Supreme Court allows appeal against lower court failure to consider specific evidence in traffic accident liability case.

Απόφαση 603 / 2018 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 603/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Ειρήνη Καλού και Σοφία Ντάντου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Φεβρουαρίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων - καλούντων: 1) Α. Κ. του Β. και 2) Β. Κ. του Α., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Φώτιο Βουλγαράκη.

Των αναιρεσιβλήτων - καθ’ ων η κλήση: 1) Κ. Κ. του Α., κατοίκου ... και 2) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Παπαδόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-1-2012 αγωγή του ήδη 1ου των αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Λαγκαδά και συνεκδικάσθηκε με την με αριθ. καταθ. ...7-2012 παρεμπίπτουσα αγωγή του ν.π.ι.δ. "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ", μη διαδίκου στην παρούσα δίκη.

Το Ειρηνοδικείο Λαγκαδά με την 58/2012 απόφασή του παρέπεμψε τις ως άνω αγωγές στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, που συνεκδικάστηκαν με την από 4-7-2012 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και της Σ. συζ. Α. Κ., μη διαδίκου στην παρούσα δίκη.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 10094/2013 οριστική του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και 1287/2015, όπως αυτή διορθώθηκε με την 614/2016, του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 10-2-2016 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Χαράλαμπο Καλαματιανό, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αρ. 11 περ. γ’ ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη με εκείνες των άρθρων 335, 338 έως 340 και 346 του ίδιου κώδικα, προκύπτει, ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει δικανική πεποίθηση για τη βασιμότητα των πραγματικών ισχυρισμών των διαδίκων, που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, που επιδρούν δηλαδή στο διατακτικό της απόφασης, οφείλει να λάβει υπόψη τα νομίμως προσκομισθέντα, είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων αποδεικτικά μέσα, εφόσον γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση αυτών από το διάδικο. Είναι δε σαφής και ορισμένη η επίκληση, όταν είναι ειδική και από αυτήν προκύπτει η ταυτότητά του. Καμμιά ωστόσο διάταξη δεν επιβάλλει την ειδική μνεία και τη χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα, που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, αλλά αρκεί η γενική μνεία των κατ’ είδος αποδεικτικών μέσων. Μόνο αν από τη γενική ή και ρητή ακόμη αναφορά, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο της απόφασης, δεν προκύπτει κατά τρόπο αναμφίβολο, ότι λήφθηκε υπόψη κάποιο συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο, στοιχειοθετείται ο αναιρετικός αυτός λόγος.

Με τον τρίτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 11 περ. γ’ του Κ.Πολ.Δ., επειδή το Εφετείο, που δίκασε εφέσεις α) των αναιρεσειόντων και β) του μη διαδίκου στην αναιρετική δίκη Επικουρικού Κεφαλαίου κατά της 10094/2013 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που είχε απορρίψει αγωγή των αναιρεσειόντων κατά των αναιρεσιβλήτων, είχε κάνει εν μέρει δεκτή αγωγή του πρώτου αναιρεσιβλήτου και είχε υποχρεώσει τους αναιρεσείοντες και το Επικουρικό Κεφάλαιο, τον καθένα εις ολόκληρο, να του καταβάλουν 3.926,91 ευρώ, ως αποζημίωση από το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα, προκειμένου να σχηματίσει το αποδεικτικό του πόρισμα, με βάση το οποίο έκρινε ότι αποκλειστικά υπαίτιος του ένδικου τροχαίου ατυχήματος, στο οποίο ενεπλάκησαν το υπ’ αριθ.

κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο του πρώτου των αναιρεσιβλήτων, ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην δεύτερη αναιρεσίβλητη, και η υπ’ αρ. κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτοσικλέτα, ιδιοκτησίας του πρώτου των αναιρεσειόντων, είναι ο δεύτερος των αναιρεσειόντων Β. Κ., οδηγός της δίκυκλης μοτοσικλέτας, δεν έλαβε υπόψη του και δεν εκτίμησε, αποδεικτικά μέσα που οι αναιρεσείοντες επικαλέστηκαν με τις ενώπιόν του από 5-2-2015 προτάσεις αυτών και προσκόμισαν νόμιμα, προς απόδειξη του αντίθετου ισχυρισμού τους, ότι αποκλειστικά υπαίτιος, άλλως συνυπαίτιος κατά ποσοστό 95%, ήταν ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων.

Συγκεκριμένα, κατά τους αναιρεσείοντες, το Δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη του α) την διαλαμβανόμενη στα ταυτάριθμα της πρωτόδικης απόφασης πρακτικά του Μονομελούς Πρωτοδικείου κατάθεση του μάρτυρα απόδειξης Α. Μ., β) την από 28-3-2011 έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος, γ) το από 4-5-2011 πρόχειρο σχεδιάγραμμα της Τροχαίας Ασπροβάλτας, δ) το από 23-7-2011 υπόμνημα του πρώτου αναιρεσιβλήτου ενώπιον του Τμήματος Τροχαίας Ασπροβάλτας και ε) την υπ’ αριθ. 6084/2015 απόφαση του Μονομελούς Πλημ/κείου Θεσσαλονίκης, με την οποία καταδικάσθηκε ο αναιρεσίβλητος οδηγός για σωματική βλάβη από αμέλεια.

Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, ως αποδειχθέντα, αναφορικά με τα κρίσιμα και ουσιώδη ζητήματα της υπαιτιότητας των οδηγών των δύο οχημάτων, καθώς και της ύπαρξης ή μη αιτιώδους συναφείας μεταξύ της συμπεριφοράς ενός εκάστου και του επελθόντος ζημιογόνου αποτελέσματος, τα εξής πραγματικά περιστατικά: "Την 28-3-2011 και περί ώρα 19.00’ ο Β.

Κ., ηλικίας τότε 15 ετών, γιος των Α. Κ. και Σ. Β., οι οποίοι ασκούν τη γονική μέριμνά του, οδηγώντας την ανασφάλιστη ... δίκυκλη μοτοσικλέτα, ιδιοκτησίας του πατέρα του, εκινείτο με ταχύτητα 70 περίπου χιλιόμετρα την ώρα επί της διπλής κατεύθυνσης ανώνυμης δημοτικής οδού ... με κατεύθυνση προς .... Κατά τον ίδιο χρόνο ο Κ.

Κ., οδηγώντας το υπ’ αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητό του, ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην ασφαλιστική εταιρία "...", εκινείτο με ταχύτητα 50 περίπου χιλιόμετρα την ώρα στην ίδια οδό και με αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή προς το Σταυρό. Στο ύψος του 1ου χιλιομέτρου της παραπάνω οδού, όπου συναντήθηκαν τα δύο αυτά οχήματα, το οδόστρωμα εμφανίζει καμπύλη με έντονη κλήση προς τα δεξιά σε σχέση με την πορεία του επιβατικού αυτοκινήτου, το δε πλάτος του είναι 4,90 μέτρων για την κατεύθυνση προς το Σταυρό και 3,60 μέτρων για την κατεύθυνση προς τα ....

Αμέσως μετά τη δεξιά στροφή που πραγματοποίησε ο Κ. Κ., από το άκρο δεξιό του ρεύματός του, που μέχρι τότε χρησιμοποιούσε, κατέλαβε αυτός το. άκρο αριστερό τμήμα κινούμενος παραπλεύρως της διπλής διαχωριστικής γραμμής, καθώς το δεξιό τμήμα του ήταν κατειλημμένο από σταθμευμένα αυτοκίνητα. Την αναγκαστική αυτή κίνηση του αυτοκινήτου από δεξιά προς τα αριστερά εξέλαβε ο αντιθέτως κινούμενος ανήλικος οδηγός της δίκυκλης μοτοσικλέτας ως κίνδυνο σύγκρουσής του με αυτό με αποτέλεσμα να προβεί σε απότομη πέδηση φρένων από απόσταση 14 μέτρων, ενέργεια που είχε ως συνέπεια, λόγω και της υπερβολικής ταχύτητάς του (70 χιλ./ώρα), την απώλεια του ελέγχου της μοτοσικλέτας, η οποία κινούμενη προς τα αριστερά ανατράπηκε και στη συνέχεια συρόμενη διήλθε τη διαχωριστική γραμμή προσκρούοντας στον εμπρόσθιο αριστερό τροχό του αυτοκινήτου.

Από το ατύχημα αυτό τραυματίστηκε ο ανήλικος οδηγός της δίκυκλης μοτοσικλέτας και προκλήθηκαν μικρές υλικές ζημίες στο επιβατικό αυτοκίνητο. Όμως, ο κατά τα παραπάνω αιφνιδιασμός του οδηγού της μοτοσικλέτας, ήταν αδικαιολόγητος, καθώς κανένας κίνδυνος σύγκρουσης δεν επέκειτο, εφόσον το αντιθέτως κινούμενο αυτοκίνητο ουδέποτε διαπέρασε τη διαχωριστική γραμμή της οδού, οφείλεται δε (ο αιφνιδιασμός του) αφενός στην απειρία του για οδήγηση -ας σημειωθεί ότι δε διέθετε άδεια οδήγησης μοτοσικλέτας- και αφετέρου στο γεγονός, που επίσης αποδείχθηκε, ότι δεν εκινείτο στο άκρο δεξιό του οδοστρώματος, αλλά στην αριστερή πλευρά του ρεύματος πορείας του και συγκεκριμένα 0,50 μέτρα από τη διπλή διαχωριστική γραμμή, χωρίς προς τούτο να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος.

Περαιτέρω, η πτώση της μοτοσικλέτας θα μπορούσε να αποτραπεί και εάν ο οδηγός της, ενόψει της στροφής που προσέγγιζε, μείωνε την ταχύτητά της, η οποία ούτως ή άλλως υπερέβαινε το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας (κατοικημένη περιοχή), ώστε, όταν από απόσταση. 20 μέτρων περίπου αντιλήφθηκε το επιβατικό αυτοκίνητο, να είναι σε θέση να διακόψει την πορεία της ή να προβεί σε αποφευκτική ενέργεια από δεξιά, ακόμη και αν ο κίνδυνος σύγκρουσης που προσπάθησε να αποφύγει ήταν πραγματικός.

Από τα περιστατικά αυτά αποδεικνύεται ότι αποκλειστικά υπαίτιος του ένδικου τροχαίου ατυχήματος είναι ο Β. Κ., οδηγός της ... δίκυκλης μοτοσικλέτας, ο οποίος δεν οδηγούσε με σύνεση και με διαρκώς τεταμένη την προσοχή, όπως όφειλε και μπορούσε να καταβάλλει κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες, εκινείτο δε με ανεπίτρεπτη, αλλά και υπερβολική για τις συγκεκριμένες συνθήκες ταχύτητα, στο άκρο αριστερό του ρεύματος πορείας του, οδηγητική συμπεριφορά που αντίκειται στις διατάξεις των άρθρων 12 παρ. 1, 16 παρ. 1, 19 παρ. 2, 3 και 20 παρ. 1 του Ν. 2696/1999 (ΚΟΚ) και είχε ως αποτέλεσμα, όταν αντιλήφθηκε το αντιθέτως κινούμενο ...

ΙΧΕ αυτοκίνητο, να αιφνιδιαστεί και να χάσει τον έλεγχο του οχήματος με τις συνέπειες που πιο πάνω αναφέρθηκαν. Αντίθετα, για το ατύχημα αυτό, καμία ευθύνη δε βαρύνει τον Κ. Κ., ο οποίος οδηγούσε το δικό του όχημα κανονικά και διαρκώς μέσα στο δικό του ρεύμα πορείας, ώστε ο αντίθετος ισχυρισμός του τρίτου εναγομένου της υπ’ αριθμ.

κατάθεσης ... αγωγής ("Επικουρικού Κεφαλαίου"), που προβλήθηκε κατ’ ένσταση, είναι αβάσιμος και πρέπει η ένσταση αυτή (συνυπαιτιότητας) να απορριφθεί..". Και υπό τις ως άνω παραδοχές, απέρριψε την έφεση των εναγόντων - εναγομένων, ήδη αναιρεσειόντων, ενώ δέχθηκε την έφεση του, μη διαδίκου στην αναιρετική δίκη, Επικουρικού Κεφαλαίου, ως προς τους παρεμπιπτόντως εναγομένους αναιρεσείοντες, και δικάζοντας την παρεμπίπτουσα αγωγή την έκανε δεκτή και αναγνώρισε ότι οι ως άνω εναγόμενοι οφείλουν να καταβάλουν σε αυτό, ο καθένας εις ολόκληρο, ό,τι ποσό το τελευταίο θα καταβάλει στον ενάγοντα, ήδη πρώτο αναιρεσίβλητο.

Όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των από 5-2-2015 προτάσεων των αναιρεσειόντων στο Εφετείο, αυτοί δεν είχαν επικαλεσθεί το προσκομιζόμενο στην αναιρετική δίκη από 23-7-2011 σημείωμα του πρώτου αναιρεσιβλήτου στην προκαταρκτική εξέταση ούτε την, επίσης προσκομιζόμενη στην παρούσα δίκη, υπ’ αριθ. 6084/2015 απόφαση του Μονομελούς Πλημ/κείου Θεσσαλονίκης, η οποία άλλωστε δεν ήταν δυνατόν να προσκομισθεί νόμιμα στο Εφετείο, αφού τόσο η καθαρογραφή της (στις 11-6-2015), όσο και η δημοσίευσή της (στις 10-3-2015) έλαβαν χώρα μετά τη συζήτηση της υπόθεσης (που έγινε στις 5-2-2015).

Περαιτέρω, από την ρητή αναφορά του Δικαστηρίου της ουσίας, ότι σχημάτισε τη δικανική της κρίση (προσβαλλόμενης) "...από την εκτίμηση των ένορκων καταθέσεων των μαρτύρων στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, που περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλούμενη απόφαση πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης αυτού...", αλλά και το όλο περιεχόμενο αυτής, όπως προαναφέρθηκε, καθίσταται σαφές, χωρίς ενδοιασμό, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του τις καταθέσεις και των δύο (μη αυτοπτών) μαρτύρων των διαδίκων, ήτοι και την κατάθεση του μάρτυρα των αναιρεσειόντων, την οποία αξιολόγησε αρνητικά, δοθέντος ότι στηρίχθηκε αποκλειστικά στην κατάθεση του μάρτυρα και αδελφού του πρώτου των αναιρεσιβλήτων, Ν.

Κ., το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε πλήρως. Εξάλλου, ενώπιον του Εφετείου είχαν προσκομιστεί με νόμιμη επίκληση από τους αναιρεσείοντες, μεταξύ άλλων, η από 28-3-2011 έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος και το από 4-5-2011 πρόχειρο σχεδιάγραμμα της Τροχαίας Ασπροβάλτας. Στην έκθεση αυτοψίας αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής: "Σήμανση οδού:

Οριζόντια: ΔΙΠΛΗ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΗ ΔΙΑΓΡΑΜΜΙΣΗ - ΜΗ ΕΥΚΡΙΝΗΣ... Ίχνη τροχοπεδήσεως: ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΙΧΝΗ ΤΡΟΧΟΠΕΔΗΣΗΣ ΜΗΚΟΥΣ ΔΕΚΑΤΕΣΣΑΡΩΝ ΜΕΤΡΩΝ, ΑΠΟ ΔΙΚΥΚΛΗ ΜΟΤΟΣΙΚΛΕΤΑ, ΣΤΟ ΡΕΥΜΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΠΡΟΣ ... ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ 0,50 μ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΓΡΑΜΜΙΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΝ ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ 0,30 μ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΓΡΑΜΜΙΣΗ ΤΗΣ ΟΔΟΥ... Ίχνη πλάγιας ολίσθησης:

ΟΧΙ". Περαιτέρω, στο σχεδιάγραμμα της Τροχαίας Ασπροβάλτας απεικονίζονται α) τα ίχνη τροχοπέδησης της μοτοσικλέτας, μήκους 14 μ. εντός του ρεύματος κυκλοφορίας προς Ν. ..., στο οποίο εκινείτο η μοτοσικλέτα, σε απόσταση από 0,50 μ. έως 0,30 μ. από τη διπλή διαχωριστική γραμμή, β) χαραγές στο οδόστρωμα από σύρσιμο της μοτ/τας εντός του ρεύματος κυκλοφορίας προς Ν. ..., γ) το πιθανό σημείο σύγκρουσης καθώς και η πορεία (τελική) της μοτοσικλέτας επί της διπλής διαχωριστικής γραμμής και στο άκρο αυτής προς το ρεύμα κυκλοφορίας, στο οποίο εκινείτο η μοτοσικλέτα, και δ) η τελική θέση του IXΕ αυτοκινήτου επάνω στη διπλή διαχωριστική γραμμή, κατά τα 2/3, και μέσα στο (αντίθετο ως προς την πορεία του) ρεύμα κυκλοφορίας προς Ν. ..., κατά το 1/3.

Όμως το Εφετείο, αν και κατέληξε σε αντίθετο συμπέρασμα, δηλαδή ότι η μοτοσικλέτα συρόμενη διήλθε τη διαχωριστική γραμμή και προσέκρουσε στον εμπρόσθιο αριστερό τροχό του αυτοκινήτου, το οποίο ουδέποτε διαπέρασε τη διαχωριστική γραμμή της οδού, με συνέπεια να κρίνει ότι ουδεμία ευθύνη βαρύνει τον πρώτο των αναιρεσιβλήτων, δεν κάνει μνεία των ως άνω αποδεικτικών μέσων, τα οποία ούτε αντικρούει ούτε αναφέρει ειδικά, παρά το γεγονός ότι έχουν αποδεικτική αξία, ως προς το κρίσιμο ζήτημα της υπαιτιότητας ενός εκάστου των εμπλεκόμενων οδηγών για την επέλευση του ένδικου ατυχήματος.

Συνεπώς, παρά τη γενική βεβαίωση της προσβαλλομένης, ότι έλαβε υπόψη της όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν και επικαλέστηκαν νόμιμα οι διάδικοι, χωρίς να παραλειφθεί κανένα, καταλείπονται αμφιβολίες, αν λήφθηκαν υπόψη και συνεκτιμήθηκαν τα ως άνω αποδεικτικά μέσα μαζί με τα υπόλοιπα κατά το σχηματισμό του προαναφερόμενου πορίσματός της.

Έτσι όμως η προσβαλλόμενη υπέπεσε στην πλημμέλεια της μη λήψης υπόψη αποδεικτικών μέσων, που οι αναιρεσείοντες είχαν επικαλεστεί και προσκομίσει νόμιμα, και συνεπώς ο 3ος αναιρετικός λόγος πρέπει να γίνει δεκτός ως ουσιαστικά βάσιμος. Περαιτέρω, η αναιρετική εμβέλεια του 3ου αναιρετικού λόγου, που γίνεται δεκτός, στο σύνολο της προσβαλλόμενης απόφασης και οδηγεί στην αναίρεση αυτής, καθιστά αλυσιτελή πλέον την εξέταση των λοιπών αναιρετικών λόγων.

Κατά συνέπεια, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση στο σύνολό της, ως προς τους διαδίκους στην αναιρετική δίκη, και να παραπεμφθεί η υπόθεση στο Δικαστήριο, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και του οποίου είναι δυνατή η συγκρότηση από άλλο Δικαστή (άρθρ. 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.). Επίσης, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου, στον καταθέσαντα (άρθρ. 495 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι, κατ’ ίσα μέρη, στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατά το νόμιμο αίτημα αυτών, όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό (άρθρ. 176, 183 και 191 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ’ αρ. 1287/2015 οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, όπως αυτή διορθώθηκε με την 614/2016 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, ως προς τους διαδίκους στην παρούσα δίκη.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο ως άνω Δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλο Δικαστή.

Διατάσσει την επιστροφή του καταβληθέντος παραβόλου στον καταθέσαντα.

Και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους, κατ’ ίσα μέρη, στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, που ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Μαρτίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Μαρτίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ