Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds due to defendant's absence and lack of reviewable error.

Απόφαση 606 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 606/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ελένη Μαραμαθά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δ. Ν. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεράσιμο Ποταμιάνο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Μ. Ε. του Ε., κατοίκου ..., 2. Ε. Ε., κατοίκου ... και 3. ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ - ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ", που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14 Νοεμβρίου 2000 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 862/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 114/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 3 Μαΐου 2005 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνον ο αναιρεσείων, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Μαραμαθά ανέγνωσε την από 20 Δεκεμβρίου 2005 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις επικαλούμενες και προσκομιζόμενες υπ' αριθμόν 8838Β'/14.06.95, 8839Β'/14.06.05 και 8809Β/ 08.06.05 εκθέσεις επιδόσεως και τις από 14.06.05 και 15.06.05 αποδείξεις παραδόσεως εγγράφου και βεβαιώσεως αντιστοίχως του δικαστικού Επιμελητού στο Πρωτοδικείο Αθηνών Α. Σ. από τον νομίμως παριστάμενο αναιρεσείοντα αποδεικνύεται, ότι με επιμέλειά του επικυρωμένο αντίγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως, μαζί με την κάτω από το δικόγραφο αυτό πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για εμφάνιση αυτών επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στους αναιρεσιβλήτους (στους πρώτο και δεύτερο από αυτούς δια θυροκολλήσεως), πλην οι αναιρεσίβλητοι δεν εμφανίσθηκαν κατά τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο και την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του οικείου πινακίου. Επομένως σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 Κ.Πολ.Δ. πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση που επισπεύδεται από τον αναιρεσείοντα παρά την απουσία των αναιρεσιβλήτων.

ΙΙ. Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφασή του, δέχθηκε κατ' ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων τα ακόλουθα: Στις 7.9.2000 και περί ώρα 05.45 ο πρώτος εναγόμενος οδηγώντας το υπ' αριθμόν ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο που ανήκε στην κυριότητα του δευτέρου εναγομένου και ήταν ασφαλισμένο για τις κατά τη λειτουργία του ζημίες προς τρίτους στην τρίτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρία εκινείτο επί της οδού Μ.

Αλεξάνδρου στο Αιγάλεω Αττικής με κατεύθυνση από Αγία Βαρβάρα προς Ιερά Οδό στο προορισμένο για την κατεύθυνση αυτή μέρος του οδοστρώματος, το οποίο χωρίζεται από το προορισμένο για την αντίθετη κατεύθυνση με διπλή συνεχή κατά μήκος γραμμή. Όταν έφθασε στο ύψος της συμβολής της οδού αυτής με τις οδούς Λουβουνιώτη, δεξιά σε σχέση με την πορεία του Χαριλάου Τρικούπη διαγωνίως αριστερά και Αγίας Βαρβάρας αριστερά, όπου διακόπτεται η διαχωριστική κατά μήκος διπλή συνεχής γραμμή και σχηματίζεται μεγάλο πλάτωμα, επιχείρησε, χωρίς να διακόψει προηγουμένως την πορεία του, διαγώνιο προς τα αριστερά ελιγμό εισόδου στην οδό Χαριλάου Τρικούπη.

Τη στιγμή όμως που άρχισε να κλίνει προς τα αριστερά και ενώ βρισκόταν ακόμη στην προέκταση του προορισμένου για τη αρχική ευθεία πορεία του μέρους του οδοστρώματος, προέβη σε ταυτόχρονη πέδηση του αυτοκινήτου γιατί αντιλήφθηκε να πλησιάζει με αντίθετη προς την αρχική δική του κατεύθυνση, από απόσταση 50-60 μέτρων, κινούμενη επί της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου, η υπ'αρ. ...

δίκυκλη μοτοσυκλέτα, την οποία οδηγούσε ο ενάγων επί της προορισμένης για την κατεύθυνσή του λωρίδα κυκλοφορίας της οδού αυτής. Παρά την πέδηση, όμως, που επιχείρησε ο πρώτος εναγόμενος, εισήλθε φρεναριστά στην προέκταση του προορισμένου για την πορεία της μοτοσυκλέτας μέρους του οδοστρώματος, με αποτέλεσμα τη σύγκρουση των οχημάτων αυτών, του μεν αυτοκινήτου με το εμπρόσθιο και δεξιό μέρος του (εμπρόσθιο δεξιό φανάρι, δεξιό φτερό, προφυλακτήρα και μάσκα), της δε μοτοσυκλέτας με το εμπρόσθιο μέρος της (το οποίο καταστράφηκε ολοσχερώς).

Η σύγκρουση αυτή, εξαιτίας της οποίας καταστράφηκε ολοσχερώς η μοτοσυκλέτα του ενάγοντος και τραυματίστηκε ο ίδιος, οφείλεται σε κοινή υπαιτιότητα αυτού και του πρώτου εναγομένου. Η αμέλεια του τελευταίου συνίσταται στο ότι κατά παράβαση των άρθρων 24 παρ.1 και 23 παρ.2 του Κ.Ο.Κ. (Ν. 2696/1999), επιχείρησε τον κατά τα άνω προς τα αριστερά ελιγμό αλλαγής κατεύθυνσης, για να εισέλθει από την οδό Μ.

Αλεξάνδρου στην οδό Χ. Τρικούπη, μειώνοντας απλώς την αρχική ταχύτητα του, χωρίς προηγουμένως να βεβαιωθεί ότι μπορούσε να πραγματοποιήσει αυτόν ακίνδυνα και ανεμπόδιστα για όσους άλλους χρησιμοποιούσαν την ίδια οδό (Μ. Αλεξάνδρου) και συγκεκριμένα για τον οδηγό της μοτοσυκλέτας και χωρίς να διακόψει προηγουμένως την πορεία του για να επιτρέψει τη διέλευση αυτής (μοτοσυκλέτας), η οποία εκινείτο αντίθετα προς τη δική του αρχική κατεύθυνση και την οποία, παρόλο που δεν είχε μπροστινά φώτα και ήταν ακόμη νύχτα, μπορούσε, ενόψει της ύπαρξης δημοτικού φωτισμού, έστω και ανεπαρκούς, να αντιληφθεί πριν αρχίσει να επιχειρεί τον προς τα αριστερά ελιγμό, σε απόσταση μικρότερη μεν από αυτήν που θα μπορούσε να την αντιληφθεί αν είχε μπροστινά φώτα, ικανή όμως για να διακόψει την πορεία του και να επιτρέψει τη διέλευσή της (μοτοσυκλέτας) πριν από τον ελιγμό.

Τούτο συνάγεται και από το ότι, όπως προκύπτει από το πρόχειρο σχεδιάγραμμα που συνοδεύει την από 7-9-2000 έκθεση αυτοψίας του Τ.Τ. Αιγάλεω, το φρενάρισμα του αυτοκινήτου αρχίζει από το μέρος του οδοστρώματος που αποτελεί προέκταση του προορισμένου για τη αρχική ευθεία πορεία αυτού (αυτοκινήτου) και καταλήγει, συνεχιζόμενο διαγωνίως αριστερά, στο σημείο συγκρούσεως, το οποίο βρίσκεται στην προέκταση του μέρους του οδοστρώματος της ίδιας οδού (Μ.

Αλεξάνδρου) του προορισμένου για την ευθεία πορεία της μοτοσυκλέτας. Η αμέλεια, εξάλλου, του ενάγοντος συνίσταται στο ότι, καίτοι ήταν νύχτα, οδηγούσε, κατά παράβαση του άρθρου 74 παρ. 3 του Κ.Ο.Κ., την εν λόγω μοτοσυκλέτα χωρίς να φέρει μπροστινά φώτα, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να την αντιληφθεί ο πρώτος εναγόμενος από μεγαλύτερη των 50 μέτρων απόσταση και να μη διακόψει, όπως θα μπορούσε σε αντίθετη περίπτωση, πολύ νωρίτερα την πορεία αυτού για να επιτρέψει τη διέλευσή της (μοτοσυκλέτας) πριν επιχειρήσει τον προς τα αριστερά ελιγμό.

Ακολούθως το Εφετείο με βάση τις παραδοχές αυτές έκρινε συνυπαίτιους του ατυχήματος και τους δύο οδηγούς κατά ποσοστό 50% έκαστον και επεκύρωσε κατά τούτο την πρωτόδικη απόφαση απορρίπτοντας ως ουσία αβασίμους τους σχετικούς λόγους των αντιθέτων εφέσεων.

Συνεπώς το Εφετείο που έκρινε με τον μνημονευθέντα τρόπο διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς και σαφείς αιτιολογίες στο ζήτημα της υπαιτιότητας του αναιρεσείοντος οδηγού του μοτοποδηλάτου, αλλά και του πρώτου αναιρεσιβλήτου οδηγού του αυτοκινήτου προσδιορίζοντας επακριβώς την αμέλεια εκάστου και τον αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ της ζημιογόνου συμπεριφοράς τους και του επιζημίου αποτελέσματος και διευκρινίζοντας την προτεραιότητα του οδηγού του μοτοποδηλάτου και την ταχύτητα του οδηγού του αυτοκινήτου. Δεν διέλαβε δε αντιφατικές αιτιολογίες με το να δεχθεί το μεν ότι ο οδηγός του αυτοκινήτου επιχείρησε τον προς τα αριστερά ελιγμό αλλαγής κατευθύνσεως μειώνοντας απλώς την ταχύτητά του και χωρίς να διακόψει προηγουμένως την πορεία του για να επιτρέψει την διέλευση της μοτοσυκλέτας, η οποία εκινείτο αντίθετα, το δε ότι μπορούσε παρόλο που δεν είχε μπροστινά φώτα και ήταν νύκτα να την αντιληφθεί πριν αρχίσει να επιχειρεί τον ως άνω προς τα αριστερά ελιγμό, πλην σε απόσταση μικρότερη, ικανή όμως, για να επιτρέψει τη διέλευσή της.

Συνεπώς ο πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως με τον οποίο προβάλλεται αιτίαση από το άρθρο 559 αριθμός 19 Κ.Πολ.Δ. για το λόγο ότι η προσβαλλομένη απόφαση έχει ανεκαρκείς, ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΙΙΙ. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθμός 20 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση εγγράφου συνίσταται στο διαγνωστικό λάθος της αποδόσεως από το δικαστήριο της ουσίας σε αποδεικτικό, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 342 Κ.Πολ.Δ. έγγραφο περιεχομένου καταδήλως διαφορετικού από το αληθινό, εξ' αιτίας του οποίου καταλήγει σε πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα.

Δεν περιλαμβάνει όμως και την περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο, από την εκτίμηση και αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου, έστω και εσφαλμένως καταλήγει σε συμπέρασμα αντίθετο από εκείνο που θεωρεί ως ορθό ο αναιρεσείων, γιατί τότε πρόκειται για αιτίαση σχετική με την εκτίμηση πραγμάτων, η οποία δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο.

Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο μέρος του πρώτου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση, η αιτίαση, ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της από 11.10.2000 προανακριτικής καταθέσεως του εναγομένου κα ήδη πρώτου των αναιρεσιβλήτων. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος γιατί όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση το Εφετείο την κρίση μου για τη συνδρομή ή μη των αποδειχθέντων γεγονότων τη σχημάτισε όχι αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από το έγγραφο το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμόρφωσε, αλλά από τη συνεκτίμηση και άλλων αποδεικτικών μέσων χωρίς να εξαίρεται το εν λόγω έγγραφο αναφορικά με το αποδεικτικό πόρισμα.

IV. "Πράγματα" κατά την έννοια του αριθμού 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ είναι οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση (επομένως στηρίζουν το αίτημα) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και όχι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα, νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων. Με το τρίτο μέρος του πρώτου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως αποδίδεται η πλημμέλεια στην προσβαλλομένη απόφαση από το άρθρο 559 αριθμός 8 Κ.Πολ.Δ. για το λόγο ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και ασκούσαν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, ήτοι την ταχύτητα και την προτεραιότητα. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος για το λόγο ότι τα αποδεικτικά στοιχεία αυτά δεν συνιστούν "πράγματα" κατά την έννοια του νόμου.

V. Το άρθρο 932 Α.Κ. ορίζει ότι "σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του.

Σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου η χρηματική αυτή ικανοποίηση μπορεί να επιδικασθεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης". Από την άνω διάταξη προκύπτει, ότι σε περίπτωση προσβολής της υγείας προσώπου, φορέας της σχετικής αξιώσεως για χρηματική ικανοποίηση είναι ο υποστάς άμεσα την ηθική βλάβη παθών κατά του οποίου στρέφεται η αδικοπραξία.

Εξ άλλου κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμός 19 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νομίμου βάσεως της αποφάσεως ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση της στη συγκεκριμένη περίπτωση ως προς την συνδρομή των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή για τη μη συνδρομή τους που αποκλείει την εφαρμογή της καθώς και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Αντίθετα δεν υπάρχει έλλειψη νομίμου βάσεως, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγομένου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση δέχθηκε προσθέτως και ανελέγκτως τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Μετά τον τραυματισμό του στο ατύχημα αυτό ο ενάγων μεταφέρθηκε στο Περιφερειακό Γενικό Νοσοκομείο Νικαίας "'Αγιος Παντελεήμων όπου διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί: 1) συντριπτικό κάταγμα άνω τριτημορίου αριστερής κνήμης, 2) υποτροχαντήριο κάταγμα αριστερού μηριαίου και 3) κάταγμα μεσότητος αριστερής περόνης.

Παρέμεινε νοσηλευόμενος στη μονάδα εντατικής θεραπείας μέχρι 15.9.2000, ακολούθως υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση ήλωσης τύπου Ritehatd's στο αριστερό μηριαίο και οστεοσύνθεσης με πλάκα και εννέα βίδες στην αριστερή κνήμη και αφού νοσηλεύθηκε μέχρι 27.9.2000 εξήλθε με οδηγίες για φυσικοθεραπευτική αγωγή και αποχή από την εργασία του για έξι μήνες, βάδιση με βακτηρίες μασχάλης και επανεξέταση κάθε μήνα στα εξωτερικά ιατρεία.

Υποβλήθηκε σε δίμηνη φυσιοθεραπευτική αγωγή και βάδιζε με βακτηρίες μασχάλης για οκτώ μήνες από την έξοδό του από το νοσοκομείο. Έτυχε αναρρωτικής αδείας από το ΙΚΑ μέχρι το Σεπτέμβριο 2001 και στις 19.11.2001 εξετάσθηκε στα εξωτερικά ιατρεία του ως άνω Νοσοκομείου, όπου διαπιστώθηκε καθυστέρηση πόρωσης του κατάγματος του μηριαίου.

Του συνεστήθη νέα χειρουργική επέμβαση με τοποθέτηση οστικών μοσχευμάτων και στις 9.1.2002 υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση προς αφαίρεση του θραυσθέντος υλικού οστεοσύνθεσης και τοποθέτηση νέου υλικού και οστικών μοσχευμάτων, νοσηλευθείς μέχρι 14.1.2002. Εξήλθε ακολούθως με οδηγίες για βάδιση με βακτηρίες μασχάλης αντιπηκτική αγωγή επί 20ήμερο και αντιβίωση.

Στις 18.4.2002 υποβλήθηκε σε αφαίρεση των υλικών οστεοσύνθεσης στην Κλινική "Αθήναιον" και εξήλθε την επομένη με σύσταση να βαδίζει με βακτηρίες και να επιδικασθεί στα εξωτερικά ιατρεία. Ακολούθως από τον διορισθέντα πραγματογνώμονα διαπιστώθηκε πόρωση των καταγμάτων, μετεγχειρουργικές ουλές 26 εκ. στο αριστερό μηριαίο, 19 εκ.

στην αριστερή κνήμη και 11 εκ. στο αριστερό λαγώνιο ατροφία στον αριστερό τετρακέφαλο 3 εκ. και το μήκος του αριστερού σκέλους μικρότερο κατά 3 εκ. από το δεξιό χωρίς τούτο να αποτελεί αναπηρία σύμφωνα με την έκθεση του τεχνικού συμβούλου, ενώ δεν είναι βέβαιο ότι η ως άνω ανισοσκελία οφείλεται εξ ολοκλήρου στα κατάγματα που υπέστη και τη χειρουργική αντιμετώπιση αυτών.

Ότι αυτή (ανισοσκελία) μπορεί να αποκατασταθεί, χωρίς τούτο να είναι αναγκαίο, χειρουργικά είτε με επιμήκυνση του αριστερού σκέλους, είτε με βράχυνση του δεξιού, ενώ θα απαιτηθεί νέα χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση των υλικών οστεοσύνθεσης του αριστερού μηριαίου. Επίσης το Εφετείο δέχθηκε, ότι εξ αιτίας του κατά τα άνω τραυματισμού του και των συνεπειών αυτού υπέστη ο ενάγων ηθική βλάβη, ως εύλογη δε χρηματική του ικανοποίηση εν όψει των συνθηκών του ατυχήματος, του είδους και της βαρύτητας των σωματικών βλαβών αυτού, των εν γένει συνεπειών τους, του βαθμού υπαιτιότητος του πρώτου εναγομένου και της συνυπαιτιότητος του ενάγοντος, της ηλικίας αυτού και της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης των διαδίκων φυσικών προσώπων κρίνεται το ποσό των 5.000.000 δραχμών.

Ακολούθως το Εφετείο απέρριψε ως ουσία αβάσιμο τον σχετικό λόγο εφέσεως του ενάγοντος - εκκαλούντος και δέχθηκε ως ουσία βάσιμο τον λόγο εφέσεως των εναγομένων - εκκαλούντων, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και δέχθηκε την αγωγή ως ουσία βάσιμη κατά το ως άνω ποσό.

Συνεπώς το Εφετείο που έκρινε κατά τον μνημονευθέντα τρόπο διέλαβε στην πληττόμενη απόφασή του επαρκείς και σαφείς αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής της διατάξεως του άρθρου 932 Α.Κ. αφού οι συνέπειες του τραυματισμού και δη η αναπηρία εξ αυτού ελήφθησαν υπόψη από το δικαστήριο ως προσδιοριστικός παράγοντας. Ειδικότερα το Εφετείο για την επιδίκαση του ως άνω ποσού χρηματικής ικανοποιήσεως έλαβε υπόψη, όπως προκύπτει από το αιτιολογικό της αποφάσεώς του τον σοβαρότατο τραυματισμό του ενάγοντος, ήδη αναιρεσείοντος, το είδος και την έκταση της σωματικής του βλάβης τη μακρά διάρκεια νοσηλείας του, τις χειρουργικές επεμβάσεις στις οποίες υποβλήθηκε και την ανισοσκελία των τριών (3) εκατοστών περιλαμβανομένης και της μεθόδου αποκαταστάσεώς της, την ηλικία του, την κοινωνική και οικονομική κατάσταση των φυσικών προσώπων, ως και τους ψυχικούς πόνους που δοκίμασε.

Συνεπώς είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί ο εκ του άρθρου 559 αριθμός 19 Κ.Πολ.Δ. απορρέων αντίθετος δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο ίδιος δε λόγος που πλήττει κατά τα λοιπά την ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

Κατ'ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την Από 3 Μαΐου 2005 αίτηση του Δ. Ν. για αναίρεση της 114/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 15 Φεβρουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 29 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ