Supreme Court dismisses appeal on marriage validity, ruling facts support lower court's finding of prior valid marriage.

Απόφαση 623 / 2012 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 623/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γεώργιο Γιαννούλη, Βασίλειο Φούκα, Νικόλαο Λεοντή και Γεώργιο Γεωργέλλη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις 19 Μαρτίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Μ. συζ. Κ. Κ., το γένος Ν. Μ., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε.

Του αναιρεσίβλητου: Κ. Κ., πρώην κατοίκου ... και ήδη ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόδωρο Χαρμπίλα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17 Νοεμβρίου 2004 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 388/2009 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 3581/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 6 Οκτωβρίου 2010 αίτηση της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Λεοντής ανέγνωσε την από 20 Φεβρουαρίου 2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε τη απόρριψη της 988/6.10.2010 αιτήσεως για αναίρεση της 3581/30-6-2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη της.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την 9269ΣΤ/8.11.2011 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών ... προκύπτει ότι με εντολή του πληρεξουσίου δικηγόρου του αναιρεσίβλητου Θεοδώρου Χαρμπίλα, ο οποίος επισπεύδει την κρινόμενη 988/6.10.2010 αίτηση για αναίρεση της 3581/30.6.2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, επικυρωμένο αντίγραφο της εν λόγω αιτήσεως, με τις συνημμένες πράξεις καταθέσεως δικογράφου και ορισμό δικασίμου για τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο (19.3.2012), νομότυπα και εμπρόθεσμα επιδόθηκε στον υπογράφοντα, ως πληρεξούσιο της αναιρεσείουσας, το δικόγραφο της αναιρέσεως δικηγόρο Δημήτριο Σφυρή (ΚΠολΔ 143 παρ.3), με κλήση προς συζήτηση κατά την ορισθείσα προς τούτο δικάσιμο (19.3.2012). Κατ' αυτήν όμως, κατά την οποία συζητήθηκε η υπόθεση με εκφώνηση της στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, η αναιρεσείουσα δεν εμφανίσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, ούτε κατέθεσε δήλωση, σύμφωνα με τα άρθρα 573 παρ.1, 242 πα ρ.2 ΚΠολΔ. Επομένως, επιτρεπτώς το Δικαστήριο προχωρεί στη συζήτηση της αναιρέσεως, παρά την απουσία αυτής, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ.2 ΚΠολΔ.

Ειδικότερα, με την κρινόμενη 988/6.10.2010 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 3581/30.6.2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, κατ' επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561§2 ΚΠολΔ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων.

Ειδικότερα, με την 163519/9921/25.11.2004 αγωγή ο δι' αυτής ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος εδίωκε τη λύση του μετά της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας γάμου τους για τον προβλεπόμενο από την διάταξη του άρθρου 1439§3 ΑΚ, όπως ίσχυε πριν από την αντικατάσταση του με το άρθρο 14 του ν. 3719/2008, Λόγο της συνεχούς επί τετραετία διαστάσεως των διαδίκων συζύγων.

Επί της εν λόγω αγωγής εκδόθηκε, κατά παραδοχή της, η 388/2009 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και σε δεύτερο βαθμό, ύστερα από την 5235/2.6.2009 έφεση της εναγομένης, η 3581/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με απορριπτική επ' αυτής κατ' ουσίαν κρίση. Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως εναντιώνεται η ηττηθείσα εκκαλούσα με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως και με την έννοια αυτή ερευνάται στη συνέχει ο διατυπούμενος δι' αυτής μοναδικός λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ.1 ΚΠολΔ.

Ειδικότερα, κατά την εν λόγω διάταξη, αναίρεση επιτρέπεται για (ευθεία) παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου αν το δικαστήριο της ουσίας, με βάση τα αναιρετικώς ανέλεγκτα γενόμενα δεκτά από εκείνο, ως αποδειχθέντα, πραγματικά περιστατικά δεν εφαρμόσει τον συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή εφαρμόσει αυτόν ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμόσει αυτόν εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη ή μη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών στον κανόνα δικαίου.

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 7 παρ.1 του νόμου 1250/7.4.1982 "Για την καθιέρωση του πολιτικού γάμου", ο οποίος, όπως το άρθρο 8 αυτού ορίζει, άρχισε να ισχύει ένα μήνα μετά τη δημοσίευση του Π. Δ/το ς 391/18.6.1982, που εκδόθηκε κατά το άρθρο 6 του νόμου αυτού, "Γάμοι που έγιναν στο εξωτερικό, πριν από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου, ανάμεσα σε πρόσωπα που το ένα τουλάχιστον ήταν Έλληνας και σύμφωνα με τον τύπο που προβλεπόταν από τη νομοθεσία της χώρας όπου έγινε ο γάμος, θεωρούνται υποστατοί από τη στιγμή που έγιναν, εκτός αν ο ένας από τους συζύγους ετέλεσε νέο γάμο έγκυρο ή αν έχει εκδοθεί αμετάκλητη απόφαση Ελληνικού δικαστηρίου που αναγνωρίζει ότι ο γάμος είναι ανυπόστατος", τελευταίο εδάφιο που προσετέθη με το άρθρο 9§4 του ν.1438/1984.

Κατά τις ενδιαφέρουσες τον προβαλλόμενο μοναδικό λόγο αναιρέσεως αναιρετικώς ανέλεγκτες ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως (α) οι διάδικοι τέλεσαν νόμιμο θρησκευτικό γάμο, κατά τους κανόνες της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, στις 29.9.1974 στο Μόντρεαλ Καναδά, του οποίου και εδιώκετο η λύση και (β) ότι ο αναιρεσίβλητος είχε τελέσει στις 7.11.1970 πολιτικό γάμο με την Καναδή υπήκοο Τ.

Λ. ενώπιον του ληξιάρχου της περιοχής "Τρεις Ποταμοί" του Κεμπέκ Καναδά, ο οποίος λύθηκε στη συνέχεια με απόφαση του αρμοδίου αλλοδαπού πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, που εκδόθηκε στις 29.1.1980 και κατέστη στη συνέχεια αμετάκλητη, κατά την εκδοθείσα 45-0117544-80/9.5.1980 απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Οικογενειακού Δικαστηρίου) της επαρχίας Κεμπέκ Καναδά, καταλήγοντας, σε συνέπεια με τις παραδοχές της αυτές και κατ' ορθή εφαρμογή του άρθρου 7§1 του νόμου 1250/1982, ότι ο κατά το έτος 1970 πολιτικός γάμος του αναιρεσίβλητου δεν ισχυροποιήθηκε αναδρομικά με το άρθρο 7§1 του ν.1250/ 1982, εφόσον προηγουμένως, στις 29.9.1974, είχε τελέσει έγκυρο γάμο με την εναγομένη και επομένως δεν επιδρά στο κύρος αυτού κατά την έννοια των άρθρων 1354, 1372§1 ΑΚ.

Κατά συνέπεια η διατυπούμενη αναιρετική αιτίαση από το άρθρο 559 αρ.1 ΚΠολΔ, με την έννοια ότι η προσβαλλόμενη απόφαση με την παραδοχή της περί εγκυρότητας του μεταξύ των διαδίκων υφισταμένου γάμου παραβίασε τις εν λόγω διατάξεις, αρνητικά αξιολογείται ως αβάσιμη. Συνακόλουθα αυτών πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως, με παράλληλη καταδίκη της αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 2700,00 ευρώ (ΚΠολΔ 183).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 988/6.10.2010 αίτηση για αναίρεση της 3581/30.6.2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Απριλίου 2012.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στις 10 Απριλίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ