..., κάτωθεν κτήματα Ν. Γ. Δ. και η άγουσα προς την παραλίαν οδός". Η αναφορά των ανωτέρω επιρρωνύει το ότι η αρχική ιδιοκτησία των δικαιοπαρόχων των εναγομένων δεν βρισκόταν ούτε κατά ένα μέρος της στην θέση ...

ή στην ειδικότερη θέση ..., αφού το βουνό που εκαλείτο ... του Σ. (και ήταν τμήμα της ιδιοκτησίας αυτής) δεν συμπεριελάμβανε και τμήμα του βουνού του ... ή της ειδικότερης θέσης αυτού ...ς, αλλά το δεύτεροο αποτελούσε το προς τα άνω όριο του πρώτου. Γι' αυτό και δεν ευσταθεί ο προβαλλόμενος με τις δευτεροβάθμιες προτάσεις τους ισχυρισμός ότι από το ως άνω συμφωνητικό συμβιβασμού αποδεικνύεται ότι η ιδιοκτησία τους έφθανε από τότε μέχρι τα βουνά του ...

που είναι πέραν του ... και δυτικά αυτού. Με τα δεδομένα αυτά, το επίδικο εμπίπτει στους τίτλους ιδιοκτησίας των εναγόντων και όχι σ' εκείνους των εναγομένων. Περαιτέρω, ο δικαιοπάροχος των εναγόντων από το 1939 που του μεταβιβάστηκε η ευρύτερη ιδιοκτησία του και μέχρι το θάνατό του το έτος 2004 ασκούσε πράξεις νομής με νόμιμο τίτλο, διάνοια κυρίου και καλή πίστη στο επίδικο, έτσι ώστε είχε καταστεί κύριος αυτού και με τα προσόντα της τακτικής αλλά και της έκτακτης χρησικτησίας, δεδομένου ότι το επισκεπτόταν, προέβαινε σε τοπογραφήσεις του, το επέβλεπε είτε ο ίδιος είτε με αντιπροσώπους του, τις ίδιες δε πράξεις συννομής συνέχισαν και οι ενάγοντες μετά το θάνατό του, έτσι ώστε κατέστησαν και οι ίδιοι κύριοι με τα ως άνω προσόντα με την προσμέτρηση του χρόνου νομής του δικαιοπαρόχου τους στο δικό τους.

Τα ανωτέρω προκύπτουν, εκτός των άλλων, από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα απόδειξης, ο οποίος είχε αναλάβει την επίβλεψη του όλου ακινήτου ενόσω ο δικαιοπάροχος των εναγόντων ζούσε στην Αυστραλία, αλλά και τις ένορκες βεβαιώσεις που επικαλούνται και προσκομίζουν οι ενάγοντες και δεν αναιρούνται από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα ανταπόδειξης και τις ένορκες βεβαιώσεις που επικαλούνται και προσκομίζουν οι εναγόμενες.

Ειδικότερα, το επίδικο μετά της όλης έκτασης που είχε αγοράσει το 1939 ο δικαιοπάροχος των εναγόντων Μ. M. Σ. (όπως άλλωστε και την όμορη προς νότον έκταση που είχε δωρίσει ο πατέρας του στον αδελφό του Α. με το ...1919 δωρητήριο συμβόλαιο, για την οποία έγινε λόγος παραπάνω), επέβλεπε για πολλά έτη, μετά την αναχώρησή του για την Αυστραλία, ο πατέρας του Μ.

Γ. Σ. ή Χ. και μέχρι το θάνατό του τη δεκαετία του 1980 και στη συνέχεια ο μάρτυρας απόδειξης Α. Ν.. Γι' αυτό και σε προγενέστερους, ανύποπτους, χρόνους όμοροι ιδιοκτήτες ανέφεραν σε δικούς τους τίτλους ιδιοκτησίας ως όμορό τους τον Μ. Σ. ή Χ. (βλ. την με αριθ. .../1983 πράξη αποδοχής κληρονομίας και το με αριθ. .../1995 πωλητήριο συμβόλαιο, που έχουν προαναφερθεί, από τα οποία, όπως και από τον ως άνω απώτατο τίτλο των εναγομένων, πλέον των άλλων, αναιρούνται οι ένορκες βεβαιώσεις με αριθ. .../2007 περί του ότι η αρχική ιδιοκτησία των δικαιοπαρόχων των εναγομένων είναι αυτή που αποτυπώνεται στο από Ιουλίου 2001 τοπογραφικό διάγραμμα του αρχιτέκτονα ηλεκτρολόγου μηχανικού Λ.

Ε. και ότι [η ιδιοκτησία αυτή] "περνάει τον πάνω δρόμο προς Οία, περνάει επίσης το παλαιό καλντερίμι προς Οία και φτάνει μέχρι την κορυφογραμμή"). Τέλος, σημειώνεται, ότι ενδεικτικό της άσκησης πράξεων νομής και δη εκείνης της επίβλεψης είναι ότι περιήλθε στην αντίληψη των εναγόντων, καίτοι κατοίκων Αυστραλίας, ότι τοποθετήθηκαν κόκκινα σημάδια εντός του επιδίκου από την πλευρά των εναγομένων και, κατόπιν τούτου, προέβησαν στην έγερση της υπό κρίση αγωγής".

Μετά ταύτα το Εφετείο απέρριψε στην ουσία την έφεση κατά της 6/2012 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Νάξου, που δέχθηκε την αναγνωριστική συγκυριότητας των αναιρεσιβλήτων αγωγή για ακίνητο στη νήσο Θήρα Κυκλάδων. V. Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης οι αναιρεσείουσες υποστηρίζουν, ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την προσβαλλομένη απόφασή του υπέπεσε στην υπ' αρ. 11γ του άνω άρθρου πλημμέλεια, διότι δεν έλαβε υπόψη του την πραγματογνωμοσύνη της Χ.

Β., που είχε ληφθεί υπόψη από το Ειρηνοδικείο Θήρας, σε άλλη δίκη, που είχε κριθεί διεκδικητική αγωγή των αναιρεσιβλήτων και άλλων μη διαδίκων εδώ, δίκη στην οποία, όπως διατείνονται οι αναιρεσείουσες, για το τότε διεκδικηθέν ακίνητο είχαν χρησιμοποιήσει τους ίδιους τίτλους, όπως στην ένδικη αγωγή. Περαιτέρω δε, κατά τους ισχυρισμούς των αναιρεσειουσών, είχε εκδοθεί η 51/13 πρωτόδικη απόφαση και σε δεύτερο βαθμό η ήδη αμετάκλητη απόφαση 18/16 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Νάξου.

Ο λόγος είναι αβάσιμος, διότι όχι μόνο στην επικεφαλίδα του αποδεικτικού πορίσματος αναφέρεται ότι λήφθηκαν υπόψη όλα ανεξαιρέτως τα εκατέρωθεν με επίκληση προσκομισθέντα έγγραφα (όπως είναι και η προαναφερόμενη πραγματογνωμοσύνη), αλλά και από όλο το περιεχόμενο της απόφασης τούτο καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο.

Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης οι αναιρεσείουσες αιτιώνται, ότι το Εφετείο υπέπεσε στην υπ' αρ. 1β του ίδιου άρθρου πλημμέλεια, διότι στήριξε την κρίση της στην πραγμ/νη του Π. Κ., η οποία σε ουδένα ουσιαστικό συμπέρασμα κατέληξε, που είχε διαταχθεί με την πραγμ/νη του να διατυπώσει, ενώ, κατά τις αναιρεσείουσες, ακόμη και με τα διδάγματα της κοινής πείρας, θα έπρεπε να απορριφθεί η αγωγή των αναιρεσιβλήτων, προεχόντως, ως αναπόδεικτη, αφού το πρωτόδικο δικαστήριο δεν μπορούσε να καταλήξει σε κρίση χωρίς τη διενέργεια πραγμ/νης και τελικά στήριξε την κρίση του σε μια πραγμ/νη που δεν αποδείκνυε τους ισχυρισμούς τους (αναιρεσιβλήτων).

Ο λόγος είναι απαράδεκτος, διότι, τα υπό το περιεχόμενο του άνω εκτιθέμενα, δεν αποτελούν διδάγματα της κοινής πείρας, όπως γίνεται η αντίστοιχη ανάλυση στη νομική σκέψη. Με τον τρίτο (τελευταίο) λόγο αναίρεσης οι αναιρεσείουσες προσάπτουν στο Εφετείο, ότι υπέπεσε στην πλημμέλεια του αρ.1α του άνω άρθρου, διότι, με το να δεχθεί με την προσβαλλομένη ότι δεν μπορούσαν αυτές (αναιρεσείουσες) να κάνουν λόγο για αοριστία της αγωγής, παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου.

Ο λόγος είναι αόριστος, διότι δεν γίνεται μνεία της φερόμενης ως παραβιασθείσας ουσιαστικής διάταξης. VI. Κατά συνέπεια, μη υπάρχοντος προς διερεύνηση ετέρου λόγου, πρέπει, να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο και να επιβληθεί στις ηττώμενες αναιρεσείουσες η δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, κατά παραδοχή του αιτήματός τους (176, 183, 191 παρ. 2, 495 παρ.3 ΚΠολΔ άρθρα), σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την απ...-7-2017 αίτηση των Λ. Φ. και Α. Μ., για αναίρεση της 23/2015 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αιγαίου.

Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος παραβόλου.

Και

Επιβάλλει στις αναιρεσείουσες τη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, το ποσό της οποίας ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια ευρώ (2.700 €).

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Μαΐου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 4 Ιουνίου 2020.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ