Supreme Court dismisses Allianz appeal for vagueness but partially allows Hydrogeios appeal regarding common sense teachings.

Απόφαση 621 / 2024 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 621/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη, Αλεξάνδρα Αποστολάκη και Σωκράτη Πλαστήρα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Μαρτίου 2023, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Α. Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής και αντασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΑΑΕ", που εδρεύει στην ... Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Μπαστογιάννη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑLLIANZ ΕΛΛΑΣ ΑΑΕ" και ήδη "ΑLLIANZ ΕΛΛΑΣ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΑΑΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Τσιτίδη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και ο οποίος στην ως άνω από 1-3-2023 δήλωση, καθώς και με τις κατατεθείσες προτάσεις του δήλωσε την ως άνω μεταβολή της αναιρεσίβλητης εταιρείας.

Β. Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑLLIANZ ΕΛΛΑΣ ΑΑΕ" και ήδη "ΑLLIANZ ΕΛΛΑΣ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΑΑΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Τσιτίδη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΑΑΕ", που εδρεύει στην ... Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Μπαστογιάννη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-10-2016 αγωγή της "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΑΑΕ", που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με την από 2-2-2018 αγωγή - αναγωγή της "ΑLLIANZ ΕΛΛΑΣ ΑΑΕ". Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1982/2019 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5786/2020 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η υπό στοιχ. Α αναιρεσείουσα με την από 15-7-2021 αίτησή της και η υπό στοιχ. Β αναιρεσείουσα με την από 3-12-2021 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση των υποθέσεων αυτών, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Αλεξάνδρα Αποστολάκη, που εκφωνήθηκαν από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Εισάγονται προς συζήτηση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου α) η από 15-07-2021 (αριθμ. κατάθ. 743/16-07-2021) αίτηση αναίρεσης της ανώνυμης ασφαλιστικής και αντασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε." και β) η από 03-12-2021 (1174/06-12-2021) αίτηση αναίρεσης της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ ΕΛΛΑΣ Α.Α.Ε." και ήδη "ALLIANZ ΕΛΛΑΣ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Α.Ε." κατά της υπ' αριθμ. 5786/2020 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών, ήτοι διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο και από τη σύμβαση ασφάλισης αυτού (άρθρα 591 επ., 614 παρ. 6 του ΚΠολΔ, όπως τα άρθρα αυτά αντικαταστάθηκαν με το άρθρο τέταρτο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015).

Οι αιτήσεις αυτές πρέπει, λόγω της προφανούς συνάφειάς τους, να συνεκδικαστούν (άρθρ. 246 και 573 παρ.1 ΚΠολΔ) και εφόσον ασκήθηκαν νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 553, 556, 558, 564 παρ. 3, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ) και είναι παραδεκτές (άρθρ. 577 παρ. 1 ΚΠολΔ), πρέπει να ερευνηθούν ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων τους (άρθρ. 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Η προσβαλλόμενη απόφαση αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, όπως προκύπτει από την παραδεκτή, κατ' άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των σχετικών διαδικαστικών εγγράφων: Επί των αντίθετων μεταξύ των διαδίκων 1) από 27-10-2016 καταψηφιστικής αγωγής βάσει αναγνωριστικής απόφασης της εταιρείας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε." και 2) από 02-02-2018 αγωγής - αναγωγής της εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ Ελλάς Α.Α.Ε.", εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 1982/2019 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία έγιναν εν μέρει δεκτές κατ' ουσίαν οι αγωγές.

Κατόπιν άσκησης εφέσεων εκ μέρους των διαδίκων εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 5786/2020 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία έγιναν τυπικά δεκτές οι εφέσεις, απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η έφεση της εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ Ελλάς Α.Α.Ε.", έγινε δεκτή κατ' ουσίαν η έφεση της εταιρείας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε.", εξαφανίστηκε η πρωτόδικη απόφαση και απορρίφθηκαν και οι δύο αγωγές ως απαράδεκτες λόγω αοριστίας.

Η νομική αοριστία της αγωγής, δηλαδή εκείνη που συνδέεται με τη νομική εκτίμηση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που πρέπει να εφαρμοστεί, στηρίζει λόγο αναίρεσης για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ), συντρέχει δε, αν το δικαστήριο, για τη θεμελίωση της αγωγής στο συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, αξίωσε περισσότερα ή διαφορετικά στοιχεία από τα απαιτούμενα κατά νόμο, κρίνοντας αυτήν ως αόριστη ή αντίθετα αρκέσθηκε σε λιγότερα από τα απαιτούμενα κατά νόμο στοιχεία, κρίνοντας αυτήν ως ορισμένη.

Πρόκειται δηλαδή και πάλι για παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ως προς τη διαπίστωση ή όχι νομικής αοριστίας της αγωγής ( ή της ένστασης). Αντίθετα, η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία της αγωγής, η οποία υπάρχει, όταν δεν εκτίθενται στην αγωγή όλα τα στοιχεία, που απαιτούνται κατά νόμο για τη στήριξη του αιτήματος της αγωγής, τα πραγματικά, δηλαδή, περιστατικά που απαρτίζουν την ιστορική βάση της αγωγής και προσδιορίζουν το αντικείμενο της δίκης, δημιουργεί λόγους αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθμοί 8 και 14 του ΚΠολΔ.

Ειδικότερα, η έλλειψη εξειδίκευσης των πραγματικών περιστατικών που θεμελιώνουν, κατ' αρχήν, το ασκούμενο με την αγωγή ουσιαστικό δικαίωμα και αποτελούν την προϋπόθεση εφαρμογής του αντίστοιχου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, χαρακτηρίζεται ως ποσοτική αοριστία της αγωγής, ενώ η επίκληση απλώς των στοιχείων του νόμου, χωρίς αναφορά πραγματικών περιστατικών, χαρακτηρίζεται ως ποιοτική αοριστία της αγωγής και ελέγχονται αμφότερες αναιρετικά με τους λόγους από τους αριθμούς 8 και 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ (ΑΠ 473/2022, ΑΠ 33/2022, ΑΠ 672/2022).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 216 παρ. 1 του ΚΠολΔ, η αγωγή εκτός από τα στοιχεία που ορίζονται στα άρθρα 118 ή 117 πρέπει να περιέχει α) σαφή έκθεση των γεγονότων που θεμελιώνουν σύμφωνα με το νόμο την αγωγή και δικαιολογούν την άσκησή της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου, β) ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς, γ) ορισμένο αίτημα.

Κατά την έννοια της διάταξης αυτής αρκεί, για το παραδεκτό της αγωγής, να εκτίθενται στο δικόγραφό της τα πραγματικά περιστατικά που αποτελούν τις προϋποθέσεις εφαρμογής ορισμένης νομικής διάταξης, στην οποία και θεμελιώνεται το ασκούμενο με την αγωγή αίτημα (ΑΠ 133/2019). Όταν στο δικόγραφο της αγωγής δεν περιέχονται τα πιο πάνω στοιχεία ή όταν αυτά περιέχονται κατά τρόπον ελλιπή ή ασαφή, τότε η έλλειψη αυτή καθιστά μη νομότυπη την άσκησή της, επιφέρει δε την απόρριψή της ως απαράδεκτης λόγω αοριστίας, είτε κατόπιν προβολής της σχετικής ένστασης, είτε και αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της ουσίας (ΑΠ 671/2022, ΑΠ 382/2021, ΑΠ 439/2020, ΑΠ 1399/2019, ΑΠ 944/2013).

Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 321, 322 παρ. 1, 324 και 330 ΚΠολΔ συνάγεται, ότι οι τελεσίδικες αποφάσεις των πολιτικών δικαστηρίων αποτελούν δεδικασμένο, το οποίο εκτείνεται στο ουσιαστικό ζήτημα που κρίθηκε και υπάρχει μεταξύ των ίδιων προσώπων που παραστάθηκαν με την ίδια ιδιότητα για το ίδιο αντικείμενο και για την ίδια νομική και ιστορική αιτία, καθώς και στις ενστάσεις που προτάθηκαν ή και σε εκείνες που δεν προτάθηκαν, ενώ μπορούσαν να προταθούν.

Εξάλλου, η επί αναγνωριστικής αγωγής εκδιδόμενη απόφαση, όταν καταστεί τελεσίδικη, αποτελεί ουσιαστικό δεδικασμένο για την ασκηθησόμενη καταψηφιστική αγωγή (ΑΠ 391/2014, ΑΠ 369/2014).

Ι. Επί της από 15-07-2021 αίτησης αναίρεσης της εταιρείας "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε." Από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ, επισκόπηση της ένδικης από 27-10-2016 αγωγής, προκύπτει, ότι η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε." εξέθετε κατά το ουσιώδες περιεχόμενό της, τα εξής:

Ότι εξαιτίας του περιγραφόμενου τροχαίου ατυχήματος, στο οποίο ενεπλάκησαν οι μη διάδικοι στην παρούσα δίκη α) Α. Α., οδηγός του υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, που ήταν ασφαλισμένο στην εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ALLIANZ Α.Α.Ε", β) E. G., οδηγός του υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, που ήταν ασφαλισμένο στην ενάγουσα (ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ) και γ) Ά.

Σ., οδηγός του υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΦ αυτοκινήτου, που ήταν ασφαλισμένο στην ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ASTRA ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕΓΑ", της οποίας η άδεια λειτουργίας έχει ανακληθεί και στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις που απορρέουν από την ασφαλιστική σύμβαση υπεισήλθε το Επικουρικό Κεφάλαιο, τραυματίσθηκαν θανάσιμα 1) ο Β.

Χ., συνεπιβαίνων στο όχημα, που οδηγούσε ο E. G., και 2) ο Α. Ε., οδηγός τέταρτου οχήματος και δη του υπ' αριθμ. κυκλ. ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, ενώ τραυματίσθηκε ο συνεπιβαίνων στο όχημα του τελευταίου Κ. Κ.. Ότι κατόπιν ασκήσεως των αναφερόμενων αγωγών, πέντε (5) κύριων και δύο (2) παρεμπιπτουσών, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (διαδικασία αυτοκινήτων), οι οποίες συνεκδικάστηκαν, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 4563/2007 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, με την οποία, αφού κρίθηκαν συνυπαίτιοι για το ένδικο ατύχημα οι ανωτέρω υπό στοιχ.

α, β και γ οδηγοί κατά ποσοστό 40% ο πρώτος (Α. Α.), 30% ο δεύτερος (E. G.) και 30% ο τρίτος (Ά. Σ.), έγιναν εν μέρει δεκτές οι κύριες και οι παρεμπίπτουσες αγωγές ως ουσιαστικά βάσιμες. Ότι κατά της πρωτόδικης απόφασης ασκήθηκαν οι υπ' αριθμ. 11005, 11007, 11008, 11009 και 11011/28-12-2007 πέντε (5) εφέσεις από το "Επικουρικό Κεφάλαιο" και η υπ'αριθμ. 10884/24-12-2007 έφεση των E. G.

και Α. χήρας Β. Χ., επί των οποίων εκδόθηκε η 5944/2008 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία συνεκδικάστηκαν οι εφέσεις, απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η έφεση των E. G. και Α. χήρας Β. Χ., εξ αναγωγής παρεμπιπτόντως εναγόντων- εξ αναγωγής εναγομένων, και ακολούθως αφού κρίθηκε, ότι o Ά. Σ., το όχημα του οποίου ήταν ασφαλισμένο στην ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ASTRA ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕΓΑ", της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε και υπεισήλθε στη θέση της το "Επικουρικό Κεφάλαιο", δεν έφερε κανένα ποσοστό ευθύνης στην πρόκληση του ένδικου ατυχήματος, έγιναν δεκτές κατ' ουσίαν οι εφέσεις του "Επικουρικού Κεφαλαίου" και απορρίφθηκαν οι αγωγές ως ουσιαστικά αβάσιμες, κατά το μέρος που στρέφονταν κατ' αυτού.

Ότι, ως προς την αγωγή του Κ. Κ., το "Επικουρικό Κεφάλαιο" άσκησε επιπλέον δύο εφέσεις κατά της προαναφερόμενης υπ' αριθμ. 4563/2007 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και της 521/2009 απόφασης του ίδιου δικαστηρίου, επί των οποίων εκδόθηκε η 1570/2010 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία συνεκδικάστηκαν και έγιναν τυπικά και κατ' ουσίαν δεκτές οι εφέσεις και απορρίφθηκε η ανωτέρω αγωγή ως προς το "Επικουρικό Κεφάλαιο" ως ουσιαστικά αβάσιμη.

Ότι η υπ' αριθμ. 4563/2007 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά το κεφάλαιο της αποζημίωσης των κληρονόμων Α. Ε. εις βάρος της ενάγουσας ασφαλιστικής εταιρείας, που άσκησαν την υπ' αριθμ. κατάθ. 6774/2006 κύρια αγωγή, καθώς και ως προς το κεφάλαιο, που αφορούσε στην υπ' αριθμ. κατάθ. 1125/2007 παρεμπίπτουσα αγωγή αυτής (ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε.) κατά της εναγομένης, αλλά και την υπ' αριθμ.

κατάθ. 9655/2006 παρεμπίπτουσα αγωγή της αντιδίκου της κατ' αυτής, δεν μεταβιβάστηκε στο Εφετείο και συνεπώς κατέστη τελεσίδικη ως προς τα κεφάλαια αυτά η πρωτόδικη απόφαση, έχουσα ισχύ δεδικασμένου. Ότι ειδικότερα, με την υπ' αριθμ. 4563/2007 απόφαση έγινε τελεσιδίκως εν μέρει δεκτή κατ' ουσίαν η υπ' αριθμ. 1125/2007 παρεμπίπτουσα αγωγή της εταιρείας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε.", του E. G.

και της Α. χήρας Β. Χ., όλων ως εξ αναγωγής παρεμπιπτόντως εναγόντων, κατά της αντιδίκου της εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ Α.Α.Ε" και της εταιρείας "Α. ΑΕΒΕ" και αναγνωρίστηκε, ότι υποχρεούνται οι τελευταίοι εις ολόκληρον να καταβάλουν στους παρεμπιπτόντως ενάγοντες το ποσό των 98.802,94 ευρώ, το οποίο οι τελευταίοι (παρεμπιπτόντως ενάγοντες) υποχρεώθηκαν να καταβάλουν ως αποζημίωση στους συγγενείς του Α.

Ε., κατά κεφάλαιο και τόκους και αυτό εντόκως από της καταβολής, πλέον δικαστικών εξόδων. Ότι με την ίδια ανωτέρω απόφαση έγινε τελεσιδίκως εν μέρει δεκτή κατ' ουσίαν η υπ' αριθμ. 9655/2006 παρεμπίπτουσα αγωγή της εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ Ελλάς Α.Α.Α.Ε." και της εταιρείας με την επωνυμία "Α. ΑΕΒΕ", ως εξ αναγωγής παρεμπιπτόντως εναγουσών, κατ' αυτής (της ήδη ενάγουσας εταιρείας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΑΑΕ"), του Ά.

Σ., του E. G. και της Α. χήρας Β. Χ. και αναγνωρίστηκε, ότι υποχρεούνται οι παρεμπιπτόντως εναγόμενοι εις ολόκληρον να καταβάλουν στις παρεμπιπτόντως ενάγουσες το ποσό των 74.102,20 ευρώ, το οποίο οι τελευταίες (παρεμπιπτόντως ενάγουσες) υποχρεώθηκαν να καταβάλουν, ως αποζημίωση, στους συγγενείς του Α. Ε., κατά κεφάλαιο και τόκους και αυτό εντόκως από της καταβολής, πλέον δικαστικών εξόδων.

Ότι (η ενάγουσα ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε.") κατέβαλε συνολικά στους ενάγοντες συγγενείς του θανόντος Α. Ε. το ποσό των 180.993,35 ευρώ και δη για κεφάλαιο 136.507,35 ευρώ, για τόκους 40.986,00 ευρώ και για δικαστική δαπάνη 3.500 ευρώ. Ότι η αντίδικός της δεν της έχει καταβάλει το, αναγνωριστικά, τελεσιδίκως επιδικασθέν υπέρ αυτής ποσό των 98.802,94 ευρώ, ούτε τους τόκους αυτού από την καταβολή του εκ μέρους της ενάγουσας, στις 26-02-2009, έως την κατάθεση της (υπό κρίση) αγωγής, συνολικού ύψους 61.930,72 ευρώ, και τα δικαστικά έξοδα (καταβληθέντα από την ενάγουσα στους συγγενείς του Α.

Ε.) ποσού 3.500 ευρώ, από το οποίο συνολικό ποσό, μετά την αφαίρεση του ποσού των 74.102,20 ευρώ, που κατά τα ανωτέρω επιδικάστηκε αναγνωριστικά εις βάρος της (ενάγουσας), η εναγομένη οφείλει να της καταβάλει 90.131,46 € [(98.802,94 + 61.930,72 + 3.500) - 74.102,20 = 90.131,46 €]. Με βάση αυτό το ιστορικό ζήτησε να υποχρεωθεί η εναγομένη να της καταβάλει το ποσό των 90.131,46 ευρώ, με το νόμιμο τόκο επιδικίας από την επίδοση της αγωγής.

Επί της από 27-10-2016 αγωγής της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε.", ήδη αναιρεσείουσας, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 1982/2019 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία έγινε δεκτή κατ' ουσίαν η αγωγή και αναγνωρίστηκε η υποχρέωση της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ Ελλάς ΑΑΕ" να καταβάλει στην ενάγουσα νομιμοτόκως το ποσό των 90.131,46 ευρώ.

Κατόπιν άσκησης εφέσεων εκ μέρους των διαδίκων εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 5786/2020 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία έγιναν τυπικά δεκτές οι εφέσεις, απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η έφεση της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ Ελλάς Α.Α.Ε.", έγινε δεκτή κατ' ουσίαν η έφεση της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε.", εξαφανίστηκε η πρωτόδικη απόφαση, διακρατήθηκε η υπόθεση και απορρίφθηκε η αγωγή της τελευταίας ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας, καθόσον το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, εκτιμώντας ότι η από 27-10-2016 αγωγή συνιστά αναγωγή της ενάγουσας ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε.", έκρινε ότι "δεν γίνεται επίκληση της συνυπαιτιότητας των ασφαλιζομένων και εμπλεκομένων στο ένδικο ατύχημα και της αιτιώδους συμβολής της τυχόν συνυπαιτιότητας στην πρόκληση της ζημίας των δικαιούχων της αποζημίωσης" καθώς και ότι η ενάγουσα "ασκεί την αναγωγή της στην οποία δεν αναφέρεται, με σαφήνεια το ποσό, που έπρεπε να έχει καταβάλει, ώστε να εξάγεται ασφαλές συμπέρασμα της οφειλής της, σε συνδυασμό με τις καταβολές της".

Με την κρίση αυτή, ότι η ανωτέρω αγωγή είναι απαράδεκτη λόγω αοριστίας, το Εφετείο παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο σύμφωνα με το βάσιμο τέταρτο λόγο της από 15-07-2021 αίτησης αναίρεσης από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, ο οποίος επιτρεπτά προτάσσεται κατά την έρευνα, καθόσον ο Άρειος Πάγος δεν δεσμεύεται από τη σειρά των αναιρετικών λόγων που καθορίζουν οι διάδικοι.

Ειδικότερα, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στην ένδικη αγωγή, η αναγωγή της ενάγουσας κατά της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ Ελλάς Α.Α.Ε." ασκήθηκε με την υπ' αριθμ. κατάθ. 1125/2007 παρεμπίπτουσα αγωγή της πρώτης κατά της δεύτερης, αφορά στο ποσό της αποζημίωσης των οικείων του θανόντος Α.

Ε. και συνεκδικάστηκε με την υπ' αριθμ. κατάθ. 6774/2006 κύρια αγωγή των τελευταίων (και την υπ' αριθμ. κατάθ. 9655/2006 παρεμπίπτουσα αγωγή της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ Ελλάς Α.Α.Ε.") στο πλαίσιο της προηγηθείσας δίκης, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 4563/2007 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία αναγνωρίσθηκε τελεσιδίκως η υποχρέωση της παρεμπιπτόντως εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ Ελλάς Α.Α.Ε." να καταβάλει στην παρεμπιπτόντως ενάγουσα ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε." το ποσό των 98.802,94 ευρώ, πλέον τόκων και δικαστικών εξόδων, που υποχρεώθηκε (η ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε."), με την ίδια απόφαση, να καταβάλει στους συγγενείς του Α.

Ε.. Το εν λόγω, τελεσιδίκως αναγνωρισθέν, ποσό ζητεί με την υπό κρίση από 27-10-2016 αγωγή της η ενάγουσα να της επιδικαστεί καταψηφιστικά. Ως εκ τούτου, η ένδικη καταψηφιστική αγωγή, στηριζόμενη στην τελεσίδικη αναγνωριστική απόφαση, διαλαμβάνει όλα τα απαραίτητα κατά νόμο στοιχεία για το ορισμένο αυτής και πρέπει να γίνει δεκτός ο τέταρτος λόγος αναίρεσης, ενώ παρέλκει η έρευνα των λοιπών λόγων, διότι η αναιρετική εμβέλεια του λόγου, που έγινε δεκτός, καθιστά αλυσιτελή την εξέταση αυτών, η παραδοχή των οποίων οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα.

Ακολούθως, πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση κατά το ως άνω αναιρούμενο μέρος για περαιτέρω εκδίκαση στο Μονομελές Εφετείο Αθηνών, του οποίου είναι δυνατή η σύνθεση από άλλο δικαστή, αφού χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση (άρθρο 580 παρ.3 ΚΠολΔ), να διαταχθεί η επιστροφή στην αναιρεσείουσα του παράβολου που κατέθεσε (άρθρο 495 παρ.3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη, λόγω της ήττας της, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, που κατέθεσε προτάσεις, κατά παραδοχή του σχετικού νόμιμου αιτήματος αυτής (άρθρα 176, 183, 191 παρ.2 του ΚΠολΔ), σύμφωνα με το διατακτικό.

ΙΙ. Επί της από 03-12-2021 αίτησης αναίρεσης της εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ ΕΛΛΑΣ ΑΑΕ" και ήδη "ALLIANZ ΕΛΛΑΣ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Α.Ε." Κατά το άρθρο 927 ΑΚ, εκείνος που κατά το άρθρο 926 του ίδιου Κώδικα κατέβαλε την αποζημίωση έχει δικαίωμα αναγωγής κατά των λοιπών. Το δικαστήριο προσδιορίζει το μέτρο της μεταξύ τους ευθύνης ανάλογα με το βαθμό του πταίσματος του καθενός.

Αν δεν μπορεί να εξακριβωθεί ο βαθμός αυτός, η ζημία κατανέμεται μεταξύ όλων σε ίσα μέρη. Η αναγνωριζόμενη από το πιο πάνω άρθρο αξίωση αναγωγής πηγάζει από την εσωτερική σχέση των περισσότερων συνυποχρέων. Είναι ίδια και αυτοτελής και στηρίζεται απευθείας στο νόμο, δηλαδή στο άρθρο 927 ΑΚ. Δεν είναι αξίωση από αδικοπραξία.

Η αξίωση αυτή έχει ως προϋπόθεση, αφ' ενός την ύπαρξη περισσότερων συνυποχρέων σε αποζημίωση κατά το άρθρο 926 ΑΚ και αφετέρου την καταβολή από έναν από αυτούς στον τρίτο ζημιωθέντα ολόκληρης της οφειλόμενης αποζημίωσης. Εξ άλλου, τέτοιο δικαίωμα αναγωγής αναγνωρίζεται και από τα άρθρα 8 και 9 του ν. ΓΠΝ/1911, όταν η αξίωση αποζημίωσης του θύματος στηρίζεται στο νόμο ή και στο νόμο αυτόν.

Περαιτέρω, με τις διατάξεις του άρθρου 926 ΑΚ, καθορίζονται στα πλαίσια της αδικοπρακτικής ευθύνης, οι κατηγορίες των περιπτώσεων, στις οποίες αναγνωρίζεται από το νόμο ευθύνη περισσότερων προσώπων. Οι περιπτώσεις αυτές είναι τρεις α) κοινή πράξη περισσοτέρων προσώπων, β) παράλληλη ευθύνη περισσοτέρων προσώπων και γ) περιπτώσεις διαζευκτικής αιτιότητας.

Στην πρώτη περίπτωση, η ζημία προέρχεται από κοινή πράξη περισσότερων προσώπων. Ο όρος κοινή πράξη λαμβάνεται με την ευρεία έννοια της αιτιώδους σύμπραξης ή συμμετοχής - με οποιαδήποτε μορφή - στην αδικοπραξία και ειδικότερα, είτε στην τέλεση της πράξης, είτε στην επαγωγή της ζημίας. Έτσι εμπίπτει στην έννοια αυτή μεταξύ άλλων, και η μορφή συμμετοχής της παραυτουργίας, δηλαδή, η περίπτωση κατά την οποία δύο ή περισσότερα πρόσωπα πραγματώνουν με τη συμπεριφορά τους ορισμένη αδικοπραξία, χωρίς να υπάρχει μεταξύ τους καμία συνεννόηση.

Τέτοια περίπτωση υπάρχει και όταν από τη σύγκρουση δύο αυτοκινήτων, η οποία οφείλεται σε συνυπαιτιότητα και των δύο οδηγών, τραυματίζεται τρίτο πρόσωπο. Στη δεύτερη περίπτωση της παράλληλης ευθύνης, περισσότερα πρόσωπα ευθύνονται από το νόμο αυτοτελώς το καθένα, για την αποκατάσταση της ίδιας ζημίας.

Η περίπτωση αυτή μπορεί να υπάρχει στο πεδίο της αντικειμενικής, αλλά και της υποκειμενικής ευθύνης. Περισσότεροι αντικειμενικά ευθυνόμενοι, είναι μεταξύ άλλων, ο οδηγός, ο κάτοχος και ο ιδιοκτήτης του ζημιογόνου αυτοκινήτου, καθώς και ο ασφαλιστής μέχρι το ποσό του ασφαλίσματος για τη ζημία που προξένησε σε τρίτους το ασφαλισμένο αυτοκίνητο (άρθρ. 4, 9 ν.

ΓΠΝ/1911, 10 παρ. 1 ν. 489/1979). Στην τρίτη περίπτωση η ζημία προήλθε από ανεξάρτητες πράξεις ή παραλείψεις περισσότερων προσώπων, οι οποίες αποτελούν όλες δυνατούς αιτιώδεις όρους επαγωγής της ζημίας, αλλά δεν μπορεί να εξακριβωθεί ποια συγκεκριμένη πράξη προκάλεσε πράγματι τη ζημία. Όταν συντρέχει μια από τις πιο πάνω τρεις περιπτώσεις εφαρμογής του άρθρου 926 ΑΚ, θεμελιώνεται εις ολόκληρον ευθύνη των περισσοτέρων προσώπων, δηλαδή δημιουργείται παθητική εις ολόκληρον ενοχή κατά την έννοια του άρθρου 481 ΑΚ.

Προϋπόθεση όμως της εις ολόκληρον ευθύνης δεν είναι η κοινή εναγωγή από τον ζημιωθέντα περισσότερων προσώπων, φερόμενων ως συνοφειλετών, αλλά η πραγματική συνδρομή των νόμιμων όρων ευθύνης για τον κάθε συνοφειλέτη χωριστά. Εξ άλλου, στην περίπτωση που ενάγονται περισσότεροι εις ολόκληρον ευθυνόμενοι, δεν μπορούν να αντιδικούν μεταξύ τους ούτε ως προς την ύπαρξη ούτε ως προς την έκταση της ευθύνης τους.

Στη δίκη αποζημίωσης από αυτοκινητικό ατύχημα, αν εναχθούν περισσότεροι εις ολόκληρον ευθυνόμενοι, δεν μπορούν αυτοί να ζητήσουν από το δικαστήριο να τους προσδιορίσει με την απόφασή του, το βαθμό συμμετοχής τους στο ατύχημα. Αυτό θα κριθεί στο πλαίσιο της δίκης αναγωγής μεταξύ των εις ολόκληρον ευθυνομένων (ΑΠ 102/2019).

Η απόφαση που εκδίδεται στη δίκη, που έκρινε την αξίωση αποζημίωσης, δεν αποτελεί δεδικασμένο στη δίκη, που συνήθως ακολουθεί για την εξ αναγωγής αξίωση και όταν ακόμη στη δίκη αποζημίωσης ο εξ αναγωγής εναγόμενος ήταν συνεναγόμενος, διότι δεν υπάρχει ταυτότητα νομικής αιτίας, αφού η αξίωση αποζημίωσης στηρίζεται στις διατάξεις του άρθρου 914 ΑΚ ή τον Ν.

ΓΠΝ/1911 ή άλλη διάταξη, η οποία τυχόν την καθιερώνει, ενώ η αξίωση αναγωγής στηρίζεται στο νόμο (άρθρο 927 ΑΚ), ούτε ταυτότητα διαδίκων, αφού στη δίκη αποζημίωσης, οι συνοφειλέτες είναι απλοί ομόδικοι, ενώ στη δίκη αναγωγής οι συνοφειλέτες παρίστανται με διαφορετική ιδιότητα και είναι αντίδικοι. Συνέπεια της μη παραγωγής δεδικασμένου από την τελεσίδικη απόφαση επί της βασικής αγωγής είναι, ότι το δικαστήριο, που κρίνει την αγωγή εξ αναγωγής, δεν είναι υποχρεωμένο να θέσει ως βάση της απόφασής του, το ποσό, το οποίο υποχρεούται με τη βασική αγωγή να πληρώσει στον ενάγοντα ο εναγόμενος αυτής και ενάγων επί της αναγωγής (ΑΠ 344/2023, ΑΠ 44/2023, ΑΠ 331/2014).

Έτσι, είναι δυνατό, αν η αγωγή εξ αναγωγής γίνει δεκτή, να καθορισθεί χαμηλότερο το ποσό της αποζημίωσης, το οποίο υποχρεώνεται ο εξ αναγωγής εναγόμενος να καταβάλει στον εξ αναγωγής ενάγοντα, οπότε η υπάρχουσα διαφορά θα μείνει σε βάρος του εναγομένου (στην κύρια αγωγή) και ενάγοντος (στην αγωγή εξ αναγωγής).

Δηλαδή στη δίκη αναγωγής προσδιορίζεται εκ νέου το ύψος της οφειλόμενης αποζημίωσης, το οποίο μπορεί να είναι διαφορετικό από το ύψος της αποζημίωσης της δίκης αποζημίωσης. Ακολούθως, με βάση το ποσό αυτό και την κατανομή των ποσοστών ευθύνης, που θα καθορισθεί από το δικαστήριο, θα προσδιοριστεί η οφειλή του εξ αναγωγής υποχρέου (ΑΠ 1976/2017, ΑΠ 1655/2017, ΑΠ 1229/2013).

Τέλος, για την κατά το άρθρο 216 § 1 Κ.Πολ.Δ. πληρότητα της αγωγής εξ αναγωγής, είτε αυτή ασκείται με παρεμπίπτουσα είτε με αυτοτελή αγωγή, ο ενάγων πρέπει να επικαλεσθεί και να αποδείξει το βαθμό του πταίσματος και της αιτιώδους συμβολής καθώς και το προκύπτον απ' αυτά ποσοστό ευθύνης καθενός από τους συνυποχρέους (ΑΠ 44/2023, ΑΠ 768/2015).

Επίσης, δεν αρκεί μόνη η αναφορά στην αγωγή του συνολικώς καταβληθέντος στο ζημιωθέντα τρίτο ποσού, αλλά απαιτείται αναφορά του λόγου και της αιτίας της καταβολής αναλυτικώς (ΑΠ 793/2012). Αν δεν καθορίζονται τα παραπάνω στοιχεία, η αγωγή είναι αόριστη και εντεύθεν απορριπτέα ως απαράδεκτη.

Από την παραδεκτή επισκόπηση της ένδικης από 02-02-2018 αγωγής - αναγωγής, προκύπτει, ότι η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ALLIANZ ΕΛΛΑΣ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Α.Ε." εξέθετε κατά το ουσιώδες περιεχόμενό της, τα εξής: Ότι ο μη διάδικος στην παρούσα δίκη Α. Α., οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ...

ΙΧΕ αυτοκίνητο, που ήταν ασφαλισμένο στην ίδια, συγκρούστηκε με το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, που οδηγούσε ο E. G. και ήταν ασφαλισμένο στην εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία (με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε."). Ότι στο ένδικο ατύχημα ενεπλάκη και το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΦ αυτοκίνητο, που οδηγούσε o Ά.

Σ., και ήταν ασφαλισμένο στην ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ASTRA ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕΓΑ", της οποίας η άδεια λειτουργίας έχει ανακληθεί και στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την ασφαλιστική σύμβαση υπεισήλθε το "Επικουρικό Κεφάλαιο". Ότι από το ανωτέρω τροχαίο ατύχημα τραυματίσθηκαν θανάσιμα 1) ο Β.

Χ., συνεπιβαίνων στο όχημα, που οδηγούσε ο E. G., και 2) ο Α. Ε., οδηγός τέταρτου οχήματος και δη του υπ' αριθμ. κυκλ. ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, ενώ τραυματίσθηκε ο συνεπιβαίνων στο όχημα του τελευταίου Κ. Κ.. Ότι κατόπιν ασκήσεως των αναφερόμενων αγωγών, πέντε (5) κύριων και δύο (2) παρεμπιπτουσών αγωγών, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Διαδικασία αυτοκινήτων), οι οποίες συνεκδικάστηκαν, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 4563/2007 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, με την οποία, αφού κρίθηκαν συνυπαίτιοι για το ένδικο ατύχημα οι οδηγοί των τριών πρώτων οχημάτων και δη ο Α.

Α. κατά ποσοστό 40%, ο E. G. κατά ποσοστό 30% και ο Ά. Σ. κατά ποσοστό 30%, έγιναν εν μέρει δεκτές οι κύριες και οι παρεμπίπτουσες αγωγές ως ουσιαστικά βάσιμες. Ότι κατά της πρωτόδικης απόφασης ασκήθηκαν οι υπ' αριθμ. 11005, 11007, 11008, 11009 και 11011/28-12-2007 πέντε (5) εφέσεις από το "Επικουρικό Κεφάλαιο" και η υπ' αριθμ. 10884/24-12-2007 έφεση των E. G.

και Α. χήρας Β. Χ., επί των οποίων εκδόθηκε η 5944/2008 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με τις οποίες συνεκδικάστηκαν οι εφέσεις, απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η έφεση των E. G. και Α. χήρας Β. Χ., εξ αναγωγής παρεμπιπτόντως εναγόντων - εξ αναγωγής εναγομένων, και ακολούθως, αφού κρίθηκε, ότι o Ά. Σ., το όχημα του οποίου ήταν ασφαλισμένο στην ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ASTRA ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕΓΑ", της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε και υπεισήλθε στη θέση της το "Επικουρικό Κεφάλαιο", δεν έφερε κανένα ποσοστό ευθύνης στην πρόκληση του ένδικου ατυχήματος, δέχθηκε κατ' ουσίαν τις εφέσεις του "Επικουρικού Κεφαλαίου" και απέρριψε τις αγωγές ως κατ' ουσίαν αβάσιμες, κατά το μέρος που στρέφονταν κατ' αυτού και μόνο ως προς αυτό (Επικουρικό Κεφάλαιο).

Ότι, ως προς την αγωγή του Κ. Κ., το "Επικουρικό Κεφάλαιο" άσκησε επιπλέον δύο εφέσεις κατά της προαναφερόμενης υπ' αριθμ. 4563/2007 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και της 521/2009 απόφασης του ίδιου δικαστηρίου, επί των οποίων εκδόθηκε η 1570/2010 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία συνεκδικάστηκαν και έγιναν τυπικά και κατ' ουσίαν δεκτές οι εφέσεις και απορρίφθηκε η ανωτέρω αγωγή ως κατ' ουσίαν αβάσιμη ως προς το "Επικουρικό Κεφάλαιο".

Ότι η υπ' αριθμ. 4563/2007 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά το κεφάλαιο της αποζημίωσης των συγγενών του Α. Ε. σε βάρος της ενάγουσας ασφαλιστικής εταιρείας, οι οποίοι άσκησαν την υπ' αριθμ. κατάθ. 6774/2006 κύρια αγωγή, καθώς και ως προς τα κεφάλαια, που αφορούν στην επιδικασθείσα απαίτηση αυτής με βάση την υπ' αριθμ.

κατάθ. 9655/2006 παρεμπίπτουσα αγωγή της κατά της ήδη εναγομένης, αλλά και την επιδικασθείσα απαίτηση της αντιδίκου της με βάση την υπ' αριθμ. κατάθ. 1125/2007 παρεμπίπτουσα αγωγή της τελευταίας κατ' αυτής, δεν μεταβιβάστηκε στο Εφετείο και συνεπώς κατέστη τελεσίδικη ως προς τα κεφάλαια αυτά η πρωτόδικη απόφαση, έχουσα ισχύ δεδικασμένου.

Ότι ειδικότερα, με την υπ' αριθμ. 4563/2007 απόφαση έγινε τελεσιδίκως εν μέρει δεκτή κατ' ουσίαν η υπ' αριθμ. 9655/2006 παρεμπίπτουσα αγωγή της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ Ελλάς ΑΕΓΑ" και της εταιρείας με την επωνυμία "Α. ΑΕΒΕ", ως εξ αναγωγής παρεμπιπτόντως εναγουσών, κατά των Ά. Σ., του E. G., της Α. χήρας Β.

Χ. και της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΑΑΕ", ήδη εναγομένης, και αναγνωρίστηκε, ότι υποχρεούνται οι παρεμπιπτόντως εναγόμενοι εις ολόκληρον να καταβάλουν στις παρεμπιπτόντως ενάγουσες το ποσό των 74.102,20 ευρώ, το οποίο οι τελευταίες (παρεμπιπτόντως ενάγουσες) υποχρεώθηκαν να καταβάλουν ως αποζημίωση στους συγγενείς του Α.

Ε., κατά κεφάλαιο και τόκους και αυτό εντόκως από της καταβολής, πλέον δικαστικών εξόδων. Ότι, επίσης, με την ίδια ανωτέρω απόφαση έγινε τελεσιδίκως εν μέρει δεκτή κατ' ουσίαν η υπ' αριθμ. 1125/2007 παρεμπίπτουσα αγωγή της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε.", του E. G. και της Α. χήρας Β. Χ., όλων ως εξ αναγωγής παρεμπιπτόντως εναγόντων, κατά των ασφαλιστικών εταιρειών "ALLIANZ Α.Ε.Γ.Α." και "Α.

ΑΕΒΕ" και αναγνωρίστηκε, ότι υποχρεούνται οι παρεμπιπτόντως εναγόμενες εις ολόκληρον να καταβάλουν στους παρεμπιπτόντως ενάγοντες το ποσό των 98.802,94 ευρώ, το οποίο οι τελευταίοι (παρεμπιπτόντως ενάγοντες) υποχρεώθηκαν να καταβάλουν ως αποζημίωση στους συγγενείς του Α. Ε., κατά κεφάλαιο και τόκους και αυτό εντόκως από της καταβολής πλέον δικαστικών εξόδων.

Ότι από τη συνολικώς επιδικασθείσα, στους δικαιούχους, αποζημίωση ύψους 471.862,35 ευρώ κατά κεφάλαιο (χωρίς τόκους και δικαστικές δαπάνες), (η ενάγουσα ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ALLIANZ Ελλάς Α.Α.Α.Ε" κατέβαλε συνολικά σε όλους τους δικαιούχους (Ε., Χ., Κ.) το ποσό των 251.783,61 ευρώ κατά κεφάλαιο, πλέον τόκων και δικαστικών εξόδων ποσού 30.337,64 €, αντί του οφειλομένου, με βάση το ποσοστό συνυπαιτιότητάς της (40%), ποσού των 188.744,94 € για κεφάλαιο και 12.135,05 ευρώ για τόκους και δικαστικά έξοδα, καθώς και ότι το "Επικουρικό Κεφάλαιο" δεν προέβη σε καμία καταβολή προς τους δικαιούχους και εν τέλει κρίθηκε τελεσίδικα με την υπ' αριθμ. 5944/2008 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, ότι δεν ευθύνεται για το ένδικο ατύχημα (και ότι η "ALLIANZ Ελλάς Α.Α.Α.Ε" ευθύνεται κατά ποσοστό 40%).

Ότι, ως εκ τούτου, (η ενάγουσα) δικαιούται το ποσό των 81.241,26 ευρώ, το οποίο κατέβαλε επιπλέον για την αιτία αυτή. Ότι επίσης η εναγομένη της οφείλει το ποσό των 74.102,20 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από της καταβολής πλέον δικαστικών εξόδων, το οποίο της επιδικάστηκε με την υπ' αριθμ. 4563/2007 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία έγινε δεκτή η υπ' αριθμ. 9655/2006 παρεμπίπτουσα αγωγή της σε σχέση με την αγωγή της πλευράς των εναγόντων Ε., ήτοι της οφείλει για την αιτία αυτή 74.102,20 € για κεφάλαιο + 96.018,79 € για τόκους + 600 € για δικαστικά έξοδα = 170.720,99 ευρώ και συνολικά της οφείλει 81.241,26 + 170.720,99 = 251.962,25 ευρώ, μετά δε την αφαίρεση του εις βάρος της επιδικασθέντος, με την ίδια απόφαση, ποσού των 98.802,94 €, απομένει προς καταβολή το ποσό των 153.159,31 ευρώ (251.962,25 - 98.802,94 = 153.159,31 €).

Με βάση αυτό το ιστορικό ζήτησε, όπως μετέτρεψε το αίτημα της αγωγής της από καταψηφιστικό σε έντοκο αναγνωριστικό, να αναγνωριστεί η υποχρέωση της εναγόμενης να της καταβάλει το συνολικό ποσό των 153.159,31 ευρώ με το νόμιμο τόκο επιδικίας από την επίδοση της αγωγής. Επί της από 02-02-2018 αγωγής - αναγωγής της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ Ελλάς Α.Α.Α.Ε", η οποία συνεκδικάστηκε, κατά τα προεκτιθέμενα, με την αντίθετη από 27-10-2016 αγωγή της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΑΑΕ", εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 1982/2019 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή κατ' ουσίαν η από 02-02-2018 αγωγή - αναγωγή και αναγνωρίστηκε η υποχρέωση της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΑΑΕ" να καταβάλει στην ενάγουσα νομιμοτόκως το ποσό των 71.918,05 ευρώ.

Κατόπιν άσκησης εφέσεων εκ μέρους των διαδίκων εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 5786/2020 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία έγιναν τυπικά δεκτές οι εφέσεις, απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η έφεση της "ALLIANZ Ελλάς Α.Α.Ε.", έγινε δεκτή κατ' ουσίαν η έφεση της "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε.", εξαφανίστηκε η πρωτόδικη απόφαση και, μεταξύ άλλων, απορρίφθηκε η αγωγή της "ALLIANZ Ελλάς Α.Α.Ε." ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας και αντιφατικότητας, καθόσον το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έκρινε, ότι με την αγωγή της "δεν γίνεται επίκληση της συνυπαιτιότητας των ασφαλιζομένων και εμπλεκομένων στο ένδικο ατύχημα και της αιτιώδους συμβολής της τυχόν συνυπαιτιότητας στην πρόκληση της ζημίας των δικαιούχων της αποζημίωσης...δεν προσδιορίζει επαρκώς η ενάγουσα τα περιστατικά που θεμελιώνουν την όποια ευθύνη για το ατύχημα στο πρόσωπο του οδηγού του ασφαλισμένου στην ενάγουσα εταιρεία οχήματος και πέραν των καταβολών που αναφέρει ότι έκανε για κάθε δικαιούχο της αγωγής των "Χ.", δεν αναφέρει καν για κάθε ένα ξεχωριστά από τους ενάγοντες και παθόντες της κύριας αυτής αγωγής τα λεπτομερή στοιχεία της θετικής ζημίας εκάστου, τη σχέση τους με το συμβάν ή τα οχήματα, καθώς και τους λόγους και τα περιστατικά που στοιχειοθετούν ενδεχομένως ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη εκάστου εξ αυτών, εφόσον, κατά τα ανωτέρω στη δίκη της αναγωγής προσδιορίζεται εκ νέου το ύψος της οφειλόμενης αποζημίωσης, το οποίο μπορεί να είναι διαφορετικό από το ύψος της αποζημίωσης της δίκης αποζημίωσης και με βάση το ποσό αυτό και την κατανομή ποσοστών ευθύνης, που θα καθοριστεί από το Δικαστήριο, θα προσδιοριστεί και η οφειλή του εξ αναγωγής υπόχρεου ως προαναφέρθηκε στη μείζονα σκέψη.

Εξάλλου, το πιο πάνω συμπέρασμα, της αοριστίας της αγωγής, δεν αναιρείται από την απλή περιγραφή του ένδικου ατυχήματος κατά την άποψη της ενάγουσας χωρίς να εκθέτει την αιτιώδη συνάφεια των ενεργειών των εμπλεκόμενων οδηγών στο ατύχημα", ενώ επιπρόσθετα κρίθηκε (με την προσβαλλόμενη), ότι εσφαλμένα η ενάγουσα υποστηρίζει, ότι δεσμεύεται το Εφετείο από το δεδικασμένο της υπ' αριθμ. 4563/2007 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφασή του ορθώς κατ' αποτέλεσμα έκρινε, ότι η από 02-02-2018 αγωγή-αναγωγή της ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας "ALLIANZ Ελλάς Α.Α.Ε." είναι απαράδεκτη λόγω αοριστίας και οι αντίθετες αιτιάσεις της τελευταίας με το δεύτερο λόγο αναίρεσης από τους αριθμούς 8 και 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ είναι αβάσιμες.

Ειδικότερα, η αγωγή-αναγωγή, υπό το προεκτιθέμενο περιεχόμενο, είναι αόριστη, καθόσον α) ως προς το κεφάλαιο των 74.102,20 ευρώ, πλέον τόκων και εξόδων, μετά τη μετατροπή του καταψηφιστικού αιτήματός της σε αναγνωριστικό, δεν εκτίθεται το έννομο συμφέρον της ενάγουσας, που να δικαιολογεί την άσκηση της ένδικης αναγνωριστικής αγωγής για την επιδίκαση του ποσού αυτού, παρότι, όπως η ενάγουσα επικαλείται, της έχει ήδη τελεσιδίκως επιδικαστεί αναγνωριστικά το εν λόγω ποσό με την υπ' αριθμ. 4563/2007 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, β) ως προς το κεφάλαιο των 81.241,26 ευρώ, που αφορά στην επιδίκαση επιπλέον καταβληθέντων εκ μέρους της ποσών αποζημίωσης στους δικαιούχους αποζημίωσης από το ένδικο τροχαίο ατύχημα, σε σχέση με τα πράγματι οφειλόμενα με βάση το ποσοστό συνυπαιτιότητάς της, δεν εκτίθεται, ότι η αντίδικός της "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΑΑΕ" κατέβαλε μικρότερο ποσό στους τελευταίους σε σχέση με το οφειλόμενο με βάση το δικό της ποσοστό συνυπαιτιότητας δυνάμει της ανωτέρω τελεσίδικης απόφασης, λαμβανομένου υπόψη ότι επί των κύριων αγωγών αποζημίωσης, με την 4563/2007 απόφαση, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στην υπό κρίση αγωγή-αναγωγή, οι ασφαλιστικές εταιρείες "ALLIANZ Ελλάς Α.Α.Ε" και "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε" κρίθηκαν συνυπαίτιες κατά ποσοστό 40% και 30% αντίστοιχα, στα ποσοστά δε αυτά συνυπαιτιότητας στηρίζει την αξίωσή της η ενάγουσα, ζητώντας με αναγωγή κατά της εναγομένης την καταβολή του ποσού των 81.241,26 ευρώ, και γ) δεν περιγράφονται για καθένα ξεχωριστά από τους ενάγοντες και παθόντες των κύριων αγωγών των συγγενών του Β.

Χ. και του Κ. Κ. τα απαραίτητα, για το ορισμένο της αναγωγής, στοιχεία της θετικής ζημίας εκάστου, καθώς και τα περιστατικά που στοιχειοθετούν την ψυχική οδύνη εκάστου εξ αυτών ή την ηθική βλάβη, αλλά μόνο το συνολικό οφειλόμενο ποσό αποζημίωσης για όλες τις αιτίες (θετική και αποθετική), καθόσον στη δίκη της αναγωγής προσδιορίζεται εκ νέου το ύψος της οφειλόμενης αποζημίωσης, το οποίο μπορεί να είναι διαφορετικό από το ύψος της αποζημίωσης της δίκης αποζημίωσης και με βάση αυτό το ποσό και την κατανομή ποσοστών ευθύνης, που θα καθοριστεί από το δικαστήριο, θα προσδιοριστεί η οφειλή του εξ αναγωγής υποχρέου.

Συνακολούθως, πρέπει ο δεύτερος λόγος αναίρεσης από τους αριθμούς 8 και 14 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ να απορριφθεί ως αβάσιμος. Περαιτέρω, η αναιρεσείουσα με τους πρώτο και τέταρτο λόγους αναίρεσης προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση τις πλημμέλειες από τους αριθμούς 1 και 16 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, υποστηρίζοντας, ότι εσφαλμένα κρίθηκε, ότι δεν συντρέχει περίπτωση δεδικασμένου από την 4563/2007 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Οι λόγοι αυτοί είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς, διότι οι προβαλλόμενες πλημμέλειες δεν επιδρούν στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης (ΑΠ 713/2020, ΑΠ 556/2019, ΑΠ 394/2012). Σε κάθε όμως περίπτωση, επισημαίνεται, ότι η από 02-02-2018 αγωγή, αφενός μεν στηρίζεται στην υπ' αριθμ. 4563/2007 απόφαση, κατά το μέρος που με αυτήν, σύμφωνα με τους αγωγικούς ισχυρισμούς, κρίθηκε τελεσιδίκως η υπ' αριθμ. 9655/2006 παρεμπίπτουσα αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας και αναγνωρίστηκε η υποχρέωση της παρεμπιπτόντως εναγομένης, ήδη αναιρεσίβλητης, να της καταβάλει το ποσό των 74.102,20 ευρώ, το οποίο υποχρεώθηκε αυτή (παρεμπιπτόντως ενάγουσα) να καταβάλει ως αποζημίωση στους συγγενείς του Α.

Ε., κατά κεφάλαιο και τόκους και αυτό εντόκως από της καταβολής, πλέον δικαστικών εξόδων, και ως προς το κεφάλαιο αυτό η ανωτέρω τελεσίδικη απόφαση έχει ισχύ δεδικασμένου, αφετέρου δε η από 02-02-2018 αγωγή συνιστά και αναγωγή κατά της αντιδίκου της ασφαλιστικής εταιρείας κατά το μέρος, που με αυτήν ζητείται η επιδίκαση των επιπλέον ποσών, τα οποία κατέβαλε ως αποζημίωση στους δικαιούχους αποζημίωσης από το τροχαίο ατύχημα.

Ως εκ τούτου, ως προς μεν το αιτούμενο ποσό των 74.102,20 ευρώ, πλέον τόκων και εξόδων, μετά τη μετατροπή του αιτήματος της από 02-02-2018 αγωγής της από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό, η ενάγουσα διώκει την εκ νέου, με αναγνωριστική διάταξη, επιδίκαση του αυτού ποσού των 74.102,20 ευρώ, πλέον τόκων και εξόδων, το οποίο, κατά τους ισχυρισμούς της, της έχει ήδη τελεσιδίκως επιδικαστεί αναγνωριστικά και επομένως οι ανωτέρω λόγοι αναίρεσης είναι ως προς το κεφάλαιο αυτό απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, λόγω ελλείψεως εννόμου συμφέροντος.

Ως προς δε τα λοιπά κεφάλαια, οι ίδιοι λόγοι είναι αβάσιμοι, εφόσον η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα άσκησε το πρώτον με την ένδικη αναγωγή της κατά της αντιδίκου της ασφαλιστικής εταιρείας την αξίωσή της για την επιδίκαση των επιπλέον ποσών, συνολικού ύψους 81.241,26 ευρώ, που κατέβαλε ως αποζημίωση στους κυρίως ενάγοντες, δικαιούχους αποζημίωσης από το τροχαίο ατύχημα και επομένως, με βάση τα επικαλούμενα πραγματικά περιστατικά, ορθώς το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έκρινε, ότι δεν συντρέχει δεδικασμένο, ως προς τις εξ αναγωγής αξιώσεις της από την υπ' αριθμ. 4563/2007 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που εκδόθηκε επί των κύριων αγωγών αποζημίωσης των δικαιούχων.

Συνακολούθως, οι πρώτος και τέταρτος λόγοι αναίρεσης είναι απορριπτέοι στο σύνολό τους. Περαιτέρω, η αναιρεσείουσα με τον τρίτο λόγο αναίρεσης αποδίδει στην προσβαλλόμενη την πλημμέλεια από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, επειδή δεν έλαβε υπόψη λόγο έφεσης, με τον οποίο παραπονείτο για τη σιγή απόρριψη από το πρωτόδικο δικαστήριο του αιτήματος της αγωγής-αναγωγής αυτής για την επιδίκαση του ποσού των 20.078,32 ευρώ, που αντιστοιχούσε στο επιπλέον ποσό, που κατέβαλε στον τρίτο παθόντα, κυρίως ενάγοντα, Κ.

Κ.. Ο λόγος αυτός είναι ομοίως απορριπτέος ως αλυσιτελής, διότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση, μετά την εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης, απέρριψε την ένδικη αγωγή-αναγωγή στο σύνολό της ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας, άρα και κατά το επικαλούμενο από την αναιρεσείουσα κεφάλαιο. Περαιτέρω, ο πέμπτος λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, με τον οποίο η αναιρεσείουσα παραπονείται για ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες της προσβαλλόμενης, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν ερεύνησε την ουσία της διαφοράς και δεν διατύπωσε αποδεικτικό πόρισμα, οπότε και μόνο ιδρύεται ο αναιρετικός αυτός λόγος.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1β του ΚΠολΔ, ως παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ελέγχεται η παράβαση των διδαγμάτων κοινής πείρας, μόνον εάν αυτά αφορούν στην ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή σ' αυτούς των πραγματικών γεγονότων. Κατά την έννοια της ανωτέρω διάταξης, ο προβλεπόμενος απ' αυτήν λόγος αναίρεσης ιδρύεται, μόνον όταν το δικαστήριο εσφαλμένα χρησιμοποιεί ή παραλείπει να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας, δηλ.

τις γενικές και αφηρημένες αρχές για την εξέλιξη των πραγμάτων που αντλούνται από την εμπειρική πραγματικότητα με την βοήθεια της επιστημονικής έρευνας, ή της επαγγελματικής ενασχόλησης και έχουν γίνει κοινό κτήμα, για την ανεύρεση με βάση αυτά της αληθινής έννοιας κανόνα δικαίου (ιδίως όταν αυτός περιέχει νομικές έννοιες, δηλ.

για την εξειδίκευση των αόριστων νομικών εννοιών) ή για την υπαγωγή ή όχι σ' αυτόν των πραγματικών γεγονότων της διαφοράς. Εξάλλου, για να είναι ορισμένος ο σχετικός λόγος αναίρεσης, πρέπει να προσδιορίζονται στο αναιρετήριο: α) τα διδάγματα της κοινής πείρας που δεν χρησιμοποιήθηκαν ή χρησιμοποιήθηκαν εσφαλμένα από το δικαστήριο της ουσίας, β) ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου για την ερμηνεία ή εφαρμογή του οποίου έγινε ή δεν έγινε εσφαλμένη χρήση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, γ) ο τρόπος, κατά τον οποίο παραβιάστηκαν τα διδάγματα αυτά, δηλαδή η φερόμενη ως εσφαλμένη έννοια, που αποδόθηκε από το δικαστήριο της ουσίας στο συγκεκριμένο κανόνα δικαίου, όπως προκύπτει από τα διδάγματα της κοινής πείρας που το δικαστήριο εσφαλμένα εφάρμοσε ή δεν εφάρμοσε και δ) η κατά τον αναιρεσείοντα προβαλλόμενη, ως ορθή έννοια του ίδιου κανόνα δικαίου, η οποία προκύπτει από τα επικαλούμενα διδάγματα της κοινής πείρας, που η απόφαση δεν χρησιμοποίησε ή χρησιμοποίησε εσφαλμένα.

Διαφορετικά, ο λόγος αναίρεσης είναι απαράδεκτος ως αόριστος (ΑΠ 324/2023, ΑΠ 250/2023, ΑΠ 1092/2021, ΑΠ 982/2021, ΑΠ 366/3020). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον έκτο λόγο αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρο 559 αριθμ. 1β του ΚΠολΔ πλημμέλεια, λόγω παραβίασης των διδαγμάτων της κοινής πείρας με την προσβαλλόμενη απόφαση.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, λόγω αοριστίας, καθόσον δεν εκτίθενται στο αναιρετήριο (και μάλιστα ενάριθμα, όπως απαιτείται, κατά τα προεκτεθέντα) οι συγκεκριμένες διατάξεις ουσιαστικού δικαίου, που φέρονται, ότι παραβιάστηκαν, ούτε τα διδάγματα κοινής πείρας, που χρησιμοποιήθηκαν εσφαλμένα από το δικαστήριο της ουσίας, και ο τρόπος, κατά τον οποίο παραβιάστηκαν τα διδάγματα αυτά.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος για έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η από 03-12-2021 αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα, λόγω της ήττας της, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, η οποία κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα της (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό. Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου, λόγω της ήττας της, στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Συνεκδικάζει α) την από 15-07-2021 (αριθμ. κατάθ. 743/16-07-2021) αίτηση της ανώνυμης ασφαλιστικής και αντασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε." και β) την από 03-12-2021 (1174/06-12-2021) αίτηση της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ALLIANZ ΕΛΛΑΣ Α.Α.Ε." και ήδη "ALLIANZ ΕΛΛΑΣ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Α.Ε." για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5786/2020 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Δέχεται την από 15-07-2021 αίτηση της εταιρείας "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε." για αναίρεση της ανωτέρω απόφασης.

Αναιρεί εν μέρει την υπ' αριθμ. 5786/2020 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, ως προς τα κεφάλαια που αναφέρονται στο σκεπτικό της παρούσας.

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα εκδίκαση, κατά τα αναιρούμενα κεφάλαια, στο Μονομελές Εφετείο Αθηνών, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλον δικαστή, πλην αυτού που εξέδωσε την παραπάνω απόφαση.

Διατάσσει την επιστροφή στην αναιρεσείουσα του παραβόλου, που έχει καταθέσει.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας, το ύψος των οποίων καθορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

Απορρίπτει την από 03-12-2021 αίτηση της εταιρείας "ALLIANZ ΕΛΛΑΣ ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Α.Α.Ε." για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5786/2020 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, το ύψος των οποίων καθορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Και Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Απριλίου 2024.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 25 Απριλίου 2024.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ