Supreme Court dismisses appeal against insurance liability judgment regarding vehicle accident damages and procedural defects.

Απόφαση 604 / 2025 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 604/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σταύρο Μάλαινο, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω κωλύματος της Αντιπρόεδρου Μυρσίνης Παπαχίου και των αρχαιοτέρων της συνθέσεως Αρεοπαγιτών Ασπασίας Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη και Σωκράτη Πλαστήρα), Αντιγόνη Τζελέπη, Ερασμία Λιούλη, Ζωή Καραχάλιου και Σπυριδούλα Λιάτη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 31 Μαΐου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ασπασία Αποστόλου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ε. Κ. του Ι., κατοίκου ... και 2) Χ. - Π.. Β. του Η., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Π. Βρεττό, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ανακαλεί την από 29-5-2024 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και παρίσταται.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 25-7-2014 και 22-3-2015 αγωγές των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1417/2016 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4087/2020 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 23-5-2022 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Αντιγόνη Τζελέπη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 23-5-2022 (γεν. αριθμ. καταθ.4549/9-6-2022) αίτηση αναίρεσης κατά της υπ' αριθμ.4087/16-6-2020 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε, αντιμωλία των διαδίκων, κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών, που αφορούν απαιτήσεις αποζημίωσης για ζημίες που προκλήθηκαν από αυτοκίνητο και από τη σύμβαση ασφάλισης αυτού (άρθρα 591 επ., 614 παρ. 6 του ΚΠολΔ), είναι παραδεκτή (άρθρ. 577 παρ. 1 του ΚΠολΔ), διότι ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, εντός της διετούς καταχρηστικής προθεσμίας του άρθρου 564 παρ. 3 του ΚΠολΔ, αφού από τα προσκομιζόμενα έγγραφα δεν προκύπτει, ούτε οι διάδικοι επικαλούνται επίδοση της προσβαλλόμενης απόφασης (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564 παρ. 3 του ΚΠολΔ).

Επομένως, πρέπει να ερευνηθεί ως προς τη νομική και ουσιαστική βασιμότητα των λόγων αυτής (άρθρ. 577 παρ. 3 ΚΠολΔ). Από την προσβαλλόμενη υπ'αριθμ. 4087/2020 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών και τα λοιπά διαδικαστικά έγγραφα της δίκης, που επισκοπούνται επιτρεπτά (άρθρο 561 αρ. 2 ΚΠολΔ), προκύπτουν τα ακόλουθα, αναφορικά με τη διαδικαστική πορεία της υπόθεσης:

Οι ήδη αναιρεσίβλητοι άσκησαν ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών 1) την από 25-7-2014 (αριθμ. εκθ. καταθ. 922007/4000/31-7-2014) αγωγή τους με την οποία εξέθεταν ότι, κατά τον αναφερόμενο τόπο και χρόνο, ο πρώτος εναγόμενος Π. Κ. (μη διάδικος στην παρούσα δίκη) οδηγώντας το ΙΧΦ αγροτικό αυτοκίνητο ιδιοκτησίας της δεύτερης εναγόμενης Γ.

Κ. (μη διαδίκου στην παρούσα δίκη) και ασφαλισμένο στην ανώνυμη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "Γ. Ε. Α..Ε..Γ.", της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε και στις υποχρεώσεις της υπεισήλθε, ως ειδικός διάδοχος της, το τρίτο εναγόμενο και ήδη αναιρεσείον Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", προκάλεσε από υπαιτιότητά του τον τραυματισμό του Ε.

Κ. (πρώτου ενάγοντα και ήδη πρώτου αναιρεσίβλητου) και την ολική καταστροφή της δίκυκλης μοτοσικλέτας, την οποία αυτός οδηγούσε και η οποία ανήκε στον Χ.- Π.. Β. (δεύτερο ενάγοντα και ήδη δεύτερο αναιρεσίβλητο), υπό τις συνθήκες που λεπτομερώς αναφέρονται στην αγωγή. Ζήτησαν, δε, μετά την παραίτηση από το δικόγραφο της αγωγής ως προς το τρίτο εναγόμενο Ν.Π.Ι.Δ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" και τον παραδεκτό περιορισμό του αιτήματος από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό, να αναγνωριστεί η υποχρέωση των εναγομένων να καταβάλουν, εις ολόκληρον ο καθένας, α) στον πρώτο ενάγοντα το συνολικό ποσό των 39.934,58 ευρώ ως αποζημίωση για θετική και αποθετική ζημία, και το ποσό των 80.050 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής, επιφυλασσόμενος για το ποσό των 50 ευρώ, προκειμένου να παρασταθεί ενώπιον των ποινικών δικαστηρίων προς υποστήριξη της κατηγορίας, β) στον δεύτερο ενάγοντα το συνολικό ποσό των 5.500 ευρώ ως αποζημίωση για την ολική καταστροφή της δίκυκλης μοτοσικλέτας του και το ποσό των 500 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής του βλάβης, 2) την από 22-3-2015 (αριθμ.

εκθ. καταθ. 37620/20181/2015) αγωγή τους ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία ιστορούντες το ίδιο τροχαίο ατύχημα και στρεφόμενοι κατά του ήδη αναιρεσείοντος Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", το οποίο υπεισήλθε, ως ειδικός διάδοχος, στις υποχρεώσεις της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "Γ.

Ε. Α..Ε..Γ.", της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε και στην οποία ήταν ασφαλισμένο το ζημιογόνο ΙΧΦ αγροτικό αυτοκίνητο το οποίο, κατά τα άνω, οδηγούσε ο Π. Κ. και ανήκε κατά κυριότητα στην Γ. Κ.. Ζήτησαν, δε, μετά τον παραδεκτό περιορισμό του αιτήματος από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό, να αναγνωριστεί η υποχρέωση του εναγόμενου να καταβάλει α) στον πρώτο ενάγοντα το συνολικό ποσό των 39.934,58 ευρώ ως αποζημίωση για θετική , αποθετική ζημία, και το ποσό των 80.050 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής, επιφυλασσόμενος για το ποσό των 50 ευρώ, προκειμένου να παρασταθεί ενώπιον των ποινικών δικαστηρίων προς υποστήριξη της κατηγορία, β) στον δεύτερο ενάγοντα το συνολικό ποσό των 5.500 ευρώ ως αποζημίωση για την ολική καταστροφή της δίκυκλης μοτοσικλέτας του και το ποσό των 500 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής του βλάβης.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών με την υπ' αριθμ.1417/2016 οριστική απόφασή του, αφού συνεκδίκασε τις αγωγές, δέχθηκε αυτές εν μέρει ως προς την ουσιαστική τους βασιμότητα. Μετά την άσκηση 1) της από 8-10-2018 (αρ. εκθ. καταθ. 93986/6422/10-10-2018) έφεσης από τους ενάγοντες, 2) της από 26-10-2018 (αρ. εκθ. καταθ. 5153/456/10-6-2019) έφεσης από τους εναγόμενους και μη διαδίκους στην παρούσα δίκη Π.

Κ. και Γ. Κ. και 3) της από 8-10-2018 (αριθμ. εκθ. καταθ. 5153/456/10-6-2019) αντέφεσης από το εναγόμενο και ήδη αναιρεσείον Ν.Π.Ι.Δ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ, εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, με την οποία, κατά το ενδιαφέρον την παρούσα υπόθεση τμήμα της α) απορρίφθηκε η ασκηθείσα αντέφεση του ήδη αναιρεσείοντος ως απαράδεκτη, β) έγινε δεκτή κατ' ουσίαν η από 8-10-2018 έφεση των εκκαλούντων και ήδη αναιρεσίβλητων κατά το μέρος που στρεφόταν κατά του ήδη αναιρεσείοντος, ενώ απορρίφθηκε κατ' ουσίαν, κατά το μέρος που ασκήθηκε από τον πρώτο εκκαλούντα και ήδη πρώτο αναιρεσίβλητο Ε.

Κ. και στρεφόταν κατά των Π. και Γ. Κ., ενώ κατά το μη αφορόν την παρούσα υπόθεση τμήμα της γ) απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η από 26-10-2018 έφεση των εκκαλούντων Π. Κ. και Γ. Κ., κατά το μέρος που στρεφόταν κατά του δεύτερου εφεσίβλητου Χ. Π. Β., ενώ έγινε δεκτή κατ'ουσίαν, κατά το μέρος που στρεφόταν κατά του πρώτου εφεσίβλητου Ε.

Κ.. Ακολούθως, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο εξαφάνισε την υπ αριθμ. 1417/2016 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κράτησε την υπόθεση και συνεκδικάζοντας τις αγωγές κατά το εξαφανισθέν μέρος τους: Α. δέχθηκε εν μέρει την αφορώσα την παρούσα υπόθεση από 22-3-2015 αγωγή και αναγνώρισε την υποχρέωση του εναγόμενου και ήδη αναιρεσείοντος Ν.Π.Ι.Δ να καταβάλει στους ενάγοντες και ήδη πρώτο και δεύτερο αναιρεσίβλητους τα συνολικά ποσά των 72.926,58 και 5.500 ευρώ, αντίστοιχα, ως αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης , Β.

όσον αφορά την μη αφορώσα την παρούσα υπόθεση από 25-7-2014 αγωγή, κατά το μέρος που ασκείτο από τον πρώτο εφεσίβλητο και ήδη πρώτο αναιρεσίβλητο Ε. Κ. και στρεφόταν κατά των εκκαλούντων Π. Κ. και Γ. Κ., δέχθηκε την αγωγή και αναγνώρισε την υποχρέωση των εναγόμενων με αυτή Π. Κ. και Γ. Κ. (μη διαδίκων στην παρούσα δίκη) να καταβάλλουν στον Ε.

Κ. Κατά το άρθρο 523 § 1 και 2 ΚΠολΔ ο εφεσίβλητος μπορεί, και αφού περάσει η προθεσμία της έφεσης, να ασκήσει αντέφεση ως προς τα κεφάλαια της απόφασης, που προσβάλλονται με την έφεση και ως προς εκείνα που συνέχονται αναγκαστικά με αυτά, και αν ακόμη αποδέχθηκε την απόφαση ή παραιτήθηκε από την έφεση. Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό και με τη διάταξη του άρθρου 522 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι η άσκηση της αντέφεσης, για να είναι παραδεκτή, πρέπει να βρίσκεται μέσα στα όρια του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της έφεσης, αφού με την άσκησή της δεν μεταβιβάζεται στο σύνολό της η υπόθεση στο Εφετείο, αλλά μόνο κατά τα διαγραφόμενα από την έφεση όρια (ΟλΑΠ 10/2015,ΑΠ 359/2023).

Η αντέφεση δεν είναι ένδικο μέσο, αλλά ιδιαίτερο ένδικο βοήθημα άμυνας του εφεσίβλητου, που παρέχει περιορισμένης έκτασης αντεπίθεση αυτού κατά του εκκαλούντα, για κεφάλαια που μεταβιβάστηκαν στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την έφεση και τα αναγκαίως με αυτά συνεχόμενα, χωρίς να επηρεάζονται τα κεφάλαια εκείνα που δεν μεταβιβάσθηκαν στο εφετείο.

Η αντέφεση, επομένως, έχει παρεπόμενο χαρακτήρα σε σχέση με την έφεση και συνιστά σε σχέση με αυτή, ιδιαίτερη διαδικαστική πράξη, που διέπεται από τις σχετικές με αυτή διατάξεις (ΟλΑΠ 180/1979, ΑΠ 1513/2021,ΑΠ 135/2019). Ως κεφάλαιο κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 523 παρ. 1 ΚΠολΔ, όπως άλλωστε και κατά την ταυτόσημη έννοια του άρθρου 520 παρ. 2 ΚΠολΔ σε σχέση με τους πρόσθετους λόγους της έφεσης, είναι κάθε οριστική διάταξη της πρωτόδικης απόφασης που κρίνει για το παραδεκτό ή το βάσιμο κάθε αυτοτελούς αίτησης παροχής έννομης προστασίας, η οποία εισάγει αντίστοιχα ένα ιδιαίτερο αντικείμενο δίκης, διαφοροποιούμενο από τα λοιπά είτε ως προς το αίτημα, είτε ως προς την ιστορική βάση (ΑΠ 359/2023, ΑΠ 906/2021, ΑΠ 132/2004).

Αντίθετα, πρόκειται για το αυτό αντικείμενο δίκης και επομένως για το αυτό κεφάλαιο της απόφασης, όταν υπάρχει ταύτιση τόσο ως προς το αίτημα όσο και ως προς την ιστορική βάση. Εξ άλλου, αναγκαίως συνεχόμενα με τα κεφάλαια της απόφασης που εφεσιβλήθηκαν είναι όσα από τα λοιπά κεφάλαιά της παρουσιάζουν προς τα πρώτα στενή συνάφεια είτε διότι βρίσκονται σε σχέση προδικαστικότητας προς αυτά, δηλαδή αφορούν προκριματικά για την παραδοχή τους ζητήματα, είτε διότι έχουν ως αντικείμενο δικαιώματα που απορρέουν από την αυτή ιστορική αιτία, οπότε και δημιουργείται κίνδυνος αντίθετων ή απλώς ασύμβατων αποφάσεων, αν η κρίση περιορισθεί μόνο στα εκκληθέντα κεφάλαια και συμβεί αυτή να είναι αντίθετη προς την κρίση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου ως προς τα λοιπά απρόσβλητα κεφάλαια της απόφασής του (ΑΠ 428/2024, ΑΠ 359/2023, ΑΠ 906/2021, ΑΠ 978/2014, ΑΠ 697/2012).

Τέλος, επί αγωγής αποζημίωσης από αδικοπραξία (άρθρα 914, 297, 292 ΑΚ), αν ο εκκαλών με την έφεση προσβάλλει την πρωτόδικη απόφαση ως προς την υπαιτιότητα, μπορεί ο εφεσίβλητος να ασκήσει αντέφεση ως προς το κεφάλαιο της αποζημίωση, για υλικές ζημίες, αλλά και για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, γιατί στο εκκληθέν κεφάλαιο της υπαιτιότητας περιλαμβάνονται και εκείνα της αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης.

Δεν ισχύει όμως και το αντίστροφο, δηλαδή αν εκκαλείται μόνον το κεφάλαιο της αποζημίωσης και της χρηματικής ικανοποιήσεως μόνον αυτό μεταβιβάζεται στο Εφετείο, όχι δε και το κεφάλαιο της υπαιτιότητας, γιατί το τελευταίο δεν συνέχεται με τα εν λόγω κεφάλαια. Και τούτο για τον λόγο ότι στην περίπτωση αυτή μεταβιβάζονται στο Εφετείο μόνο τα κεφάλαια της αποζημίωσης και χρηματικής ικανοποίησης από την άποψη του ποσοτικού προσδιορισμού τους, η επί των οποίων διάφορη κρίση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου δεν επιδρά επί εκείνου της υπαιτιότητας (ΟλΑΠ 10/2015, ΑΠ 907/2021, ΑΠ 504/2018) και με την έννοια αυτή δεν συνέχονται αναγκαστικώς μετ' αυτού.

Εξάλλου, ο προβλεπόμενος από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.14 ΚΠολΔ αναιρετικός λόγος ιδρύεται, αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από το δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός αναφέρεται σε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα και απαράδεκτο από το δικονομικό μόνο δίκαιο (Ολ.ΑΠ 1/2019, ΟλΑΠ 2/2001).

Ο αναιρετικός αυτός λόγος αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα και απαράδεκτο από το δικονομικό μόνο δίκαιο, μέσω δε αυτού ελέγχεται, μεταξύ των άλλων, το παραδεκτό άσκησης της αγωγής ή των ενδίκων μέσων (ΟλΑΠ 33/1990). Στην προκείμενη περίπτωση, με το μοναδικό λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ, διότι το δικάσαν Εφετείο Αθηνών, παρά το νόμο απέρριψε ως απαράδεκτη την από 7-6-2019 (γεν.

αριθμ. καταθ. 5153/456/2019) αντέφεση, που άσκησε το αναιρεσείον, με βάση την ειδικότερη παραδοχή ότι τα προσβαλλόμενα με την αντέφεση κεφάλαια δεν συνέχονται αναγκαίως με τα κεφάλαια που προσέβαλαν οι εκκαλούντες και ήδη αναιρεσίβλητοι με την έφεσή τους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχτηκε τα ακόλουθα, αναφορικά με τα εκκληθέντα κεφάλαια με την από 8-10-2018 έφεση των εναγόντων και ήδη αναιρεσίβλητων και με την από 8-10-2018 αντέφεση που άσκησε το αναιρεσείον: "....Α) οι ενάγοντες - εκκαλούντες, με την υπό κρίση έφεση τους, για τους περιεχόμενους σ' αυτήν λόγους, που ανάγονται σε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου σχετικά με την απόρριψη ως αόριστων των ανωτέρω αιτηθέντων με τις (δύο) αγωγές κονδυλίων του πρώτου ενάγοντος για απώλεια εισοδήματος, την αποδοχή ως νόμιμης της ένστασης περιορισμού της ευθύνης του Επικουρικού Κεφαλαίου και σε εσφαλμένο υπολογισμό που εμφιλοχώρησε εκ παραδρομής κατά την άθροιση των επιμέρους επιδικασθέντων με την εκκαλούμενη απόφαση ποσών στον πρώτο ενάγοντα και ζητούν να εξαφανισθεί η εκκαλούμενη απόφαση, προκειμένου να γίνουν δεκτές ως προς όλα τα αιτήματά τους, οι αγωγές τους. .......Στην προκειμένη περίπτωση, το Επικουρικό Κεφάλαιο, τρίτο εφεσίβλητο (ήδη αναιρεσείον) της από 8.10.2018 έφεσης, άσκησε την από 7.6.2019 (αρ.

εκθ. κατ. 5153/456/10.6.2019) αντέφεση στρεφόμενη κατά των ως άνω εκκαλούντων και ήδη αντεφεσίβλητων (εδώ αναιρεσίβλητων) (Ε. Κ. και Χ. - Π. Β.), ισχυριζόμενο ότι εσφαλμένα το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο εκτίμησε τις αποδείξεις με το να κρίνει αποκλειστικά υπαίτιο του ατυχήματος τον οδηγό του ζημιογόνου αυτοκινήτου, πρώτο εφεσίβλητο (Π.

Κ.), ιδιοκτησίας της δεύτερης εφεσίβλητης (Γ. Κ.), το οποίο είχε ασφαλίσει για ζημίες έναντι τρίτων η ασφαλιστική εταιρία στη θέση της οποίας υπεισήλθε αυτό (αντεκκαλούν), μετά την ανάκληση της άδειάς της και ακόμη ότι τα ποσά που επιδικάστηκαν στον καθένα από τους πρώτο και στο δεύτερο των αντεφεσίβλητων (Ε.

Κ. και Χ.-Π. Β. αντίστοιχα) για αποζημίωση και για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, είναι υπερβολικά και ζητεί (με τους λόγους αντέφεσης), α) να αναγνωριστεί η αποκλειστική υπαιτιότητα άλλως η συνυπαιτιότητα του πρώτου αντεφεσίβλητου - εκκαλούντα στο ατύχημα, β) να μειωθούν γενικώς τα επιδικασθέντα ποσά στον πρώτο αντεφεσίβλητο - εκκαλούντα (για ιατροφαρμακευτικές δαπάνες, αποκλειστικές νοσοκόμους - οικιακής βοηθούς, καταστροφή προσωπικών ειδών και για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης) και περαιτέρω, επαναφέροντας την ένσταση του άρθρου 19 παρ. 5 του ν. 489/76, ζητεί να απορριφθούν αυτά κατά το μέρος που αντιστοιχούν σε παροχές που δικαιούται αυτός (πρώτος αντεφεσίβλητος) από τον ασφαλιστικό του φορέα και β) να μειωθούν γενικώς τα επιδικασθέντα στον δεύτερο αντεφεσίβλητο - εκκαλούντα ποσά (για ολοσχερή καταστροφή του οχήματος του και για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης).

Η αντέφεση με το άνω περιεχόμενο είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στη μείζονα σκέψη, τόσο κατά το μέρος που αφορά το κεφάλαιο της υπαιτιότητας, όσο και κατά το κεφάλαιο που αφορά τα παραπάνω επιδικασθέντα κονδύλια για θετική ζημία και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, διότι δεν αφορούν κεφάλαια που έχουν προσβληθεί με την από 8.10.2018 (αρ.εκθ.κατ.93986/6422/10.10.2018) έφεση των εκκαλούντων - αντεφεσίβλητων, αφού το εκκληθέν κεφάλαιο αφορά αυτοτελείς αιτήσεις παροχής προστασίας, που δεν συνέχονται αναγκαστικά με το ζήτημα της υπαιτιότητας και τα επιδικασθέντα με την εκκαλούμενη ποσά.

Επιπλέον απαραδέκτως επαναφέρεται με την αντέφεση, η ένσταση ελλείψεως ενεργητικής νομιμοποίησης του πρώτου ενάγοντας σύμφωνα με το άρθρο 19 παρ. 5 του ν. 489/76, κατά τα παραπάνω αναλυτικός εκτιθέμενα. Σημειώνεται ότι ο λόγος της έφεσης με τον οποίο προσβάλλεται η εκκαλούμενη κατά το κεφάλαιο που δέχθηκε ως νόμιμη την ένσταση περιορισμού της ευθύνης του Επικουρικού Κεφαλαίου και αναγνώρισε την υποχρέωση του εναγόμενου Επικουρικού Κεφαλαίου να καταβάλει αυτά μειωμένα κατά τα προαναφερόμενα ποσοστά, δεν συνέχεται αναγκαστικά με το εκκληθέν κεφάλαιο των απορριφθέντων κονδυλίων της από 22.3.2015 αγωγής, υπό την έννοια ότι δεν αποτελεί προκριματικό ζήτημα της παραδοχής τους, όπως αβάσιμα υποστηρίζει το αντεκκαλούν Επικουρικό Κεφάλαιο, αφού αυτή (η ένσταση περιορισμού ευθύνης), για να ερευνηθεί από το παρόν Δικαστήριο, πρέπει να την επαναφέρει το Επικουρικό Κεφαλαίο νομίμως με τις προτάσεις του, ως εφεσίβλητο και μόνο στη περίπτωση παραδοχής της έφεσης και έρευνας της βασιμότητάς των απορριφθέντων κονδυλίων, κατόπιν εξαφάνισης της εκκαλούμενης απόφασης κατά το εκκληθέν ως άνω κεφάλαιο.

Συνεπώς η υπόθεση δεν μεταβιβάστηκε κατά τα κεφάλαια αυτά (υπαιτιότητα - επιδικασθέντα κονδύλια) και η αντέφεση, με την οποία προσβάλλεται η εκκαλουμένη κατά το μέρος αυτό, είναι απαράδεκτη και απορριπτέα...". Με βάση τις παραδοχές του Εφετείου, οι οποίες επιβεβαιώνονται και από την επισκόπηση των σχετικών διαδικαστικών εγγράφων, σύμφωνα με τις οποίες:

Α) με την από 8-10-2018 έφεσή τους οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητοι προσέβαλαν την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου για τους εξής λόγους α) για την απόρριψη ως αόριστων των αιτούμενων από τον πρώτο ενάγοντα -εκκαλούντα κονδυλίων για απώλεια εισοδήματος προς εργασία και για δαπάνη λόγω πρόσληψης άλλου προσώπου προς αναπλήρωση του ως κυβερνήτη αλιευτικούς σκάφους, β) για την εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 19 παρ. 2 π.δ 237/1986, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 4 περ.

γ του ν. 4092/2012, αναφορικά με τον περιορισμό ευθύνης του εφεσίβλητου Ν.Π.Ι.Δ Επικουρικού Κεφαλαίου και το ύψος του επιτοκίου των οφειλόμενων από αυτό τόκων, γ) για τη διόρθωση του μαθηματικά εσφαλμένου αθροίσματος των κονδυλίων που επιδικάσθηκαν από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο Β) με την από 7-6-2019 αντέφεσή του το ήδη αναιρεσείον προσέβαλε την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου α) ως προς το κεφάλαιο της υπαιτιότητας του οδηγού του ΙΧΦ αγροτικού αυτοκινήτου Π.

Κ., το οποίο, όμως, δεν προσβάλλεται με την έφεση των αναιρεσίβλητων- εναγόντων, ούτε συνέχεται αναγκαίως με τα εκκληθέντα κεφάλαια, β) ως προς την επιδίκαση κονδυλίων για ιατροφαρμακευτικές δαπάνες, δαπάνες για αποκλειστικές νοσοκόμους - οικιακές βοηθούς, καταστροφή προσωπικών ειδών και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, που δεν προσβάλλονται με λόγους έφεσης, ούτε συνέχονται αναγκαίως με τα εκκληθέντα κεφάλαια.

Κατά συνέπεια, το Εφετείο, απορρίπτοντας την αντέφεση, η οποία δεν μπορούσε να ισχύσει ως αυτοτελής έφεση, αφού ασκήθηκε μετά την παρέλευση της προθεσμίας της έφεσης, δεν κήρυξε παρά το νόμο απαράδεκτο. Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναίρεσης, από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Μετά ταύτα, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 § 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί το αναιρεσείον, λόγω της ήττας του, (άρθρ. 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ) στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσίβλητων, που παραστάθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις, κατά παραδοχή σχετικού αιτήματος τους.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -

Απορρίπτει την από 23-5-2022 (γεν. αριθμ. καταθ.4549/9-6-2022) αίτηση αναίρεσης κατά της υπ' αριθμ.4087/16-6-2020 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

-Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο. -

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσίβλητων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Φεβρουαρίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 4 Απριλίου 2025.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ