Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific document content and misinterpretation errors.

Απόφαση 618 / 2018 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 618/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Σακκά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Γεώργιο Κοντό - Εισηγητή, Αβροκόμη Θούα και Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Οκτωβρίου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Χ. Π. του Δ., κατοίκου ... και 2) ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "... ΑΕ", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, εκπροσωπήθηκαν δε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παναγιώτη Παπή. Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Π. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σταύρο Μακαρώνα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-9-2011 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Κορίνθου Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 258/2012 του ίδιου Δικαστηρίου και 238/2016 του Τριμελούς Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 13-12-2016 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, ο ήδη αναιρεσίβλητος με την ένδικη αγωγή του, επικαλούμενος προσβολή της προσωπικότητός του από τις περιγραφόμενες σ' αυτήν αξιόποινες πράξεις (ψευδή καταμήνυση και συκοφαντική δυσφήμηση) των εναγομένων ήδη αναιρεσειόντων, εζήτησε την καταψήφιση τούτων στην προς αυτόν καταβολή ποσού 60.044 ευρώ, ως χρηματική του ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη. Με την πρωτόδικη απόφαση η αγωγή έγινε εν μέρει δεκτή ως κατ' ουσίαν βάσιμη και συγκεκριμένα για το χρηματικό ποσόν 18.000 ευρώ. Επί της εφέσεως και της αντεφέσεως που άσκησαν κατά της ανωτέρω αποφάσεως οι διάδικοι εξεδόθη η ήδη προσβαλλομένη απόφαση, η οποία απέρριψε την έφεση των εναγομένων, δέχθηκε δε την αντέφεση του ενάγοντος και μετ' εξαφάνιση της πρωτοδίκου αποφάσεως κατά το περί χρηματικής ικανοποιήσεως μέρος της, έκρινε βάσιμη την σχετική απαίτηση και δέχθηκε συνακολούθως την αγωγή για το μεγαλύτερο ποσό των 30.000 ευρώ. Η τελευταία αυτή απόφαση πλήττεται ήδη από τους εναγομένους, με την υπό κρίση αίτηση και για τους λόγους που αναφέρονται σ' αυτήν και αναλύονται ειδικότερα κατωτέρω.

Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθμ.8 β' του Κ.Πολ.Δ. "αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης". Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, "πράγματα" θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, οι θεμελιωτικοί, καταλυτικοί ή διακωλυτικοί ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, ασκούμενοι με αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση ή με λόγο εφέσεως ή αντεφέσεως, ο οποίος αφορά αυτοτελείς ισχυρισμούς ή άρνηση αυτοτελών ισχυρισμών, όχι δε οι αιτιολογημένες αρνήσεις ή οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων, έστω και αν αποτελούν περιεχόμενο λόγου εφέσεως, ούτε οι απαράδεκτοι ή νομικώς αβάσιμοι ισχυρισμοί ή τα προσκομιζόμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα και τα πραγματικά περιστατικά που προκύπτουν από αυτά.

Επίσης δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναιρέσεως, όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε ευθέως για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό ή όταν αντιμετώπισε και απέρριψε στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντιθέτων προς αυτά που τον συγκροτούν ή παρέλειψε να απαντήσει σε ισχυρισμό αόριστο, μη νόμιμο ή αλυσιτελή, που δεν ασκούσε επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ.Α.Π. 2/1989, 11/1996, 3/1997, 12/1997).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αριθμ. 10 του Κ.Πολ.Δ. "Αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ως αληθινά, χωρίς απόδειξη". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ο σχετικός λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, όταν το δικαστήριο δέχεται πράγματα, δηλαδή αυτοτελείς ισχυρισμούς, οι οποίοι τείνουν σε θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος, που ασκείται με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση, χωρίς να έχει προσαχθεί οποιαδήποτε απόδειξη για τα πράγματα αυτά, ή όταν δεν εκθέτει από ποια αποδεικτικά μέσα άντλησε την απόδειξη γι' αυτά Α.Π.1131/2007, 2122/2009, 379/2006,120/2011).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αριθμ. 11 περ. γ' του Κ.Πολ.Δ, αναίρεση επιτρέπεται "αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν". Κατά την έννοια της διατάξεως ταύτης, για την ίδρυση του σχετικού λόγου αναιρέσεως αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποία, κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 341 και 346 Κ.Πολ.Δ., το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη του (Ολ.Α.Π. 2/2008).

Ο λόγος αυτός απορρίπτεται, αν αποδεικνύεται από την απόφαση ότι ελήφθησαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκομίσθηκαν και των οποίων έγινε επίκληση. Συνήθως αρκεί προς τούτο η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου (μάρτυρες, έγγραφα κ.λ.π.), χωρίς ανάγκη ειδικής αξιολογήσεως καθενός και χωρίς διάκριση από ποια αποδεικτικά μέσα προκύπτει άμεση και από ποια έμμεση απόδειξη.

Μη λήψη υπόψη, πάντως, δεν συνάγεται από μόνο το γεγονός ότι μνημονεύονται στην απόφαση ορισμένα μόνο από τα προσκομισθέντα με επίκληση έγγραφα όχι όμως και τα φερόμενα ως αγνοηθέντα (Α.Π. 109/2012,134/2012). Ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν προσέδωσε στο αποδεικτικό μέσο την αποδεικτική βαρύτητα που υποστηρίζει ο αναιρεσείων ότι αυτό έχει, αφού η σχετική εκτίμηση δεν υπόκειται, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (Α.Π. 100/2007).

Τέλος , ο από το άρθρο 559 αριθ. 20 του Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως, για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται, αν το δικαστήριο υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος, αναγόμενο δηλαδή στην ανάγνωση του εγγράφου, με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προφανώς διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν, από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά διέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό.

Στην τελευταία περίπτωση, πρόκειται για παράπονο, αναγόμενο στην εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων, η οποία εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο. Για να θεμελιωθεί ο προαναφερόμενος λόγος αναιρέσεως, θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό πόρισμά του αποκλειστικώς ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε και όταν το έχει απλώς συνεκτιμήσει, μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει το έγγραφο, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε ως προς το αποδεικτέο γεγονός (Ολ.Α.Π. 1/1999, 2/2008, Α.Π. 896/2011).

Επιπροσθέτως για το ορισμένο του λόγου αυτού αναιρέσεως πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο: α) το αληθές περιεχόμενο του φερομένου ως παραμορφωθέντος εγγράφου, ώστε εκ της συγκρίσεώς του προς το γενόμενο δεκτό από την απόφαση να παρέχεται στον Άρειο Πάγο η δυνατότητα κρίσεως περί του αν υφίσταται διαγνωστικό σφάλμα, β) το γενόμενο δεκτό από την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση διαφορετικό του αληθούς περιεχόμενο, γ) το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο για το ότι υπάρχουν ή όχι κρίσιμα πραγματικά γεγονότα και δ) ο ουσιώδης πραγματικός ισχυρισμός για την απόδειξη ή ανταπόδειξη του οποίου χρησιμοποιήθηκε το έγγραφο.

Αν ο λόγος αναιρέσεως δεν περιέχει τα ανωτέρω αναφερόμενα στοιχεία, είναι αόριστος και απορριπτέος (Α.Π. 2310/2009, 120/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, δέχθηκε κατά το ενδιαφέρον την προκειμένη αναιρετική διαδικασία μέρος των τα εξής: "Ο πρώτος εναγόμενος (ήδη πρώτος αναιρεσείων) είναι νόμιμος εκπρόσωπος της δεύτερης εναγόμενης ανώνυμης εταιρείας (ήδη δευτέρας αναιρεσειούσης), η οποία διατηρεί ξενοδοχειακή και τουριστική επιχείρηση στη ειδική θέση "..." του δημοτικού διαμερίσματος Λουτρακίου περιφέρειας του Δήμου Λουτρακίου - ....

Ο ενάγων...εργάζεται ως δασοφύλακας στο ......και ...υπέβαλε την με αριθμό πρωτοκόλλου …/15-10-2007 μήνυσή του προς το ... κατά της δεύτερης εναγόμενης..., στην οποία ανέφερε κατά λέξη τα ακόλουθα: "κατά το χρονικό διάστημα από 13 έως 18 Σεπτεμβρίου του έτους 2007 στην θέση ... διαπίστωσα ότι μέσα σε δημόσια δασική έκταση, η οποία έχει κηρυχθεί αναδασωτέα...

έχει κατασκευαστεί πέτρινη μάντρα μήκους 38,00 μέτρων περίπου και μέσου ύψους 0,50 μέτρων και πάχους 0,30 μέτρων. Η παράνομη πράξη αυτή έγινε από την "....", με νόμιμο εκπρόσωπο τον ...... Σκοπός της .... είναι να αποκτήσουν δικαιώματα στην ανωτέρω έκταση...". Κατόπιν της μήνυσης του ενάγοντος, η δεύτερη εναγόμενη...υπέβαλε ενώπιον της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Κορίνθου την από 3-12-2008 μήνυσή της, με την οποία του καταμαρτυρούσε ότι την μήνυσε ψευδώς, εν γνώσει του ψεύδους του, ότι: 1) αυτή κατασκεύασε μία πέτρινη μάντρα, 2) ότι η κατασκευή αυτή έγινε από 13 έως 18 Σεπτεμβρίου 2007, 3) ότι η κατασκευή έγινε σε δημόσια δασική έκταση και ότι η έκταση αυτή έχει κηρυχθεί αναδασωτέα με την υπ'αρ.1719/1986 απόφαση του Νομάρχη Κορινθίας, συγχρόνως, δε, άσκησε εναντίον του και την από 12-12-2008 ...

αγωγή, με την οποία ζητούσε να υποχρεωθεί να της καταβάλει για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης συνεπεία της ως άνω ψευδούς καταμήνυσης, το ποσόν των 100.000 ευρώ. Ωστόσο, απ' το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων προέκυψε η κατασκευή της "μάντρας - πεζούλας απ' την ξερολιθιά", που αναφέρεται στην πρωτόδικη απόφαση.

Όπως κατέθεσε ο μάρτυς του ενάγοντος, Π. Μ., ... - ..., για την μάντρα αυτή - πεζούλα "...ανοίχτηκε ένα μικρό θεμέλιο, όπου έβαλαν πέτρες, που τις συνέδεσαν με τσιμέντο....", όπως ακριβώς φαίνονται τα δύο αυτά υλικά στις ...προσκομιζόμενες απ' τον ενάγοντα φωτογραφίες. Μάλιστα, στην μάντρα αυτή κατασκεύασαν αργότερα και τρείς τσιμέντινες βάσεις, στις οποίες τοποθέτησαν πυροσβεστικούς κρουνούς και επίσης τοποθέτησαν κάτω απ' τις πέτρες λάστιχα, που τα συνέδεσαν με το πυροσβεστικό δίκτυο.

Έτσι, όταν η δασοπόνος του Δασαρχείου ..., μετέβη για αυτοψία στη θέση αυτή, κατόπιν εντολής του Δασάρχη ..., στις 25/6/2008, διαπίστωσε και την κατασκευή της μάντρας - πεζούλας από ξερολιθιά, που είχε αναφέρει ο ενάγων στην μήνυσή του, - εμβαδομετρώντας, όμως, αυτή ακριβέστερα με επιφάνεια 24,52 τ.μ., - και τις τρείς βάσεις, διαστάσεων 1,50 Χ 0,70 μ., τις οποίες ο ενάγων δεν τις είχε δει τον Σεπτέμβρη 2007, γιατί, τότε, δεν είχαν ακόμα φτιαχτεί, όπως αυτός κατέθεσε και στην από 31-1 -2011 ένορκη βεβαίωσή του λέγοντας τότε, αδόκιμα, ότι ήταν ακόμα ημιτελής η μάντρα, δηλ δεν είχαν ακόμα κατασκευαστεί και οι βάσεις, που φτιάχτηκαν μετά.

Η μάντρα αυτή βρίσκεται ειδικότερα νότια του επαρχιακού δρόμου Λουτρακίου - ..., όπως αυτή αποτυπώνεται στο από 30/6/2008 τοπογραφικό διάγραμμα της δασοπόνου Θ.Μ., στην ίδια θέση όπου αποτυπώνεται στο από Απριλίου 2011 τοπογραφικό διάγραμμα του τοπογράφου Γ.Π., που επικαλούνται και προσκομίζουν οι εναγόμενοι, "το πυροσβεστικό δίκτυο", καθώς και η αναγραφόμενη ως "εξεταζόμενη έκταση" στην ημερομηνία 15/6/2003 φωτογραφία της Google.

Συνεπώς, δεν προκύπτει καμία αμφισβήτηση για τη θέση της επίδικης μάντρας. Περαιτέρω προκύπτει ότι οι εναγόμενοι αμφισβήτησαν τον χαρακτήρα της επίδικης κατασκευής ως μάνδρας καθώς και την τοποθέτηση επί αυτής των πυροσβεστικών κρουνών και κάτωθι αυτής των λάστιχων που συνδέονται με τους κρουνούς.

Προς ενίσχυση του ισχυρισμού τους προσκομίζουν την από 10-10-2011 απάντηση του Τμήματος Πολεοδομίας του Δήμου Λουτρακίου - Αγ. Θεοδώρων ότι "δεν υπάρχει μάντρα ή κτίσμα στο χώρο αυτό", υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για μια παλιά ξερολιθιά - πεζούλα (όπως είναι πολλές στην γύρω περιοχή, εκ των οποίων πήρε και το τοπωνύμιο " ..."), η οποία αποτελείται από πέτρες, η μία δίπλα στην άλλη.

Ωστόσο, ανεξαρτήτως το εάν η κατασκευή αυτή αποτελεί "κτίσμα" κατά την έννοια των πολεοδομικών διατάξεων, ή "ανάχωμα", όπως την χαρακτηρίζουν οι εναγόμενοι, η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για τεχνικό κατασκεύασμα ανθρώπου, το οποίο εντέλει, δεν αμφισβήτησαν ούτε αυτοί οι μάρτυρες των εναγομένων, που έδωσαν τις με αρ.387, 388, 389, 390/30-4- 2009 ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον του Ειρηνοδίκη Κορίνθου Οι τελευταίοι παραδέχτηκαν ότι στην "...πεζούλα αυτή, που είναι ένας μικρός χαμηλός τοίχος αντιστήριξης, μία χαμηλή μάντρα που καταστράφηκε., από τις βροχοπτώσεις ...

η ενάγουσα προέβη σε εργασίες διόρθωσης και συντήρησης και την επισκεύασε...... Επίσης και η ίδια η εναγόμενη, με την από 3-11-2008 έγγραφη κατάθεση απόψεων προς το Δασάρχη, παραδέχτηκε ότι κατασκεύασε μαντρότοιχο, (στη θέση παλιού τοίχου από ξηρολιθιά, όπως υποστηρίζει), κατασκευάζοντας θεμέλιο και τοποθετώντας πέτρα επί μήκους 60 μέτρων και ύψους 0,30 - 0,40 μ., που επικαλύπτεται στην επάνω επιφάνεια με λάσπη...

Συνεπώς, από τα παραπάνω έγγραφα επιβεβαιώνεται η επέμβαση της εναγόμενης στην επίδικη έκταση, με την κατασκευή της μάντρας, στην οποία, προφανώς εργάστηκαν οι εργάτες, για τους οποίους ο ενάγων αναφέρει στη με αρ.36/2011 ένορκη βεβαίωση του ενώπιον του Ειρηνοδίκη Κορίνθου ότι, μόλις τον είδαν έτρεξαν και εξαφανίστηκαν μέσα στο δάσος. Επίσης από τις προσκομιζόμενες φωτογραφίες, (των οποίων τη γνησιότητα δεν την αμφισβήτησαν, ουσιαστικά, οι εναγόμενοι), αποδείχτηκε η τοποθέτηση επί της μάντρας και κόκκινου πυροσβεστικού κρουνού και το πέρασμα, κάτω από τις πέτρες της μάντρας, του λάστιχου που ξεκινά από τον πυροσβεστικό κρουνό....Επομένως, αποδεικνύονται και οι λοιπές επεμβάσεις επί της μάντρας που κατέθεσε ο μάρτυς του ενάγοντος, τις οποίες (επεμβάσεις) δεν τις αναφέρει, μεν, ο ενάγων στο πρωτόκολλο μήνυσής του - και συνακόλουθα η εναγομένη στην από 3-12-2008 μήνυσή της - ωστόσο επιβεβαιώνουν και ενισχύουν τα όσα κατέθεσε ο μάρτυς του ενάγοντος περί διεκδίκησης από αυτήν της επίδικης έκτασης.

Συνεπώς, τα όσα ανέφερε ο ενάγων στη μήνυσή του περί κατασκευής απ' την εναγομένη πέτρινης μάντρας, δεν ήταν ψευδή, όπως ισχυρίστηκαν οι εναγόμενοι με την παραπάνω μήνυσή τους, αυτοί δε γνώριζαν ότι δεν είναι ψευδή και συνεπώς εν γνώσει τους τον μήνυσαν για ψευδή καταμήνυσή τους. Περαιτέρω αποδεικνύεται ότι η εναγομένη υποστήριζε από παλιά ότι το σημείο που βρίσκεται η μάνδρα είναι το βορειοανατολικό όριο της ιδιοκτησίας της που είναι αγροτική έκταση και δεν έχει καμία σχέση με δημόσιο δάσος γι' αυτόν, ακριβώς, το λόγο, μετά την κατασκευή της μάντρας, προχώρησε σε καλλιέργεια καλλωπιστικών φυτών στο τμήμα που εκτείνεται μεταξύ της μάντρας και του, προς βορράν, διερχόμενου επαρχιακού δρόμου...

Η εν λόγω ενέργειά της έγινε αντιληπτή απ' τον ενάγοντα, ο οποίος με το από 11/2/2008 προοτόκολλο την μήνυσε για την επέμβασή της αυτή σε δημόσια δασική έκταση και μάλιστα αναδασωτέα. Κατόπιν τούτου, η πρώτη εναγόμενη, με την από 13-3-2008 αίτησή της προσέφυγε ενώπιον της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Κορίνθου και ζητούσε απ' το ...

έγγραφα, προκειμένου να διαπιστώσει αν η έκταση επί της οποίας η επίδικη μάντρα, κείται εντός ή εκτός δασικής έκτασης. Λόγω αυτής της αμφισβήτησης, το Δασαρχείο, λαμβάνοντας υπόψη το κτηματολόγιο της περιοχής Λουτρακίου και συγκεκριμένα τον χάρτη με κωδικό 116508, διαπίστωσε ότι η ανωτέρω έκταση, η οποία ορίζεται ανατολικά με δημόσιο δάσος αναδασωτέο, δυτικά με ασφαλτοστρωμένο δρόμο, βόρεια με δημόσιο δάσος και πέραν αυτού με επαρχιακό δρόμο Λουτρακίου - ..., και νότια με δημόσιο δάσος, έχει καταγραφεί ως δημόσιο δάσος με Κ.Λ. 2145....

Επιπλέον, ο δασολόγος Α. Α., αφού διενήργησε αυτοψία...διαπίστωσε ότι αυτή ήταν εκχερσωμένη και στην επιφάνειά της ήταν κατασκευασμένη πέτρινη μάντρα, εφάρμοσε τα ζεύγη αεροφωτογραφιών προέλευσης της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού του αρχείου της Υπηρεσίας του, κατά τα έτη 1945, 1960, 1972 και 1987 και διαπίστωσε ότι κατά τα έτη 1945 και 1960 η επίδικη περιοχή ήταν δάσος κατά την έννοια της παρ.1 του άρθρου 3 του νόμου 998/1979...Η εν λόγω περιοχή πέραν του ότι είναι δασική, αποδεικνύεται ότι είναι και αναδασωτέα.....Από τα παραπάνω αποδειχθέντα...προκύπτει ότι η επίδικη έκταση είναι δημόσια δασική, αναδασωτέα...

Συνεπώς δεν ήταν ψευδές αυτό που ανέφερε στην μήνυσή του ο ενάγων περί δημόσιας δασικής και αναδασωτέας έκτασης, και οι εναγόμενοι γνώριζαν ότι αυτό δεν είναι ψευδές καθόσον, πέραν όλων των παραπάνω, το Δασαρχείο από παλιά τους είχε κοινοποιήσει το με αρ.7655/20-1-2004 έγγραφο του, με το οποίο τους ανέφερε τις εκτάσεις που είχαν εξαιρεθεί απ' την ως άνω απόφαση περί κήρυξης αναδασωτέων εκτάσεων στην ευρύτερη περιοχή ...

Επομένως, υποστηρίζοντας τα αντίθετα, μήνυσαν ψευδώς οι εναγόμενοι, με την από 3-12-2008 μήνυσή τους, τον ενάγοντα για ψευδή καταμήνυσή τους. Ακολούθως, ...ο ενάγων την 29-5- 2009 εξεταζόμενος ενώπιον αρχής ενόρκως κατέθεσε, μεταξύ άλλων, ότι η πρώτη εναγόμενη από παλιά προβαίνει σε δασικές παραβάσεις ανά χρονικά διαστήματα προς όφελος της ξενοδοχειακής επιχείρησης και σε βάρος του δάσους...ότι επειδή δεν θέλει τον έλεγχο της δασικής υπηρεσίας προσφεύγει σε ψευδείς μηνύσεις και συκοφαντίες εναντίον του Δασάρχη ...

Π. Μ. και σε αυτόν προσωπικά καθώς και σε άλλους υπαλλήλους της Υπηρεσίας. Κατόπιν αυτής της ένορκης κατάθεσης η δεύτερη εναγόμενη, μέσω του νόμιμου εκπροσώπου της, υπέβαλε ενώπιον της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Κορίνθου την από 2-7-2009 μήνυση, στην οποία παρέθετε το περιεχόμενο της ένορκης κατάθεσης του ενάγοντος και ακολούθως ανέφερε...Ότι όλα όσα αναφέρονται και αναγράφονται στην άνω από 29-5-2009 ένορκη κατάθεση...του μηνυόμενου είναι ψέματα και τα κατέθεσε ο ...εν γνώσει του ότι είναι ψέματα και απέκρυψε την αλήθεια, η οποία ...είναι ότι δεν προέβη ποτέ ...σε δασικές παραβάσεις...προς όφελος της και σε βάρος του δάσους, ότι ουδέποτε αρνήθηκε τον έλεγχο από την Υπηρεσία και ότι δεν προσφεύγει σε μηνύσεις εναντίον αυτού και άλλων υπαλλήλων του Δασαρχείου.

Μάλιστα, και με αυτήν την μήνυση κατέθεσε και την από 8-7-2009...αγωγή της με την οποία ζητεί να υποχρεωθεί να της καταβάλει ως χρηματική της ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης το ποσόν των 81.044 ευρώ. Ωστόσο, από σωρεία εγγράφων αποδεικνύεται ότι η εναγόμενη πολλάκις έχει απασχολήσει την υπηρεσία του ενάγοντος και συγκεκριμένα:....Σημειώνεται δε ότι με την υπ' αριθμόν 2278/2004 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας απορρίφθηκε η αίτηση της εναγομένης περί ακύρωσης της υπ' αριθμόν 1380/13-7-2000 απόφασης του Γενικού Γραμματέα Περιφέρειας Πελοποννήσου, με την οποία είχε κηρυχθεί αναδασωτέα έκταση 1.485,00 τετραγωνικών μέτρων στην θέση "Π." Λουτρακίου.

Επίσης αποδεικνύεται ότι η εναγόμενη υπέβαλε κατά των υπαλλήλων του Δασαρχείου ... αλλεπάλληλες μηνύσεις και αγωγές, στρεφόμενη προσωπικά κατά των υπαλλήλων, που υποχρεώνονται να αντιμετωπίζουν μόνοι τους, με δικά τους έξοδα, τις δικαστικές αυτές υποθέσεις...

Συνεπώς, ψευδώς και εν γνώσει της τον μήνυσε τον ενάγοντα, με την από 2-7-2009 μήνυση για ψευδή, εις βάρος της καταμήνυση. Τέλος, ο ενάγων, λόγω της φύτευσης των καλλωπιστικών φυτών, που αναφέρθηκαν παραπάνω, εντός της ίδιας δημόσιας δασικής έκτασης, βορειότερα της πέτρινης μάντρας, υπέβαλε εναντίον της δεύτερης εναγόμενης την από 11-2- 2008 μήνυση ενώπιον του Δασαρχείου η οποία ανέφερε ότι στις 06.02.2008 στην θέση "Π." Λουτρακίου, εντός δημοσίου δάσους, που έχει κηρυχθεί αναδασωτέο με την με αριθμό 1719/30-09-1986 απόφαση του Νομάρχη Κορινθίας, η εναγόμενη, με νόμιμο εκπρόσωπο της τον Χ.

Π., φύτεψε πέντε καλλωπιστικά φυτά, κατά παράβαση του άρθρου 29 του νόμου 2081/1992, ότι η ίδια γνώριζε την αναδασωτέα έκταση, διότι την είχε ενημερώσει προσωπικά να μην επεμβαίνει στην έκταση, η οποία είναι γειτονική της ξενοδοχειακής της μονάδας και ότι σκοπός της είναι να αποκτήσει δικαιώματα στην έκταση και να επεκτείνει μελλοντικά την επιχείρησή της γιατί η έκταση αυτή έχει μεγάλη οικοπεδική αξία.

Κατόπιν αυτής της μήνυσης η δεύτερη εναγόμενη...υπέβαλε την από 22-10-2009 μήνυσή της ενώπιον της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Κορίνθου στην οποία ανέφερε ότι όλα όσα αναφέρει σε βάρος της ο μηνυόμενος , στα όσα αναφέρει σε βάρος της ο μηνυόμενος στην μήνυσή του είναι αναληθή και ειδικότερα .... Ωστόσο, από τα ίδια παραπάνω αποδεικτικά στοιχεία ...προκύπτει ότι αυτά τα καλλωπιστικά φυτά...δεν έχουν φυτευθεί από παλιά, άλλα πρόσφατα στον χρόνο υποβολής της μήνυσης του ενάγοντος.

Τα φυτά αυτά τοποθετήθηκαν σε δημόσια δασική έκταση, όπως έγινε δεκτό παραπάνω, γεγονός που το γνώριζε η εναγόμενη και, γι' αυτόν, ακριβώς τον λόγο, μολονότι, όπως αναφέρει, είχε φυτέψει καλλωπιστικά φυτά σ' όλο τον περιβάλλοντα και ανήκοντα σ' αυτήν χώρο της ξενοδοχειακής της επιχείρησης, εντούτοις δεν είχε επιχειρήσει να φυτέψει ποτέ στην επίδικη έκταση.

Βέβαια, ο πρώτος εναγόμενος με την με αρ.5146/2011 αμετάκλητη απόφαση του Μονομελούς Πλημ/κείου Κορίνθου κηρύχθηκε αθώος για την πράξη της καλλιέργειας αναδασωτέας δημόσιας έκτασης, πλην, όμως η απόφαση αυτή δεν δεσμεύει το παρόν Δικαστήριο, διότι στην παρούσα πολιτική δίκη δεν παράγεται δεδικασμένο από απόφαση ποινικού Δικαστηρίου....

Κατόπιν όλων των ανωτέρω, οι υποβληθείσες από την δεύτερη εναγόμενη, νομίμως εκπροσωπούμενη από τον πρώτο εναγόμενο, ως άνω μηνύσεις στοιχειοθετούν το αδίκημα της ψευδούς καταμήνυσης, καθώς η δεύτερη των εναγομένων με γραπτή μήνυση ενώπιον αρχής, δηλαδή της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Κορίνθου καταμήνυσε τον ενάγοντα ότι τέλεσε αξιόποινη πράξη-αυτή της ψευδούς καταμήνυσης -, αν και γνώριζε την αναλήθεια των καταγγελλομένων με τις μηνύσεις αυτές.

Τα γεγονότα δε αυτά ήταν ικανά, αντικειμενικώς, ερευνώμενα, να βλάψουν και έβλαψαν πράγματι την τιμή και την υπόληψη του ενάγοντος, καθ' όσον η εναγόμενη με την υποβολή των ως άνω ψευδών μηνύσεων, εν γνώσει της αναλήθειας των αναγραφομένων σε αυτές, έθεσε την αξιοπρέπεια του ενάγοντος υπό αμφισβήτηση ενώπιον απεριόριστου αριθμού ατόμων, οι οποίοι έλαβαν γνώση του περιεχομένου των μηνύσεων αυτών.

Εξ άλλου, τα ψευδή ενώπιον τρίτων καταγγελλόμενα, τα οποία αναφέρονται στις ανωτέρω μηνύσεις και αφορούσαν την ηθική και επαγγελματική αρτιότητα, ακεραιότητα, ευσυνειδησία και καταλληλότητα του ενάγοντος ως δασοφύλακα και τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα την τρώση του κύρους του και της φήμης του, ήταν πρόσφορα να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη του τελευταίου, ενώ οι εναγόμενοι γνώριζαν την αναλήθεια αυτών.

Ως εκ τούτου, στοιχειοθετούνται τα συστατικά στοιχεία της πράξης της συκοφαντικής δυσφήμησης...Με βάση τα ανωτέρω ...το Δικαστήριο κρίνει ότι ο ενάγων υπέστη ηθική βλάβη από την ως άνω αδικοπρακτική συμπεριφορά των εναγομένων... εύλογης χρηματικής ικανοποίησης, το ύψος της οποίας πρέπει να καθοριστεί, μετά από στάθμιση του είδους και της βαρύτητας της προσβολής, τις εν γένει συνθήκες του επίδικου συμβάντος, της βλάβης, που επήλθε στην εν γένει προσωπικότητά του, της μείωσης του στο οικογενειακό, επαγγελματικό και το κοινωνικό του περιβάλλον και της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης των διαδίκων, στο ποσό των τριάντα χιλιάδων (30.000) ευρώ, το οποίο το Δικαστήριο το κρίνει εύλογο......".

Με βάση τις ανωτέρω παραδοχές, το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την έφεση και τους προσθέτους λόγους εφέσεως των εναγομένων, ήδη αναιρεσειόντων, κατά της πρωτοδίκου αποφάσεως, δέχθηκε δε την αντέφεση του ενάγοντος ήδη αναιρεσιβλήτου κατά της ιδίας αποφάσεως και εξαφανίζοντας την απόφαση αυτή, κατά το περί χρηματικής ικανοποιήσεως μέρος της, δέχθηκε την αγωγή για το ποσό των 30.000 ευρώ.

Με την κρινομένη αίτηση και με τον πρώτο λόγο αυτής, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλομένη απόφαση την από το άρθρο 559 αριθμ.8 β' του Κ.Πολ.Δ., πλημμέλεια, για την θεμελίωση της οποίας επικαλούνται κατ' ακριβή εδώ μεταφορά των τα εξής: "Η... αναιρεσιβαλλομένη...απόφαση... πρέπει να αναιρεθεί κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 8 Κ.Πολ.Δικ.

επειδή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν από εμάς και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Συγκεκριμένα...ότι εμείς δεν κατασκευάσαμε καμία πέτρινη μάντρα και το υπ' αριθμ. πρωτοκ. 6521/15-10-2007 πρωτόκολλο μηνύσεώς του αναιρεσιβαλλομένου είναι αναληθές. Επροτάθηκε από εμάς και αναφέρθηκε η υπ' αριθμ. 501/8-2-2013 τελεσίδικη και αμετάκλητη απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κορίνθου που εκδόθηκε επί του άνω πρωτοκόλλου μηνύσεώς του αναιρεσιβαλλομένου και σύμφωνα με την οποίαν εγώ ο πρώτος αναιρεσείων κηρύχθηκα αθώος...διότι δεν αποδείχθηκε ότι εμείς στη θέση "Π." Δ.Δ.

Λουτρακίου του Δήμου Λουτρακίου - ... Κορινθίας, κατά το χρονικό διάστημα 13-18Σεπτεμβρίου 2007...προβήκαμε, άνευ δικαιώματος, στην ανέγερση κατασκευάσματος οριστικής μορφής εντός δημοσίας δασικής έκτασης. ... αγνόησε παντελώς και δεν έλαβε καθόλου υπόψη της την άνω ... απόφαση ...που προτάθηκε από εμάς και έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης διότι δι' αυτής αποδεικνύεται ότι εμείς δεν κατασκευάσαμε ....πέτρινη μάντρα ...σε δημόσια δασική έκταση και ότι το άνω πρωτόκολλο μήνυσης του αναιρεσιβαλλομένου είναι αναληθές και αβάσιμο".

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, διότι η μη λήψη υπόψη του αρνητικού ισχυρισμού της μη κατασκευής του επιδίκου μανδροτοίχου και της αναληθείας εντεύθεν της μηνύσεως, αλλά και της αποφάσεως του ποινικού δικαστηρίου που επικαλούνται οι αναιρεσείοντες για τη απόδειξη των ισχυρισμών τους, δεν στοιχειοθετεί τον συγκεκριμένο αναιρετικό λόγο, αφού τόσο ο προρρηθείς ισχυρισμός όσο και η απόφαση του ποινικού δικαστηρίου δεν συνιστούν πράγματα, κατά την προεκτεθείσα του όρου τούτου έννοια.

Εξάλλου, με τον δεύτερο λόγο του αναιρετηρίου από τον αριθμό 10 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., οι αναιρεσείοντες μέμφονται την προσβαλλομένη απόφαση, διότι δέχθηκε, χωρίς απόδειξη, πράγματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα την κατασκευή εκ μέρους των της επίμαχης "μάντρας - πεζούλας από την ξερολιθιά", την διάνοιξη μικρού θεμελίου όπου τοποθέτησαν πέτρες, τις οποίες συγκόλλησαν με τσιμέντο την κατασκευή τριών βάσεων εκ τσιμέντου στις οποίες ετοποθέτησαν πυροσβεστικούς κρουνούς, και λάστιχα, τα οποία συνέδεσαν με το πυροσβεστικό τους δίκτυο και την καλλιέργεια, μετά την κατασκευή της μάντρας, καλλωπιστικών φυτών στο μεταξύ αυτής και της προς βορράν διερχομένης επαρχιακής οδού.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος, διότι από την επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει σαφώς ότι το Εφετείο δεν δέχθηκε χωρίς απόδειξη τα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά, αλλά κατέληξε στις αντίστοιχες παραδοχές του και συνακολούθως στο αποδεικτικό του πόρισμα περί της ουσιαστικής βασιμότητος της ενδίκου αγωγής, από την συνεκτίμηση του συνόλου των αποδεικτικών μέσων που αναφέρονται στην προσβαλλομένη απόφασή του και δη των μαρτυρικών καταθέσεων των διαδίκων, που περιέχονται στα ταυτάριθμα προς την πρωτόδικη απόφαση πρακτικά συνεδριάσεως του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και των νομίμων ενώπιον του προσκομισθέντων παρά των διαδίκων, εγγράφων.

Ως προς τις περαιτέρω αιτιάσεις του δε ότι από τα ρηθέντα αποδεικτικά μέσα δεν αποδεικνύονται τα προαναφερόμενα πραγματικά γεγονότα, ο αυτός λόγος τυγχάνει απαράδεκτος, διότι αφορά την εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία όμως δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 561 παρ.1 Κ.Πολ.Δ..

Περαιτέρω, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η εκ της ως άνω διατάξεως του άρθρου 559 αριθμ.11 γ' Κ.Πολ.Δ., αιτίαση, συνισταμένη στο ότι το Εφετείο, κατά την διαμόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος δεν έλαβε υπόψη νομίμως ενώπιον του προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα την αναφερομένη στον πρώτο ως άνω λόγο αναιρέσεως υπ' αριθμ. 501/8-2-2013 αμετάκλητη απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Κορίνθου και τα υπ' αριθμ. πρωτ. …2/10-10-2011,…/3-3-2015 και …/23-3-2016 πιστοποιητικά της αρμοδίας Πολεοδομικής Υπηρεσίας Λουτρακίου. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος, διότι από τη βεβαίωση του Εφετείου στην προσβαλλομένη απόφασή του ότι στην περί πραγμάτων κρίση του κατέληξε, κατόπιν συνεκτιμήσεως, μετά των ενόρκων καταθέσεων των μαρτύρων και όλων ανεξαιρέτως των νομοτύπως μετ' επικλήσεως προσκομισθέντων παρά των διαδίκων εγγράφων, και ιδιαιτέρως από τις σκέψεις και παραδοχές της αποφάσεως που αφορούν τους ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων προς απόδειξη των οποίων επικαλέσθηκαν τα προαναφερόμενα αποδεικτικά μέσα, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο, κατά την διαμόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε μετά των λοιπών αποδείξεων και τα συγκεκριμένα έγγραφα.

Τέλος, οι αναιρεσείοντες με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως, προσάπτουν στην προσβαλλομένη απόφαση την από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, για την στοιχειοθέτηση της οποίας ισχυρίζονται κατ' ακριβή εδώ εκ του αναιρετηρίου μεταφορά των τα εξής: "Η αναιρεσιβαλλόμενη αιτούμεθα και πρέπει να αναιρεθεί διότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου και δέχτηκε πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό και συγκεκριμένα δέχτηκε ότι, η μάντρα που αποτυπώνεται στο από 30-6-2008 τοπογραφικό διάγραμμα της δασοπόνου του Δασαρχείου ...

Θέης Μακρή, στην ίδια θέση αποτυπώνεται και στο από μηνός Απριλίου 2011 τοπογραφικό διάγραμμα του τοπογράφου Γ. Π., που εμείς επικαλούμαστε και προσκομίζουμε. Παραμόρφωσε λοιπόν η αναιρεσιβαλλόμενη... το άνω τοπογραφικό διάγραμμα καθόσον το πυροσβεστικό μας δίκτυο δεν έχει καμία σχέση με τη μάντρα που αναφέρει ο αναιρεσιβαλόμενος και στα δύο...

πρωτόκολλα μηνύσεων εναντίον μας αλλά και σε καμία άλλη μάντρα διότι ουδέποτε κατασκευάστηκε μάντρα από εμάς στη θέση που αποτυπώνεται σύμφωνα με την αναιρεσιβαλλόμενη. Επίσης παραμόρφωσε η αναιρεσιβαλλόμενη και την φωτογραφία της Coogle με ημερομηνία 15-6-2013 καθόσον με την ένδειξη "εξεταζόμενη περιοχή" δεν αποτυπώνεται καμία μάντρα στη θέση αυτή".

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απαράδεκτος προεχόντως λόγω αοριστίας του, οφειλομένης στο ότι δεν προσδιορίζεται στο αναιρετήριο το αληθές περιεχόμενο των φερομένων ως παραμορφωθέντων εγγράφων και το κατά την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, περιεχόμενο των ιδίων εγγράφων ώστε εκ της αντιπαραβολής των να καταστεί δυνατή η διαπίστωση της συνδρομής του αποδιδομένου στην απόφαση διαγνωστικού σφάλματος.

Επιπροσθέτως δε ο αυτός αναιρετικός λόγος είναι απαράδεκτος, διότι όπως σαφώς προκύπτει από το προεκτεθέν περιεχόμενο του, δεν αποδίδεται στην απόφαση διαγνωστικό σφάλμα, τουτέστιν αναγόμενο στην ανάγνωση των εγγράφων, αλλά εκτιμητικό τοιούτο, απόδοση δηλαδή στα ίδια έγγραφα νοήματος διαφορετικού από εκείνο που οι αναιρεσείοντες θεωρούν ορθό, το οποίο όμως δεν ιδρύει τον υπό έρευνα αναιρετικό λόγο.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, η αίτηση αναιρέσεως, που δεν περιέχει άλλους λόγους, πρέπει να απορριφθεί, να διαταχθεί δε η εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, ως ηττώμενοι (άρθρα 176, 183 και 191 παρ,2 Κ.Πολ.Δ.) στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου κατά τα ειδικότερα στο διατακτικό εκτιθέμενα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 13 Δεκεμβρίου 2016 αίτηση των 1) Χ. Π. του Δ. και 2) Ανωνύμου Εταιρείας με την επωνυμία "....", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νομίμως για αναίρεση της υπ' αριθμ. 238/2016 αποφάσεως του Εφετείου Ναυπλίου.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Επιβάλλει στους αναιρεσείοντες τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Δεκεμβρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 27 Μαρτίου 2018.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ