Supreme Court dismisses appeal against partial final judgment as non-final, citing procedural economy and Article 513 of Civil Procedure Code.

Απόφαση 608 / 2012 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 608/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Νοεμβρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Αγίου Όρους, που εδρεύει στο Άγιο Όρος Χαλκιδικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σπυρίδωνα Αλεξανδρή.

Του αναιρεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, που εδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιό του Διονύσιο Χειμώνα, Πάρεδρο Ν.Σ.Κ ο οποίος ανακάλεσε την από 11-10-2011 δήλωσή του και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Μετά την εκφώνηση των ονομάτων των διαδίκων, οι οποίοι παραστάθηκαν όπως ανωτέρω σημειώνεται, ο δικηγόρος της αναιρεσείουσας ζήτησε την αναβολή της θέσεως. Για το ανωτέρω ζήτημα έλαβε το λόγο και ο πληρεξούσιος του αντιδίκου ο οποίος δεν συναίνεσε στο αίτημα της αναβολής.

Το Δικαστήριο διασκέφτηκε και δια της Προέδρου του απέρριψε το αίτημα αναβολής και προχώρησε στη συζήτηση της υποθέσεως.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-1-2003 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ροδόπης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 87/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 660/2009 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 12-5-2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Μιτσιάλης ανέγνωσε την από 24-10-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε ν απορριφθεί ως απαράδεκτη, άλλως αν η αίτηση αναίρεσης κριθεί παραδεκτή, ν' απορριφθούν ο μεν πρώτος λόγος της αναίρεσης ως αβάσιμος, ο δε δεύτερος λόγος αυτής ως απαράδεκτος.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις ταυτόσημες διατάξεις των άρθρων 513 παρ. 1β και 553 παρ. 1β του ΚΠολΔ προκύπτει ότι τα ένδικα μέσα της έφεσης και της αναίρεσης συγχωρούνται μόνο κατά οριστικών αποφάσεων που περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή, αν δε η απόφαση είναι κατά ένα μέρος οριστική δεν επιτρέπεται έφεση ή αναίρεση ούτε κατά των οριστικών διατάξεων πριν εκδοθεί οριστική απόφαση στη δίκη Ο αποκλεισμός της άσκησης έφεσης ή αναίρεσης κατά απόφασης εν μέρει οριστικής, ως προς τις οριστικές της διατάξεις, εξυπηρετεί το σκοπό της οικονομίας της δίκης με την αποφυγή της κατάτμησης και παρελκύσεώς τους καθώς και την αποφυγή αντιφατικών αποφάσεων.

Τέτοια μη οριστική απόφαση είναι και η εκδιδόμενη σύμφωνα με το άρθρο 254 ΚΠολΔ, με την οποία διατάσσεται η επανάληψη της συζήτησης στο ακροατήριο, η οποία έχει κηρυχθεί περατωμένη για να προσκομιστούν έγγραφα (ΑΠ 1027/1992), όταν κατά τη μελέτη της υπόθεσης ή τη διάσκεψη παρουσιάζονται κενά ή αμφίβολα σημεία, που χρειάζονται συμπλήρωση ή επεξήγηση, μεταξύ των οποίων (κενών σημείων) περιλαμβάνονται και εκείνα που δημιουργήθηκαν από τη μη προσκομιδή από τους διαδίκους κρίσιμων διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (όπως είναι και οι πρωτόδικες προτάσεις), χωρίς τα οποία είναι ανέφικτη η έκδοση της απόφασης.

Εξάλλου, η παράβαση της διάταξης του άρθρου 254 ΚΠολΔ, ως δικονομικής, δεν δημιουργεί κατά νόμο αυτοτελή λόγο αναίρεσης. Τέλος, κατά το άρθρο 577 παρ.1,2 του ΚΠολΔ, η έλλειψη προϋπόθεσης για το παραδεκτό της αναίρεσης, βάσει στοιχείων που προκύπτουν από τη δικογραφία, ερευνάται και αυτεπαγγέλτως από τον Άρειο Πάγο.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή εκτίμηση του περιεχομένου των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης αυτής (άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ), με την ένδικη από 15-1-2003 αγωγή της αναιρεσείουσας κατά του εναγομένου και ήδη αναιρεσίβλητου Ελληνικού Δημοσίου στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ροδόπης ζήτησε η πρώτη ν' αναγνωρισθεί κυρία της περιγραφόμενης σ' αυτήν εδαφικής έκτασης.

Το ως άνω δικαστήριο με την 87/2008 απόφασή του, που εκδόθηκε κατά πλειοψηφία, δέχθηκε εν μέρει την αγωγή αυτή ως βάσιμη κατ' ουσίαν. Την εξαφάνιση της απόφασης αυτής ζήτησαν αφενός μεν η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα με την από 5-1-2009 έφεση της, αφετέρου δε ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσίβλητος με την από 18-12-2008 έφεση του και τους από 3-8-2009 πρόσθετους λόγους του.

Επί των εφέσεων αυτών εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία, αφού συνεκδίκασε και δέχθηκε τυπικά τις εν λόγω εφέσεις και τους πρόσθετους λόγους, απέρριψε ως αβάσιμο κατ' ουσίαν τον πρώτο λόγο της έφεσης της ενάγουσας περί της ακυρότητας της πρωτόδικης απόφασης γιατί εκδόθηκε και δημοσιεύθηκε κατά παράβαση της διαθετικής αρχής και, στη συνέχεια, διέταξε, κατ' άρθρο 254 ΚΠολΔ, την επανάληψη της συζήτησης για να προσκομιστούν, με επιμέλεια των διαδίκων, οι προτάσεις αυτών που υποβλήθηκαν στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο.

Επομένως, η κρινόμενη από 12-5-2010 αίτηση αναίρεσης της ενάγουσας, απευθυνόμενη κατά της προσβαλλόμενης απόφασης (660/2009) του Εφετείου Θράκης, η οποία, σύμφωνα με την προηγηθείσα νομική σκέψη, δεν είναι οριστική απόφαση, καθόσον δεν περατώνει όλη τη δίκη, αλλά είναι εν μέρει οριστική και, συνεπώς, ούτε κατά της περιλαμβανόμενης σ' αυτή οριστικής διάταξης (ως προς την απόρριψη του πρώτου λόγου της έφεσής της) επιτρέπεται αναίρεση, πρέπει ν' απορριφθεί ως απαράδεκτη.

Σημειώνεται δε ότι όσα αντίθετα αναφέρει με το αναιρετήριο και τις προτάσεις της περί του παραδεκτού της ένδικης αίτησης αναίρεσης και κατά μη οριστικής εν μέρει απόφασης η αναιρεσείουσα περί της πλήρους δηλαδή αδυναμίας προσκομίσεως των προτάσεων του πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας στο δεύτερο των διαδίκων είναι αβάσιμα, ενόψει του ότι υπάγεται στην αποκλειστική κρίση του Εφετείου η απόφαση περί της περαιτέρω συζήτησης της υποθέσεως σε περίπτωση αδυναμίας προσκομιδής σ' αυτό των επίμαχων προτάσεων των διαδίκων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-5-2010 αίτηση της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Αγίου Όρους για αναίρεση της 660/2009 απόφασης του Εφετείου Θράκης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 11 Ιανουαρίου 2012.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Απριλίου 2012.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ