Supreme Court dismisses appeal against real estate ownership judgment due to lack of legal basis and procedural errors.

Απόφαση 607 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 607/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων-καθών η κλήση: Α/α) Χ1, β)Χ2 γ) Χ3 δ) Χ4, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αποβιώσαντα την 26-8-2004 αρχικώς εναγομένου αναιρεσείοντος ...... Β/α) Ψ1 β) Ψ2 γ) Ψ3, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αποβιώσαντος την 13-11-2004, αρχικώς εναγομένου αναιρεσείοντος ..... Γ/α) Ζ1 β) Ζ2 γ) Ζ3, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αποβιώσαντος την 11-11-2005 αρχικώς αναιρεσείοντος ..... Δ) Β1 και Ε) Κ1 οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Στέφανο Μυλωνά, πλην των υπό στοιχεία Γα, β, γ και Δ οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο και όπως δήλωσε ο ανωτέρω δικηγόρος έχουν παραιτηθεί με την από 30-1-2007 εξώδικη δήλωσητους από την από 15-5-2003 αίτηση αναίρεσης της 118/2003 απόφαση του Εφετείου Αιγαίου.

Του αναιρεσίβλητου-καλούντος: Ν1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Πελέκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-10-2000 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Νάξου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 51/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 118/2003 του Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 15-5-2003 αίτησή τους, επί της οποίας εκδόθηκε η 658/2006 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε την συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επαναφέρει προς συζήτηση ο καλών με την από 23-5-2005 κλήση του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεωνίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 27-9-2004 έκθεσή του αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη Αλέξανδρου Κασιώλα, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή οι εκ των αναιρεσειόντων Ζ1, Ζ2 , Ζ3 και Β1 παραιτήθηκαν από το δικόγραφο της κρινόμενης από 15-5-2003 αιτήσεως αναιρέσεως κατά της 118/2003 απόφασης του Εφετείου Αιγαίου με την επίδοση στον αναιρεσίβλητο στις 5-2-2007 (σχετ. η 3701/5-2-2007 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών .....) του από 30-1-2007 δικογράφου παραίτησης τούτων, πρέπει να κηρυχθεί καταργημένη η μεταξύ των προαναφερθέντων διαδίκων ανοιγείσα με την ένδικη αναίρεση δίκη (άρθρα 294, 297 και 299 ΚΠολΔ).

II. Επειδή, κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ ο προβλεπόμενος μ' αυτή λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της ουσιαστικού δικαίου διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Τέτοιος, όμως λόγος δεν ιδρύεται για ελλείψεις, αντιφάσεις ή ανεπάρκεια αιτιολογιών αναγομένων στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του εξαγόμενου απ' αυτές πορίσματος, εκτός αν αυτό δεν είναι σαφές και για το λόγο αυτό καθίσταται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 14 του ΚΠολΔ, κατά την οποία επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος με αυτή λόγος αναιρέσεως αναφέρεται μόνο στις δικονομικές ακυρότητες με την έννοια των άρθρων 159 έως 161 ΚΠολΔ, εκείνες δηλαδή που ανάγονται στη διαδικασία και είναι συνέπεια εφαρμογής δικονομικών διατάξεων, όχι δε σε ακυρότητες του ουσιαστικού δικαίου, η παράβαση των οποίων ελέγχεται αναιρετικά με τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του, ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Δυνάμει του υπ' αριθ. .... συμβολαίου του συμβολαιογράφου Αθηνών Αθανασίου Χαλκιά που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Θήρας στον τόμο 159 με αριθ. 35, η ....

μεταβίβασε κατά κυριότητα, νομή και κατοχή στον ενάγοντα το επίδικο ακίνητο ήτοι ένα οικόπεδο επιφανείας 688,12 τ.μ. με την παλαιά οικία που υπάρχει σ' αυτό επιφανείας 203, 54 τ.μ. που βρίσκεται στο χωριό Ημεροβίγλι της νήσου Θήρας, και συνορεύει....Αποδείχθηκε περαιτέρω ότι στη δικαιοπάροχο του ενάγοντος....., περιήλθε το επίδικο από κληρονομία του συζύγου της .....

που απεβίωσε το έτος 1962, δυνάμει της ιδιόγραφης διαθήκης του που δημοσιεύθηκε νόμιμα και αποδέχθηκε αυτή με την υπ' αριθ. .... αποδοχή κληρονομίας ενώπιον του συμβολαιογράφου Αθηνών Αθανασίου Χαλκιά, που έχει νόμιμα μεταγραφεί στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Θήρας στον τόμο 52 μ. αριθμό 20. Στον άνω κληρονομηθέντα....

το επίδικο ακίνητο είχε περιέλθει δυνάμει του υπ' αριθμ. ..... διανεμητηρίου συμβολαίου ενώπιον του συμβολαιογράφου Θήρας Γεωργίου Αλαφούζου που έχει νόμιμα μεταγραφεί στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Θήρας στον τόμο 46 και αριθμό 4.466. Τόσο η άμεση δικαιοπάροχος του ενάγοντος όσο και ο δικαιοπάροχος αυτής σύζυγός της, ...., από της περιελεύσεως στον καθένα του επίδικου ακινήτου, νεμήθηκαν με διάνοια κυρίου, καλή πίστη και νόμιμο τίτλο, ο μεν ...

μέχρι του θανάτου του, η δε σύζυγός του .... μέχρι της μεταβιβάσεώς του με πώληση δυνάμει του άνω .... συμβολαίου του συμβολαιογράφου Αθηνών Αθ. Χαλκιά στον ενάγοντα, ασκώντας σ' αυτό όλες τις πράξεις νομής που αρμόζουν στη φύση και τον προορισμό του. Συγκεκριμένα από το έτος 1949 μέχρι και το έτος 1975 διέμεναν τακτικά και για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην επίδικη οικία, κυρίως κατά τους θερινούς μήνες για διακοπές, αλλά και το χειμώνα διέμεναν ορισμένες φορές, επέβλεπαν αυτό και φρόντιζαν για τη συντήρησή του, και τα επόμενα έτη, από δε το έτος 1962 η άμεση δικαιοπάροχος του ενάγοντος ....

παραχώρησε τη χρήση του στην αδελφή του συζύγου της .... το γένος .... για να διαμένει σ' αυτή. Η τελευταία κατοικούσε στην επίδικη οικία μέχρι και το θάνατό της κατά το έτος 1981, την επεριποιείτο δε και τη φρόντιζε η ...., η οποία επίσης κατόπιν εντολής της άμεσης δικαιοπαρόχου της ενάγοντος επέβλεπε και φρόντιζε για τη συντήρηση της επίδικης οικίας.

Μετά το θάνατο της ....και τη μεταβίβαση του επιδίκου στον ενάγοντα δυνάμει του ως άνω συμβολαίου, κατ' εντολή του η .... που κατείχε τα κλειδιά της οικίας τα παρέδωσε στο .... ο οποίος επέβλεπε έκτοτε και επιστατούσε για λογαριασμό του ενάγοντος το επίδικο ακίνητο. Το επίδικο επέβλεπε και ο ενάγων κατά τη μετάβασή του κατά διάφορα χρονικά διαστήματα και φρόντιζε για τη συντήρησή του, εκδόθηκε δε στο όνομά του η υπ' αριθμ. ...

οικοδομική άδεια επισκευής και αναπαλαίωσης της οικίας του Πολεοδομικού γραφείου Θήρας. Ο ισχυρισμός των εναγομένων ότι το ακίνητο περιήλθε στην κυριότητα του πατέρα τους Χ με πρωτότυπο τρόπο (έκτακτη χρησικτησία) και μετά το θάνατό του στην κυριότητα του δεύτερου από αυτούς, ο οποίος συνέχισε να το νέμεται και να το κατέχει ασκώντας σ' αυτό πράξεις νομής που προσιδιάζουν στη φύση και τον προορισμό του, δεν αποδείχθηκε βάσιμος κατ' ουσίαν.

Το γεγονός δε ότι ο πατέρας των εναγομένων διατηρούσε, τα τελευταία προ του θανάτου του έτη, ορισμένες κότες στις υπόγειες αποθήκες της οικίας αφενός μεν δεν είναι πράξεις νομής που προσιδιάζουν στη φύση και τον προορισμό του επίδικου ακινήτου, αφετέρου δε το χρονικό διάστημα κατά το οποίο φέρονται ότι τελούνταν, και πάντως μετά το έτος 1981 που όπως προαναφέρεται μέχρι τότε κατοικούσε κατά παραχώρηση από την άμεση δικαιοπάροχο του ενάγοντος η ....., δεν αρκεί για την απόκτηση κυριότητας επ' αυτού.

Εξάλλου ούτε η τυχόν παραμονή του Χ στο παρελθόν, ως υπηρέτη των δικαιοπαρόχων του ενάγοντος, στην επίδικη οικία συνιστά πράξη νομής διανοία κυρίου. Ο αποβιώσας το έτος 1999 πατέρας των εναγόντων, κατά την έναρξη των οικοδομικών εργασιών που επεχείρησε ο ενάγων, σύμφωνα με την άνω οικοδομική άδεια, στην αρχή του έτους 1999, παρεμπόδισε τη διενέργειά τους και μετά το θάνατό του τον Οκτώβριο του έτους 1999 συνέχισαν να παρεμποδίζουν αυτόν οι εναγόμενοι κληρονόμοι του, οι οποίοι άλλαξαν το λουκέτο της πόρτας της οικίας αποβάλλοντας τον ενάγοντα από αυτή.

Με βάση τα περιστατικά αυτά έκρινε το Εφετείο ότι ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος έγινε κύριος του επιδίκου ακινήτου με παράγωγο τρόπο, δηλαδή δυνάμει του, νομίμως μεταγραφέντος, υπ' αριθ. ....συμβολαίου του συμβολαιογράφου Αθηνών Αθανασίου Χαλκιά, αλλά και με πρωτότυπο, δηλαδή με τακτική και έκτακτη χρησικτησία, προσμετρώντας στο χρόνο ασκήσεως της νομής του και το χρόνο νομής των δικαιοπαρόχων του.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο δεν υπέπεσε στην από τον αριθ.19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, αφού διέλαβε στην απόφασή του σαφές και επαρκώς αιτιολογημένο αποδεικτικό πόρισμα που επιτρέπει τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 1034, 1094, 974, 1045 και 1051 ΑΚ, που εφάρμοσε, ούτε υπέπεσε στην από τον αριθ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια με το να μη κηρύξει απαράδεκτη την αγωγή ως προς τους πρώτο, τρίτο, τέταρτο και πέμπτο απ' αυτούς για το λόγο ότι αυτοί κατά τον χρόνο έγερσης της αγωγής δεν ήταν ούτε νομείς, ούτε κάτοχοι του επιδίκου.

Επομένως, αμφότεροι οι λόγοι της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει καταργημένη τη με την από 15-5-2003 αίτηση αναιρέσεως της 118/2003 απόφασης του Εφετείου Αιγαίου μεταξύ των αναφερομένων στο σκεπτικό διαδίκων ανοιγείσα δίκη.

Απορρίπτει την ως άνω αίτηση αναιρέσεως ως προς τους λοιπούς διαδίκους.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Μαρτίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ