Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to failure to propose necessary claims to the Court of Appeal.

Απόφαση 622 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 622/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Μίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Aποκεντρωμένης και ανεξάρτητης νοσοκομειακής μονάδος με την επωνυμία "Περιφερειακό Παναρκαδικό Γενικό Νοσοκομείο Τριπόλεως Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ", που εδρεύει στην Τρίπολη Αρκαδίας και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Σωτήριο Μπρεγιαννό.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. .... 2. ....και 3. ..... Ο πρώτος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, ο δεύτερος και ο τρίτος εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μάριο Σπανάκη με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10 Φεβρουαρίου 2000 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Τριπόλεως. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 89/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 98/2005 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 15 Μαΐου 2005 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης ανέγνωσε την από 17 Ιανουαρίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη από το αναιρεσείον ..... έκθεση επίδοσης του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών, ..., ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, να παραστεί κατά την ορισθείσα για την στην αρχή της παρούσας αναφερόμενη δικάσιμο της υπόθεσης, με επίδοση κυρωμένου αντιγράφου της αίτησης αναίρεσης, με την υπάρχουσα σ΄ αυτήν πράξη ορισμού δικασίμου. Επομένως, εφόσον ο εν λόγω διάδικος δεν εμφανίσθηκε κατ΄ αυτήν, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά του πινακίου, πρέπει να δικαστεί σαν να ήταν παρών.

Επειδή, για το παραδεκτό του από το άρθρο 559 αριθ. 1ΚΠολΔ λόγου αναίρεσης, εφόσον για την εφαρμογή του νόμου απαιτείται η υποβολή αίτησης, πρέπει ο αναιρεσείων να προτείνει την υποβολή αυτή στο Εφετείο και να αναφέρεται τούτο στο αναιρετήριο. Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για παραβίαση των άρθρων 182,1142,1182ΑΚ,από τις οποίες συνάγεται, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στον λόγο αυτό της αναίρεσης, ότι η άκυρη σύσταση επικαρπίας επί ακινήτου μπορεί κατά μετατροπή να θεωρηθεί ως έγκυρη παραχώρηση της εξουσίας άσκησης της επικαρπίας με ενοχική μόνο ενέργεια. Ο λόγος αυτός της αναίρεσης προϋποθέτει, για το παραδεκτό αυτού, να έχει προταθεί στο δικαστήριο της ουσίας το γεγονός που συνιστά προϋπόθεση της εφαρμογής των ανωτέρω κανόνων ουσιαστικού δικαίου, ήτοι ότι έγινε άκυρη σύσταση του εμπράγματου δικαιώματος της επικαρπίας επί του επίδικου ακινήτου και ότι αυτή θεωρείται, κατά μετατροπή, ως έγκυρη παραχώρηση ενοχικού δικαιώματος ενάσκησης της επικαρπίας, για να είναι εφικτός ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο αν παραβιάσθηκαν ή όχι οι διατάξεις αυτές, πράγμα που δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι έχει γίνει στην κρινόμενη υπόθεση. Επομένως ο λόγος αυτός αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

Επειδή, για το ορισμένο του από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.8 περ. β΄ ΚΠολΔ. προβλεπόμενου λόγου αναίρεσης, για τη μη λήψη από το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο, πραγμάτων που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο, εκτός των άλλων, τα πράγματα που το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη, ως τέτοια δε νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως θεμελιώνουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης, τα στοιχεία εκείνα από τα οποία θα κρινόταν αν τα "πράγματα" ήταν ουσιώδη, ότι οι ισχυρισμοί, που συνιστούν "πράγματα", προτάθηκαν παραδεκτά στο δικαστήριο της ουσίας που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι ήταν νόμω βάσιμοι και ότι, αν γινόταν δεκτοί θα επηρέαζαν ευνοϊκά για τον αναιρεσείοντα το διατακτικό της προσβαλλόμενη απόφασης.

Στην υπόθεση που κρίνεται, με το δεύτερο λόγο αναίρεσης προβάλλεται ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αριθ.8 περ. β του άρθρου 559ΚΠολΔ γιατί δεν έλαβε υπόψη τους αναφερόμενους σ΄ αυτόν και προταθέντες από το αναιρεσείον ισχυρισμούς, ότι η από 20-3-1999 σύμβαση μίσθωσης του επίδικου ακινήτου, που καταρτίσθηκε μεταξύ του πρώτου των αναιρεσιβλήτων, ως πληρεξούσιου της επικαρπώτριας του ακινήτου ....

και του δεύτερου των αναιρεσιβλήτων, είναι άκυρη, ως συναφθείσα από μη δικαιούχο, διότι η ανωτέρω επικαρπώτρια με επιστολές της προς το αναιρεσείον κατά τα έτη 1994 και 1999 μεταβίβασε σ΄ εκείνο το ενοχικό δικαίωμα της ενάσκησης της επικαρπίας στο επίδικο ακίνητο, άλλως παραιτήθηκε από το δικαίωμά της αυτό υπέρ του αναιρεσείοντος, το οποίο και αποδέχθηκε την μεταβίβαση του ανωτέρω δικαιώματος και έτσι απέκτησε την νομή του επίδικου ακινήτου.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, προεχόντως ως αόριστος, διότι, εκτός από τους ανωτέρω ισχυρισμούς, στο αναιρετήριο δεν αναγράφεται κανένα άλλο από τα προαναφερθέντα και αναγκαία για το ορισμένο αυτού στοιχεία. Σε κάθε περίπτωση όμως ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Διότι, από την επισκόπηση των κατωτέρω διαδικαστικών εγγράφων, προκύπτει ότι οι ισχυρισμοί αυτοί, οι οποίοι προτάθηκαν από το αναιρεσείον, το πρώτον με τις ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου προτάσεις του, δεν συνιστούν "πράγματα",κατά την έννοια της ανωτέρω διάταξης, διότι δεν θεμελιώνουν κανένα αίτημα παροχής ένδικης προστασίας και ειδικότερα το αίτημα της ένδικης αγωγής περί αποβολής από τη νομή του επίδικου ακινήτου, καθόσον η αγωγή αυτή είχε ως βάση της την ακυρότητα της σύμβαση μίσθωσης του επίδικου ακινήτου, που καταρτίσθηκε μεταξύ του πρώτου των αναιρεσιβλήτων, ως πληρεξούσιου της ανωτέρω επικαρπώτριας του ακινήτου, και του δεύτερου των αναιρεσιβλήτων, διότι καταρτίσθηκε μεν από δικαιούχο αλλά αντέβαινε στη διάταξη του άρθρου 1148ΑΚ και όχι ακυρότητα της σύμβασης αυτής διότι καταρτίσθηκε από μη δικαιούχο, όπως με τους ανωτέρω ισχυρισμούς προτάθηκε.

Συνεπώς η μη λήψη αυτών υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας δεν θεμελιώνει τον από τον αριθ. 8 του άρθρου559 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης.

Επειδή, με τον τρίτο λόγο, πρώτο μέρος, της αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ.8βΚΠολΔ,ψέγεται η προσβαλλόμενη απόφαση, διότι δεν έλαβε υπόψη ισχυρισμό του αναιρεσείοντος ότι η ένδικη σύμβαση μίσθωσης του επίδικου ακινήτου, την οποία κατάρτισε ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων, ενεργώντας ως πληρεξούσιος της επικαρπώτριας του ακινήτου ...., με το δεύτερο των αναιρεσιβλήτων ήταν άκυρη, λόγω καταχρηστικής άσκησης από τον πρώτο των αναιρεσιβλήτων της δοθείσας σ΄ αυτόν πληρεξουσιότητας. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό αυτό, τον οποίο απέρριψε ως απαράδεκτο με την προσβαλλόμενη απόφαση, διότι το πρώτον προτάθηκε στο Εφετείο χωρίς τη συνδρομή των προϋποθέσεων των άρθρων 527, 269 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Επειδή, με τον ίδιο λόγο, δεύτερο μέρος, από το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ, όπως εκτιμήθηκε, προβάλλεται, επικουρικώς, η αιτίαση ότι το Εφετείο παρά το νόμο απέρριψε ως απαράδεκτο τον ανωτέρω ισχυρισμό, περί καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος της πληρεξουσιότητας από τον πρώτο των αναιρεσιβλήτων, διότι ο ισχυρισμός αυτός είχε προταθεί με πληρότητα στην αγωγή. Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι από το δικόγραφο της αγωγής προκύπτει ότι το ενάγον και ήδη αναιρεσείον δεν επικαλέσθηκε, για τη θεμελίωσης αυτής, ακυρότητα της σύμβασης μίσθωσης του επίδικου ακινήτου λόγω καταχρηστικής άσκησης της πληρεξουσιότητας από τον ως πληρεξούσιο της επικαρπώτριας του ακινήτου συμβληθέντος πρώτου των αναιρεσιβλήτων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-5-2005 αίτηση αναίρεσης του Περιφερειακού Παναρκαδικού Γενικού Νοσοκομείου Τριπόλεως "Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ" κατά της 98/2005 απόφασης του Εφετείου Ναυπλίου.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των παρόντων αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε εξακόσια πενήντα( 650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Μαρτίου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 21 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ