Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds regarding evidence not considered by lower court.

Απόφαση 622 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 622/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Σακκά, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Μαρία Χυτήρογλου και Ειρήνη Καλού, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Μαρτίου 2015, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Κ. Κ. του Δ., κατοίκου ..., που διαμένει προσωρινώς στην Αθήνα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Απόστολο Κλειδωνόπουλο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Κ. χας Γ. Α., κατοίκου ... και 2) Μ. Α. του Γ., κατοίκου ..., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεοφάνη Παντελιά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-1-2011 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λαμίας και συνεκδικάστηκε με την από 16-11-2011 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 73/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 64/2014 του Μονομελούς Εφετείου Λαμίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 11-9-2014 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Καλαματιανός διάβασε την από 19-2-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αίτησης για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 64/2014 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λαμίας. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Από τη διάταξη αυτή σε συνδυασμό με τη διάταξη του ίδιου άρθρου αριθ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι ως απαράδεκτο, του οποίου η από το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξη ή μη κήρυξη ιδρύει λόγο αναίρεσης, νοείται όχι το ουσιαστικό απαράδεκτο, αλλά εκείνο που είναι συνέπεια παραβιάσεως δικονομικών διατάξεων, οι οποίες θέτουν ορισμένες προϋποθέσεις ως προς τη δικαστική πράξη, η μη τήρηση των οποίων αποκλείει εκ των προτέρων την πράξη (Ολ.ΑΠ 1/1999, ΑΠ 862/2011).

Εξ άλλου, οι αναιρετικές πλημμέλειες από το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 ΚΠολΔ ιδρύονται μόνο σε περίπτωση που ο φερόμενος ως παραβιαζόμενος κανόνας είναι ουσιαστικού δικαίου, δηλ. κανόνας που ρυθμίζει τις βιοτικές σχέσεις, την κτήση των δικαιωμάτων και τη γένεση των υποχρεώσεων και επιβάλλει κυρώσεις για την μη τήρηση αυτών.

Ενώ δεν ιδρύονται οι λόγοι των αριθ. 1 και 19 επί παραβιάσεως κανόνων του δικονομικού δικαίου, ήτοι κανόνων που καθορίζουν τον τρόπο, τα όργανα και την μορφή της ένδικης προστασίας. Υπό την εκτεθείσα έννοια, δεν είναι κανόνες ουσιαστικού δικαίου εκείνοι που ρυθμίζουν τις προθεσμίες άσκησης των ενδίκων βοηθημάτων (ΑΠ 1140/2005).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 652 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., αν ο εκκαλών διαμένει στην Ελλάδα, η προθεσμία της έφεσης κατά των αποφάσεων που εκδίδονται κατά τη διαδικασία των άρθρων 648 έως 661 ΚΠολΔ (μισθωτικές διαφορές) είναι δεκαπέντε ημέρες και αρχίζει από την επίδοση της απόφασης, ενώ αν ο εκκαλών διαμένει στο εξωτερικό ή η διαμονή του είναι άγνωστη, η προθεσμία είναι τριάντα ημέρες.

Με τη διάταξη αυτή επιδιώκεται η εξισορρόπηση των αντίθετων συμφερόντων αφ’ ενός του νικήσαντος διαδίκου, που έχει λόγο να επιθυμεί την άπρακτη πάροδο μιας σχετικά σύντομης προθεσμίας, προκειμένου να λήξει η σχετική αβεβαιότητα και να καταστεί τελεσίδικη μια δικαστική απόφαση ευνοϊκή γι’ αυτόν και αφ’ ετέρου του ηττηθέντος διαδίκου, που έχει ανάγκη από ευλόγως επαρκή χρόνο για να αποφασίσει και να προετοιμάσει την άσκηση ενός ενδίκου μέσου, ικανού να αποτρέψει τη διατήρηση μιας δικαστικής διάγνωσης δυσμενούς για τον ίδιο.

Με τη σκέψη, λοιπόν, ότι η προθεσμία των τριάντα ημερών είναι ικανοποιητική ως χρόνος αναμονής του νικήσαντος και προετοιμασίας του ηττηθέντος, εφ’ όσον η διαμονή του τελευταίου βρίσκεται στην ημεδαπή, θεωρήθηκε ότι το γεγονός της διαμονής του εκκαλούντος στην αλλοδαπή θα πρέπει να οδηγήσει στο διπλασιασμό της εν λόγω προθεσμίας.

Σύμφωνα με τους σκοπούς της διάταξης, κριτήριο προσδιορισμού της προθεσμίας είναι ο τόπος διαμονής του εκκαλούντος κατά την ημέρα επίδοσης της εκκαλουμένης αποφάσεως, αφού από αυτόν και από την εγγύτητά του προς τον τόπο ενέργειας εξαρτάται το εύλογο του χρόνου που απαιτείται για την άσκηση της έφεσης.

Η κατοικία του ιδίου κατά την ίδια χρονική στιγμή είναι αδιάφορη. Ως διαμονή, όμως, για τον καθορισμό της προθεσμίας αυτής, δεν πρέπει να θεωρηθεί η εντελώς πρόσκαιρη ή ευκαιριακή, αλλά αυτή που εμφανίζει κάποια διάρκεια ή σταθερότητα. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης 66/2014 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λαμίας, το Δικαστήριο αυτό, που απέρριψε την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της 73/2014 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λαμίας, που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία των μισθωτικών διαφορών, ως απαράδεκτη (εκπρόθεσμη), δέχθηκε σχετικά με το εκπρόθεσμο της έφεσης τα εξής: "...Η εκκαλούμενη απόφαση επιδόθηκε, με επιμέλεια των ήδη εφεσιβλήτων (εναγουσών - εναγομένων) στον εκκαλούντα (εναγόμενο - ενάγοντα), στις 6-3-2014 (βλ.

την υπ’ αριθμ. 8910/6-3-2014 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Αθηνών Δ. Κ.). Κατά την άνω έκθεση, η παράδοση του σχετικού εγγράφου έγινε στην κατοικία (σύμφωνα με την παραγγελία) του εκκαλούντος στην Αθήνα (στην οδό ...), όχι στον ίδιο προσωπικά τον εκκαλούντα, γιατί αυτός απουσίαζε, αλλά στην σύζυγό του Α.

Π., ως σύνοικο αυτού κατά τη δήλωση της ίδιας. Όμως, η υπό κρίση έφεση ασκήθηκε στις 7-4-2014, με την κατ’ άρθρ. 495 του Κ.Πολ.Δ. κατάθεσή της (την ίδια μέρα) στη γραμματεία του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, από τον εκκαλούντα (εναγόμενο - ενάγοντα), ο οποίος και κατέβαλε και παράβολο 200 € (βλ. την έκθεση κατάθεσης), σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 495 παρ. 4 του Κ.Πολ.Δ....

Δηλαδή, από την επομένη (7-3-2014) της νόμιμης επίδοσης της εκκαλούμενης απόφασης, μέχρι την 7-4-2014, οπότε, κατά τα άνω ασκήθηκε η έφεση, πέρασε χρονικό διάστημα πλέον της ως άνω νόμιμης προθεσμίας των δέκα πέντε (15) ημερών... Ο εκκαλών στην επικεφαλίδα του δικογράφου της έφεσής του δηλώνει ότι είναι κάτοικος ..., που διαμένει προσωρινά στην Αθήνα (οδός ...).

Την ίδια δήλωση (κατοικίας και προσωρινής διαμονής του) έχει στο δικόγραφο της άνω αγωγής (επί της οποίας εκδόθηκε η εκκαλούμενη απόφαση), αλλά και σε σειρά άλλων δικογράφων του στα πλαίσια της επί μακρόν (από το έτος 2010 τουλάχιστον) δικαστικής διένεξής του με τις εφεσίβλητες... Ωστόσο, ανεξάρτητα από την κατά τον άνω χρόνο (Μάρτιο 2014) κατοικία του, κρίσιμο στοιχείο για τον προσδιορισμό της απαιτούμενης, κατά το άρθρο 652 Κ.Πολ.Δ., προθεσμίας (των 15 ή 30 ημερών) είναι η διαμονή του εκκαλούντος, στην ημεδαπή ή στο εξωτερικό, κατά τον άνω χρόνο.

Κρίσιμο δε στοιχείο προσδιορισμού της προθεσμίας αυτής είναι, όπως αναφέρθηκε στη μείζονα σκέψη, ο τόπος της σταθερής ή μεγαλύτερης διάρκειας (και όχι εντελώς πρόσκαιρης ή ευκαιριακής) διαμονής του εκκαλούντος κατά την ημέρα επίδοσης της εκκαλούμενης απόφασης (στις 6-3-2014). Αποδείχθηκε ότι ο εκκαλών, ανεξάρτητα από την ως άνω κατοικία του στο ..., κατά το χρόνο επίδοσης της εκκαλούμενης απόφασης διέμενε στην Αθήνα (...), όπου και η ιδιόκτητη οικία του.

Η διαμονή του στην Αθήνα ήταν σταθερή, μετά το έτος 2007 και όχι πρόσκαιρη ή ευκαιριακή (στις διακοπές του), όπως αβάσιμα ισχυρίζεται ο ίδιος...". Και υπό τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο απέρριψε την έφεση, ως απαράδεκτη. Με το να κρίνει έτσι, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ. 14 του Κ.Πολ.Δ., την οποία προσάπτει ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, ο οποίος, κατά την αιτίασή του αυτή είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος.

Ο ίδιος λόγος κατά τις λοιπές αιτιάσεις του, με τις οποίες αποδίδονται οι πλημμέλειες από το άρθρο 559 αρ. 1 και 19, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι οι ως άνω πλημμέλειες δεν ιδρύονται, όπως προαναφέρθηκε, όταν ο κανόνας που φέρεται ότι παραβιάσθηκε είναι δικονομικού δικαίου.

Ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 11 περίπτ. γ’ του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., κατά τον οποίο επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, ελέγχεται ουσιαστικά αβάσιμος, αν αποδεικνύεται από την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι προς απόδειξη των ισχυρισμών τους.

Προς τούτο αρκεί η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου (μάρτυρες, έγγραφα κ.λπ.) που έλαβε υπόψη του το δικαστήριο, χωρίς την ανάγκη ειδικής μνείας και αξιολόγησης εκάστου και χωρίς διάκριση από ποια αποδεικτικά μέσα προκύπτει άμεση και από ποια έμμεση απόδειξη (ΑΠ 1413/2010). Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την προβλεπόμενη από το άρθρο 559 αρ. 11 Κ.Πολ.Δ.

πλημμέλεια, με την αιτίαση ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη έγγραφα τα οποία αυτός επικαλέσθηκε με την προσθήκη των προτάσεών του, προς αντίκρουση του ισχυρισμού των αντιδίκων του περί εκπροθέσμου της έφεσής του, και προσκόμισε, για να αποδείξει ότι είναι μόνιμος κάτοικος .... Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, σ’ αυτήν μνημονεύονται ειδικώς όλα τα έγγραφα που επικαλέσθηκε ο αναιρεσείων, ήτοι το μισθωτήριο συμβόλαιο κατοικίας στη ..., στο οποίο ήδη κατοικεί ο φοιτητής γιος του, ενώ κατά διαστήματα υπεκμισθώνεται σε τρίτο πρόσωπο, αποδείξεις παροχής υπηρεσιών της κατοικίας του στη ... (φως, νερό κ.λπ.), βεβαιώσεις εργασίας του από τον εργοδότη του ή συνταξιοδοτικό φορέα, αντίγραφα των φορολογικών δηλώσεων αυτού και της συζύγου του, το γερμανικό διαβατήριο αυτού και της συζύγου του, την ...3-8-2011 έκθεση αποδέσμευσης και αποσφράγισης της αρμόδιας Τελωνειακής Υπηρεσίας των δύο αυτοκινήτων αυτού και της συζύγου του, την από 25-7-2007 βεβαίωση της Κοινότητας ..., στην οποία γίνεται αναφορά στην τότε μόνιμη κατοικία του στο ..., δικαστικές αποφάσεις, στις οποίες αναγράφεται ως διεύθυνση της κατοικίας του η προαναφερθείσα των Αθηνών, δικόγραφα, στα οποία αναφέρεται ως κάτοικος ...

με προσωρινή διαμονή (επί σειρά ετών) στην Αθήνα, και άλλα στα οποία δηλώνει ως κατοικία του εκείνη των Αθηνών (3ο και 4ο φύλλα της απόφασης).

Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης, να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, που κατέθεσαν προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 1.800 ευρώ (άρθρο 183 Κ.Πολ.Δ.), και να διαταχθεί η εισαγωγή του καταβληθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε’ Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την υπ’ αρ. εκθ. κατάθεσης 6/12-9-2014 αίτηση για αναίρεση της 64/2014 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λαμίας.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ. Και Διατάσσει την εισαγωγή του καταβληθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Απριλίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 14 Μαΐου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ