Supreme Court allows appeal against traffic accident verdict due to improper use of in-court clarifications as evidence.

Απόφαση 616 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 616/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Δημήτριο Δαλιάνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Κ. Τ. του Χ., 2. Μ. Π. συζ. Κ. Τ., 3. Γ. Τ. του Κ., κατοίκων ... και 4. Γ. Π. του Δ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αλέξανδρο Κρυσταλλίδη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Χ. Ι. του Θ., 2. Θ. Ι. του Χ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βασίλειο Δεμουρτζίδη και 3. ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας, με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρήστο Γκαργκούδη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις με αριθμούς έκθ. κατάθεσης 23.165/2002 και 25.775/2002 αγωγές, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 34.582/2002 μη οριστική, 24.513/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3.362/2004 μη οριστική και 2.294/2005 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 12-10-2005 αίτησή τους και τους από 31-1-2006 (δύο δικόγραφα) πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Δαλιάνης, ανέγνωσε την από 23 Φεβρουαρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου λόγου της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και την απόρριψη των λοιπών λόγων αυτής καθώς και των προσθέτων λόγων. Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων ζήτησαν την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης καθώς και των προσθέτων λόγων αυτής και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Από το άρθρο 569 παρ. 2 ΚΠολΔ προκύπτει ότι οι πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως ασκούνται μόνο με δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου τουλάχιστον τριάντα πλήρεις ημέρες πριν από τη συζήτηση της αναιρέσεως, στις οποίες δεν υπολογίζονται η ημέρα της καταθέσεως και η ημέρα της συζητήσεως, η ίδια δε προθεσμία ισχύει και για την επίδοση αντιγράφου του εν λόγω δικογράφου στον αναιρεσίβλητο και τους λοιπούς διαδίκους. Η εκπρόθεσμη κατάθεση του δικογράφου τούτου καθιστά απαράδεκτους τους πρόσθετους λόγους αναιρέσεως, γεγονός που λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως, σύμφωνα και με τα άρθρα 111 παρ. 2 και 577 παρ. 2 ΚΠολΔ (Ολ. ΑΠ 33/1996).

Εν προκειμένω, τα δύο δικόγραφα πρόσθετων λόγων αναιρέσεως, όπως προκύπτει από τις 35/2006 και 37/2006 εκθέσεις των αρμοδίων γραμματέων του Αρείου Πάγου, κατατέθηκαν στη γραμματεία του Δικαστηρίου τούτου, το μεν ένα στις 1.2.2006, το δε άλλο στις 2.2.2006, ήτοι 29 και 28, αντιστοίχως, ημέρες πριν από τη δικάσιμο της 3.3.2006, που έχει ορισθεί από τον Πρόεδρο του Τμήματος τούτου για τη συζήτηση της από 12.10.2005 αιτήσεως αναιρέσεως. Επομένως, οι πρόσθετοι αυτοί λόγοι ασκήθηκαν εκπροθέσμως και, ως εκ τούτου, είναι απαράδεκτοι.

ΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 670, 671 και 681 Α' ΚΠολΔ προκύπτει ότι στην ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο ισχύει η εν μέρει ελεύθερη ή περιορισμένως ελεύθερη απόδειξη, στο πλαίσιο της οποίας το δικαστήριο έχει τη δυνατότητα να λαμβάνει υπόψη του και αποδεικτικά μέσα που δεν πληρούν τους όρους του νόμου, δηλαδή μέσα για τα οποία δεν έχουν τηρηθεί οι προϋποθέσεις του επιτρεπτού τους ή οι διαδικαστικοί όροι της αποδεικτικής τους δυνάμεως, όχι όμως και όσα δεν είναι υποστατά, δεν υπάγονται δηλαδή σε καμία από τις κατηγορίες που απαριθμεί το άρθρο 339 ΚΠολΔ.

Εξάλλου, η προβλεπόμενη στο άρθρο 245 ΚΠολΔ αυτοπρόσωπη εμφάνιση των διαδίκων στο ακροατήριο διατάσσεται προκειμένου να παρασχεθούν διασαφήσεις ως προς εκείνους τους ισχυρισμούς τους που είναι δεκτικοί βελτιώσεως και όχι προκειμένου να διαμορφώσει το δικαστήριο την αποδεικτική του κρίση για την αλήθεια της ιστορικής βάσεως της αγωγής ή των ενστάσεων.

Άρα διαφέρει από την κατά τα άρθρα 415 επ. του ΚΠολΔ εξέταση (ένορκη ή ανώμοτη) των διαδίκων και δεν είναι υποστατό αποδεικτικό μέσο, αφού δεν περιλαμβάνεται στην απαρίθμηση του άρθρου 339 ΚΠολΔ. Σε περίπτωση έτσι που το δικαστήριο συνεκτιμήσει τις άνω διασαφήσεις κατά την κατάστρωση του αποδεικτικού συλλογισμού του για την αλήθεια ή αναλήθεια πραγματικών γεγονότων με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποπίπτει στην προβλεπόμενη από το άρθρο 559 αριθ. 11β' πλημμέλεια της παράνομης λήψεως υπόψη αποδεικτικού μέσου (δηλαδή ανώμοτης εξετάσεως των διαδίκων) που δεν προσκομίσθηκε.

Εν προκειμένω, το εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, προκειμένου να σχηματίσει την αποδεικτική του κρίση για τις συνθήκες του αναφερόμενου σ' αυτή (απόφαση) τροχαίου ατυχήματος και για την αποκλειστική υπαιτιότητα του τρίτου των αναιρεσειόντων, συνεκτίμησε και τις διασαφήσεις που παρασχέθηκαν, σχετικώς, από τον τρίτο των αναιρεσειόντων και τον πρώτο των αναιρεσιβλήτων, κατόπιν της αυτοπρόσωπης στο ακροατήριο εμφανίσεώς τους, η οποία είχε διαταχθεί με την 3362/2004 παρεμπίπτουσα απόφασή του.

Ως εκ τούτου, με το να λάβει υπόψη τις άνω διασαφήσεις, τις οποίες, εκ του πράγματος, θεώρησε ως ανώμοτη εξέταση των εν λόγω διαδίκων, υπέπεσε στην προβλεπόμενη από το άρθρο 559 αριθ. 11β' ΚΠολΔ πλημμέλεια. Επομένως, ο πρώτος λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο αποδίδεται στο εφετείο η πλημμέλεια αυτή και ο οποίος εμπίπτει στη ρύθμιση του αριθμού 11β' και όχι του αριθμού 12 του άνω άρθρου, είναι βάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθούν οι πρόσθετοι λόγοι αναιρέσεως, να αναιρεθεί, κατά παραδοχή του πρώτου λόγου του κύριου αναιρετηρίου, η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο εφετείο που θα συγκροτηθεί από δικαστές άλλους από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Τα δικαστικά έξοδα πρέπει να επιβληθούν σε βάρος των αναιρεσιβλήτων, λαμβανομένης προς τούτο υπόψη και της απορρίψεως των πρόσθετων λόγων αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τους πρόσθετους λόγους αναιρέσεως.

Αναιρεί τη 2294/2005 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο εφετείο με άλλη σύνθεση. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 14 Μαρτίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 29 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ